ଵରଃ କୁରୂଣାମଧିପଃ ପ୍ରଜାନାଂ ପିତେଵ ପୁତ୍ରାନପହାଯ ଚାସ୍ମାନ୍। ପୌରାନିମାଞ୍ଜାନପଦାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାନ୍ ହିତ୍ଵା ପ୍ରଯାତଃ କ୍ଵନୁ ଧର୍ମରାଜଃ
କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜନମାନେଙ୍କର ଅଧିପତି, ପିତା ପୁଅଙ୍କୁ ଯେପରି ଭଲପାଆନ୍ତି, ସେହିପରି ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ, ସମସ୍ତ ସହରବାସୀ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେକୁ ଛାଡ଼ି?
ଧିଗ୍ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ସୁନୃଶଂସବୁଦ୍ଧିଂ ଧିକ୍ସୌବଲଂ ପାପମତିଂ ଚ କର୍ଣମ୍। ଅନର୍ଥମିଚ୍ଛନ୍ତି ନରେନ୍ଦ୍ର ପାପା ଯେ ଧର୍ମନିତ୍ଯସ୍ଯ ସତସ୍ତଵୋଗ୍ରାଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ନିର୍ଦୟ ମନକୁ ଲାଜ! ଶକୁନିଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାକୁ ଲାଜ! କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଅପବିତ୍ର ମନକୁ ଲାଜ! ଏମିତି ପାପୀ ରାଜାମାନେ ନିଜ ଦୁଷ୍ଟ ଇଚ୍ଛାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସତ୍ୟବାନ୍ ତୁମ ପରି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଚାହାନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ନିଵେଶ୍ଯାପ୍ରତିମଂ ମହାତ୍ମା ପୁରଂ ମହାଦେଵପୁରପ୍ରକାଶମ୍। ଶତକ୍ରତୁପ୍ରସ୍ଥମମୋଘକର୍ମା ହିତ୍ଵା ପ୍ରଯାତଃ କ୍ଵନୁ ଧର୍ମରାଜଃ
ସେ ମହାତ୍ମା ନିଜେ ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ନଗର ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଯାହା ମହାଦେବଙ୍କ ନଗର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଅପରାଜିତ କର୍ମରେ ନିପୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ସେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ—ଧର୍ମରାଜ କେଉଁଠି ଗଲେ?
ଚକାର ଯାମପ୍ରତିମାଂ ମହାତ୍ମା ସଭାଂ ମଯୋ ଦେଵସଭାପ୍ରକାଶାମ୍। ତାଂ ଦେଵଗୁପ୍ତାମିଵ ଦେଵମାଯାଂ ହିତ୍ଵାପ୍ରଯାତଃ କ୍ଵନୁ ଧର୍ମରାଜଃ
ସେ ମହାତ୍ମା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସଭା ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନେର ସଭା ପରି ମାୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି। ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେହିପରି ଦେବମାୟାରେ ରହିଥିବା ସେହି ସଭାକୁ ଛାଡ଼ି ଧର୍ମରାଜ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ?
ତାନ୍ଧର୍ମକାମାର୍ଥଵିଦୁତ୍ତମୌଜା ବୀଭତ୍ସୁରୁଚ୍ଚୈଃ ସହିତାନୁଵାଚ। ଆଦାସ୍ଯତେ ଵାସମିମଂ ନିରୁଷ୍ଯ ରଵନେଷୁ ରାଜା ଦ୍ଵିଷତାଂ ଯଶାଂସି
ତାପରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମର ଜ୍ଞାନୀ, ପ୍ରବଳ ଭୀମସେନ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ରାଜା ଏହି ଗୃହ ଛାଡ଼ି ଅଟବଣୀରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଯଶ ଅର୍ଜନ କରିବେ।'
ଦ୍ଵିଜାତିମୁଖ୍ଯାଃ ସହିତାଃ ପୃଥକ୍ଵ ଭଵଦ୍ଭିରାସାଦ୍ଯ ତପସ୍ଵିନଶ୍ଚ। ପ୍ରସାଦ୍ଯ ଧର୍ମାର୍ଥଵିଦଶ୍ଚ ଵାଚ୍ଯା ଯଥାର୍ଥସିଦ୍ଧିଃ ପରମା ଭଵେନ୍ନଃ
ସେଠି ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଆପଣମାନେ ଓ ତପସ୍ୱୀମାନେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ଯାଇ, ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ଜ୍ଞାନୀମାନେଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ଏମିତି ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତୁ ଯେ, ଆମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସଫଳତା ପାଇପାରିବା।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତେ ଵଚନେଽଽର୍ଜୁନେନ ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସର୍ଵଵର୍ଣାଶ୍ଚ ରାଜନ୍। ମୁଦାଽଭ୍ଯନନ୍ଦନ୍ସହିତାଶ୍ଚ ଚକ୍ରୁଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଧର୍ମଭୃତାଂଵରିଷ୍ଠମ୍
ଏପରି ଅର୍ଜୁନ କହିବା ପରେ, ରାଜା, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ସମସ୍ତ ଜନ, ଆନନ୍ଦରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାରକଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ପାର୍ଥଂ ଚ ଵୃକୋଦରଂ ଚ ଧନଂଜଯଂ ଯାଜ୍ଞସେନୀଂ ଯମୌ ଚ। ପ୍ରତସ୍ଥିରେ ରାଷ୍ଟ୍ରମରପେତହାର୍ଷା ଯୁଧିଷ୍ଠିରେଣାନୁମତା ଯଥାସ୍ଵମ୍
ପାର୍ଥ, ବୃକୋଦର, ଧନଞ୍ଜୟ, ଯାଜ୍ଞସେନୀ ଓ ଯମଜ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ସେମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ନିଜ ନିଜ ଦେଶକୁ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ଫେରିଗଲେ।
ତତସ୍ତେଷୁ ପ୍ରଯାତେଷୁ କୌନ୍ତେଯଃ ସତ୍ଯସଂଗରଃ। ଅଭ୍ଯଭାଷତ ଧର୍ମାତ୍ମା ଭ୍ରାତୄନ୍ସର୍ଵାନ୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ସେମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ, ସତ୍ୟପ୍ରତିଜ୍ଞ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେକୁ କହିଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶେମାଃ ସମାଽସ୍ମାଭିର୍ଵସ୍ତଵ୍ଯଂ ନିର୍ଜନେ ଵନେ। ସମୀକ୍ଷଧ୍ଵଂ ମହାରଣ୍ଯେ ଦେଶଂ ବହୁମୃଗଦ୍ଵିଜମ୍
ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ବାରୋଟି ବର୍ଷ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏହି ବଡ଼ ଅଟବଣୀରେ ଯେଉଁଠାରେ ହରିଣ ଓ ପକ୍ଷୀ ଅଧିକ ମିଳିଥାଏ, ସେଠି ଏକ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନ ଖୋଜ।
ବହୁପୁଷ୍ପଫଲଂ ରମ୍ଯଂ ଶିଵଂ ପୁଣ୍ଯଜନୋଚିତମ୍। ଯତ୍ରେମା ଦ୍ଵାଦଶ ସମାଃ ସୁଖଂ ପ୍ରତିଵସେମହି
ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ପ୍ରଚୁର, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଶୁଭ ଓ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ଦ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠି ବସନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଏହି ବାରୋଟି ବର୍ଷ ଆମେ ସୁଖରେ କାଟିପାରିବା।
ଏଵମୁକ୍ତେ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଧର୍ମରାଜଂ ଧନଂଜଯଃ। ଗୁରୁଵନ୍ମାନଵଵରଂ ମାନଯିତ୍ଵା ମନସ୍ଵିନମ୍
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଧନଞ୍ଜୟ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଯେପରି ଶିଷ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରେ, ସେପରି ମନରେ ମାନ୍ୟତା ଦେଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଭଵାନେଵ ମହର୍ଷୀଣାଂ ଵୃଦ୍ଧାନାଂ ପର୍ଯୁପାସିତା। ଅଜ୍ଞାତଂ ମାନୁଷେ ଲୋକେ ଭଵତୋ ନାସ୍ତି କିଂଚନ
ଆପଣ ଏଠାରେ ବୃଦ୍ଧ ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ସମ୍ମାନିତ। ମାନବ ସମାଜରେ ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି ଅଜଣା ନାହିଁ।
ତ୍ଵଯା ହ୍ଯୁପାସିତା ନିତ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵେଦପାରଗାଃ। ଦ୍ଵୈପାଯନପ୍ରଭୃତଯୋ ନାରଦଶ୍ଚ ମହାତପାଃ
ଆପଣ ସଦା ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯେପରିକି ବ୍ୟାସ ଓ ମହାତପସ୍ବୀ ନାରଦଙ୍କୁ, ଉପାସନା କରିଛନ୍ତି।
ଯଃ ସର୍ଵଲୋକଦ୍ଵାରାଣି ନିତ୍ଯଂ ସଂଚରତେ ଵଶୀ। ଦେଵଲୋକାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାମପି
ଯିଏ ସବୁ ଲୋକର ଦ୍ୱାରକୁ ସଦା ନିଜ ଅଧିନରେ ରହି ଚାଲିଥାଏ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ଯାଏ।
ଅନୁଭାଵାଂଶ୍ଚ ଜାନାସି ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ନ ସଂଶଯଃ। ପ୍ରଭାଵାଂଶ୍ଚୈଵ ଵେତ୍ଥ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵେଷାମେଵ ପାର୍ଥିଵ
ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ସଫଳତା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଣ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ସହିତ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଶକ୍ତି କେତେ ଅଛି, ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବଗତ।
ତ୍ଵମେଵ ରାଜଞ୍ଜାନାସି ଶ୍ରେଯଃକାରଣମେଵ ଚ। ଯତ୍ରେଚ୍ଛସି ମହାରାଜ ନିଵାସଂ ତତ୍ର କୁଂର୍ମହେ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଜଣେ ଅଛ, ଯିଏ ସତ୍ୟ ସୁଖ ଓ ତାହାର କାରଣ ଭଲଭାବେ ଜାଣ। ମହାରାଜ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ବାସ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର, ଆମେ ସେଠି ରହିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ଇଦଂ ଦ୍ଵୈତଵନଂ ନାମ ସରଃ ପୁଣ୍ଯଜନୋଷିତମ୍। ବହୁପୁଷ୍ପଫଲଂ ରମ୍ଯଂ ନାନାଦ୍ଵିଜନିଷେଵିତମ୍
ଏହା ହେଉଛି ଦ୍ୱୈତବନ ନାମକ ପୋଖରୀ, ଯାହା ପୁଣ୍ୟବାନ ଲୋକମାନେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ବହୁ ପୁଷ୍ପ ଓ ଫଳ ଥାଏ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି।
ଅତ୍ରେମା ଦ୍ଵାଦଶ ସମା ଵିହରେମେତି ରୋଚଯେ। ଯଦି ତେଽନୁମତଂ ରାଜନ୍କିମନ୍ଯନ୍ମନ୍ଯତେ ଭଵାନ୍
ମୁଁ ଏଠାରେ ବାରଷ ବର୍ଷ ରହିବାକୁ ଚାହେଁ। ଯଦି ଏହା ତୁମର ମନରେ ରହିଥାଏ, ରାଜା, ତେବେ ତୁମେ ଆଉ କିଛି ଭାବୁଛ କି?
ମମାପ୍ଯେତନ୍ମତଂ ପାର୍ଥ ତ୍ଵଯା ଯତ୍ସମୁଦାହୃତମ୍। ଗଚ୍ଛାମଃ ପୁଣ୍ଯଵିଖ୍ଯାତଂ ମହଦ୍ଦ୍ଵୈତଵନଂ ସରଃ
ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ମୋର ମତ ମଧ୍ୟ ସେଇ। ଚଳ, ଆମେ ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦ୍ୱୈତବନ ପୋଖରୀକୁ ଯିବା।
ତତସ୍ତେ ପ୍ରଯଯୁଃ ସର୍ଵେ ପାଣ୍ଡଵା ଧର୍ମଚାରିଣଃ। ବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ବହୁଭିଃ ସାର୍ଧଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଦ୍ଵୈତଵନଂ ସରଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା, ବହୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ, ପବିତ୍ର ଦ୍ୱୈତବନ ପୋଖରୀକୁ ଯାଇଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସାଗ୍ନିହୋତ୍ରାଶ୍ଚ ତଥୈଵ ଚ ନିରଗ୍ନଯଃ। ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯିନୋ ଭିକ୍ଷଵଶ୍ଚ ତଥୈଵ ଵନଵାସିନଃ
ସେଠାରେ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ରଖୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଅଗ୍ନି ବିନା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବେଦ ପଢୁଥିବା ଛାତ୍ର, ଭିକ୍ଷୁକ ଓ ଅରଣ୍ୟବାସୀ ଥିଲେ।
ବହଵୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାସ୍ତତ୍ର ପରିଵଵ୍ରୁର୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍। ତପସ୍ଵିନଃ ସତ୍ଯଶୀଲାଃ ଶତଶଃ ସଂଶିତଵ୍ରତାଃ
ସେଠାରେ ବହୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ—ତପସ୍ୱୀ, ସତ୍ୟବାନ, ଶତଶଃ ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା।
ତେ ଯାତ୍ଵା ପାଣ୍ଡଵାସ୍ତତ୍ରବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ବହୁଭିଃ ସହ। ପୁଣ୍ଯଂ ଦ୍ଵୈତଵନଂ ରମ୍ଯଂ ଵିଵିଶୁର୍ବରତର୍ଷଭାଃ
ପାଣ୍ଡବମାନେ ବହୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ପବିତ୍ର ଦ୍ୱୈତବନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତତ୍ସାଲତାଲାମ୍ରମଧୂକନୀପ- କଦମ୍ବସର୍ଜାର୍ଜୁନକର୍ଣିକାରୈଃ। ତପାତ୍ଯଯେ ପୁଷ୍ପଧରୈରୁପେତଂ ମହାଵନଂ ରାଷ୍ଟ୍ରପତିର୍ଦଦର୍ଶ
ସେ ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲଟି ସାଲ, ତାଳ, ମଧୁକ, କଦମ୍ବ, ସର୍ଜ, ଅର୍ଜୁନ ଓ କର୍ଣ୍ଣିକାର ଗଛରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଶେଷରେ ପୁଷ୍ପରେ ଢାକି ଯାଇଥିଲା—ରାଜା ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ମହାଦ୍ରୁମାଣାଂ ଶିଖରେଷୁ ତସ୍ଥୁ- ର୍ମନୋରମାଂ ଵାଚମୁଦୀରଯନ୍ତଃ। ମଯୂରଦାତ୍ଯୂହଚକୋରସଙ୍ଘା- ସ୍ତସ୍ମିନ୍ଵନେ ବର୍ହିଣକୋକିଲାଶ୍ଚ
ସେ ବଡ଼ ଗଛମାନଙ୍କ ଶିଖରରେ ମୟୂର, ଦାତ୍ୟୁହ, ଚକୋର, ବହୁ ବର୍ହିଣ ଓ କୋକିଳ ଦଳ ରହି, ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ମଧୁର ସ୍ୱର କୁହୁଥିଲେ।
କରେଣୁଯୂଥୈଃ ସହ ଯୂଥପାନାଂ ମଦୋତ୍କଟାନାମଚଲପ୍ରଭାଣାମ୍। ମହାନ୍ତି ଯୂଥାନି ମହାଦ୍ଵିପାନାଂ ତସ୍ମିନ୍ଵନେ ରାଷ୍ଟ୍ରପତିର୍ଦଦର୍ଶ
ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରାଜା ଦେଖିଲେ—ପାହାଡ଼ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ମଦରେ ମତ୍ତ, ମହାବଳୀ ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କର ନାୟକ ଓ ମହିଳା ହାତୀମାନଙ୍କ ସହିତ ବଡ଼ ଦଳରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ମନୋରମାଂ ଭୋଗଵତୀମୁପେତ୍ଯ ପୂତାତ୍ମନାଂ ଚୀରଜଟାଧରାଣାମ୍। ତସ୍ମିନ୍ଵନେ ଧର୍ମଭୃତାଂ ନିଵାସେ ଦଦର୍ଶ ସିଦ୍ଧର୍ଷିଗଣାନନେକାନ୍
ସେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଭୋଗବତୀକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠି ପବିତ୍ର ହୃଦୟ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଚୀର ଓ ଜଟା ପିନ୍ଧିଥିବା ମନିଷ୍ୟମାନେ ବାସ କରନ୍ତି। ସେଠାରେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଅନେକ ସିଦ୍ଧ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତଃ ସ ଯାନାଦଵରୁହ୍ଯ ରାଜା ସଭ୍ରାତୃକଃ ସଜନଃ କାନନଂ ତତ୍। ଵିଵେଶ ଧର୍ମାତ୍ମଵତାଂ ବରିଷ୍ଠ- ସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପଂ ଶକ୍ର ଇଵାମିତୌଜାଃ
ତାପରେ ରାଜା ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଓ ସହଯାତୀମାନେ ସହିତ ଯାନ ରୁ ଅବତରି, ସେଇ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ଯେମିତି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି, ସେମିତି।
ତଂ ସତ୍ଯସନ୍ଧଂ ସହିତାଽଭିପେତୁ- ର୍ଦିଦୃକ୍ଷଵଶ୍ଚାରଣସିଦ୍ଧସଙ୍ଘାଃ। ଵନୌକସଶ୍ଚାପି ନେରନ୍ଦ୍ରସିଂହଂ ମନସ୍ଵିନଂ ତଂ ପରିଵାର୍ଯ ତସ୍ଥୁଃ
ସେ ସତ୍ୟବାନ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁ, ଚାରଣ ଓ ସିଦ୍ଧମାନଙ୍କ ଦଳ ସମେତ ଆସିଲେ। ଅରଣ୍ୟବାସୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେ ରାଜାସିଂହ, ମନୀଷୀଙ୍କୁ ଘେରି ଦଢ଼ି ରହିଲେ।