ସତ୍ଯେନଂ ଧର୍ମେଣ ଯଥାର୍ହଵୃତ୍ତ୍ଯା ହ୍ରିଯା ତଥା ସର୍ଵଭୂତାନ୍ଯତୀତ୍ଯ। ଯଶଶ୍ଚ ତେଜଶ୍ଚ ତଵାପି ଦୀପ୍ତଂ ଵିଭାଵସୋର୍ଭାସ୍କରସ୍ଯେଵ ପାର୍ତ
ତୁମେ ସତ୍ୟ, ଧର୍ମ ଓ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା, ଲଜ୍ଜା ସହିତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ। ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଓ ତେଜସ୍ୱୀତା, ହେ ପାର୍ଥ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଯଥାପ୍ରତିଜ୍ଞଂ ଚ ମହାନୁଭାଵ କୃଚ୍ଛ୍ରଂ ଵନେ ଵାସମିମଂ ନିରୂଷ୍ଯ। ତତଃ ଶ୍ରିଯଂ ତେଜସା ତେନ ଦୀପ୍ତା- ମାଦାସ୍ଵସେ ପାର୍ଥିଵ କୌରେଵଭ୍ଯଃ
ଏବଂ, ହେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ତୁମେ ଯେପରି ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ଏହି କଷ୍ଟଦାୟକ ବନବାସ ଭୋଗ କରିଛ, ସେପରି ତୁମର ଏହି ତେଜ ଦ୍ୱାରା ପୁନିଥରେ କୌରବମାନଙ୍କଠାରୁ ତୁମ ଶ୍ରୀ ଫେରି ପାଇବ।
ତମେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵଚନଂ ମହର୍ଷି- ସ୍ତପସ୍ଵିମଧ୍ଯେ ସହିତଂ ସୁହୃଦ୍ଧିଃ। ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଧୌମ୍ଯଂ ସହିତାଂଶ୍ଚ ପାର୍ଥାଂ- ସ୍ତତଃ ପ୍ରତସ୍ଥେ ଦିଶମୁତ୍ତରାଂ ସଃ
ଏଭଳି କହି, ମହାର୍ଷି, ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିଳିତ ବନ୍ଧୁଭାବରେ, ଧୌମ୍ୟ ଓ ପାଞ୍ଚାଳମାନେ ସହିତ ବିଦାୟ ନେଇ, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତୋ ଵନଗତାଃ ପାର୍ଥାଃ ସାଯାହ୍ନେ ସହ କୃଷ୍ଣଯା। ଉପଵିଷ୍ଟାଃ କଥାଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ଦୁଃଖଶୋକପରାଯଣାଃ
ତାପରେ, ସାଂଝ ବେଳେ, ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ କୃଷ୍ଣା ସହ ବନରେ ବସି, ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଭରିଯାଇ, କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପ୍ରିଯା ଚ ଦର୍ଶନୀଯା ଚ ପଣ୍ଡିତା ଚ ପତିଵ୍ରତା। ଅଥ କୃଷ୍ଣା ଧର୍ମରାଜମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ, ପ୍ରିୟା, ଦର୍ଶନୀୟା, ପଣ୍ଡିତା ଓ ପତିବ୍ରତା କୃଷ୍ଣା ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନ ନୂନଂ ତସ୍ଯ ପାପସ୍ଯ ଦୁଃଖମସ୍ମାସୁ କିଂଚନ। ଵିଦ୍ଯତେ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ନୃଶଂସସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଓ କଠୋର ହୃଦୟ ଲୋକ ଆମ ପାଇଁ କିଛିମାତ୍ର ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରୁନାହାନ୍ତି।
ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ରାଜନ୍ମଯା ସାର୍ଧମଜିନୈଃ ପ୍ରତିଵାସିତମ୍। ଵନଂ ପ୍ରସ୍ଥାପ୍ଯ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ନାନ୍ଵତପ୍ଯତ ଦୁର୍ମତିଃ
ଯିଏ ତୁମକୁ, ରାଜନ୍, ମୋ ସହ ଏବଂ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି ବନକୁ ପଠାଇଦେଲା, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ଲୋକ କେବେ ମଧ୍ୟ ଅନୁତାପ କରିଲେ ନାହିଁ।
ଆଯସଂ ହୃଦଯଂ ନୂନଂ ତସ୍ଯ ଦୁଷ୍କୃତକର୍ମଣଃ। ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ଧର୍ମପରଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ରୂକ୍ଷାଣ୍ଯଶ୍ରାଵଯତ୍ତଦା। `ଵଚନାନ୍ଯପରୋକ୍ଷାଣି ଦୁର୍ଵାଚ୍ଯାନି ଚ ସଂସଦି
ସେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକର ହୃଦୟ ନିଶ୍ଚୟ ଲୋହାର ହେବା ଦରକାର, କାରଣ ସେ ତୁମକୁ, ଧର୍ମରେ ପ୍ରଥମ, ସଭାରେ କଠୋର ଓ ଅପମାନଜନକ କଥା ଶୁଣାଇଥିଲା।
ସୁଖୋଚିତମଦୁଃଖାର୍ହଂ ଦୁରାତ୍ମା ସସୁହୃଦ୍ଗଣଃ। ଈଦୃଶଂ ଦୁଃଖମାନୀଯ ମୋଦତେ ପାପପୂରୁଷଃ
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ, ତୁମ ପରି ସୁଖରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ଓ ଦୁଃଖର ଅଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଏପରି ଦୁଃଖ ଦେଇ, ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଣାମେଵ ପାପାନାମସ୍ରଂ ନ ପତିତଂ ତଦା। ତ୍ଵଯି ଭାରତ ନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତେ ଵନାଯାଜିନଵାସସି
ଓ ଭାରତ, ତୁମେ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି ବନକୁ ଯିବାବେଳେ, ସେଇ ଚାରି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଆଖିରୁ ଏକ ବି ଅଶ୍ରୁ ଝରିଲା ନାହିଁ।
ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ଯ କର୍ଣସ୍ଯ ଶକୁନେଶ୍ଚ ଦୁରାତ୍ମନଃ। ଦୁର୍ଭ୍ରାତୁସ୍ତସ୍ଯ ଚୋଗ୍ରସ୍ଯ ରାଜନ୍ଦୁଃଖଶାସନସ୍ଯ ଚ
ହେ ରାଜା, ସେ ଚାରିଜଣ ହେଉଛନ୍ତି ଦୁର୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଷ୍ଟ ଶକୁନି ଓ ସେ ଭୟଙ୍କର, କଠୋର ଭାଇ, ଯିଏ ଦୁଃଖ ଦେଇ ରାଜ୍ୟ କରେ।
ଇତରେଷାଂ ତୁ ସର୍ଵେଷାଂ କୁରୂଣାଂ କୁରୁସତ୍ତମ। ଦୁଃଖେନାଭିପରୀତାନାଂ ନେତ୍ରେଭ୍ଯଃ ପ୍ରାପତଜ୍ଜଲମ୍
କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କର ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ଝରିଲା।
ଇଦଂ ଚ ଶଯନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଚ୍ଚାସୀତ୍ତେ ପୁରାତନମ୍। ଶୋଚାମିତ୍ଵାଂ ମହାରାଜଦୁଃଖାନର୍ହଂସୁଖୋଚିତମ୍
ଏହି ଶଯ୍ୟାକୁ ଦେଖି, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଥିଲା ତାହା ମନେପକାଇ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଶୋକ କରୁଛି, ହେ ମହାରାଜ, ତୁମେ ଦୁଃଖର ଅଯୋଗ୍ୟ ଓ ସୁଖର ଯୋଗ୍ୟ।
ଦାନ୍ତଂ ଯଚ୍ଚ ସଭାମଧ୍ଯ ଆସନଂ ରତ୍ନଭୂଷିତମ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁଶବୃଶୀଂ ଚେମାଂ ଶୋକୋ ମାଂ ଦାରଯତ୍ଯଯମ୍
ସଭାମଧ୍ୟରେ ରତ୍ନ ଭୂଷିତ ଆସନରେ ତୁମେ ବସୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ମନେପକାଇ ଏବଂ ଏହି କୁଶ ଶଯ୍ୟାକୁ ଦେଖି, ଏହି ଶୋକ ମୋ ହୃଦୟକୁ ଭେଦିଯାଉଛି।
ଯଦପଶ୍ଯଂ ସଭାଯାଂ ତ୍ଵାଂ ରାଜଭିଃ ପରିଵାରିତମ୍। ତଚ୍ଚ ରାଜନ୍ନପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯାଃ କା ସାନ୍ତିର୍ହୃଦଯସ୍ଯମେ
ସଭାରେ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ତୁମକୁ ଘେରିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ଦେଖୁଥିଲି, ଏବଂ ଏବେ ସେ ଦୃଶ୍ୟ ନାହିଁ, ମୋ ହୃଦୟ କେମିତି ଶାନ୍ତି ପାଇବ?
ଯା ତ୍ଵାଽହ୍ରଂ ଚନ୍ଦନାଦିଗ୍ଧମପଶ୍ଯଂ ସୂର୍ଯଵର୍ଚସମ୍। ସା ତ୍ଵାଂ ପଙ୍କମଲାଦିଗ୍ଧଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁହ୍ଯାମି ଭାରତ
ଏକ ସମୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖିଥିଲି; ଏବେ ତୁମକୁ କାଦା ଲେପିତ ଦେଖି, ମୁଁ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଯାଉଛି, ଓ ଭାରତ।
ଯା ତ୍ଵାଽହଂ କୌଶିକୈର୍ଵସ୍ତ୍ରୈଃ ଶୁଭ୍ରୈରାଚ୍ଛାଦିତଂ ପୁରା। ଦୃଷ୍ଟଵତ୍ଯସ୍ମିରାଜେନଦ୍ର ସାଽଦ୍ଯ ପଶ୍ଯାମି ଚୀରିଣମ୍
ପୂର୍ବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶୁଭ୍ର କୌଶିକ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖିଥିଲି, ହେ ରାଜନ୍; ଆଜି ତୁମକୁ ଚୀରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖୁଛି।
ଯଚ୍ଚ ତଦ୍ରୁକ୍ମପାତ୍ରୀଭିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ସହସ୍ରଶଃ। ହ୍ରିଯତେ ତେ ଗୃହାଦନ୍ନଂ ସଂସ୍କୃତଂସାର୍ଵକାମିକମ୍
ଏବଂ, ସେଇ ଖାଦ୍ୟ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ହଜାର ହଜାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ତୁମ ଘରରୁ ନିଆଯାଉଥିଲା—
ଯତୀନାମଗୃହାଣାଂ ତେ ତଥୈଵ ଗୃହମେଧିନାମ୍। ଦୀଯତେ ଭୋଜନଂ ରାଜନ୍ନତୀଵ ଗୁଣଵତ୍ପ୍ରଭୋ
ହେ ରାଜା, ଗୃହ ଛାଡ଼ିଥିବା ତପସ୍ୱୀମାନେ ଓ ଗୃହସ୍ଥମାନେ, ଦୁହେଁ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯାଏ । ଏହି ଭୋଜନ ବଡ଼ ଉତ୍ତମ ଭାବେ ଦିଆଯାଏ, ହେ ପ୍ରଭୁ ।
ସତ୍କୃତାନି ସହସ୍ରାଣି ସର୍ଵକାମୈଃ ପୁରା ଗୃହେ। ସର୍ଵକାମୈଃ ସୁଵିହିତୈର୍ଯଦପୂଜଯଥା ଦ୍ଵିଜାନ୍। ତଚ୍ଚ ରାଜନ୍ନପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯାଃ କା ଶାନ୍ତିର୍ହୃଦଯସ୍ଯ ମେ
ପୂର୍ବେ ତୁମ ଘରେ ହଜାର-ହଜାର ଅତିଥିମାନେ ସମ୍ମାନ ପାଇଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା; ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯେତେବେଳେ ପୂଜିତ ହେଉଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକତା ଭଲ ଭାବେ ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଏବେ ଏହା ଦେଖି ପାଉନାହିଁ, ମୋ ହୃଦୟରେ କେମିତି ଶାନ୍ତି ଆସିବ?
ଯତ୍ତେ ଭ୍ରାତୄନ୍ମହାରାଜ ଯୁଵାନୋ ମୃଷ୍ଟକୁଣ୍ଡଲାଃ। ଅଭୋଜଯନ୍ତ ମୃଷ୍ଟାନ୍ନୈଃ ସୂଦାଃ ପରମସଂସ୍କୃତୈଃ
ହେ ମହାରାଜ, ତୁମର ଯୁବକ ଭାଇମାନେ, ଚମକୁଥିବା କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାନ୍ଧୁଆମାନେ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପକାଇଥିବା ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଖାଉଥିଲେ ।
ସର୍ଵାଂସ୍ତାନଦ୍ଯ ପଶ୍ଯାମି ଵନେ ଵନ୍ଯେନ ଜୀଵିନଃ। ଅଦୁଃଖାର୍ହାନ୍ମନୁଷ୍ଯେନ୍ଦ୍ର ନୋପଶାମ୍ଯତି ମେ ମନଃ
ଏବେ ମୁଁ ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅବସ୍ଥାନ କରି, ଜଙ୍ଗଲର ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା ଦେଖୁଛି; ଏମିତି ଦୁଃଖ ପାଇବାକୁ ସେମାନେ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି, ମୋ ମନ ଶାନ୍ତି ପାଉନାହିଁ ।
ଭୀମସେନମିମଂ ଚାପି ଦୁଃଖିତଂ ଵନଵାସିନମ୍। ଧ୍ଯାଯତଃ କିଂ ନ ମନ୍ଯୁସ୍ତେ ପ୍ରାପ୍ତେ କାଲେ ଵିଵର୍ଧତେ
ଏହି ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଅଛିବା ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ବାସ କରୁଥିବା ଦେଖି, ତୁମର ମନ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ ହୁଏ ନାହିଁ, ସମୟ ଆସିଲେ ତାହା ବଢ଼ିନଥାଏ କାହିଁକି?
ଭୀମସେନଂ ହି କର୍ମାଣି ସ୍ଵଯଂ କୁର୍ଵାଣମଚ୍ଯୁତମ୍। ସୁଖାର୍ହଂ ଦୁଃଖିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କସ୍ମାଦ୍ରାଜନ୍ନୁପେକ୍ଷସେ
ଯିଏ ସୁଖ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ସେଇ ଭୀମସେନ ନିଜେ କାମ କରୁଛନ୍ତି ଓ ଦୁଃଖ ପାଉଛନ୍ତି; ଏହା ଦେଖି, ହେ ରାଜା, ତୁମେ କାହିଁକି ତାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରୁଛ?
ସତ୍କୃତଂ ଵିଵିଧୈର୍ଯାନୈର୍ଵସ୍ତ୍ରୈରୁଚ୍ଚାଵଚୈସ୍ତଥା। ତଂ ତେ ଵନଗତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କସ୍ମାନ୍ମନ୍ଯୁର୍ନ ଵର୍ଧତେ
ଯିଏ ବିଭିନ୍ନ ଯାନ ଓ ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ ବସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିଲେ, ସେଇ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଏବେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଇଥିବା ଦେଖି, ତୁମର କ୍ରୋଧ କାହିଁକି ବଢ଼ୁନାହିଁ?
ଅଯଂ କୁରୂନ୍ରଣେ ସର୍ଵାନ୍ହନ୍ତୁମୁତ୍ସହତେ ପ୍ରଭୁଃ। ତ୍ଵତ୍ପ୍ରତିଜ୍ଞାଂ ପ୍ରତୀକ୍ଷଂସ୍ତୁ ସହତେଽଯଂ ଵୃକୋଦରଃ
ଏହି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଭୀମସେନ ସମସ୍ତ କୌରବଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇପାରିବେ; କିନ୍ତୁ ତୁମର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଅପେକ୍ଷା କରି, ଏହି ବୃକୋଦର ସହିଯାଉଛନ୍ତି ।
ଯୋଽର୍ଜୁନେନାର୍ଜୁନସ୍ତୁଲ୍ଯୋ ଦ୍ଵିବାହୁର୍ବହୁବାହୁନା। ଶରାତିସର୍ଗେ ଶୀଘ୍ରତ୍ଵାତ୍କାଲାନ୍ତକଯମୋପମଃ
ଯିଏ ଅର୍ଜୁନ ସମାନ, ଦୁଇଟି ହାତ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଅନେକ ହସ୍ତୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାଣ ବର୍ଷାରେ ଯମର ଦ୍ୱାରା ଦ୍ରୁତ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ ।
ଯସ୍ ଶସ୍ତ୍ରପ୍ରତାପେନ ପ୍ରଣତାଃ ସର୍ଵପାର୍ଥିଵାଃ। ଯଜ୍ଞେ ତଵ ମହାରାଜ ବ୍ରାହ୍ମଣାନୁପତସ୍ଥିରେ
ଯିଏଙ୍କର ଶସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ନମିଥିଲେ, ଏବଂ ତୁମର ଯଜ୍ଞରେ, ହେ ମହାରାଜ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେବିତ ହୋଇଥିଲେ ।
ତମିମଂ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ପୂଜିତଂ ଦେଵଦାନଵୈଃ। ଧ୍ଯାଯନ୍ତମର୍ଜୁନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କସ୍ମାଦ୍ରାଜନ୍ନ କୁପ୍ଯସି
ଏହି ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଯିଏଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେ ଏବେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଭାବି ବସିଛନ୍ତି; ଏହା ଦେଖି, ହେ ରାଜା, ତୁମେ କାହିଁକି କ୍ରୋଧିତ ହୁଏ ନାହିଁ?
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵନଗତଂ ପାର୍ଥମଦୁଃଖାର୍ହଂ ସୁଖୋଚିତମ୍। ନ ଚ ତେଵର୍ଧତେ ମନ୍ଯୁସ୍ତେନ ମୁହ୍ଯାମି ଭାରତ
ଯିଏ ପାର୍ଥ, ଦୁଃଖ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି ଓ ସୁଖରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ, ସେଉଁଠି ଜଙ୍ଗଲରେ ଅଛନ୍ତି ଦେଖି, ତୁମର କ୍ରୋଧ ବଢ଼ୁନାହିଁ; ଏହିକାରଣରୁ, ହେ ଭାରତ, ମୁଁ ଅସ୍ତିର ହେଉଛି ।