ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣାକ୍ଷରପଦଂ ଶୁଭମ୍। ଉଵାଚ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ରାଜା ସ୍ମଯମାନୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ମୃଦୁ ଓ ଶୁଭ ଶବ୍ଦଗୁଡିକୁ ଶୁଣି, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ହସି ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
କାରଣେ ଭଵତୀ କ୍ରୁଦ୍ଧା ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଦୁର୍ମତେଃ। ଯେନ କ୍ରୋଧଂ ମହାପ୍ରଜ୍ଞେ ବହୁଧା ବହୁମନ୍ଯସେ। କ୍ରୋଧମୂଲଂ ହରଂ ଶତ୍ରୁଂ କାରଣୈଃ ଶୃଣୁ ତଂ ମମ
ତୁମେ କାରଣରେ ଧାର୍ତ୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ ରୁଷିଛ; ତୁମେ ଏହି କ୍ରୋଧକୁ ବହୁ ପ୍ରକାରରେ ବିଚାର କରୁଛ। ଏହି କ୍ରୋଧର ମୂଳ ଏବଂ କାରଣଗୁଡିକୁ ମୋ ଥରେ ଶୁଣ।
କ୍ରୋଧୋ ହନ୍ତା ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ କ୍ରୋଧୋ ଭାଵଯିତା ପୁନଃ। ଇତି ଵିଦ୍ଧି ମହାପ୍ରାତ୍ରେ କ୍ରୋଧମୂଲୌ ଭଵାଭଵୌ
କ୍ରୋଧ ଲୋକଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଏବଂ କ୍ରୋଧ ତାଙ୍କୁ ପୁନି ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ; ମହାନ୍ ନାରୀ, ଜାଣ, ଭବ ଓ ଅଭବ ଦୁଇଟିର ମୂଳ କ୍ରୋଧ।
ଯୋ ହି ସଂହରତେ କ୍ରୋଧଂ ଭାଵସ୍ତସ୍ଯ ସୁଶୋଭନେ। `ଯୋ ନ ସଂହରତେ କ୍ରୋଧଂ ତସ୍ଯାଭାଵୋ ଭଵତ୍ଯୁତ। ଅଭାଵକାରଣଂ ତସ୍ମାତ୍କ୍ରୋଧୋ ଭଵତି ଶୋଭନେ
ଯିଏ କ୍ରୋଧକୁ ଦମନ କରେ, ଶୁଭେ, ସେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ରଖିଥାଏ; ଯିଏ କ୍ରୋଧକୁ ଦମନ କରେନାହିଁ, ସେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହରାଇଥାଏ। ତେଣୁ, ଶୁଭେ, କ୍ରୋଧ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହରାଇବାର କାରଣ।
ଯଃ ପୁନଃ ପୁରୁଷଃ କ୍ରୋଧଂ ନିତ୍ଯଂ ଵିସୃଜତେ ଶୁଭେ। ତସ୍ଯାଭାଵାଯ ଭଵତି କ୍ରୋଧଃ ପରମଦାରୁଣଃ
ଯିଏ ସବୁବେଳେ କ୍ରୋଧକୁ ମୁକ୍ତ କରେ, ଶୁଭେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ରୋଧ ସର୍ବନାଶ ଆଣେ।
କ୍ରୋଧମୂଲୋ ଵିନାଶୋ ହି ପ୍ରଜାନାମିହ ଦୃଶ୍ଯତେ। ତତ୍କଥଂ ମାଦୃଶଃ କ୍ରୋଧମୁତ୍ସୃଜେଲ୍ଲୋକନାଶନମ୍
କ୍ରୋଧରେ ନିଜେ ନଷ୍ଟ ହେବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ; ତେଣୁ ମୋ ପରି କେଉଁଠି କ୍ରୋଧକୁ ମୁକ୍ତ କରିବି, ଯାହା ଜଗତକୁ ନଷ୍ଟ କରେ?
କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପାପଂ ନରଃ କୁର୍ଯାତ୍କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ହନ୍ଯାଦ୍ଗୁରୂନପି। କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପରୁଷଯା ଵାଚା ଶ୍ରେଯସୋଽପ୍ଯଵମନ୍ଯତେ
କ୍ରୋଧିତ ଲୋକ ପାପ କରିପାରେ, କ୍ରୋଧରେ ନିଜ ଗୁରୁମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ମାରିପାରେ; କ୍ରୋଧରେ କଠୋର କଥା କହି ସେ ଭଲ କଥାକୁ ଅବହେଳା କରେ।
ଵାଚ୍ଯାଵାଚ୍ଯେ ହି କୁପିତୋ ନ ପ୍ରଜାନାତି କର୍ହିଚିତ୍। ନାକାର୍ଯମସ୍ତି କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ନାଵାଚ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଯତେ ତଥା
କ୍ରୋଧିତ ଲୋକ କେବେ କହିବା ଉଚିତ କି ନୁହେଁ, ଜାଣିନାହିଁ; କ୍ରୋଧିତ ଲୋକ ପାଇଁ କିଛି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିଛି କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ହିଂସ୍ଯାତ୍କ୍ରୋଧାଦଵଧ୍ଯାଂସ୍ତୁ ଵଧ୍ଯାନ୍ସଂପୂଜଯୀତ ଚ। ଆତ୍ମାନମପି ଚ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପ୍ରେଷଯେଦ୍ଯମସାଦନମ୍
କ୍ରୋଧରେ ଅବଧ୍ୟମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ହାନି କରିପାରେ, ଯେଉଁମାନେ ଦଣ୍ଡ ଦେବା ଉଚିତ, ସେମାନେକୁ ସମ୍ମାନ କରିପାରେ; କ୍ରୋଧରେ ନିଜକୁ ମଧ୍ୟ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇପାରେ।
ଏତାନ୍ଦୋଷାନ୍ପ୍ରପଶ୍ଯଦ୍ଭିର୍ଜିତଃ କ୍ରୋଧୋ ମନୀଷିଭିଃ। ଇଚ୍ଛଦ୍ଭିଃ ପରମଂ ଶ୍ରେଯ ଇହ ଚାମୁତ୍ର ଚୋତ୍ତମମ୍
ଏହି ଦୋଷଗୁଡିକୁ ଦେଖି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ କ୍ରୋଧକୁ ଜୟ କରନ୍ତି, ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନ୍ୟତା ଚାହିଁ।
ତଂ କ୍ରୋଧଂ ଵର୍ଜିତଂ ଧୀରୈଃ କଥମସ୍ମଦ୍ଵିଧଶ୍ରରେତ୍। ଏତଦ୍ଦ୍ରୌପଦି ସଂସ୍ମୃତ୍ଯନ ମେ ମନ୍ଯୁଃ ପ୍ରଵର୍ଧତେ
ଦ୍ରୌପଦୀ, ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ନିୟମ ଓ ସଂଯମରେ ରହୁଛୁ, ସେମାନେ କିପରି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ପରି କ୍ରୋଧକୁ ଛାଡିପାରିବେ? ଏହି କଥା ମନେ ପକାଇଲେ, ମୋର ରୋଷ ବଢିଯାଏ ନାହିଁ।
ଆତ୍ମାନଂ ଚ ପରାଂଶ୍ଚୈଵ ତ୍ରାଯତେ ମହତୋ ଭଯାତ୍। କ୍ରୁଧ୍ଯନ୍ତମପ୍ରତିକ୍ରୁଧ୍ଯନ୍ଦୂଯୋରେଷ ଚିକିତ୍ସକଃ
ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୋଧିତ ଲୋକଙ୍କୁ ପ୍ରତିକ୍ରୋଧ କରନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି; ଏହି ଉପାୟ ଦୁଃଖିତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଔଷଧ।
ମୂଢୋ ଯଦି କ୍ଲିଶ୍ଯମାନଃ କ୍ରୁଧ୍ଯତେଽଶକ୍ତିମାନ୍ନରଃ। ବଲୀଯସାଂ ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ତ୍ଯଜତ୍ଯାତ୍ମାନମନ୍ତତଃ
ଯଦି କୌଣସି ଅବୁଜ୍ ଲୋକ ଦୁଃଖରେ ପଡି ଏବଂ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଇ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ, ସେ ଶେଷରେ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକଙ୍କ ହାତରେ ନିଜକୁ ଛାଡି ଦେଇଥାଏ।
ତସ୍ଯାତ୍ମାନଂ ସଂତ୍ଯଜତୋ ଲୋକା ନଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯନାତ୍ମନଃ। ତସ୍ମାଦ୍ଦ୍ରୌପଦ୍ଯଶକ୍ତସ୍ ମନ୍ଯୋର୍ନିଯମନଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ନିଜକୁ ଛାଡି ଦେଇଲେ, ଏହାର ଫଳରେ ଲୋକ ନିଜ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ହରାଇ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଜଗତ ତାଙ୍କୁ ହରାଇ ଦେଇଥାଏ। ତେଣୁ ଦ୍ରୌପଦୀ, ଶକ୍ତିହୀନ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ରୋଧକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଵିଦ୍ଵାଂସ୍ତଥୈଵ ଯଃ ଶକ୍ତଃ କ୍ଲିଶ୍ଯମାନଃ ପ୍ରକୁପ୍ଯତି। ସ ନାଶଯିତ୍ଵା ଦ୍ଵେଷ୍ଟାରଂ ପରଲୋକେ ନ ନନ୍ଦତି
ଯଦି କୌଣସି ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକ ଦୁଃଖରେ ପଡି କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ, ତେବେ ଶତ୍ରୁକୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପରେ ତାହାର ପରଲୋକରେ ସେ ସନ୍ତୋଷ ପାଉନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦ୍ବଲଵତା ଚୈଵ ଦୁର୍ବଲେନ ଚ ନିତ୍ଯଦା। କ୍ଷନ୍ତଵ୍ଯଂ ପୁରୁଷେଣାହୁରାପତ୍ସ୍ଵପି ଵିଜାନତା
ତେଣୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୁର୍ବଳ ଦୁଇଜଣେ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ଦୁଃଖରେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ସଦା କ୍ଷମା କରିବା ଉଚିତ ବୋଲି କୁହାଯାଇଛି।
ମନ୍ଯୋର୍ହି ଵିଜଯଂ କୃଷ୍ଣେ ପ୍ରଶଂସନ୍ତୀହ ସାଧଵଃ। କ୍ଷମାଵତୋ ଜଯୋ ନିତ୍ଯଂ ସାଧୋରିହ ସତାଂ ମତମ୍
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଜଣେ ସଜ୍ଜନ ମନେ କ୍ରୋଧ ଉପରେ ଜିତକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି; ମାନ୍ୟତା ଓ କ୍ଷମା ଦ୍ୱାରା ଜିତିବାକୁ ସଦା ସଜ୍ଜନମାନେ ଉଚ୍ଚ ମାନ୍ୟତା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ସତ୍ଯଂଚାନୃତତଃ ଶ୍ରେଯୋ ନୃଶଂସାଚ୍ଚାନୃଶଂସତା। ତମେଵଂ ବହୁଦୋଷଂ ତ କ୍ରୋଧଂ ସଦ୍ଭିର୍ଵିଵର୍ଜିତମ୍। ମାଦୃଶୋ ଵିସୃଜେତ୍ତସ୍ମାତ୍ସର୍ଵଲୋକଵିନାଶନମ୍
ସତ୍ୟ ଭୁଲ ଉପରେ ଉତ୍ତମ, ଦୟା ନିର୍ଦୟତା ଉପରେ ଉତ୍ତମ; ଏହିପରି, କ୍ରୋଧ ଯେଉଁଥିରେ ଅନେକ ଦୋଷ ରହିଛି, ସଜ୍ଜନମାନେ ଏହାକୁ ଛାଡିଦିଅନ୍ତି। ମୋ ପରି ଲୋକ ଏହାକୁ ପ୍ରତ୍ୟାଗତ କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦିଏ।
ତେଜସ୍ଵୀତି ଯମାହୁର୍ଵୈ ପଣ୍ଡିତା ଦୀର୍ଗଦର୍ଶିନଃ। ନ କ୍ରୋଧୋଽଭ୍ଯନ୍ତରସ୍ତସ୍ ଭଵତୀତି ଵିନିଶ୍ଚେତମ୍
ବିଦ୍ୱାନ ଓ ଦୂରଦର୍ଶୀ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁମାନେ 'ତେଜସ୍ୱୀ' ଭାବରେ ପରିଚିତ, ସେମାନେ ଏହିପରି ହେଉଛନ୍ତି କାରଣ ସେମାନଙ୍କ ମନରେ କ୍ରୋଧ ରହିନଥାଏ; ଏହା ନିଶ୍ଚିତ।
ଵସ୍ତୁ କ୍ରୋଧଂ ସମୁତ୍ପନ୍ନଂ ପ୍ରଜ୍ଞଯା ପରିବାଧତେ। ତେଜସ୍ଵିନଂ ତଂ ଵିଦୁଷୋ ମନ୍ଯନ୍ତେ ତତ୍ତ୍ଵଦର୍ଶିନଃ
ଯେତେବେଳେ କ୍ରୋଧ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଏହାକୁ ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଦମନ କରନ୍ତି; ତଥ୍ୟକୁ ଜାଣିଥିବା ଲୋକମାନେ ଏମିତି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ସତ୍ୟରେ 'ତେଜସ୍ୱୀ' ଭାବରେ ଗଣନା କରନ୍ତି।
କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ହି କାର୍ଯଂ ସୁଶ୍ରୋଣି ନ ଯଥାଵତ୍ପ୍ରପଶ୍ଯତି। ନାକାର୍ଯଂ ନ ଚ ମର୍ଯାଦାଂ ନରଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋଽନୁପଶ୍ଯତି
ଓ ସୁନ୍ଦର ନିତମ୍ଭିନୀ, ଯେତେବେଳେ ଏକ ଲୋକ କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ, ସେ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ, ସେଥିରେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉନାହିଁ; ଯାହା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ଏବଂ ଯାହାର ସୀମା ରହିଛି, ସେଗୁଡିକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଦେଖିପାରେନାହିଁ।
ହନ୍ତ୍ଯଵଧ୍ଯାନପି କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଗୁରୂନ୍ରୂକ୍ଷୈସ୍ତୁଦତ୍ଯପି। ତସ୍ମାତ୍ତେଜସି କର୍ତଵ୍ଯେ କ୍ରୋଧୋ ଦୂରାତ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ
କ୍ରୋଧରେ ଏକ ଲୋକ ଯେଉଁମାନେ ହତ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ହତ୍ୟା କରିଦିଏ; ଏବଂ ବଡ଼ମାନେ ଉପରେ ମଧ୍ୟ କଠୋର କଥା କହିଦିଏ। ତେଣୁ, ଶକ୍ତି ଦେଖାଇବା ବେଳେ କ୍ରୋଧକୁ ଦୂରରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଦାକ୍ଷ୍ଯଂ ହ୍ଯମର୍ଷଃ ଶୌର୍ଯଂ ଚ ଶୀଘ୍ରତ୍ଵମିତି ତେଜସଃ। ଗୁଣାଃ କ୍ରୋଧାଭିଭୂତେନ ନ ଶକ୍ଯାଃ ପ୍ରାପ୍ତୁମଞ୍ଜସା
ଦକ୍ଷତା, ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ସାହସ ଏବଂ ତ୍ୱରିତତା — ଏହାମାନେ ଶକ୍ତିର ଗୁଣ। କିନ୍ତୁ କ୍ରୋଧରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ, ଏହି ଗୁଣଗୁଡିକୁ ସହଜରେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବା ଯାଏନା।
କ୍ରୋଧଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତୁ ପୁରୁଷଃ ସମ୍ଯକ୍ତେଜୋଽଭିପଦ୍ଯତେ। କାଲଯୁକ୍ତଂ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୈଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୈସ୍ତେଜଃ ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
କ୍ରୋଧକୁ ଛାଡିଦେଲେ ଲୋକ ସଠିକ୍ ଶକ୍ତି ପାଇଁଥାଏ; କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୋଧିତ, ସେମାନେ ଜଣେ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସମୟରେ ଶକ୍ତି ପାଇବା ଅତି କଷ୍ଟ।
କ୍ରୋଧସ୍ତ୍ଵପଣ୍ଡିତୈଃ ଶଶ୍ଵତ୍ତେଜ ଇତ୍ଯଭିନିଶ୍ଚିତମ୍। ରଜସ୍ତୁ ଲୋକନାଶାଯ ଵିହିତଂ ମାନୁଷାନ୍ପ୍ରତି
ପଣ୍ଡିତମାନେ ସଦା କହିଛନ୍ତି ଯେ, କ୍ରୋଧ କେବେ ଶକ୍ତି ନୁହେଁ; ରାଗ ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜଗତର ନାଶ ପାଇଁ ହେବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ।
ତସ୍ମାଚ୍ଛଶ୍ଵତ୍ତ୍ଯଜେତ୍କ୍ରୋଧଂ ପୁରୁଷଃ ସମ୍ଯଗାଚରନ୍। ଶ୍ରେଯାନ୍ସ୍ଵଧର୍ମାନପଗୋ ନ କ୍ରୁଦ୍ଧ ଇତି ନିଶ୍ଚିତମ୍
ସେହିପାଇଁ, ଯେଉଁ ଲୋକ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଚାଲିଥାଏ, ସେ ସଦା କ୍ରୋଧକୁ ଛାଡିଦେବା ଉଚିତ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, କ୍ରୋଧରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାଠାରୁ ନିଜର ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରିବା ଭଲ।
ଯଦି ସର୍ଵମବୁଦ୍ଧୀନାମତିକ୍ରାନ୍ତମଚେତସାମ୍। ଅତିକ୍ରମୋ ମଦ୍ଵିଧସ୍ଯ କଥଂ ସ୍ଵିତ୍ସ୍ଯାଦନିନ୍ଦିତେ
ଯଦି ଅବୁଦ୍ଧି ଓ ଅସଚେତନ ଲୋକମାନେ ସବୁ ନିୟମ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରନ୍ତି, ତେବେ ମୋ ପରି ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କିପରି ଉଚିତ ହେବ?
ଯଦି ନ ସ୍ଯୁର୍ମାନୁଷେଷୁ କ୍ଷମିଣଃ ପୃଥିଵୀସମାଃ। ନ ସ୍ଯାତ୍ସନ୍ଧିର୍ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ କ୍ରୋଧମୂଲୋ ହି ଵିଗ୍ରହଃ
ଯଦି ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୃଥିବୀ ପରି ଖ୍ଷମାଶୀଳ ଲୋକ ନଥାନ୍ତେ, ତେବେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମତି ହେବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; କ୍ରୋଧରୁ ଦ୍ବେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଅଭିଷକ୍ତୋ ହ୍ଯଭିଷଜେଦାହନ୍ଯାଦ୍ଗୁରୁଣା ହତଃ। ଏଵଂ ଵିନାଶୋ ଭୂତାନାମମଧର୍ମଃ ପ୍ରଥିତୋ ଭଵେତ୍
ଯଦି ଜଣେ ଶାପିତ ବ୍ୟକ୍ତି ପୁନି ଅନ୍ୟକୁ ଶାପ ଦେଇଥାଏ, କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେବା ପରେ ଗୁରୁକୁ ହତ କରେ, ତେବେ ଜଣାମାନଙ୍କର ନାଶ ଏବଂ ଅନ୍ୟାୟ ଦେଶରେ ବ୍ୟାପକ ହେଇଯିବ।
ଆକ୍ରୁଷ୍ଟ ପୁରୁଷଃ ସର୍ଵଂ ପ୍ରତ୍ଯାକ୍ରୋଶେଦନନ୍ତରମ୍। ପ୍ରତିହନ୍ଯାଦ୍ଧତଶ୍ଚୈଵ ତଥା ହିଂସ୍ଯାଚ୍ଚ ହିଂସିତଃ
ଯଦି ଜଣେ ଅପମାନିତ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତିଶୋଧ ନେଇ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅପମାନ କରେ, କିମ୍ବା ଆଘାତ ମିଳିଲେ ପ୍ରତିଆଘାତ କରେ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟେ ଯେପରି ହାନି କରନ୍ତି, ସେ ମଧ୍ୟ ହାନି କରେ—