ତଂ ଧର୍ମରାଜୋ ଵିମନା ଇଵାବ୍ରଵୀ- ତ୍ସର୍ଵେ ହ୍ରିଯା ସନ୍ତି ତପସ୍ଵିନୋଽମୀ। ଭଵାନିଦଂ କିଂ ସ୍ମଯତୀଵ ହୃଷ୍ଟ- ସ୍ତପସ୍ଵିନାଂ ପଶ୍ଯତାଂ ମାମୁଦୀକ୍ଷ୍ଯ
ତାପରେ ଧର୍ମରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମନରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, କହିଲେ: 'ଏଠି ତପସ୍ବୀମାନେ ଲଜ୍ଜାରେ ବସିଛନ୍ତି; ଆପଣ କାହିଁକି ମୋତେ ଦେଖି ଏମିତି ଆନନ୍ଦରେ ହସୁଛନ୍ତି?'
ନ ତାତ ହୃଷ୍ଯାମି ନ ଚ ସ୍ମଯାମି ପ୍ରହର୍ଷଜୋ ମାଂ ଭଜତେନ ଦର୍ପଃ। ତଵାପଦଂ ତ୍ଵଦ୍ଯ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ରାମଂ ସତ୍ଯଵ୍ରତଂ ଦାଶରଥିଂ ସ୍ମରାମି
'ନାହିଁ, ପୁତ୍ର, ମୁଁ ଆନନ୍ଦିତ ନୁହେଁ, ମୁଁ ହସୁନି; ଆନନ୍ଦରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଗର୍ବ ମୋତେ ଆସିନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ତୁମର କଷ୍ଟ ଦେଖି, ମୁଁ ସତ୍ୟବ୍ରତ ଦଶରଥପୁତ୍ର ରାମଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଛି।'
ସ ଚାପି ରାଜା ସହ ଲକ୍ଷ୍ମଣେନ ଵନେ ନିଵାସଂ ପିତୁରେଵ ଶାସନାତ୍। ଧନ୍ଵୀ ଚରନ୍ପାର୍ଥ ମଯୈଵ ଦୃଷ୍ଟୋ ଗିରେ ପୁରା ଋଷ୍ଯମୂକସ୍ଯ ସାନୌ
ସେ ରାଜା ମଧ୍ୟ, ଲକ୍ଷ୍ମଣ ସହିତ, ବାପାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ; ଧନୁଧାରୀ ହୋଇ, ହେ ପାର୍ଥ, ମୁଁ ଏହି ରାମଙ୍କୁ ପୂର୍ବେ ଋଷ୍ୟମୂକ ପାହାଡ଼ର ଢାଳରେ ଦେଖିଥିଲି।
ସହସ୍ରନେତ୍ରପ୍ରତିମୋ ମହାତ୍ମା ଯମସ୍ଯ ନେତା ନମୁଚେଶ୍ଚ ହନ୍ତା। ପିତୁର୍ନିଦେଶାଦନଘଃ ସ୍ଵଧର୍ମଂ ଚରନ୍ଵନେ ଦାଶରଥିଶ୍ଚକାର
ସେ ଦଶରଥପୁତ୍ର ମହାତ୍ମା, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ପରି ତେଜସ୍ବୀ, ଯମର ନେତା ଓ ନାମୁଚିଙ୍କ ହନ୍ତା, ନିର୍ମଳ, ବାପାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଅରଣ୍ୟରେ ନିଜ ଧର୍ମ ପାଳନ କରିଥିଲେ।
ସ ଚାପି ଶକ୍ରସ୍ ସମପ୍ରଭାଵୋ ମହାନୁଭାଵଃ ସମରେଷ୍ଵଜେଯଃ। ଵିହାଯ ଭୋଗାନଚରଦ୍ଵନେଷୁ ନେଶେ ବଲସ୍ଯେତି ଚରେଦଧର୍ମମ୍
ସେ ମହାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ, ଭୋଗବିଲାସ ଛାଡ଼ି ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥିଲେ; ସେ କେବେ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରିନଥିଲେ, ସେମିତି ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ।
ଭାପାଶ୍ଚ ନାଭାଗଭଗୀରଥାଦଯୋ ମହୀମିମାଂ ସାଗରାନ୍ତାଂ ଵିଜିତ୍ଯ। ସତ୍ଯେନ ତେଽପ୍ଯଜଯସ୍ତାତ ଲୋକା- ନ୍ନେଶେ ବଲସ୍ଯେତି ଚରେଦଧର୍ମମ୍
ଭାପ, ନଭ, ଭାଗୀରଥ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ସୀମିତ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଜିତିଥିଲେ; ପ୍ରିୟ, ସେମାନେ ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ସ୍ବର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଲେ; ସେମାନେ କେବେ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରିନଥିଲେ, ସେମିତି ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ।
ଅଲର୍କମାହୁର୍ନଵର୍ଯ ସନ୍ତଂ ସତ୍ଯଵ୍ରତଂ କାଶିକରୂଶରାଜମ୍। ଵିହାଯ ରାଜ୍ଯାନି ଵସୂନି ଚୈଵ ନେଶେ ବଲସ୍ଯେତି ଚରେଦଧର୍ମମ୍
ଅଲର୍କଙ୍କୁ କହାଯାଏ, ସେ କାଶୀ ଓ କୁରୁ ଦେଶର ସତ୍ୟବ୍ରତ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ସେ ରାଜ୍ୟ ଓ ଧନ ସବୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିଲେ; ସେ କେବେ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରିନଥିଲେ, ସେମିତି ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ।
ଧାତ୍ରା ଵିଧିର୍ଯୋ ଵିହିତଃ ପୁରାଣୈ- ସ୍ତଂ ପୂଜଯନ୍ତୋ ନରଵର୍ଯ ସନ୍ତଃ। ସପ୍ତର୍ଷଯଃ ପାର୍ଥ ଦିଵି ପ୍ରଭାନ୍ତି ନେଶେ ବଲସ୍ଯେତି ଚରେଦଧର୍ମମ୍
ପ୍ରାଚୀନ ଯେଉଁ ବିଧିକୁ ଧାତା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଥିଲେ, ସେହି ବିଧିକୁ ପୂଜିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ, ହେ ପାର୍ଥ, ସପ୍ତ ଋଷି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ କେବେ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରିନଥିଲେ, ସେମିତି ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ।
ମହାବଲାନ୍ପର୍ଵତକୂଟମାତ୍ରା- ନ୍ଵିଷାଣିନଃ ପଶ୍ଯ ଗଜାନ୍ନରେନ୍ଦ୍ର। ସ୍ଥିତାନ୍ନିଦେଶେ ନରଵର୍ଯ ଧାତୁ- ର୍ନେଶେ ବଲସ୍ଯେତି ଚରେଦଧର୍ମମ୍
ହେ ରାଜା, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ବଡ଼ ଓ ଦାନ୍ତ ଥିବା ମହାବଳୀ ହାତୀମାନେ, ଧାତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି; ସେମାନେ କେବେ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରିନଥିଲେ, ସେମିତି ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ।
ସର୍ଵାଣି ଭୂତାନି ନରେନ୍ଦ୍ର ପଶ୍ଯ ତଥା ଯଥାଵଦ୍ଵିହିତଂ ଵିଧାତ୍ରା। ସ୍ଵଯୋନିତଃ କର୍ମ ସଦାଚରନ୍ତି ନେସେ ବଲସ୍ଯେତି ଚରେଦଧର୍ମମ୍
ହେ ରାଜା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ, ନିଜ ଜନ୍ମରୁ ଯେପରି ଧାତା ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛନ୍ତି, ସେହି ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି; ସେମାନେ କେବେ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରିନଥିଲେ, ସେମିତି ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ।
ସତ୍ଯେନଂ ଧର୍ମେଣ ଯଥାର୍ହଵୃତ୍ତ୍ଯା ହ୍ରିଯା ତଥା ସର୍ଵଭୂତାନ୍ଯତୀତ୍ଯ। ଯଶଶ୍ଚ ତେଜଶ୍ଚ ତଵାପି ଦୀପ୍ତଂ ଵିଭାଵସୋର୍ଭାସ୍କରସ୍ଯେଵ ପାର୍ତ
ତୁମେ ସତ୍ୟ, ଧର୍ମ ଓ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଆଚରଣ ଦ୍ୱାରା, ଲଜ୍ଜା ସହିତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ। ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଓ ତେଜସ୍ୱୀତା, ହେ ପାର୍ଥ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଯଥାପ୍ରତିଜ୍ଞଂ ଚ ମହାନୁଭାଵ କୃଚ୍ଛ୍ରଂ ଵନେ ଵାସମିମଂ ନିରୂଷ୍ଯ। ତତଃ ଶ୍ରିଯଂ ତେଜସା ତେନ ଦୀପ୍ତା- ମାଦାସ୍ଵସେ ପାର୍ଥିଵ କୌରେଵଭ୍ଯଃ
ଏବଂ, ହେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ତୁମେ ଯେପରି ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ଏହି କଷ୍ଟଦାୟକ ବନବାସ ଭୋଗ କରିଛ, ସେପରି ତୁମର ଏହି ତେଜ ଦ୍ୱାରା ପୁନିଥରେ କୌରବମାନଙ୍କଠାରୁ ତୁମ ଶ୍ରୀ ଫେରି ପାଇବ।
ତମେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵଚନଂ ମହର୍ଷି- ସ୍ତପସ୍ଵିମଧ୍ଯେ ସହିତଂ ସୁହୃଦ୍ଧିଃ। ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଧୌମ୍ଯଂ ସହିତାଂଶ୍ଚ ପାର୍ଥାଂ- ସ୍ତତଃ ପ୍ରତସ୍ଥେ ଦିଶମୁତ୍ତରାଂ ସଃ
ଏଭଳି କହି, ମହାର୍ଷି, ତପସ୍ୱୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିଳିତ ବନ୍ଧୁଭାବରେ, ଧୌମ୍ୟ ଓ ପାଞ୍ଚାଳମାନେ ସହିତ ବିଦାୟ ନେଇ, ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତୋ ଵନଗତାଃ ପାର୍ଥାଃ ସାଯାହ୍ନେ ସହ କୃଷ୍ଣଯା। ଉପଵିଷ୍ଟାଃ କଥାଶ୍ଚକ୍ରୁର୍ଦୁଃଖଶୋକପରାଯଣାଃ
ତାପରେ, ସାଂଝ ବେଳେ, ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ କୃଷ୍ଣା ସହ ବନରେ ବସି, ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ ଭରିଯାଇ, କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପ୍ରିଯା ଚ ଦର୍ଶନୀଯା ଚ ପଣ୍ଡିତା ଚ ପତିଵ୍ରତା। ଅଥ କୃଷ୍ଣା ଧର୍ମରାଜମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ, ପ୍ରିୟା, ଦର୍ଶନୀୟା, ପଣ୍ଡିତା ଓ ପତିବ୍ରତା କୃଷ୍ଣା ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନ ନୂନଂ ତସ୍ଯ ପାପସ୍ଯ ଦୁଃଖମସ୍ମାସୁ କିଂଚନ। ଵିଦ୍ଯତେ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ନୃଶଂସସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଓ କଠୋର ହୃଦୟ ଲୋକ ଆମ ପାଇଁ କିଛିମାତ୍ର ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରୁନାହାନ୍ତି।
ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ରାଜନ୍ମଯା ସାର୍ଧମଜିନୈଃ ପ୍ରତିଵାସିତମ୍। ଵନଂ ପ୍ରସ୍ଥାପ୍ଯ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ନାନ୍ଵତପ୍ଯତ ଦୁର୍ମତିଃ
ଯିଏ ତୁମକୁ, ରାଜନ୍, ମୋ ସହ ଏବଂ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି ବନକୁ ପଠାଇଦେଲା, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ଲୋକ କେବେ ମଧ୍ୟ ଅନୁତାପ କରିଲେ ନାହିଁ।
ଆଯସଂ ହୃଦଯଂ ନୂନଂ ତସ୍ଯ ଦୁଷ୍କୃତକର୍ମଣଃ। ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ଧର୍ମପରଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ରୂକ୍ଷାଣ୍ଯଶ୍ରାଵଯତ୍ତଦା। `ଵଚନାନ୍ଯପରୋକ୍ଷାଣି ଦୁର୍ଵାଚ୍ଯାନି ଚ ସଂସଦି
ସେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକର ହୃଦୟ ନିଶ୍ଚୟ ଲୋହାର ହେବା ଦରକାର, କାରଣ ସେ ତୁମକୁ, ଧର୍ମରେ ପ୍ରଥମ, ସଭାରେ କଠୋର ଓ ଅପମାନଜନକ କଥା ଶୁଣାଇଥିଲା।
ସୁଖୋଚିତମଦୁଃଖାର୍ହଂ ଦୁରାତ୍ମା ସସୁହୃଦ୍ଗଣଃ। ଈଦୃଶଂ ଦୁଃଖମାନୀଯ ମୋଦତେ ପାପପୂରୁଷଃ
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ, ତୁମ ପରି ସୁଖରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ଓ ଦୁଃଖର ଅଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଏପରି ଦୁଃଖ ଦେଇ, ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଛନ୍ତି।
ଚତୁର୍ଣାମେଵ ପାପାନାମସ୍ରଂ ନ ପତିତଂ ତଦା। ତ୍ଵଯି ଭାରତ ନିଷ୍କ୍ରାନ୍ତେ ଵନାଯାଜିନଵାସସି
ଓ ଭାରତ, ତୁମେ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି ବନକୁ ଯିବାବେଳେ, ସେଇ ଚାରି ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ଆଖିରୁ ଏକ ବି ଅଶ୍ରୁ ଝରିଲା ନାହିଁ।
ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ଯ କର୍ଣସ୍ଯ ଶକୁନେଶ୍ଚ ଦୁରାତ୍ମନଃ। ଦୁର୍ଭ୍ରାତୁସ୍ତସ୍ଯ ଚୋଗ୍ରସ୍ଯ ରାଜନ୍ଦୁଃଖଶାସନସ୍ଯ ଚ
ହେ ରାଜା, ସେ ଚାରିଜଣ ହେଉଛନ୍ତି ଦୁର୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଷ୍ଟ ଶକୁନି ଓ ସେ ଭୟଙ୍କର, କଠୋର ଭାଇ, ଯିଏ ଦୁଃଖ ଦେଇ ରାଜ୍ୟ କରେ।
ଇତରେଷାଂ ତୁ ସର୍ଵେଷାଂ କୁରୂଣାଂ କୁରୁସତ୍ତମ। ଦୁଃଖେନାଭିପରୀତାନାଂ ନେତ୍ରେଭ୍ଯଃ ପ୍ରାପତଜ୍ଜଲମ୍
କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କର ଆଖିରୁ ଅଶ୍ରୁ ଝରିଲା।
ଇଦଂ ଚ ଶଯନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯଚ୍ଚାସୀତ୍ତେ ପୁରାତନମ୍। ଶୋଚାମିତ୍ଵାଂ ମହାରାଜଦୁଃଖାନର୍ହଂସୁଖୋଚିତମ୍
ଏହି ଶଯ୍ୟାକୁ ଦେଖି, ଏବଂ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଥିଲା ତାହା ମନେପକାଇ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଶୋକ କରୁଛି, ହେ ମହାରାଜ, ତୁମେ ଦୁଃଖର ଅଯୋଗ୍ୟ ଓ ସୁଖର ଯୋଗ୍ୟ।
ଦାନ୍ତଂ ଯଚ୍ଚ ସଭାମଧ୍ଯ ଆସନଂ ରତ୍ନଭୂଷିତମ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁଶବୃଶୀଂ ଚେମାଂ ଶୋକୋ ମାଂ ଦାରଯତ୍ଯଯମ୍
ସଭାମଧ୍ୟରେ ରତ୍ନ ଭୂଷିତ ଆସନରେ ତୁମେ ବସୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ମନେପକାଇ ଏବଂ ଏହି କୁଶ ଶଯ୍ୟାକୁ ଦେଖି, ଏହି ଶୋକ ମୋ ହୃଦୟକୁ ଭେଦିଯାଉଛି।
ଯଦପଶ୍ଯଂ ସଭାଯାଂ ତ୍ଵାଂ ରାଜଭିଃ ପରିଵାରିତମ୍। ତଚ୍ଚ ରାଜନ୍ନପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯାଃ କା ସାନ୍ତିର୍ହୃଦଯସ୍ଯମେ
ସଭାରେ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ତୁମକୁ ଘେରିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ଦେଖୁଥିଲି, ଏବଂ ଏବେ ସେ ଦୃଶ୍ୟ ନାହିଁ, ମୋ ହୃଦୟ କେମିତି ଶାନ୍ତି ପାଇବ?
ଯା ତ୍ଵାଽହ୍ରଂ ଚନ୍ଦନାଦିଗ୍ଧମପଶ୍ଯଂ ସୂର୍ଯଵର୍ଚସମ୍। ସା ତ୍ଵାଂ ପଙ୍କମଲାଦିଗ୍ଧଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୁହ୍ଯାମି ଭାରତ
ଏକ ସମୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖିଥିଲି; ଏବେ ତୁମକୁ କାଦା ଲେପିତ ଦେଖି, ମୁଁ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇଯାଉଛି, ଓ ଭାରତ।
ଯା ତ୍ଵାଽହଂ କୌଶିକୈର୍ଵସ୍ତ୍ରୈଃ ଶୁଭ୍ରୈରାଚ୍ଛାଦିତଂ ପୁରା। ଦୃଷ୍ଟଵତ୍ଯସ୍ମିରାଜେନଦ୍ର ସାଽଦ୍ଯ ପଶ୍ଯାମି ଚୀରିଣମ୍
ପୂର୍ବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶୁଭ୍ର କୌଶିକ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖିଥିଲି, ହେ ରାଜନ୍; ଆଜି ତୁମକୁ ଚୀରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେଖୁଛି।
ଯଚ୍ଚ ତଦ୍ରୁକ୍ମପାତ୍ରୀଭିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯଃ ସହସ୍ରଶଃ। ହ୍ରିଯତେ ତେ ଗୃହାଦନ୍ନଂ ସଂସ୍କୃତଂସାର୍ଵକାମିକମ୍
ଏବଂ, ସେଇ ଖାଦ୍ୟ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ହଜାର ହଜାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ତୁମ ଘରରୁ ନିଆଯାଉଥିଲା—
ଯତୀନାମଗୃହାଣାଂ ତେ ତଥୈଵ ଗୃହମେଧିନାମ୍। ଦୀଯତେ ଭୋଜନଂ ରାଜନ୍ନତୀଵ ଗୁଣଵତ୍ପ୍ରଭୋ
ହେ ରାଜା, ଗୃହ ଛାଡ଼ିଥିବା ତପସ୍ୱୀମାନେ ଓ ଗୃହସ୍ଥମାନେ, ଦୁହେଁ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଦିଆଯାଏ । ଏହି ଭୋଜନ ବଡ଼ ଉତ୍ତମ ଭାବେ ଦିଆଯାଏ, ହେ ପ୍ରଭୁ ।
ସତ୍କୃତାନି ସହସ୍ରାଣି ସର୍ଵକାମୈଃ ପୁରା ଗୃହେ। ସର୍ଵକାମୈଃ ସୁଵିହିତୈର୍ଯଦପୂଜଯଥା ଦ୍ଵିଜାନ୍। ତଚ୍ଚ ରାଜନ୍ନପଶ୍ଯନ୍ତ୍ଯାଃ କା ଶାନ୍ତିର୍ହୃଦଯସ୍ଯ ମେ
ପୂର୍ବେ ତୁମ ଘରେ ହଜାର-ହଜାର ଅତିଥିମାନେ ସମ୍ମାନ ପାଇଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା; ଦ୍ୱିଜମାନେ ଯେତେବେଳେ ପୂଜିତ ହେଉଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକତା ଭଲ ଭାବେ ପୂରଣ ହୋଇଥିଲା । କିନ୍ତୁ ଏବେ ଏହା ଦେଖି ପାଉନାହିଁ, ମୋ ହୃଦୟରେ କେମିତି ଶାନ୍ତି ଆସିବ?