ତଂ ତଥା ପ୍ରସ୍ଥିତଂ ଵୀରଂ ସିଂହସ୍କନ୍ଧୋରସଂ ତଦା। ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ପାଣ୍ଡଵଂକୃଷ୍ଣା ଦେଵାନାଂ କୁର୍ଵତୀ ନମଃ। ଵାଗ୍ଭିଃ ପରମଶୁଦ୍ଧାଭିର୍ମଙ୍ଗଲାଭିରଭାଷତ୍
ସେ ସିଂହବାହୁ, ଚଉଡ଼ା ଛାତି ଥିବା ବୀର ଯେତେବେଳେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ, କୃଷ୍ଣା ହାତ ଜୋଡି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପାଣ୍ଡବ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର କଥା କହିଲେ।
ନମୋ ଧାତ୍ରେ ଵିଧାତ୍ରେ ଚ ସ୍ଵସ୍ତି ଗଚ୍ଛ ଵନାଦ୍ଵନମ୍। `ଧର୍ମସ୍ତ୍ଵାଂ ଜୁଷତାଂ ପାର୍ଥ ଭାସ୍କରଶ୍ଚ ଵିଭାଵସୁଃ। ବ୍ରହ୍ମା ତ୍ଵାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚୈଵ ପାଲଯନ୍ତୁ ଧନଞ୍ଜଯ
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ବିଧାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ତୁମେ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଯାଅ। ଧର୍ମ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରୁନ୍ତୁ, ହେ ପାର୍ଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ହେ ଧନଞ୍ଜୟ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠାପଚାଯୀ ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଯ ଭ୍ରାତୁର୍ଵଚନମାସ୍ଥିତଃ। ପ୍ରପଦ୍ଯେଥା ଵସୂଵ୍ରୁଦ୍ରାନାଦିତ୍ଯାନ୍ସମରୁଦ୍ଗଣାନ୍। ଵିଶ୍ଵେଦେଵାଂସ୍ତଥା ସାଧ୍ଯାଞ୍ଶାନ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ଭରତର୍ଷଭ
ବଡ଼ଭାଇଙ୍କ କଥାକୁ ମାନି, ଛୋଟଭାଇ ଭଳି ବ୍ୟବହାର କରି, ଶାନ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ତୁମେ ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ମରୁତ, ବିଶ୍ୱଦେବ ଓ ସାଧ୍ୟମାନଙ୍କ ଚରଣରେ ଶରଣ ନିଅ, ହେ ଭାରତବଂଶୀ।
ସ୍ଵସ୍ତି ତେସ୍ତ୍ଵାନ୍ତରିକ୍ଷେଭ୍ଯୋ ଦିଵ୍ଯେଭ୍ଯୋ ଭରତର୍ଷଭ। ପାର୍ଥିଵେଭ୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ଯେ କେଚିତ୍ପରିପନ୍ଥିନଃ
ଆକାଶ ଓ ସ୍ୱର୍ଗର ଜଣ୍ଡାମାନେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ, ଯେଉଁମାନେ ବିପକ୍ଷୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ଠାରୁ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ହେ ଭାରତବଂଶୀ।
ଅଵରୋଧାଦ୍ଵନେ ଵାସାତ୍ସର୍ଵସ୍ଵହରଣାଦପି। ଇଦଂ ଦୁଃଖତରଂ ମନ୍ଯେ ପୁତ୍ରେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵିଵାସନାତ୍
ଘରେ ଅଟକା ରହିବା, ଅରଣ୍ୟରେ ବାସ କରିବା କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ହରାଇବାଠାରୁ, ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେବା ଦୁଃଖ ଅଧିକ ବୋଧ ହୁଏ।
ମାସ୍ମାକଂ କ୍ଷତ୍ରିଯକୁଲେ ଜାତୁଚିତ୍ପୁନରୁଦ୍ଭଵଃ। ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ନମସ୍ଯାମି ଯେଷାଂ ନାଯୁଧଜୀଵିକା
ଆମ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଘରେ ଆଉ କେବେ ଜନ୍ମ ନ ହେଉ। ଯେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଇ ଜୀବିକା ଚାଲାନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ଇଦଂ ମେ ପରମଂ ଦୁଃଖଂ ଯଃ ସ ପାପଃ ସୁଯୋଧନଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାଂ ଗୌରିତି ପ୍ରାହ ପ୍ରହସନ୍ରାଜସଂସଦି
ମୋର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଏହି, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ସୁଯୋଧନ ରାଜସଭାରେ ମୋତେ ଗାଈ ବୋଲି ହସିଲା।
ତସ୍ମାଦ୍ଦୁଃଖାଦିଦଂ ଦୁଃଖଂ ଗରୀଯ ଇତିମେ ମତିଃ। ଯତ୍ତତ୍ପରିଷଦୋ ମଧ୍ଯେ ବହ୍ଵଯୁକ୍ତମଭାଷତ
ଏହି ଅପମାନ ସବୁଠାରୁ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ବୋଧ ହୁଏ, କାରଣ ସେ ସଭାମଧ୍ୟରେ ଏମିତି କଠିନ କଥା କହିଥିଲା।
ଧ୍ଵଂସିତଃ ସ୍ଵଗୃହେଭ୍ଯଶ୍ଚ ରାଷ୍ଟ୍ରାଚ୍ଚ ଭରତର୍ଷଭ। ଵନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତୋ ଭୂତ୍ଵା ସୌହାର୍ଦାଦଵତିଷ୍ଠସେ
ଘର ଓ ରାଜ୍ୟରୁ ବହିଷ୍କୃତ ହୋଇ, ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଛ, ତଥାପି ମିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅଟୁଟ ରହିଛ।
ଜେତା ଯଃ ସର୍ଵଶତ୍ରୂଣାଂ ଯଃ ପାଵକମତର୍ପଯଃ। ଜନସ୍ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯତୀଦାନୀଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ଭରତର୍ଷଭ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲା, ଅଗ୍ନିକୁ ତୃପ୍ତ କରିଥିଲା, ଏବେ ଲୋକେ ତୁମକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖୁଛନ୍ତି, ହେ ଭାରତବଂଶୀ।
ଅସ୍ମିନ୍ନୂନଂ ମହାରଣ୍ଯେ ଭ୍ରାତରଃ ସୁହୃଦଶ୍ଚ ତେ। ତ୍ଵତ୍କଥାଃ କଥଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଚାରଣା ଋଷଯସ୍ତଥା
ଏହି ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟରେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମର ଭାଇମାନେ, ମିତ୍ରମାନେ, ଚାରଣ ଓ ଋଷିମାନେ ତୁମ କଥା କହିବେ।
ଯତ୍ତେ କୁନ୍ତୀ ମହାବାହୋ ଜାତସ୍ଯୈଚ୍ଛଦ୍ଧନଞ୍ଜଯ। ତତ୍ତେଽସ୍ତୁ ସର୍ଵଂ କୌନ୍ତେଯ ଯଥା ଚ ସ୍ଵଯମିଚ୍ଛସି
ତୁମ ଜନ୍ମବେଳେ ମା କୁନ୍ତୀ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, ଓ ତୁମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ସେ ସବୁ ତୁମ ପାଖରେ ହେଉ, ହେ କୌନ୍ତେୟ।
ଵସୁଦେଵସ୍ଵସା ଦେଵୀ ତ୍ଵାମାର୍ଯା ପୁନରାଗତମ୍। ପଶ୍ଯତୁ ତ୍ଵାଂ ପୃଥା ପାର୍ଥ ସହସ୍ରାକ୍ଷମିଵାଦିତିଃ
ବସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀ, ମହିଳା ପୃଥା, ତୁମକୁ ପୁନି ଫେରିଆସିବାକୁ ଦେଖନ୍ତୁ, ଯେପରି ଆଦିତି ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେଖିଥିଲେ।
ନୂନଂ ତେ ଭ୍ରାତରଃ ସର୍ଵେ ତ୍ଵତ୍କଥାଭିଃ ପ୍ରଜାଗରେ। ରଂସ୍ଯନ୍ତେ ତଵ କର୍ମାଣି କୀରତ୍ଯନ୍ତଃ ପୁନଃ ପୁନଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମର ସମସ୍ତ ଭାଇ ରାତିରେ ତୁମ କଥା କହି, ପୁନିପୁନି ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟର ସ୍ତୁତି କରି ଆନନ୍ଦ ପାଇବେ।
ନ ଚ ନଃ ପାର୍ଥ ଭୋଗେଷୁ ନ ଧନେ ନୋତ ଜୀଵିତେ। ତୁଷ୍ଟିର୍ବୁଦ୍ଧିର୍ଭଵିତ୍ରୀ ଵା ତ୍ଵଯି ଦୀର୍ଘପ୍ରଵାସିନି
ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦୂରେ ରହିଲେ, ଆମେ ଭୋଗ, ଧନ କିମ୍ବା ଜୀବନରେ କେବେ ଆନନ୍ଦ କିମ୍ବା ଶାନ୍ତି ମିଳିବ ନାହିଁ।
ତ୍ଵଯି ନଃ ପାର୍ଥ ସର୍ଵେଷାଂ ସୁଖଦୁଃଖେ ପ୍ରତିଷ୍ଠତେ। ଜୀଵିତଂ ମରଣଂ ଚୈଵ ରାଜ୍ଯମୈଶ୍ଵର୍ଯମେଵ ଚ
ହେ ପାର୍ଥ, ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ସୁଖ-ଦୁଃଖ, ଜୀବନ-ମୃତ୍ୟୁ, ରାଜ୍ୟ ଓ ଏଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ସବୁ ତୁମ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ।
ଆପୃଷ୍ଟୋ ନୋସି କୌନ୍ତେଯ ସ୍ଵସ୍ତି ପ୍ରାପ୍ନୁହି ପାଣ୍ଡଵ। କୃତାସ୍ତ୍ରଂ ସ୍ଵସ୍ତିମନ୍ତଂ ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମି ପୁନରାଗତମ୍
ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ତୁମେ ଆମଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲ, ତୁମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ। ଶସ୍ତ୍ର ଶିଖି ଶୁଭ ନିୟତି ସହିତ ତୁମକୁ ପୁନି ଦେଖିବି।
ବଲଵଦ୍ଭିର୍ଵିରୁଦ୍ଧଂ ନ କାର୍ଯମେତତ୍ତ୍ଵଯାଽନଘ। ପ୍ରଯାହ୍ଯଵିଘ୍ନେଯୈଵାଶୁ ଵିଜଯାଯ ମହାବଲ
ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ସହିତ ବିରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ନିର୍ମଳ ମନ୍ୟ, ଅବିଘ୍ନ ଭାବେ ଶୀଘ୍ର ଯାଅ, ମହାବଳୀ, ବିଜୟ ଲାଗି।
ହ୍ରୀଃ ଶ୍ରୀଃ କୀର୍ତିର୍ଧୃତିଃ ପୁଷ୍ଟିରୁମା ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସରସ୍ଵତୀ। ଇମା ଵୈ ତଵ ପାନ୍ଥସ୍ ପାଲଯନ୍ତୁ ଧନଞ୍ଜଯ
ଲଜ୍ଜା, ଶ୍ରୀ, କୀର୍ତ୍ତି, ଧୃତି, ପୁଷ୍ଟି, ଉମା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ସରସ୍ୱତୀ—ଏହି ଦେବୀମାନେ ତୁମର ପଥରେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ହେ ଧନଞ୍ଜୟ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାଽଽଶିଷଃ କୃଷ୍ଣା ଵିରରାମ ଯଶସ୍ଵିନୀ
ଏପରି ଆଶୀର୍ବାଦ କହି, ଯଶସ୍ୱିନୀ କୃଷ୍ଣା ନିରବ ହେଲେ।
ତତଃପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ କୃତ୍ଵା ଭ୍ରାତୄନ୍ଧୌମ୍ଯଂ ଚ ପାଣ୍ଡଵଃ। ପ୍ରାତିଷ୍ଠତ ମହାବାହୁଃ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ରୁଚିରଂ ଧନୁଃ
ତାପରେ, ପାଣ୍ଡବ ଭାଇମାନେ ଓ ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ଚମକୁଥିବା ଧନୁଷ୍ୟ ନେଇ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଶନୈରିଵ ଦିଶଂ ଵୀର ଉଦୀଚୀଂ ଭରତର୍ଷଭ। ସଂହରଂସ୍ତରସା ଵୃକ୍ଷାଁଲ୍ଲତା ଵଲ୍ଲୀଶ୍ଚ ଭାରତ। ଅସଜ୍ଜମାନୋ ଵୃକ୍ଷେଷୁ ଜଗାମ ସୁମହାବଲଃ
ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ନୀରବେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଚାଲିଲେ, ଶକ୍ତିରେ ଗଛ, ଲତା, ବେଳ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କେହି ଗଛରେ ଅଟକିଲେ ନାହିଁ, ସେ ଅତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ତସ୍ଯ ମାର୍ଗାଦପାକ୍ରାମନ୍ସର୍ଵଭୂତାନି ଗଚ୍ଛତଃ। ଯୁକ୍ତସ୍ଯୈନ୍ଦ୍ରେଣ ଯୋଗେନ ପରାକ୍ରାନ୍ତସ୍ଯ ଶୁଷ୍ମିଣଃ
ସେ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କର ପଥରୁ ସରିଯାଉଥିଲେ, କାରଣ ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଉତ୍ସାହରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିଲେ।
ସୋଽଗଚ୍ଛତ୍ପର୍ଵତାଂସ୍ତାତ ତପୋଧନନିଷେଵିତାନ୍। ଦିଵ୍ଯଂ ହୈମଵତଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଦେଵଜୁଷ୍ଟଂ ପରଂତପଃ
ସେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରିୟ କରୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ହିମାଳୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଗଚ୍ଛତ୍ପର୍ଵତଂ ପୁଣ୍ଯମେକାହ୍ନୈଵ ମହାମନାଃ। ମନୋଜଵଗତିର୍ଭୂତ୍ଵା ଯୋଗଯୁକ୍ତୋ ଯଥାଽନିଲଃ
ଅଟଳ ମନ ଓ ଯୋଗଶକ୍ତି ସହିତ, ପବନ ଭଳି ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ସେ ଏକ ଦିନରେ ସେଇ ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼ ଅଟକି ଦେଖିଲେ।
ହିମଵନ୍ତମତିକ୍ରମ୍ଯ ଗନ୍ଧମାଦନମେଵ ଚ। ଅତ୍ଯକ୍ରାମତ୍ସ ଦୁର୍ଗାଣି ଦିଵାରାତ୍ରମତନ୍ଦ୍ରିତଃ
ସେ ହିମବନ୍ତ ଓ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ ଚାଲିଯାଇ, ଦିନ ଓ ରାତି ଅବିରତ ଭାବେ କଠିନ ଅଞ୍ଚଳ ଅତିକ୍ରମ କଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରିକୀଲଂ ସମାସାଦ୍ଯ ତତୋଽତିଷ୍ଠଦ୍ଧନଂଜଯଃ। `ଗତ୍ଵା ସ ଷଡହୋରାତ୍ରାନ୍ସପ୍ତମେଽହନି ପାଣ୍ଡଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ରକୀଳ ପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚି, ଧନଞ୍ଜୟ ସେଠି ବିଶ୍ରାମ କଲେ; ଛଅ ଦିନ ଓ ରାତି ଯାତ୍ରା କରି, ସପ୍ତମ ଦିନରେ ପାଣ୍ଡବ ଲକ୍ଷ୍ୟସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ପ୍ରସ୍ଥେନ୍ଦ୍ରକୀଲସ୍ଯ ଶୁଭେ ତପୋଯୋଗପରୋଽଭଵତ୍। ଊର୍ଧ୍ଵବାହୁର୍ନ ଚାଙ୍ଗାନି ପ୍ରାସ୍ପନ୍ଦଯତ କିଂଚନ
ଇନ୍ଦ୍ରକୀଳ ପାହାଡ଼ର ଶୁଭ୍ର ଶିଖରରେ, ସେ ତପସ୍ୟା ଓ ଯୋଗରେ ଲିନ ହେଲେ, ହାତ ଉପରକୁ ଉଠାଇ ଦେହର କୌଣସି ଅଂଶ ନ ହଲାଇ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହିଲେ।
ସମାହିତାତ୍ମା ନିଯତଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷସୁତୋଽଚ୍ଯୁତଃ'। ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ସ ଶୁଶ୍ରାଵ ତିଷ୍ଠେତି ସ ଵଚସ୍ତଦା
ସେ ଧୃଢ଼ ମନ ଓ ନିୟମିତ ଚିତ୍ତରେ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଅଚ୍ୟୁତ, ଆକାଶରୁ 'ଥମ୍' ବୋଲି ଏକ ସ୍ୱର ଶୁଣିଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସର୍ଵତୋ ଦୃଷ୍ଟିଂ ଚାରଯାମାସ ରପାଣ୍ଡଵଃ। ଅଥାପଶ୍ଯତ୍ସଵ୍ଯସାଚୀ ଵୃକ୍ଷମୂଲେ ତପସ୍ଵିନମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡବ ଚାରିପଟେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଲେ, ଏବଂ ସବ୍ୟସାଚୀ ଗଛ ତଳେ ଏକ ତପସ୍ୱୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।