ବହୁପୁଷ୍ପଫଲଂ ରମ୍ଯଂ ଶିଵଂ ପୁଣ୍ଯଜନୋଚିତମ୍। ଯତ୍ରେମା ଦ୍ଵାଦଶ ସମାଃ ସୁଖଂ ପ୍ରତିଵସେମହି
ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ପ୍ରଚୁର, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଶୁଭ ଓ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ଦ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠି ବସନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଏହି ବାରୋଟି ବର୍ଷ ଆମେ ସୁଖରେ କାଟିପାରିବା।
ଏଵମୁକ୍ତେ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଧର୍ମରାଜଂ ଧନଂଜଯଃ। ଗୁରୁଵନ୍ମାନଵଵରଂ ମାନଯିତ୍ଵା ମନସ୍ଵିନମ୍
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଧନଞ୍ଜୟ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଯେପରି ଶିଷ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରେ, ସେପରି ମନରେ ମାନ୍ୟତା ଦେଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଭଵାନେଵ ମହର୍ଷୀଣାଂ ଵୃଦ୍ଧାନାଂ ପର୍ଯୁପାସିତା। ଅଜ୍ଞାତଂ ମାନୁଷେ ଲୋକେ ଭଵତୋ ନାସ୍ତି କିଂଚନ
ଆପଣ ଏଠାରେ ବୃଦ୍ଧ ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ସମ୍ମାନିତ। ମାନବ ସମାଜରେ ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି ଅଜଣା ନାହିଁ।
ତ୍ଵଯା ହ୍ଯୁପାସିତା ନିତ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵେଦପାରଗାଃ। ଦ୍ଵୈପାଯନପ୍ରଭୃତଯୋ ନାରଦଶ୍ଚ ମହାତପାଃ
ଆପଣ ସଦା ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯେପରିକି ବ୍ୟାସ ଓ ମହାତପସ୍ବୀ ନାରଦଙ୍କୁ, ଉପାସନା କରିଛନ୍ତି।
ଯଃ ସର୍ଵଲୋକଦ୍ଵାରାଣି ନିତ୍ଯଂ ସଂଚରତେ ଵଶୀ। ଦେଵଲୋକାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାମପି
ଯିଏ ସବୁ ଲୋକର ଦ୍ୱାରକୁ ସଦା ନିଜ ଅଧିନରେ ରହି ଚାଲିଥାଏ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ଯାଏ।
ଅନୁଭାଵାଂଶ୍ଚ ଜାନାସି ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ନ ସଂଶଯଃ। ପ୍ରଭାଵାଂଶ୍ଚୈଵ ଵେତ୍ଥ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵେଷାମେଵ ପାର୍ଥିଵ
ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ସଫଳତା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଣ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ସହିତ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଶକ୍ତି କେତେ ଅଛି, ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବଗତ।
ତ୍ଵମେଵ ରାଜଞ୍ଜାନାସି ଶ୍ରେଯଃକାରଣମେଵ ଚ। ଯତ୍ରେଚ୍ଛସି ମହାରାଜ ନିଵାସଂ ତତ୍ର କୁଂର୍ମହେ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଜଣେ ଅଛ, ଯିଏ ସତ୍ୟ ସୁଖ ଓ ତାହାର କାରଣ ଭଲଭାବେ ଜାଣ। ମହାରାଜ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ବାସ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର, ଆମେ ସେଠି ରହିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ଇଦଂ ଦ୍ଵୈତଵନଂ ନାମ ସରଃ ପୁଣ୍ଯଜନୋଷିତମ୍। ବହୁପୁଷ୍ପଫଲଂ ରମ୍ଯଂ ନାନାଦ୍ଵିଜନିଷେଵିତମ୍
ଏହା ହେଉଛି ଦ୍ୱୈତବନ ନାମକ ପୋଖରୀ, ଯାହା ପୁଣ୍ୟବାନ ଲୋକମାନେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ବହୁ ପୁଷ୍ପ ଓ ଫଳ ଥାଏ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି।
ଅତ୍ରେମା ଦ୍ଵାଦଶ ସମା ଵିହରେମେତି ରୋଚଯେ। ଯଦି ତେଽନୁମତଂ ରାଜନ୍କିମନ୍ଯନ୍ମନ୍ଯତେ ଭଵାନ୍
ମୁଁ ଏଠାରେ ବାରଷ ବର୍ଷ ରହିବାକୁ ଚାହେଁ। ଯଦି ଏହା ତୁମର ମନରେ ରହିଥାଏ, ରାଜା, ତେବେ ତୁମେ ଆଉ କିଛି ଭାବୁଛ କି?
ମମାପ୍ଯେତନ୍ମତଂ ପାର୍ଥ ତ୍ଵଯା ଯତ୍ସମୁଦାହୃତମ୍। ଗଚ୍ଛାମଃ ପୁଣ୍ଯଵିଖ୍ଯାତଂ ମହଦ୍ଦ୍ଵୈତଵନଂ ସରଃ
ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ମୋର ମତ ମଧ୍ୟ ସେଇ। ଚଳ, ଆମେ ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦ୍ୱୈତବନ ପୋଖରୀକୁ ଯିବା।
ତତସ୍ତେ ପ୍ରଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ପାଣ୍ଡଵା ଧର୍ମଚାରିଣଃ। ବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ବହୁଭିଃ ସାର୍ଧଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଦ୍ଵୈତଵନଂ ସରଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା, ବହୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ, ପବିତ୍ର ଦ୍ୱୈତବନ ପୋଖରୀକୁ ଯାଇଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସାଗ୍ନିହୋତ୍ରାଶ୍ଚ ତଥୈଵ ଚ ନିରଗ୍ନଯଃ। ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯିନୋ ଭିକ୍ଷଵଶ୍ଚ ତଥୈଵ ଵନଵାସିନଃ
ସେଠାରେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ରଖୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନି ବିନା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦ ପଢୁଥିବା ଛାତ୍ର, ଭିକ୍ଷୁକ ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଥିଲେ।
ବହଵୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାସ୍ତତ୍ର ପରିଵଵ୍ରୁର୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍। ତପସ୍ଵିନଃ ସତ୍ଯଶୀଲାଃ ଶତଶଃ ସଂଶିତଵ୍ରତାଃ
ସେଠାରେ ବହୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ—ତପସ୍ୱୀ, ସତ୍ୟବାନ, ଶତଶଃ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା।
ତେ ଯାତ୍ଵା ପାଣ୍ଡଵାସ୍ତତ୍ରବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ବହୁଭିଃ ସହ। ପୁଣ୍ଯଂ ଦ୍ଵୈତଵନଂ ରମ୍ଯଂ ଵିଵିଶୁର୍ବରତର୍ଷଭାଃ
ପାଣ୍ଡବମାନେ ବହୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ପବିତ୍ର ଦ୍ୱୈତବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତତ୍ସାଲତାଲାମ୍ରମଧୂକନୀପ- କଦମ୍ବସର୍ଜାର୍ଜୁନକର୍ଣିକାରୈଃ। ତପାତ୍ଯଯେ ପୁଷ୍ପଧରୈରୁପେତଂ ମହାଵନଂ ରାଷ୍ଟ୍ରପତିର୍ଦଦର୍ଶ
ସେ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲଟି ସାଲ, ତାଳ, ମଧୁକ, କଦମ୍ବ, ସର୍ଜ, ଅର୍ଜୁନ ଓ କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଶେଷରେ ପୁଷ୍ପରେ ଢାକି ଯାଇଥିଲା—ରାଜା ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ମହାଦ୍ରୁମାଣାଂ ଶିଖରେଷୁ ତସ୍ଥୁ- ର୍ମନୋରମାଂ ଵାଚମୁଦୀରଯନ୍ତଃ। ମଯୂରଦାତ୍ଯୂହଚକୋରସଙ୍ଘା- ସ୍ତସ୍ମିନ୍ଵନେ ବର୍ହିଣକୋକିଲାଶ୍ଚ
ସେ ବଡ଼ ଗଛମାନଙ୍କ ଶିଖରରେ ମୟୂର, ଦାତ୍ୟୁହ, ଚକୋର, ବହୁ ବର୍ହିଣ ଓ କୋକିଳ ଦଳ ରହି, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ମଧୁର ସ୍ୱର କୁହୁଥିଲେ।
କରେଣୁଯୂଥୈଃ ସହ ଯୂଥପାନାଂ ମଦୋତ୍କଟାନାମଚଲପ୍ରଭାଣାମ୍। ମହାନ୍ତି ଯୂଥାନି ମହାଦ୍ଵିପାନାଂ ତସ୍ମିନ୍ଵନେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତିର୍ଦଦର୍ଶ
ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରାଜା ଦେଖିଲେ—ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ମଦରେ ମତ୍ତ, ମହାବଳୀ ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କର ନାୟକ ଓ ମହିଳା ହାତୀମାନଙ୍କ ସହିତ ବଡ଼ ଦଳରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ମନୋରମାଂ ଭୋଗଵତୀମୁପେତ୍ଯ ପୂତାତ୍ମନାଂ ଚୀରଜଟାଧରାଣାମ୍। ତସ୍ମିନ୍ଵନେ ଧର୍ମଭୃତାଂ ନିଵାସେ ଦଦର୍ଶ ସିଦ୍ଧର୍ଷିଗଣାନନେକାନ୍
ସେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଭୋଗବତୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠି ପବିତ୍ର ହୃଦୟ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଚୀର ଓ ଜଟା ପିନ୍ଧିଥିବା ମନିଷ୍ୟମାନେ ବାସ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଅନେକ ସିଦ୍ଧ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତଃ ସ ଯାନାଦଵରୁହ୍ଯ ରାଜା ସଭ୍ରାତୃକଃ ସଜନଃ କାନନଂ ତତ୍। ଵିଵେଶ ଧର୍ମାତ୍ମଵତାଂ ବରିଷ୍ଠ- ସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପଂ ଶକ୍ର ଇଵାମିତୌଜାଃ
ତାପରେ ରାଜା ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଓ ସହଯାତୀମାନେ ସହିତ ଯାନ ରୁ ଅବତରି, ସେଇ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ଯେମିତି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେମିତି।
ତଂ ସତ୍ଯସନ୍ଧଂ ସହିତାଽଭିପେତୁ- ର୍ଦିଦୃକ୍ଷଵଶ୍ଚାରଣସିଦ୍ଧସଙ୍ଘାଃ। ଵନୌକସଶ୍ଚାପି ନେରନ୍ଦ୍ରସିଂହଂ ମନସ୍ଵିନଂ ତଂ ପରିଵାର୍ଯ ତସ୍ଥୁଃ
ସେ ସତ୍ୟବାନ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ଚାରଣ ଓ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଦଳ ସମେତ ଆସିଲେ। ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ରାଜାସିଂହ, ମନୀଷୀଙ୍କୁ ଘେରି ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ସ ତତ୍ରଵୃଦ୍ଧାନଭିଵାଦ୍ଯ ସର୍ଵାନ୍ ପ୍ରତ୍ଯର୍ଚିତୋ ରାଜଵଦ୍ଦେଵଵଚ୍ଚ। ଵିଵେଶ ସର୍ଵୈଃ ସହିତୋ ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯୈଃ କୃତାଞ୍ଜଲିର୍ଧର୍ମଭୃତାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତ ବୃଦ୍ଧମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ରାଜା ଓ ଦେବତା ପରି ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦ୍ୱିଜମାନେ ସହିତ, ଅଞ୍ଜଳି ମୁଡ଼ି, ଧର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିବା ସେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ପୁଣ୍ଯଶୀଲଃ ପିତୃଵନ୍ମହାତ୍ମା ତପସ୍ଵିଭିର୍ମପରୈରୁପେତ୍ଯ। ପ୍ରତ୍ଯର୍ଚିତଃ ପୁଷ୍ପଧରସ୍ଯ ମୂଲେ ମହାଦ୍ରୁମସ୍ଯୋପଵିଵେଶ ରାଜା
ସେ ପବିତ୍ର ଚରିତ୍ର ଓ ମହାତ୍ମା ରାଜା, ପିତା ସମାନ, ଅନ୍ୟ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଆସି ସମ୍ମାନ କଲେ। ପୁଷ୍ପରେ ଢାକିଥିବା ବଡ଼ ଗଛର ତଳେ ସେ ବସିଲେ।
ଭୀମଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣା ଚ ଧନଂଜଯଶ୍ଚ ଯମୌ ଚ ତେ ଚାନୁଚରା ନରେନ୍ଦ୍ରମ୍। ଵିମୁଚ୍ଯଵାହାନଵଶାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ତତ୍ରୋପତସ୍ଥୁର୍ଭରତପ୍ରବର୍ହାଃ
ଭୀମ, କୃଷ୍ଣା, ଧନଞ୍ଜୟ, ଦୁଇ ଭାଇ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସହଚରମାନେ, ରାଜା, ଘୋଡ଼ା ଖୋଲି ଗାଡ଼ି ରଖିଦେଇ, ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଆସି ଏକଠା ହେଲେ; ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭାରତବଂଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଲତାଵତାନାଵନତଃ ସ ପାଣ୍ଡଵୈ- ର୍ମହାଦ୍ରୁମଃ ପଞ୍ଚଭିରେଵ ଧନ୍ଵିଭିଃ। ବଭୌ ନିଵାସୋପଗତୈର୍ମହାତ୍ମଭି- ର୍ମହାଗିରିର୍ଵାରଣଯୂଥପୈରିଵ
ଲତା ଓ ଶାଖାରେ ଝୁକିଥିବା ସେ ମହାବୃକ୍ଷଟି, ପାଞ୍ଚ ଧନୁର୍ଧାରୀ ପାଣ୍ଡବମାନେ ତଳେ ବସିଥିବାରୁ, ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଚାରିପାଖରେ ହାତୀମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥିବେ।
ତତ୍କାନନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନରେନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ରାଃ ସୁଖୋଚିତା ଵାସମୁପେତ୍ଯ କୃଚ୍ଛ୍ରମ୍। ଵିଜହ୍ରୁରିନଦ୍ରପ୍ରତିମାଃ ଶିଵେଷୁ ସରସ୍ଵତୀସାଲଵନେଷୁ ତେଷୁ
ସେଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ପହଁଚି, ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସୁଖରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ, ସେମାନେ କଷ୍ଟରେ ରହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ; ସେମାନେ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ କୂଳରେ ଶୁଭ ସାଳବନରେ ସିଂହମାନେ ପରି ଖେଳିବା ଲାଗିଲେ।
ଯତୀଂଶ୍ଚ ରାଜା ସ ମୁନୀଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାଂ ସ୍ତସ୍ମିନ୍ଵନେ ମୂଲଫଲୈରୁଦଗ୍ରୈଃ। ଦ୍ଵିଜାତିମୁଖ୍ଯାନୃଷଭଃ କୁରୂଣାଂ ସଂତର୍ପଯାମାସ ମହାନୁଭାଵଃ
ସେଇ ଅରଣ୍ୟରେ, କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ମହାନ ରାଜା, ସମସ୍ତ ତପସ୍ବୀ ଓ ଋଷିମାନେ ଏବଂ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ବହୁତ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଦେଇ ତୃପ୍ତ କରିଲେ।
ଇଷ୍ଟୀଶ୍ଚ ପିତ୍ର୍ଯାଣି ତଥା କ୍ରିଯାଶ୍ଚ ମହାଵନେ ଵସତାଂ ପାଣ୍ଡଵାନାମ୍। ପୁରୋହିତସ୍ତତ୍ର ସମୃଦ୍ଧତେଜା- ଶ୍ଚକାର ଧୌମ୍ଯଃ ପିତୃଵନ୍ନୃପାଣାମ୍
ପାଣ୍ଡବମାନେ ବଡ଼ ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ସେମାନଙ୍କ ପୁରୋହିତ ଧୌମ୍ୟ, ଅତି ତେଜସ୍ବୀ, ରାଜାମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପରି ପିତୃକ୍ରିୟା ଓ ଅନ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରୁଥିଲେ।
ଅପେତ୍ଯ ରାଷ୍ଟ୍ରାଦ୍ଵସତାଂ ତୁ ତେଷା- ମୃଷିଃ ପୁରାଣୋଽତିଥିରାଜଗାମ। ତମାଶ୍ରମଂ ତୀଵ୍ରସମୃଦ୍ଧତେଜା ମାର୍କଣ୍ଡେଯଃ ଶ୍ରୀମତାଂ ପାଣ୍ଡଵାନାମ୍
ସେମାନେ ରାଜ୍ୟରୁ ଦୂରେ ବସିଥିବା ସମୟରେ, ପୁରାତନ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଋଷି, ଅତିଶୟ ତେଜର ଧାରକ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଅତିଥି ଭାବେ ଆସିଲେ।
ତମାଗତଂ ଜ୍ଵଲିତହୁତାଶନପ୍ରଭଂ ମହାମନାଃ କୁରୁଵୃଷଭୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଅପୂଜଯତ୍ସୁରଋଷିମାନଵାର୍ଚିତଂ ମହାମୁନିଂ ହ୍ଯନୁପମସତ୍ଵଵୀର୍ଯଵାନ୍
କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ମହାନ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଆଗମନ କରୁଥିବା, ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ବୀ, ଦେବତା, ଋଷି ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯିଏଁ ପୂଜିଥାନ୍ତି, ସେ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଓ ଧୈର୍ଯ୍ୟର ମହାମୁନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ସ ସର୍ଵଵିଦ୍ଦ୍ରୌପଦୀଂ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଦୀନାଂ ଯୁଧିଷ୍ଟିରଂ ଭୀମସେନାର୍ଜୁନୌ ଚ। ସଂସ୍ମୃତ୍ଯରାମଂ ମନସା ମହାତ୍ମା ତପସ୍ଵିମଧ୍ଯେଽସ୍ମଯତାମିତୌଜାଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଜାଣିଥିବା ମହାତ୍ମା ଋଷି, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଦୁଃଖିତ ଦେଖି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମସେନ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖି, ମନରେ ରାମଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ ଏବଂ ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତେଜସ୍ବୀ ହସିଲେ।