ପୌରଜାନପଦାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରାଯଶଃ କୁରୁନନ୍ଦନ। ସଵୃଦ୍ଧବାଲାଃ ସହିତାଃ ଶଂସନ୍ତି ତ୍ଵାଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ହେ କୁରୁବଂଶୀ, ସମସ୍ତ ପୌର ଏବଂ ଜନପଦବାସୀ, ବୃଦ୍ଧ ଓ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ, ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରୁଛନ୍ତି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର।
ଶ୍ଵଦୃତୌ କ୍ଷୀରମାସକ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵା ଵୃଷଲେ ଯଥା। ସତ୍ଯଂ ସ୍ତେନେ ବଲଂ ନାର୍ଯାଂ ରାଜ୍ଯଂ ଦୁର୍ଯୋଧନେ ତଥା
ଯେପରି ଦୁଧ କୁକୁର ଛୁଇଁଲେ ଅପବିତ୍ର ହୁଏ, କିମ୍ବା ନିମ୍ନଜାତ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ ଅନୁଚିତ, ସେପରି ଚୋରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟ, ଜନାନୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭଳତା, ଓ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ପାଖରେ ରାଜ୍ୟ ଅନୁଚିତ।
ଇତିଲୋକେ ନିର୍ଵଚନଂ ପୁରଶ୍ଚରତି ଭାରତ। ଅପି ଚୈତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ବାଲାଃ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯମଧିକୁର୍ଵତେ
ଏହି କଥା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଚଳିତ ହେଉଛି, ହେ ଭାରତ; ଏହି ଝିଅମାନେ ଓ ଶିଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛନ୍ତି।
ଇମାମଵସ୍ଥାଂ ଚ ଗତେ ସହାସ୍ମାଭିରରିଂଦମ୍। ହନ୍ତ ନଷ୍ଟାଃ ସ୍ମ ସର୍ଵେ ଵୈ ଭଵତୋପଦ୍ରଵେ ସତି
ଏପରି ଅବସ୍ଥାକୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥିରେ ପହଞ୍ଚିଛୁ, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ; ଯଦି ତୁମ ଉପରେ କିଛି ଅପଶ୍ରୟ ଆସେ, ତେବେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ନଷ୍ଟ ହେବୁ।
ସ ଭଵାନ୍ରଥମାସ୍ଥାଯ ସର୍ଵୋପକରଣାନ୍ଵିତମ୍। ତ୍ଵରମାଣୋଽଭିନିର୍ଯାତୁ ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋଽର୍ଥଵିଭାଵକଃ
ତେଣୁ ତୁମେ ସମସ୍ତ ସାଜସଜ୍ଜା ସହିତ ରଥ ଚଡ଼ି, ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଧନ ବଣ୍ଟନ କରିବାକୁ ଯାଆ।
ଵାଚଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠାନଦ୍ଯୈଵ ଗଜସାହ୍ଵଯମ୍। ଅସ୍ତ୍ରଵିଦ୍ଭିଃ ପରିଵୃତୋଭ୍ରାତୃଭିର୍ଦୃଢଧନ୍ଵିଭିଃ
ଆଜିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଗଜସାହ୍ୱୟ ମଞ୍ଚରେ ଡାକି, ଶସ୍ତ୍ରଚତୁର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଓ ଦୃଢ଼ଧନୁଧାରୀ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଚାରିପଟେ ଘେରିବା।
ଆଶୀଵିଷସମୈର୍ଵୀରୈର୍ମରୁଦ୍ଭିରିଵ ଵୃତ୍ରହା। ଅମିତ୍ରାଂସ୍ତେଜସା ମୃଦ୍ଗନ୍ନସୁରାନିଵ ଵୃତ୍ରହା। ଶ୍ରିଯମାଦତ୍ସ୍ଵ କୌନ୍ତେଯ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାନ୍ମହାବଲ
ବିଷାକ୍ତ ସାପ ପରି ଭୟଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସହିତ, ବାୟୁଦେବଙ୍କ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେମିତି, ତୁମେ ତୁମ ତେଜରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳନ କର, ଇନ୍ଦ୍ର ଯେମିତି ଦାନବମାନେକୁ ହରାଇଥିଲେ, ଏବଂ କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଶ୍ରୀ ଅର୍ଜନ କର।
ନ ହି ଗାଣ୍ଡୀଵମୁକ୍ତାନାଂ ଶରାଣାଂ ଗାର୍ଧ୍ରଵାସସାମ୍। ସ୍ପର୍ଶମାଶୀଵିଷାଭାନାଂ ମର୍ତ୍ଯଃ କଶ୍ଚନ ସଂସହେତ୍
ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା, ଗୃଧ୍ରପଙ୍ଖୀ ବାଣମାନେ, ବିଷାକ୍ତ ସାପ ପରି ଭୟଙ୍କର, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶ କୌଣସି ମଣିଷ ସହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ନ ସ ଵୀରୋ ନ ମାତଙ୍ଗୋ ନ ଚ ସୋଽଶ୍ଵୋସ୍ତି ଭାରତ। ଯଃ ସହେତ ଗଦାଵେଗଂ ମମ କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ସଂଯୁଗେ
ହେ ଭାରତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋତେ କ୍ରୋଧିତ ଦେଖି, ମୋ ଗଦାର ଘାତ ସହିପାରିବା ପାଇଁ କୌଣସି ବୀର, ହାତୀ କିମ୍ବା ଘୋଡ଼ା ନାହିଁ।
ସୃଞ୍ଜଯୈଃ ସହକୈକେଯୈର୍ଵୃଷ୍ଣୀନାଂ ଵୃଷଭେଣ ଚ। କଥଂସ୍ଵିଦ୍ଯୁଧି କୌନ୍ତେଯ ନ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାମହେ
ଶୃଞ୍ଜୟ, କୈକେୟ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେଙ୍କ ମୁଖ୍ୟଙ୍କ ସହିତ, ହେ କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ, ଆମେ କିପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ରାଜ୍ୟ ଅଜରିପାରିବୁ ନାହିଁ?
ଶତ୍ରୁହସ୍ତଗତାଂ ରାଜନ୍କଥଂସ୍ଵିନ୍ନାହରେର୍ମହୀମ୍। ଇହ ଯତ୍ନମୁପାହୃତ୍ଯ ବଲେନ ମହତାଽନ୍ଵିତଃ
ହେ ରାଜା, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ଏହି ଭୂମିକୁ ଆମେ କିପରି ଫେରାଇପାରିବୁ, ଯଦି ଏଠାରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ଚେଷ୍ଟା ନ କରିବୁ?
ସ ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ମହାନୁଭାଵଃ ସତ୍ଯଵ୍ରତୋ ଭୀମସେନେନ ରାଜା। ଅଜାତଶତ୍ରୁସ୍ତଦନନ୍ତରଂ ଵୈ ଧୈର୍ଯାନ୍ଵିତୋ ଵାକ୍ଯମିଦଂ ବଭାଷେ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ସତ୍ୟବ୍ରତ ରାଜା ଅଜାତଶତ୍ରୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅସଂଶଯଂ ଭାରତ ସତ୍ଯମେତ- ଦ୍ଯନ୍ମାଂ ତୁଦନ୍ଵାକ୍ଯଶଲ୍ଯୈଃ କ୍ଷିଣୋଷି। ନ ତ୍ଵାଂ ଵିଗର୍ହେ ପ୍ରତିକୂଲମେତ- ନ୍ମମାନଯାଦ୍ଧି ଵ୍ଯସନଂ ଵ ଆଗାତ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଭାରତ, ତୁମ କଥା ସତ୍ୟ, ଏହି କଥା ଶର ପରି ମୋତେ ବେଦନା ଦେଉଛି, ତଥାପି ମୁଁ ତୁମକୁ ଦୋଷ ଦେଉନି, କାରଣ ଏହି ଦୁଃଖ ଆମ ପାଖକୁ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଆସିଛି।
ଅହଂ ହ୍ଯକ୍ଷାନନ୍ଵପଦ୍ଯଂ ଜିହୀର୍ଷନ୍ ରାଜ୍ଯଂସରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରାତ୍। ତନ୍ମାଂ ଶଠଃ କିତଵ ପ୍ରତ୍ଯଦେଵୀ- ତ୍ସୁଯୋଧନାର୍ଥଂ ସୁବଲସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ
ମୁଁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅଠାରୁ ରାଜ୍ୟ ଓ ଦେଶ ଜିତିବାକୁ ଚାହିଁ, ଜୁଆ ଖେଳକୁ ପଡ଼ିଲି; କିନ୍ତୁ ଚତୁର ଜୁଆରି, ସୁବଳଙ୍କ ପୁଅ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ପାଇଁ ମୋତେ ବିରୋଧ କଲା।
ମହାମାଯଃ ଶକୁନିଃ ପାର୍ଵତୀଯଃ ସଭାମଧ୍ଯେ ପ୍ରଵପନ୍ନକ୍ଷପୂଗାନ୍। ଅମାଯିନଂ ମାଯଯା ପ୍ରତ୍ଯଜୈଷୀ- ତ୍ତତୋଽପଶ୍ଯଂ ଵୃଜିନଂ ଭୀମସେନ
ପାହାଡ଼ର ଶକୁନି, ମହାଚତୁର, ସଭାମଧ୍ୟରେ ଦିନରାତି ଜୁଆ ଖେଳିଲା; ତାଙ୍କ ଚାଳାକିରେ, ମୁଁ ନିଷ୍କପଟ ଥିଲି, ମୋତେ ହରାଇଲେ, ତାପରେ ଭୀମସେନ, ମୁଁ ଦୁଃଖ ଦେଖିଲି।
ଅକ୍ଷାଂଶ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶକୁନେର୍ଯଥାଵତ୍ କାମାନୁକୂଲାନଯୁଜୋ ଯୁଜଶ୍ଚ। ଶକ୍ଯୋ ନିଯନ୍ତୁମଭଵିଷ୍ଯଦାତ୍ମା ମନ୍ଯୁସ୍ତୁ ହନ୍ଯାତ୍ପୁରୁଷସ୍ଯ ଧୈର୍ଯମ୍
ଶକୁନିଙ୍କ ଦାୟ ଦେଖି, କେତେକ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ, କେତେକ ବିପରୀତ, କେତେକ ସାଧାରଣ ଥିଲା; ଏହା ଦେଖି ଆତ୍ମସଂଯମ କରିହେବା ସମ୍ଭବ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ କ୍ରୋଧ ଲୋକଙ୍କ ଧୈର୍ଯ୍ୟ କୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଯନ୍ତୁଂ ନାତ୍ମା ଶକ୍ଯତେ ପୌରୁଷେଣ ମାନେନ ଵୀର୍ଯେଣ ଚ ତାତ ନଦ୍ଧଃ। ନ ତେ ଵାଚୋ ଭୀମସେନାଭ୍ଯସୂଯେ ମନ୍ଯେ ତଥା ତଦ୍ଭଵିତଵ୍ଯମାସୀତ୍
ପୁରୁଷର ଶକ୍ତି, ଅହଂକାର କିମ୍ବା ପ୍ରଭଳତା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିହେବା ନୁହେଁ, ହେ ପିତା; ତେଣୁ ଭୀମସେନ, ମୁଁ ତୁମ କଥାକୁ ଦୋଷ ଦେଉନି, ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହିପରି ହେବା ଲିଖା ଥିଲା।
ସ ନୋ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ନ୍ଯପାତଯଦ୍ଵ୍ଯସନେ ରାଜ୍ଯମିଚ୍ଛନ୍। ଦାସ୍ଯଂ ଚ ନୋଽଗମଯଦ୍ଭୀମସେନ ଯତ୍ରାଭଵଚ୍ଛରଣଂ ଦ୍ରୌପଦୀ ନଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ରାଜା ଆମକୁ ଦୁଃଖରେ ପକାଇଲେ, ରାଜ୍ୟ ଚାହିଁ; ଏବଂ ଭୀମସେନ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଆମର ଆଶ୍ରୟ ହେବାବେଳେ, ସେ ଆମକୁ ଦାସ କଲେ।
ତ୍ଵଂ ଚାପି ତଦ୍ଵେତ୍ଥ ଧନଂଜଯଶ୍ଚ ପୁନର୍ଦ୍ଯୂତାଯାଗତାସ୍ତାଂ ସଭାଂ ନଃ। ଯନ୍ମାଽବ୍ହଵୀଦ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ର ଏକଗ୍ଲହାର୍ଥଂ ଭରତାନାଂ ସମକ୍ଷମ୍
ତୁମେ ଏବଂ ଧନଞ୍ଜୟ ଏହି କଥା ଭଲଭାବେ ଜାଣିଛ; ଆମେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସମସ୍ତ ଭାରତବଂଶୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ପୁଣି ଏକଥର ଜୁଆ ଖେଳିବା ପାଇଁ ସେଇ ସଭାକୁ ଫେରିଗଲୁ, ଏକ ଦାଉ ପାଇଁ।
ଵନେ ସମା ଦ୍ଵାଦଶ ରାଜପୁତ୍ର ଯଥାକାମଂ ଵିଦିତମଜାତଶତ୍ରୋ। ଅଥାପରଂ ଚାଵିଦିତଶ୍ଚରେଥାଃ ସର୍ଵୈଃ ସହ ଭ୍ରାତୃଭିଶ୍ଛଦ୍ମରୂପଃ
ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଜଙ୍ଗଲରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ରହିଲୁ; ପରେ ଆଉ ଏକ ଅଜଣା ସମୟ, ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଛଳବେଶରେ ଘୁରିଲୁ।
ତ୍ଵାଂ ଚେଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତାତ ତଥା ଚରନ୍ତ- ମଵଭୋତ୍ସ୍ଯନ୍ତେ ଭାରତାନାଂ ଚରାଶ୍ଚ। ଅନ୍ଯାଂଶ୍ଚରେଥାସ୍ତାଵତୋଽବ୍ଦାଂସ୍ତଥାତ୍ଵଂ ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ତତ୍ପ୍ରତିଜାନୀହି ପାର୍ଥ
ହେ ପୁତ୍ର, ଯଦି ଭାରତବଂଶୀଙ୍କ ଚରମାନେ ତୁମେ ଏଭଳି ଚାଲିଥିବା କଥା ଶୁଣିଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ତୁମେ ସେଇ ସମୟ ପରିମାଣ ଆଉ ଛଳବେଶରେ ରହିବାକୁ ପଡିବ; ଏହି କଥା ଭଲଭାବେ ଭାବି ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ କର, ହେ ପାର୍ଥ।
ଚରୈଶ୍ଚେନ୍ନୋ ଵିଦିତଃ କାଲମେତଂ ଯୁକ୍ତୋ ରାଜନ୍ମୋହଯିତ୍ଵା ମଦୀଯାନ୍। ବ୍ରଵୀମି ସତ୍ଯଂ କୁରୁସଂସଦୀହ ତଵୈଵ ତା ଭାରତ ପଞ୍ଚ ନଦ୍ଯଃ
ଯଦି ଏହି ସମୟରେ ଚରମାନେ ଆମକୁ ଧରିପାରନ୍ତି, ହେ ରାଜା, ମୋ ଲୋକମାନେକୁ ଭୁଲେଇ ତାପରେ, ମୁଁ କୁରୁ ସଭାରେ ସତ୍ୟ କହୁଛି—ହେ ଭାରତ, ସେ ପାଞ୍ଚଟି ନଦୀ କେବଳ ତୁମର।
ଵଯଂ ଚୈତଦ୍ଭାରତ ସର୍ଵ ଏଵ ତ୍ଵଯା ଜିତାଃ କାଲମପାସ୍ଯ ଭୋଗାନ୍। ଚରେମ ଇତ୍ଯାହ ପୁରା ସ ରାଜା ମଧ୍ଯେ କୁରୂଣାଂ ସ ମଯୋକ୍ତସ୍ତଥେତି
ହେ ଭାରତ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମେ ହାତରେ ହାରିଗଲୁ; ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭୋଗବିଲାସ ଛାଡ଼ି ଘୁରିଲୁ; ଏହି କଥା ରାଜା କୁରୁମଧ୍ୟରେ କହିଥିଲେ, ମୁଁ ସେଥିରେ ସମ୍ମତି ଦେଇଥିଲି।
ତତ୍ର ଦ୍ଯୂତମଭଵନ୍ନୋ ଜଘନ୍ଯଂ ଯସ୍ମିଞ୍ଜିତାଃ ପ୍ରଵ୍ରଜିତାଶ୍ ସର୍ଵେ। ଇତ୍ଥଂ ତୁ ଦେଶାନନୁସଂଚରାମୋ ଵନାନି କୃଚ୍ଛ୍ରାଣି ଚ କୃଚ୍ଛ୍ରରୂପାଃ
ସେଠାରେ ଏମିତି ଏକ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟଜନକ ଜୁଆ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ହାରିଗଲୁ ଏବଂ ସମସ୍ତେ ବନବାସକୁ ପଠାଯିଲୁ; ଏଭଳି ଆମେ ଦେଶ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଘୁରୁଛୁ, ବିଭିନ୍ନ କଷ୍ଟ ସହିଛୁ।
ସୁଯୋଧନଶ୍ଚାପି ନ ଶାନ୍ତିମିଚ୍ଛତ୍ ଭୂଯଃ ସ ମନ୍ଯୋର୍ଵଶମନ୍ଵଗଚ୍ଛତ୍। ଉଦ୍ଯୋଜଯାମାସ କୁରୂଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାନ୍ ଯେଚାସ୍ଯ କେଚିଦ୍ଵଶମନ୍ଵଗଚ୍ଛନ୍
ସୁୟୋଧନ କେବେ ଶାନ୍ତି ଚାହିଲେ ନାହିଁ, ତାଙ୍କ ରୋଷ ଆଉ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇଲେ; ସେ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୟାରି କରିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଥିଲେ ସେମାନେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଚଲିଗଲେ।
ତାଂ ସିଦ୍ଧିମାସ୍ଥାଯ ସତାଂ ସକାଶେ କୋ ନାମ ଜହ୍ଯାଦିହ ରାଜ୍ଯହେତୋଃ। ଆର୍ଯସ୍ଯ ମନ୍ଯେ ମରଣାଦ୍ଗରୀଯୋ ଯଦ୍ଧର୍ମମୁତ୍କ୍ରମ୍ଯ ମହୀଂ ପ୍ରଶାସେତ୍
ସତ୍ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଫଳତା ଲାଭ କରି, କିଏ ଏଠାରେ ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିଦେବ? ମୋ ମତରେ, ଆର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଧର୍ମ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରି ଭୂମି ଶାସନ କରିବାଠାରୁ ମୃତ୍ୟୁ ଉତ୍ତମ।
ତଦୈଵ ଚେଦ୍ଵୀରକର୍ମାକରିଷ୍ଯୋ ଯଦା ଦ୍ଯୂତେ ପରିଘଂ ପର୍ଯମୃକ୍ଷଃ। ବାହୂ ଦିଧକ୍ଷନ୍ଵାରିତଃ ଫଲ୍ଗୁନେନ କିଂ ଦୁଷ୍କୃତଂଭୀମ ତଦାଽଭଵିଷ୍ଯତ୍
ଯଦି ତୁମେ ସେତେବେଳେ, ଜୁଆ ଖେଳ ସମୟରେ, ଗଦା ଧରିବାକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଏକ ଶୌର୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥାନ୍ତ, ଏବଂ ଫଳ୍ଗୁନ ତୁମକୁ ବାଞ୍ଚାଇ ଦେଲେ, ତେବେ ସେତେବେଳେ ଭୀମ କଣ ଅପରାଧ କରିଥାନ୍ତି?
ପ୍ରାଗେଵ ଚୈଵଂ ସମଯକ୍ରିଯାଯାଃ କିଂ ନାବ୍ରଵୀଃ ପୌରୁଷମାଵିଦାନଃ। ପ୍ରାପ୍ତଂ ତୁ କାଲଂ ତ୍ଵଭିପଦ୍ଯପଶ୍ଚାତ୍ କିଂ ମାମିଦାନୀମତିଵେଲମାତ୍ଥ
ସମ୍ମତି ହେବା ସମୟରେ, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ କାହିଁକି କହିଲେ ନାହିଁ? ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟ ଚାଲିଗଲାପରେ ଏବଂ ତୁମେ ଆଗକୁ ଆସିଛ, ଏତେ ବିଳମ୍ବରେ ମୋତେ କାହିଁକି କହୁଛ?
ଭୂଯୋପି ଦୁଃଖଂ ମମ ଭୀମସେନ ଦୂଯେ ଵିଷସ୍ଯେଵ ରସଂ ହି ପୀତ୍ଵା। ଯଦ୍ଯାଜ୍ଞସେନୀଂ ପରିକ୍ଲିଶ୍ଯମାନାଂ ସଂଦୃଶ୍ଯ ତତ୍କ୍ଷାନ୍ତମିତି ସ୍ମ ଭୀମ
ହେ ଭୀମସେନ, ପୁଣିଥରେ ମୁଁ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବୁଛି, ଯେପରି ଦୁଷ୍ଟ ଦ୍ରବ୍ୟ ପିଇଲେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ଯାଜ୍ଞସେନୀ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଥିଲେ, ଭୀମ ସହିଲେ, କହିଲେ—'ଯାହା ହେଉ।'
ନ ତ୍ଵଦ୍ଯ ଶକ୍ଯଂ ଭରତପ୍ରଵୀର କୃତ୍ଵା ଯଦୁକ୍ତଂ କୁରୁଵୀରମଧ୍ଯେ। କାଲଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷସ୍ଵ ସୁଖୋଦଯାଯ ପାକଂ ଫଲାନାମିଵ ବୀଜଵାପଃ
କିନ୍ତୁ ଆଜି, ହେ ଭାରତବଂଶୀମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଯାହା କହିଥିଲ, ସେ କାମ କରିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ସଠିକ୍ ସମୟ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କର, ଯେପରି ବିଜ ରୋପଣ କଲେ ଫଳ ପକେ।