ଅଭିଵାଦ୍ଯ ତୁ ତୌ ଵୀରାଵୂଚତୁଃ ପାକଶାସନିମ୍। ଅଵାପ୍ତଵ୍ଯାନି ସର୍ଵାଣି ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ଵାସଵାତ୍। ଅସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯାପ୍ନୁହି କୌନ୍ତେଯ ମନସା ଯଦ୍ଯଦିଚ୍ଛସି
ସେ ଦୁଇ ବୀରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେମାନେ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ସମସ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ବାସବଙ୍କଠାରୁ ପାଇଯିବ; କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ତୁମ ମନରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା, ସେଠାରୁ ଅସ୍ତ୍ର ଲାଭ କର।'
ଗିରୋ ହ୍ଯଶିଥିଲାଃ ସର୍ଵା ନିର୍ଦୋଷାଃ ସଂମତାଃ ସତାମ୍। ତ୍ଵମେକଃ ପାଣ୍ଡଵେଷ୍ଵଦ୍ଯ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋସି ଧନଞ୍ଜଯ
ତୁମର ସମସ୍ତ କଥା ଦୃଢ଼, ଦୋଷରହିତ ଓ ସଦ୍ଜନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱୀକୃତ; ଆଜି ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ଧନଞ୍ଜୟ, କେବଳ ତୁମେ ଏହି ସଫଳତା ଲାଭ କରିଛ।
ନ ଚାଧର୍ମଵିଦଂ ଦେଵା ନାସିଦ୍ଧଂ ନାତପସ୍ଵିନମ୍। ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛନ୍ତି କୌନ୍ତେଯ ଚଲଚିତ୍ତଂ ଶଠଂ ନ ଚ
ଧର୍ମ ଅଜ୍ଞାନୀ, ଅସଫଳ, ତପସ୍ୟା ନଥିବା, ଚଞ୍ଚଳ ମନ ବା ଚତୁର ଲୋକଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର।
ରୋରୂଯମାଣଃ କଟୁକମୀର୍ଷ୍ଯକଃ କଟୁକାକ୍ଷରଃ। ଶଠକଃ ଶ୍ଲାଘକଃ କ୍ଷେପ୍ତା ହନ୍ତା ଚ ଵିଚିକିତ୍ସିତା
ଯିଏ କଠୋର ଭାବେ ଚିତ୍କାର କରେ, ଇର୍ଷ୍ୟା କରେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ କଥା କହେ, ଚତୁର, ଆତ୍ମପ୍ରଶଂସା କରେ, ଅପବାଦ କରେ, ହତ୍ୟା କରେ ଓ ସନ୍ଦେହ କରେ।
ଵିଶ୍ଵସ୍ ହନ୍ତା ମାଯାଵୀ କ୍ରୋଧନୋଽନୃତଭାଷିତା। ଅତ୍ଯାଶୀ ନାସ୍ତିକୋଽଦାତା ମିତ୍ରଧ୍ରୁକ୍ସର୍ଵଶଙ୍କିତଃ
ଯିଏ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଭରସା ଭଙ୍ଗ କରେ, ଚତୁର ଚାଳାକ, କ୍ରୋଧୀ, ମିଥ୍ୟା କଥା କହେ, ଅତି ଲୋଭୀ, ଧର୍ମରେ ଅନାସ୍ଥା ରଖେ, ଦାନ କରିବାରେ କଞ୍ଜୁସ, ବନ୍ଧୁମାନଙ୍କୁ ଧୋକା ଦିଏ, ସବୁ ଉପରେ ସନ୍ଦେହ କରେ—
ଆକ୍ରୋଷ୍ଟା ଚାତିମାନୀ ଚ ରୌଦ୍ରୋ ଲୁବ୍ଧୋଽଥ ଲୋଲୁପଃ। ସ୍ତେନଶ୍ଚ ମଦ୍ଯପଶ୍ଚୈଵ ଭ୍ରୂଣହା ଗୁରୁତଲ୍ପଗଃ
ଯିଏ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଗାଳି ଦିଏ, ଅତି ଅଭିମାନୀ, କ୍ରୁର, ଲୋଭୀ ଓ ଅତି ଆସକ୍ତ, ଚୋର, ମଦପାନ କରେ, ଗର୍ଭସ୍ଥ ଶିଶୁକୁ ହତ୍ୟା କରେ, ଗୁରୁଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ସହ ଅନୁଚିତ କାର୍ଯ୍ୟ କରେ—
ସଂଭାଵିତାତ୍ମା ଚାତ୍ଯର୍ଥଂ ନୃଶଂସଃ ପୁରୁଷଶ୍ଚ ଯଃ। ନୈତେ ଲୋକାନାପ୍ନୁଵନ୍ତି ନିର୍ଲୋକାସ୍ତେ ଧନଞ୍ଜଯ
ଯିଏ ଅତ୍ୟଧିକ ଅଭିମାନୀ ଓ ନିଷ୍ଠୁର, ଏମିତି ଲୋକମାନେ, ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, କେବେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ ନାହିଁ; ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଲୋକରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଆନୃଶଂସ୍ଯମନୁକ୍ରୋଶଃ ସତ୍ଯଂ କରୁଣଵେଦିତା। ଦମଃ ସ୍ଥିତିର୍ଧୃତିର୍ଧର୍ମଃ କ୍ଷମା କୃତ୍ଯମନୁତ୍ତମମ୍
ଦୟା, ସହାନୁଭୂତି, ସତ୍ୟବାଦିତା, ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦୁଃଖ ଉପରେ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା, ଦୃଢତା, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ଧର୍ମପାଳନ, କ୍ଷମା, ଓ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣ—
ଦଯା ଶମଶ୍ଚ ଧର୍ମଶ୍ଚ ଗୁରୁପୂଜା କୃତଜ୍ଞତା। ମୈତ୍ରତା ଦ୍ଵିଜଭକ୍ତିଶ୍ଚ ଵସନ୍ତି ତ୍ଵଯି ଫଲ୍ଗୁନ। ଵ୍ଯପେକ୍ଷା ସର୍ଵଭୂତେଷୁ କୃପା ଦାନଂ ମତିଃ ସ୍ମୃତିଃ
ଦୟା, ଶାନ୍ତି, ଧର୍ମ, ବଡ଼ମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ, କୃତଜ୍ଞତା, ବନ୍ଧୁତ୍ୱ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଭକ୍ତି—ଏସବୁ ତୁମରେ ବସିଛି, ହେ ଫଳ୍ଗୁନ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ପ୍ରତି ସମଦୃଷ୍ଟି, କୃପା, ଦାନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ସ୍ମୃତି ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ତସ୍ମାତ୍କୌରଵ୍ଯ ଶକ୍ରେଣ ସମେଷ୍ଯସି ଧନଞ୍ଜଯ। ତ୍ଵାଦୃଶେନ ହି ଦେଵାନାଂ ଶ୍ଲାଘନୀଯଃ ସମାଗମଃ
ତେଣୁ, ହେ କୌରବ, ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ମିଳିବ; ଏହିପରି ଏକ ଉତ୍ତମ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ସହିତ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମିଳିବାକୁ ଗର୍ବ କରନ୍ତି।
ସୁହୃଦାଂ ସୋଦରାଣାଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ଭରତର୍ଷଭ। ତ୍ଵଂ ଗତିଃ ପରମା ତାତ ଵୃତ୍ରହା ମରୁତାମିଵ
ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁ ଓ ଭାଇମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ହେ ଭାରତବଂଶୀ, ତୁମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ; ଯେପରି ମରୁତମାନଙ୍କ ପାଇଁ ବୃତ୍ରହା ଇନ୍ଦ୍ର ଆଶ୍ରୟ, ସେପରି ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତ୍ରଯୋଦଶେ ଵର୍ଷେ ଭ୍ରାତରଃ ସୁହୃଦଶ୍ଚ ତେ। ସର୍ଵେ ହିସଂଶ୍ରଯିଷ୍ଯନ୍ତି ବାହୁଵୀର୍ଯଂ ମହାବଲ
ସେ ତ୍ରୟୋଦଶ ବର୍ଷରେ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମର ଭାଇ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସମସ୍ତେ ତୁମର ବାହୁବଳ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରିବେ।
ସ ପାର୍ଥ ପିତରଂ ଗଚ୍ଛ ସହସ୍ରାକ୍ଷମରିନ୍ଦମ। ମୁଷ୍ଟିଗ୍ରହଣମାଦତ୍ସ୍ଵ ସର୍ଵାଣ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି ଵାସଵାତ୍
ତେଣୁ, ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମର ପିତା ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଶତ୍ରୁନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ; ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କଠାରୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ଶତଶୃଙ୍ଗେ ମହାବାହୋ ମଘଵାନିଦମବ୍ରଵୀତ୍। ଶୃଣ୍ଵତାଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ତ୍ଵାମୁପାଘ୍ରାଯ ମୂର୍ଧନି
ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତରେ, ହେ ମହାବାହୁ, ମଘବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଶୁଣୁଥିବା ବେଳେ, ତୁମକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରି, ଏହି କଥା କହିଥିଲେ।
ଵିଦିତଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଦିଵଂ ତାତ ଗମିଷ୍ଯସି। ପ୍ରାପ୍ଯ ପୁଣ୍ଯକୃତାଂ ଲୋକାନ୍ରଂସ୍ଯସେ ଜଯତାଂଵର
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପରିଚିତ ହେବ, ହେ ପୁତ୍ର, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବ; ପୁଣ୍ୟବାନ୍ମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ଜୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରିବ।
ମାନିତସ୍ତ୍ରିଦଶୈଃ ପାର୍ଥ ଵିହୃତ୍ଯ ସୁସୁଖଂ ଦିଵି। ଅଵାପ୍ଯପରମାସ୍ତ୍ରାଣି ପୃଥିଵୀଂ ପୁନରେଷ୍ଯସି
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବହୁତ ଆନନ୍ଦ କରିବ; ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ପୁଣି ପୃଥିବୀକୁ ଫେରିବ।
ଗୁଣାଂସ୍ତେ ଵାସଵସ୍ତାତ ଖାଣ୍ଡଵଂ ଦହତି ତ୍ଵଯି। ଶୃଣ୍ଵତାଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ପୁନଃ ପୁନରଭାଷତ
ଯେପରି ବାସବ ଖଣ୍ଡବ ଦାହନ କଲେ, ସେପରି ସେ ତୁମର ଗୁଣଗାଥା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଶୁଣୁଥିବା ବେଳେ ପୁନିପୁନି କହିଥିଲେ।
ତାଂ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ କର୍ତୁମର୍ହସି ଵାସଵୀମ୍। କଂଚିଦ୍ଦେଶମିତଃ ପ୍ରାପ୍ଯ ତପୋଯୋଗମନା ଭଵ
ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାସବଙ୍କ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କର; ଏଠାରୁ କିଛି ଦୂରେ ଯାଇ, ତପସ୍ୟାରେ ମନ ଲଗା।
କର୍ତୁମର୍ହସି କୌରଵ୍ଯ ମଘଵଦ୍ଵଚନଂ ହିତମ୍। ଦୀକ୍ଷିତ୍ଵାଽଦ୍ଯୈଵ ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ ଦ୍ରଷ୍ଟାଽସି ତ୍ଵଂ ପୁରନ୍ଦରମ୍
ହେ କୌରବ, ମଘବାନଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରଣ କର; ଆଜି ଦୀକ୍ଷା ନେଇ, ଯାଅ—ତୁମେ ପୁରନ୍ଦରକୁ ଦେଖିବ।
ତୌ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ବୀଭତ୍ସୁଃ କୃଷ୍ଣାମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଚାପ୍ଯୁଭୌ। ମନାଂସ୍ଯାଦାଯ ସର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରଯାତଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭଃ
ତାପରେ ବୀଭତ୍ସୁ, କୃଷ୍ଣା ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମନରେ ବିଦାୟ ଦେଇ, ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତଂ ତଥା ପ୍ରସ୍ଥିତଂ ଵୀରଂ ସିଂହସ୍କନ୍ଧୋରସଂ ତଦା। ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଃ ପାଣ୍ଡଵଂକୃଷ୍ଣା ଦେଵାନାଂ କୁର୍ଵତୀ ନମଃ। ଵାଗ୍ଭିଃ ପରମଶୁଦ୍ଧାଭିର୍ମଙ୍ଗଲାଭିରଭାଷତ୍
ସେ ସିଂହବାହୁ, ଚଉଡ଼ା ଛାତି ଥିବା ବୀର ଯେତେବେଳେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ, କୃଷ୍ଣା ହାତ ଜୋଡି ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ପାଣ୍ଡବ ପାଇଁ ଶୁଭ ଓ ପବିତ୍ର କଥା କହିଲେ।
ନମୋ ଧାତ୍ରେ ଵିଧାତ୍ରେ ଚ ସ୍ଵସ୍ତି ଗଚ୍ଛ ଵନାଦ୍ଵନମ୍। `ଧର୍ମସ୍ତ୍ଵାଂ ଜୁଷତାଂ ପାର୍ଥ ଭାସ୍କରଶ୍ଚ ଵିଭାଵସୁଃ। ବ୍ରହ୍ମା ତ୍ଵାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚୈଵ ପାଲଯନ୍ତୁ ଧନଞ୍ଜଯ
ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ବିଧାତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ତୁମେ ଜଙ୍ଗଲରୁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଯାଅ। ଧର୍ମ ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କରୁନ୍ତୁ, ହେ ପାର୍ଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ; ବ୍ରହ୍ମା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ହେ ଧନଞ୍ଜୟ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠାପଚାଯୀ ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ଯ ଭ୍ରାତୁର୍ଵଚନମାସ୍ଥିତଃ। ପ୍ରପଦ୍ଯେଥା ଵସୂଵ୍ରୁଦ୍ରାନାଦିତ୍ଯାନ୍ସମରୁଦ୍ଗଣାନ୍। ଵିଶ୍ଵେଦେଵାଂସ୍ତଥା ସାଧ୍ଯାଞ୍ଶାନ୍ତ୍ଯର୍ଥଂ ଭରତର୍ଷଭ
ବଡ଼ଭାଇଙ୍କ କଥାକୁ ମାନି, ଛୋଟଭାଇ ଭଳି ବ୍ୟବହାର କରି, ଶାନ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ତୁମେ ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ମରୁତ, ବିଶ୍ୱଦେବ ଓ ସାଧ୍ୟମାନଙ୍କ ଚରଣରେ ଶରଣ ନିଅ, ହେ ଭାରତବଂଶୀ।
ସ୍ଵସ୍ତି ତେସ୍ତ୍ଵାନ୍ତରିକ୍ଷେଭ୍ଯୋ ଦିଵ୍ଯେଭ୍ଯୋ ଭରତର୍ଷଭ। ପାର୍ଥିଵେଭ୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ଯେ କେଚିତ୍ପରିପନ୍ଥିନଃ
ଆକାଶ ଓ ସ୍ୱର୍ଗର ଜଣ୍ଡାମାନେ, ଏବଂ ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ, ଯେଉଁମାନେ ବିପକ୍ଷୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ଠାରୁ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ହେଉ, ହେ ଭାରତବଂଶୀ।
ଅଵରୋଧାଦ୍ଵନେ ଵାସାତ୍ସର୍ଵସ୍ଵହରଣାଦପି। ଇଦଂ ଦୁଃଖତରଂ ମନ୍ଯେ ପୁତ୍ରେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵିଵାସନାତ୍
ଘରେ ଅଟକା ରହିବା, ଅରଣ୍ୟରେ ବାସ କରିବା କିମ୍ବା ସମସ୍ତ ସମ୍ପତ୍ତି ହରାଇବାଠାରୁ, ପୁଅମାନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେବା ଦୁଃଖ ଅଧିକ ବୋଧ ହୁଏ।
ମାସ୍ମାକଂ କ୍ଷତ୍ରିଯକୁଲେ ଜାତୁଚିତ୍ପୁନରୁଦ୍ଭଵଃ। ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ନମସ୍ଯାମି ଯେଷାଂ ନାଯୁଧଜୀଵିକା
ଆମ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଘରେ ଆଉ କେବେ ଜନ୍ମ ନ ହେଉ। ଯେମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଇ ଜୀବିକା ଚାଲାନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଶିର ନମାଏ।
ଇଦଂ ମେ ପରମଂ ଦୁଃଖଂ ଯଃ ସ ପାପଃ ସୁଯୋଧନଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାଂ ଗୌରିତି ପ୍ରାହ ପ୍ରହସନ୍ରାଜସଂସଦି
ମୋର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଏହି, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ସୁଯୋଧନ ରାଜସଭାରେ ମୋତେ ଗାଈ ବୋଲି ହସିଲା।
ତସ୍ମାଦ୍ଦୁଃଖାଦିଦଂ ଦୁଃଖଂ ଗରୀଯ ଇତିମେ ମତିଃ। ଯତ୍ତତ୍ପରିଷଦୋ ମଧ୍ଯେ ବହ୍ଵଯୁକ୍ତମଭାଷତ
ଏହି ଅପମାନ ସବୁଠାରୁ ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ବୋଧ ହୁଏ, କାରଣ ସେ ସଭାମଧ୍ୟରେ ଏମିତି କଠିନ କଥା କହିଥିଲା।
ଧ୍ଵଂସିତଃ ସ୍ଵଗୃହେଭ୍ଯଶ୍ଚ ରାଷ୍ଟ୍ରାଚ୍ଚ ଭରତର୍ଷଭ। ଵନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତୋ ଭୂତ୍ଵା ସୌହାର୍ଦାଦଵତିଷ୍ଠସେ
ଘର ଓ ରାଜ୍ୟରୁ ବହିଷ୍କୃତ ହୋଇ, ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଛ, ତଥାପି ମିତ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅଟୁଟ ରହିଛ।
ଜେତା ଯଃ ସର୍ଵଶତ୍ରୂଣାଂ ଯଃ ପାଵକମତର୍ପଯଃ। ଜନସ୍ତ୍ଵାଂ ପଶ୍ଯତୀଦାନୀଂ ଗଚ୍ଛନ୍ତଂ ଭରତର୍ଷଭ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିଥିଲା, ଅଗ୍ନିକୁ ତୃପ୍ତ କରିଥିଲା, ଏବେ ଲୋକେ ତୁମକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖୁଛନ୍ତି, ହେ ଭାରତବଂଶୀ।