ସର୍ଵଥା ସଂହତୈରେଵ ଦୁର୍ବଲୈର୍ବଲଵାନପି। ଅମିତ୍ରଃ ଶକ୍ଯତେ ହନ୍ତୁଂ ମଧୁହା ଭ୍ରମରୈରିଵ
ଯେପରି ମଧୁ ହନ୍ତାକୁ ଭୃଙ୍ଗମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ମାରିଦେଲେ, ସେପରି ଦୁର୍ବଳମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଶତ୍ରୁକୁ ମାରିପାରନ୍ତି।
ଯଥା ରାଜନ୍ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵାଃ ସୂର୍ଯଃ ପାତି ଗଭସ୍ତିଭିଃ। ହନ୍ତି ଚୈଵ ତଥୈଵ ତ୍ଵଂ ସଦୃଶଃ ସଵିତୁର୍ଭଵ
ହେ ରାଜା, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ଏବଂ ନାଶ କରନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଦୃଶ ହେଉ।
ଏତଚ୍ଚାପି ତପୋ ପାଜନ୍ପୁରାଣମିତି ନଃ ଶ୍ରୁତମ୍। ଵିଧିନା ପାଲନଂ ଭୂମେର୍ଯତ୍କୃତଂ ନଃ ପିତାମହୈଃ
ଏହିପରି ପୃଥିବୀର ରକ୍ଷା ପୂର୍ବରୁ ଆମ ପୂର୍ବଜମାନେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କରିଥିଲେ ବୋଲି ଆମେ ଶୁଣିଛୁ। ଏହା ପୁରାତନ ତପସ୍ୟା।
ନ ତଥା ତପସା ରାଜଁଲ୍ଲୋକାନ୍ପ୍ରାପ୍ନୋତି କ୍ଷତ୍ରିଯଃ। ଯଥା ସୃଷ୍ଟେନ ଯୁଦ୍ଧେନ ଵିଜଯେନେତରେଣ ଵା
ହେ ରାଜା, ଏକ କ୍ଷତ୍ରିୟ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଯେତେ ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଅନୁଯାୟୀ ଯୁଦ୍ଧ କିମ୍ବା ଜୟ ଦ୍ୱାରା ପାଇଥାଏ।
ଅପେଯାତ୍କିଲ ଭା ସୂର୍ଯାଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମୀଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମସସ୍ତଥା। ଇତିଲୋକୋ ଵ୍ଯଵସିତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵେମାଂ ଭଵତୋଵ୍ଯଥାମ୍
ଯେପରି ତେଜ ସୂର୍ଯ୍ୟରୁ ଓ ଶୋଭା ଚନ୍ଦ୍ରମାରୁ ଅପସାରିଯାଏ, ସେପରି ଏହି ତୁମ ଦୁଃଖ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଏହିପରି ଭାବିଛନ୍ତି।
ଭଵତଶ୍ଚ ପ୍ରଶଂସାଭିର୍ନିନ୍ଦାଭିରିତରସ୍ଯ ଚ। କଥଯନ୍ତ୍ଯଃ ପରିଷଦଃ ପୃଥଗ୍ରାଜନ୍ସମାଗତାଃ
ହେ ରାଜା, ସଭାରେ ଏକଠା ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଅଲଗା ଅଲଗା କହୁଛନ୍ତି।
ଇଦମଭ୍ଯଧିକଂ ରାଜନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କୁରଵଶ୍ଚ ତେ। ସମେତାଃ କଥଯନ୍ତୀହ ମୁଦିତାଃ ସତ୍ଯସନ୍ଧତାମ୍
ହେ ରାଜା, ଏଠାରେ ଏକଠା ହୋଇଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ତୁମ କୁରୁମାନେ ତୁମ ସତ୍ୟବ୍ରତତାକୁ ଆନନ୍ଦରେ କହୁଛନ୍ତି।
ଯନ୍ନ ମୋହାନ୍ନ କାର୍ପଣ୍ଯାନ୍ନ ଲୋଭାନ୍ନ ଭଯାଦପି। ଅନୃତଂ କିଂଚିଦୁକ୍ତଂ ତେ ନ କାମାନ୍ନାର୍ଥକାରଣାତ୍
ମୃଗ୍ରହ, ଦୁର୍ବଳତା, ଲୋଭ, ଭୟ, ଆକାଂକ୍ଷା କିମ୍ବା ଲାଭ ପାଇଁ କେବେ ତୁମେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିନାହାଁ।
ଯଦେନଃ କୁରୁତେ କିଂଚିଦ୍ରାଜା ଭୂମିମଵାପ୍ନୁଵନ୍। ସର୍ଵଂ ତନ୍ନୁଦତେ ପଶ୍ଚାଦ୍ଯଜ୍ଞୈର୍ଵିପୁଲଦକ୍ଷିଣୈଃ
ରାଜା ଯେତେବେଳେ ପୃଥିବୀ ଜିତିବା ସମୟରେ କିଛି ଅପରାଧ କରେ, ପରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ଓ ଅଧିକ ଦାନ ଦ୍ୱାରା ସେ ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଦୂର କରେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦଦ୍ଗ୍ରାମାନ୍ଗାଶ୍ଚ ରାଜନ୍ସହସ୍ରଶଃ। ମୁଚ୍ଯତେ ଵୀର ପାପେଭ୍ଯସ୍ତମୋଭ୍ଯ ଇଵ ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ
ହେ ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ହଜାର ହଜାର ଗ୍ରାମ ଓ ଗାଈ ଦେଇ ଏକ ବୀର ତାଙ୍କର ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅନ୍ଧକାରରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ପୌରଜାନପଦାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରାଯଶଃ କୁରୁନନ୍ଦନ। ସଵୃଦ୍ଧବାଲାଃ ସହିତାଃ ଶଂସନ୍ତି ତ୍ଵାଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ହେ କୁରୁବଂଶୀ, ସମସ୍ତ ପୌର ଏବଂ ଜନପଦବାସୀ, ବୃଦ୍ଧ ଓ ଶିଶୁମାନେ ସହିତ, ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରୁଛନ୍ତି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର।
ଶ୍ଵଦୃତୌ କ୍ଷୀରମାସକ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମ ଵା ଵୃଷଲେ ଯଥା। ସତ୍ଯଂ ସ୍ତେନେ ବଲଂ ନାର୍ଯାଂ ରାଜ୍ଯଂ ଦୁର୍ଯୋଧନେ ତଥା
ଯେପରି ଦୁଧ କୁକୁର ଛୁଇଁଲେ ଅପବିତ୍ର ହୁଏ, କିମ୍ବା ନିମ୍ନଜାତ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନ ଅନୁଚିତ, ସେପରି ଚୋରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟ, ଜନାନୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଭଳତା, ଓ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ପାଖରେ ରାଜ୍ୟ ଅନୁଚିତ।
ଇତିଲୋକେ ନିର୍ଵଚନଂ ପୁରଶ୍ଚରତି ଭାରତ। ଅପି ଚୈତାଃ ସ୍ତ୍ରିଯୋ ବାଲାଃ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯମଧିକୁର୍ଵତେ
ଏହି କଥା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଚଳିତ ହେଉଛି, ହେ ଭାରତ; ଏହି ଝିଅମାନେ ଓ ଶିଶୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛନ୍ତି।
ଇମାମଵସ୍ଥାଂ ଚ ଗତେ ସହାସ୍ମାଭିରରିଂଦମ୍। ହନ୍ତ ନଷ୍ଟାଃ ସ୍ମ ସର୍ଵେ ଵୈ ଭଵତୋପଦ୍ରଵେ ସତି
ଏପରି ଅବସ୍ଥାକୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥିରେ ପହଞ୍ଚିଛୁ, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ; ଯଦି ତୁମ ଉପରେ କିଛି ଅପଶ୍ରୟ ଆସେ, ତେବେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ନଷ୍ଟ ହେବୁ।
ସ ଭଵାନ୍ରଥମାସ୍ଥାଯ ସର୍ଵୋପକରଣାନ୍ଵିତମ୍। ତ୍ଵରମାଣୋଽଭିନିର୍ଯାତୁ ଵିପ୍ରେଭ୍ଯୋଽର୍ଥଵିଭାଵକଃ
ତେଣୁ ତୁମେ ସମସ୍ତ ସାଜସଜ୍ଜା ସହିତ ରଥ ଚଡ଼ି, ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଧନ ବଣ୍ଟନ କରିବାକୁ ଯାଆ।
ଵାଚଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠାନଦ୍ଯୈଵ ଗଜସାହ୍ଵଯମ୍। ଅସ୍ତ୍ରଵିଦ୍ଭିଃ ପରିଵୃତୋଭ୍ରାତୃଭିର୍ଦୃଢଧନ୍ଵିଭିଃ
ଆଜିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଗଜସାହ୍ୱୟ ମଞ୍ଚରେ ଡାକି, ଶସ୍ତ୍ରଚତୁର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଓ ଦୃଢ଼ଧନୁଧାରୀ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଚାରିପଟେ ଘେରିବା।
ଆଶୀଵିଷସମୈର୍ଵୀରୈର୍ମରୁଦ୍ଭିରିଵ ଵୃତ୍ରହା। ଅମିତ୍ରାଂସ୍ତେଜସା ମୃଦ୍ଗନ୍ନସୁରାନିଵ ଵୃତ୍ରହା। ଶ୍ରିଯମାଦତ୍ସ୍ଵ କୌନ୍ତେଯ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାନ୍ମହାବଲ
ବିଷାକ୍ତ ସାପ ପରି ଭୟଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସହିତ, ବାୟୁଦେବଙ୍କ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେମିତି, ତୁମେ ତୁମ ତେଜରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦଳନ କର, ଇନ୍ଦ୍ର ଯେମିତି ଦାନବମାନେକୁ ହରାଇଥିଲେ, ଏବଂ କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଶ୍ରୀ ଅର୍ଜନ କର।
ନ ହି ଗାଣ୍ଡୀଵମୁକ୍ତାନାଂ ଶରାଣାଂ ଗାର୍ଧ୍ରଵାସସାମ୍। ସ୍ପର୍ଶମାଶୀଵିଷାଭାନାଂ ମର୍ତ୍ଯଃ କଶ୍ଚନ ସଂସହେତ୍
ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା, ଗୃଧ୍ରପଙ୍ଖୀ ବାଣମାନେ, ବିଷାକ୍ତ ସାପ ପରି ଭୟଙ୍କର, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶ କୌଣସି ମଣିଷ ସହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ନ ସ ଵୀରୋ ନ ମାତଙ୍ଗୋ ନ ଚ ସୋଽଶ୍ଵୋସ୍ତି ଭାରତ। ଯଃ ସହେତ ଗଦାଵେଗଂ ମମ କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ସଂଯୁଗେ
ହେ ଭାରତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋତେ କ୍ରୋଧିତ ଦେଖି, ମୋ ଗଦାର ଘାତ ସହିପାରିବା ପାଇଁ କୌଣସି ବୀର, ହାତୀ କିମ୍ବା ଘୋଡ଼ା ନାହିଁ।
ସୃଞ୍ଜଯୈଃ ସହକୈକେଯୈର୍ଵୃଷ୍ଣୀନାଂ ଵୃଷଭେଣ ଚ। କଥଂସ୍ଵିଦ୍ଯୁଧି କୌନ୍ତେଯ ନ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଯାମହେ
ଶୃଞ୍ଜୟ, କୈକେୟ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେଙ୍କ ମୁଖ୍ୟଙ୍କ ସହିତ, ହେ କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ, ଆମେ କିପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ରାଜ୍ୟ ଅଜରିପାରିବୁ ନାହିଁ?
ଶତ୍ରୁହସ୍ତଗତାଂ ରାଜନ୍କଥଂସ୍ଵିନ୍ନାହରେର୍ମହୀମ୍। ଇହ ଯତ୍ନମୁପାହୃତ୍ଯ ବଲେନ ମହତାଽନ୍ଵିତଃ
ହେ ରାଜା, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ଏହି ଭୂମିକୁ ଆମେ କିପରି ଫେରାଇପାରିବୁ, ଯଦି ଏଠାରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ଚେଷ୍ଟା ନ କରିବୁ?
ସ ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ମହାନୁଭାଵଃ ସତ୍ଯଵ୍ରତୋ ଭୀମସେନେନ ରାଜା। ଅଜାତଶତ୍ରୁସ୍ତଦନନ୍ତରଂ ଵୈ ଧୈର୍ଯାନ୍ଵିତୋ ଵାକ୍ଯମିଦଂ ବଭାଷେ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ସତ୍ୟବ୍ରତ ରାଜା ଅଜାତଶତ୍ରୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରି ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅସଂଶଯଂ ଭାରତ ସତ୍ଯମେତ- ଦ୍ଯନ୍ମାଂ ତୁଦନ୍ଵାକ୍ଯଶଲ୍ଯୈଃ କ୍ଷିଣୋଷି। ନ ତ୍ଵାଂ ଵିଗର୍ହେ ପ୍ରତିକୂଲମେତ- ନ୍ମମାନଯାଦ୍ଧି ଵ୍ଯସନଂ ଵ ଆଗାତ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ଭାରତ, ତୁମ କଥା ସତ୍ୟ, ଏହି କଥା ଶର ପରି ମୋତେ ବେଦନା ଦେଉଛି, ତଥାପି ମୁଁ ତୁମକୁ ଦୋଷ ଦେଉନି, କାରଣ ଏହି ଦୁଃଖ ଆମ ପାଖକୁ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଆସିଛି।
ଅହଂ ହ୍ଯକ୍ଷାନନ୍ଵପଦ୍ଯଂ ଜିହୀର୍ଷନ୍ ରାଜ୍ଯଂସରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରାତ୍। ତନ୍ମାଂ ଶଠଃ କିତଵ ପ୍ରତ୍ଯଦେଵୀ- ତ୍ସୁଯୋଧନାର୍ଥଂ ସୁବଲସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ
ମୁଁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅଠାରୁ ରାଜ୍ୟ ଓ ଦେଶ ଜିତିବାକୁ ଚାହିଁ, ଜୁଆ ଖେଳକୁ ପଡ଼ିଲି; କିନ୍ତୁ ଚତୁର ଜୁଆରି, ସୁବଳଙ୍କ ପୁଅ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ପାଇଁ ମୋତେ ବିରୋଧ କଲା।
ମହାମାଯଃ ଶକୁନିଃ ପାର୍ଵତୀଯଃ ସଭାମଧ୍ଯେ ପ୍ରଵପନ୍ନକ୍ଷପୂଗାନ୍। ଅମାଯିନଂ ମାଯଯା ପ୍ରତ୍ଯଜୈଷୀ- ତ୍ତତୋଽପଶ୍ଯଂ ଵୃଜିନଂ ଭୀମସେନ
ପାହାଡ଼ର ଶକୁନି, ମହାଚତୁର, ସଭାମଧ୍ୟରେ ଦିନରାତି ଜୁଆ ଖେଳିଲା; ତାଙ୍କ ଚାଳାକିରେ, ମୁଁ ନିଷ୍କପଟ ଥିଲି, ମୋତେ ହରାଇଲେ, ତାପରେ ଭୀମସେନ, ମୁଁ ଦୁଃଖ ଦେଖିଲି।
ଅକ୍ଷାଂଶ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶକୁନେର୍ଯଥାଵତ୍ କାମାନୁକୂଲାନଯୁଜୋ ଯୁଜଶ୍ଚ। ଶକ୍ଯୋ ନିଯନ୍ତୁମଭଵିଷ୍ଯଦାତ୍ମା ମନ୍ଯୁସ୍ତୁ ହନ୍ଯାତ୍ପୁରୁଷସ୍ଯ ଧୈର୍ଯମ୍
ଶକୁନିଙ୍କ ଦାୟ ଦେଖି, କେତେକ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ, କେତେକ ବିପରୀତ, କେତେକ ସାଧାରଣ ଥିଲା; ଏହା ଦେଖି ଆତ୍ମସଂଯମ କରିହେବା ସମ୍ଭବ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ କ୍ରୋଧ ଲୋକଙ୍କ ଧୈର୍ଯ୍ୟ କୁ ନଷ୍ଟ କରେ।
ଯନ୍ତୁଂ ନାତ୍ମା ଶକ୍ଯତେ ପୌରୁଷେଣ ମାନେନ ଵୀର୍ଯେଣ ଚ ତାତ ନଦ୍ଧଃ। ନ ତେ ଵାଚୋ ଭୀମସେନାଭ୍ଯସୂଯେ ମନ୍ଯେ ତଥା ତଦ୍ଭଵିତଵ୍ଯମାସୀତ୍
ପୁରୁଷର ଶକ୍ତି, ଅହଂକାର କିମ୍ବା ପ୍ରଭଳତା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିହେବା ନୁହେଁ, ହେ ପିତା; ତେଣୁ ଭୀମସେନ, ମୁଁ ତୁମ କଥାକୁ ଦୋଷ ଦେଉନି, ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହିପରି ହେବା ଲିଖା ଥିଲା।
ସ ନୋ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ନ୍ଯପାତଯଦ୍ଵ୍ଯସନେ ରାଜ୍ଯମିଚ୍ଛନ୍। ଦାସ୍ଯଂ ଚ ନୋଽଗମଯଦ୍ଭୀମସେନ ଯତ୍ରାଭଵଚ୍ଛରଣଂ ଦ୍ରୌପଦୀ ନଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ରାଜା ଆମକୁ ଦୁଃଖରେ ପକାଇଲେ, ରାଜ୍ୟ ଚାହିଁ; ଏବଂ ଭୀମସେନ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଆମର ଆଶ୍ରୟ ହେବାବେଳେ, ସେ ଆମକୁ ଦାସ କଲେ।
ତ୍ଵଂ ଚାପି ତଦ୍ଵେତ୍ଥ ଧନଂଜଯଶ୍ଚ ପୁନର୍ଦ୍ଯୂତାଯାଗତାସ୍ତାଂ ସଭାଂ ନଃ। ଯନ୍ମାଽବ୍ହଵୀଦ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ର ଏକଗ୍ଲହାର୍ଥଂ ଭରତାନାଂ ସମକ୍ଷମ୍
ତୁମେ ଏବଂ ଧନଞ୍ଜୟ ଏହି କଥା ଭଲଭାବେ ଜାଣିଛ; ଆମେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ସମସ୍ତ ଭାରତବଂଶୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ପୁଣି ଏକଥର ଜୁଆ ଖେଳିବା ପାଇଁ ସେଇ ସଭାକୁ ଫେରିଗଲୁ, ଏକ ଦାଉ ପାଇଁ।
ଵନେ ସମା ଦ୍ଵାଦଶ ରାଜପୁତ୍ର ଯଥାକାମଂ ଵିଦିତମଜାତଶତ୍ରୋ। ଅଥାପରଂ ଚାଵିଦିତଶ୍ଚରେଥାଃ ସର୍ଵୈଃ ସହ ଭ୍ରାତୃଭିଶ୍ଛଦ୍ମରୂପଃ
ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଜଙ୍ଗଲରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ରହିଲୁ; ପରେ ଆଉ ଏକ ଅଜଣା ସମୟ, ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଛଳବେଶରେ ଘୁରିଲୁ।