ସମଵାଯଃ ସ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସୁମହାଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନଃ। ଆସୀନ୍ମହାତ୍ମନାଂ ତେଷାଂ କାମ୍ଯକେ ଭରତର୍ଷଭ
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, କାମ୍ୟକ ଅରଣ୍ୟରେ ସେଇ ସମାବେଶ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା, ଏହା ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ହୋଇଥିଲା।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ତୁ ଵିପ୍ରାଂସ୍ତାନନୁମାନ୍ଯ ମହାମନାଃ। ଶଶାସ ପୁରୁଷାନ୍କାଲେ ରଥାନ୍ଯୋଜଯତେତି ଵୈ
ମହାମନା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଯଥାସମୟରେ ଲୋକମାନେକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ ଓ ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ଯୋଗାଇବାକୁ କହିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ଦଶାର୍ହାଧିପତୌ ପ୍ରଯାତେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଭୀମସେନାର୍ଜୁନୌ ଚ। ଯମୌ ଚ କୃଷ୍ଣ ଚ ପୁରୋହିତଶ୍ଚ ରଥାନ୍ମହାର୍ହାନ୍ପରମାଶ୍ଵଯୁକ୍ତାନ୍
ଦାଶାର୍ହ ନାୟକ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମସେନ, ଅର୍ଜୁନ, ଯମଜ ଭ୍ରାତା, କୃଷ୍ଣା ଓ ପୁରୋହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ରଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ଅସ୍ଥାଯ ଵୀରାଃ ସହିତା ଵନାଯ ପ୍ରତସ୍ଥିରେ ଭୂତପତିପ୍ରକାଶାଃ। ହିରଣ୍ଯନିଷ୍କାନ୍ଵସନାନି ଗାଶ୍ଚ ଗଦାଯ ଶିକ୍ଷାକ୍ଷରମନ୍ତ୍ରଵିଦ୍ଭ୍ଯଃ
ସେହି ସମସ୍ତ ବୀରମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଜଣେ ଭୂତପତି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଅଳଙ୍କାର, ସୁନା ମୁଦ୍ରା, ପୋଶାକ, ଗାଈ ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଇଁ ଗଦା ନେଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରେଷ୍ଯାଃ ପୁରୋ ଵିଂଶତିରାତ୍ତଶସ୍ତ୍ରା ଧନୂଂଷି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଶରାଂଶ୍ଚ ଦୀପ୍ତାନ୍। ମୌର୍ଵୀଶ୍ଚ ଯନ୍ତ୍ରାଣି ଚ ସାଯକାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ସମାଦାଯ ଜଘନ୍ଯମୀଯୁଃ
କୁଳି ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବିଶି ଦଳିଆ ସେବକମାନେ ଆଗକୁ ଚାଲିଲେ, ସେମାନେ ଧନୁଷ, ଶସ୍ତ୍ର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶର, ଧନୁର ତାର, ଯନ୍ତ୍ର ଓ ଶର ନେଇ, ସମସ୍ତେ ପଛକୁ ଯାଇଲେ।
ତତ୍ସତୁ ଵାସାଂସି ଚ ରାଜପୁତ୍ର୍ଯା ଧାତ୍ର୍ଯଶ୍ଚ ଦାସ୍ଯଶ୍ଚ ଵିଭୂଷଣଂ ଚ। ତଦିନ୍ଦ୍ରସେନସ୍ତ୍ଵରିତଃ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଜଘନ୍ଯମେଵୋପଯଯୌ ରଥେନ
ରାଜକୁମାରୀଙ୍କର ପୋଶାକ, ଧାତ୍ରୀ, ଦାସୀ ଓ ଅଳଙ୍କାରଗୁଡ଼ିକୁ ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଏକତ୍ର କରି, ରଥରେ ରଖି ପଛକୁ ଗଲେ।
ତତଃ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠମୁପେତ୍ଯ ପୌରାଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଚକ୍ରୁରଦୀନସତ୍ଵାଃ। ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚାଭ୍ଯଵଦନ୍ପ୍ରସନ୍ନା ମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ କୁରୁଜାଙ୍ଗଲାନାମ୍
ତାପରେ ସେହି କୁରୁମାନ୍ୟ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସହରବାସୀମାନେ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଅଟୁଟ ଭକ୍ତିଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କଲେ, ଏବଂ କୁରୁଜଙ୍ଗଳ ଅଞ୍ଚଳର ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।
ସ ଚାପି ତାନଭ୍ଯଵଦତ୍ପ୍ରସନ୍ନଃ ସହୈଵ ତୈର୍ଭ୍ରାତୃଭିର୍ଧର୍ମରାଜଃ। ତସ୍ଥୌ ଚ ତତ୍ରାଧିପତିର୍ମହାତ୍ମା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜନୌଘଂ କୁରୁଜାଙ୍ଗଲାନାମ୍
ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମଧୁର ମନରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ନିଜ ଭାଇମାନେ ସହିତ, ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ ମହାତ୍ମା ସେଠାରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଉଡ଼ିଥିବା କୁରୁଜଙ୍ଗଳ ଲୋକମାନେକୁ ଦେଖି ଦଢ଼ ହେଲେ।
ପିତେଵ ପୁତ୍ରେଷୁ ସ ତେଷୁ ଭାଵଂ ଚକ୍ରେ କୁରୂଣାମୃଷଭୋ ମହାତ୍ମା। ତେ ଚାପି ତସ୍ମିନ୍ଭରତପ୍ରବର୍ହେ ତଥା ବଭୂଵୁଃ ପିତରୀଵ ପୁତ୍ରାଃ
ସେ ମହାତ୍ମା, କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନଙ୍କୁ ପିତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ଯେପରି ମମତା ଦେଖାନ୍ତି, ସେହିପରି ଭାବ ଦେଖାଇଲେ। ଏବଂ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ, ଭାରତବଂଶୀ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ, ପୁଅମାନେ ପିତାଙ୍କୁ ଯେପରି ଦେଖନ୍ତି, ସେପରି ଭାବନା ରଖିଲେ।
ତତସ୍ତମାସାଦ୍ଯ ମହାଜନୌଘାଃ କୁରୁପ୍ରଵୀରଂ ପରିଵାର୍ଯ ତସ୍ଥୁଃ। ହାନାଥ ହାଧର୍ମ ଇତି ବ୍ରୁଵାଣା ହୀତାଶ୍ଚ ସର୍ଵେଽଽଶ୍ରୁମୁଖା ବଭୂଵୁଃ
ତାପରେ ସେହି କୁରୁମାନ୍ୟ ବୀରଙ୍କୁ ଘେରି ଏକ ବଡ଼ ଭିଡ଼ ଜମା ହେଲା। ସେମାନେ 'ହା ନାଥ! ହା ଧର୍ମ! ଏହା ଅନ୍ୟାୟ!' ବୋଲି କହି, ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଅଶ୍ରୁଭରା ମୁହଁ ହେଲେ।
ଵରଃ କୁରୂଣାମଧିପଃ ପ୍ରଜାନାଂ ପିତେଵ ପୁତ୍ରାନପହାଯ ଚାସ୍ମାନ୍। ପୌରାନିମାଞ୍ଜାନପଦାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାନ୍ ହିତ୍ଵା ପ୍ରଯାତଃ କ୍ଵନୁ ଧର୍ମରାଜଃ
କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜନମାନେଙ୍କର ଅଧିପତି, ପିତା ପୁଅଙ୍କୁ ଯେପରି ଭଲପାଆନ୍ତି, ସେହିପରି ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ, ସମସ୍ତ ସହରବାସୀ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେକୁ ଛାଡ଼ି?
ଧିଗ୍ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ସୁନୃଶଂସବୁଦ୍ଧିଂ ଧିକ୍ସୌବଲଂ ପାପମତିଂ ଚ କର୍ଣମ୍। ଅନର୍ଥମିଚ୍ଛନ୍ତି ନରେନ୍ଦ୍ର ପାପା ଯେ ଧର୍ମନିତ୍ଯସ୍ଯ ସତସ୍ତଵୋଗ୍ରାଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ନିର୍ଦୟ ମନକୁ ଲାଜ! ଶକୁନିଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାକୁ ଲାଜ! କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଅପବିତ୍ର ମନକୁ ଲାଜ! ଏମିତି ପାପୀ ରାଜାମାନେ ନିଜ ଦୁଷ୍ଟ ଇଚ୍ଛାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସତ୍ୟବାନ୍ ତୁମ ପରି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଚାହାନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ନିଵେଶ୍ଯାପ୍ରତିମଂ ମହାତ୍ମା ପୁରଂ ମହାଦେଵପୁରପ୍ରକାଶମ୍। ଶତକ୍ରତୁପ୍ରସ୍ଥମମୋଘକର୍ମା ହିତ୍ଵା ପ୍ରଯାତଃ କ୍ଵନୁ ଧର୍ମରାଜଃ
ସେ ମହାତ୍ମା ନିଜେ ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ନଗର ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଯାହା ମହାଦେବଙ୍କ ନଗର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଅପରାଜିତ କର୍ମରେ ନିପୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ସେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ—ଧର୍ମରାଜ କେଉଁଠି ଗଲେ?
ଚକାର ଯାମପ୍ରତିମାଂ ମହାତ୍ମା ସଭାଂ ମଯୋ ଦେଵସଭାପ୍ରକାଶାମ୍। ତାଂ ଦେଵଗୁପ୍ତାମିଵ ଦେଵମାଯାଂ ହିତ୍ଵାପ୍ରଯାତଃ କ୍ଵନୁ ଧର୍ମରାଜଃ
ସେ ମହାତ୍ମା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସଭା ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନେର ସଭା ପରି ମାୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି। ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେହିପରି ଦେବମାୟାରେ ରହିଥିବା ସେହି ସଭାକୁ ଛାଡ଼ି ଧର୍ମରାଜ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ?
ତାନ୍ଧର୍ମକାମାର୍ଥଵିଦୁତ୍ତମୌଜା ବୀଭତ୍ସୁରୁଚ୍ଚୈଃ ସହିତାନୁଵାଚ। ଆଦାସ୍ଯତେ ଵାସମିମଂ ନିରୁଷ୍ଯ ରଵନେଷୁ ରାଜା ଦ୍ଵିଷତାଂ ଯଶାଂସି
ତାପରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମର ଜ୍ଞାନୀ, ପ୍ରବଳ ଭୀମସେନ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ରାଜା ଏହି ଗୃହ ଛାଡ଼ି ଅଟବଣୀରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଯଶ ଅର୍ଜନ କରିବେ।'
ଦ୍ଵିଜାତିମୁଖ୍ଯାଃ ସହିତାଃ ପୃଥକ୍ଵ ଭଵଦ୍ଭିରାସାଦ୍ଯ ତପସ୍ଵିନଶ୍ଚ। ପ୍ରସାଦ୍ଯ ଧର୍ମାର୍ଥଵିଦଶ୍ଚ ଵାଚ୍ଯା ଯଥାର୍ଥସିଦ୍ଧିଃ ପରମା ଭଵେନ୍ନଃ
ସେଠି ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଆପଣମାନେ ଓ ତପସ୍ୱୀମାନେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ଯାଇ, ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ଜ୍ଞାନୀମାନେଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ଏମିତି ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତୁ ଯେ, ଆମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସଫଳତା ପାଇପାରିବା।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତେ ଵଚନେଽଽର୍ଜୁନେନ ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସର୍ଵଵର୍ଣାଶ୍ଚ ରାଜନ୍। ମୁଦାଽଭ୍ଯନନ୍ଦନ୍ସହିତାଶ୍ଚ ଚକ୍ରୁଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଧର୍ମଭୃତାଂଵରିଷ୍ଠମ୍
ଏପରି ଅର୍ଜୁନ କହିବା ପରେ, ରାଜା, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ସମସ୍ତ ଜନ, ଆନନ୍ଦରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାରକଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ପାର୍ଥଂ ଚ ଵୃକୋଦରଂ ଚ ଧନଂଜଯଂ ଯାଜ୍ଞସେନୀଂ ଯମୌ ଚ। ପ୍ରତସ୍ଥିରେ ରାଷ୍ଟ୍ରମରପେତହାର୍ଷା ଯୁଧିଷ୍ଠିରେଣାନୁମତା ଯଥାସ୍ଵମ୍
ପାର୍ଥ, ବୃକୋଦର, ଧନଞ୍ଜୟ, ଯାଜ୍ଞସେନୀ ଓ ଯମଜ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ସେମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ନିଜ ନିଜ ଦେଶକୁ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ଫେରିଗଲେ।
ତତସ୍ତେଷୁ ପ୍ରଯାତେଷୁ କୌନ୍ତେଯଃ ସତ୍ଯସଂଗରଃ। ଅଭ୍ଯଭାଷତ ଧର୍ମାତ୍ମା ଭ୍ରାତୄନ୍ସର୍ଵାନ୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ସେମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ, ସତ୍ୟପ୍ରତିଜ୍ଞ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେକୁ କହିଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶେମାଃ ସମାଽସ୍ମାଭିର୍ଵସ୍ତଵ୍ଯଂ ନିର୍ଜନେ ଵନେ। ସମୀକ୍ଷଧ୍ଵଂ ମହାରଣ୍ଯେ ଦେଶଂ ବହୁମୃଗଦ୍ଵିଜମ୍
ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ବାରୋଟି ବର୍ଷ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏହି ବଡ଼ ଅଟବଣୀରେ ଯେଉଁଠାରେ ହରିଣ ଓ ପକ୍ଷୀ ଅଧିକ ମିଳିଥାଏ, ସେଠି ଏକ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନ ଖୋଜ।
ବହୁପୁଷ୍ପଫଲଂ ରମ୍ଯଂ ଶିଵଂ ପୁଣ୍ଯଜନୋଚିତମ୍। ଯତ୍ରେମା ଦ୍ଵାଦଶ ସମାଃ ସୁଖଂ ପ୍ରତିଵସେମହି
ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ପ୍ରଚୁର, ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଶୁଭ ଓ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ଦ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁଠି ବସନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଏହି ବାରୋଟି ବର୍ଷ ଆମେ ସୁଖରେ କାଟିପାରିବା।
ଏଵମୁକ୍ତେ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଧର୍ମରାଜଂ ଧନଂଜଯଃ। ଗୁରୁଵନ୍ମାନଵଵରଂ ମାନଯିତ୍ଵା ମନସ୍ଵିନମ୍
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଧନଞ୍ଜୟ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଯେପରି ଶିଷ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରେ, ସେପରି ମନରେ ମାନ୍ୟତା ଦେଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଭଵାନେଵ ମହର୍ଷୀଣାଂ ଵୃଦ୍ଧାନାଂ ପର୍ଯୁପାସିତା। ଅଜ୍ଞାତଂ ମାନୁଷେ ଲୋକେ ଭଵତୋ ନାସ୍ତି କିଂଚନ
ଆପଣ ଏଠାରେ ବୃଦ୍ଧ ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ସମ୍ମାନିତ। ମାନବ ସମାଜରେ ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି ଅଜଣା ନାହିଁ।
ତ୍ଵଯା ହ୍ଯୁପାସିତା ନିତ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵେଦପାରଗାଃ। ଦ୍ଵୈପାଯନପ୍ରଭୃତଯୋ ନାରଦଶ୍ଚ ମହାତପାଃ
ଆପଣ ସଦା ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯେପରିକି ବ୍ୟାସ ଓ ମହାତପସ୍ବୀ ନାରଦଙ୍କୁ, ଉପାସନା କରିଛନ୍ତି।
ଯଃ ସର୍ଵଲୋକଦ୍ଵାରାଣି ନିତ୍ଯଂ ସଂଚରତେ ଵଶୀ। ଦେଵଲୋକାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାମପି
ଯିଏ ସବୁ ଲୋକର ଦ୍ୱାରକୁ ସଦା ନିଜ ଅଧିନରେ ରହି ଚାଲିଥାଏ, ସେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ଯାଏ।
ଅନୁଭାଵାଂଶ୍ଚ ଜାନାସି ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ନ ସଂଶଯଃ। ପ୍ରଭାଵାଂଶ୍ଚୈଵ ଵେତ୍ଥ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵେଷାମେଵ ପାର୍ଥିଵ
ତୁମେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ସଫଳତା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଜାଣ, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ଏହି ସହିତ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଶକ୍ତି କେତେ ଅଛି, ସେଥିରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅବଗତ।
ତ୍ଵମେଵ ରାଜଞ୍ଜାନାସି ଶ୍ରେଯଃକାରଣମେଵ ଚ। ଯତ୍ରେଚ୍ଛସି ମହାରାଜ ନିଵାସଂ ତତ୍ର କୁଂର୍ମହେ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଏକମାତ୍ର ଜଣେ ଅଛ, ଯିଏ ସତ୍ୟ ସୁଖ ଓ ତାହାର କାରଣ ଭଲଭାବେ ଜାଣ। ମହାରାଜ, ତୁମେ ଯେଉଁଠି ବାସ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର, ଆମେ ସେଠି ରହିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ଇଦଂ ଦ୍ଵୈତଵନଂ ନାମ ସରଃ ପୁଣ୍ଯଜନୋଷିତମ୍। ବହୁପୁଷ୍ପଫଲଂ ରମ୍ଯଂ ନାନାଦ୍ଵିଜନିଷେଵିତମ୍
ଏହା ହେଉଛି ଦ୍ୱୈତବନ ନାମକ ପୋଖରୀ, ଯାହା ପୁଣ୍ୟବାନ ଲୋକମାନେ ବାସ କରନ୍ତି। ଏଠାରେ ବହୁ ପୁଷ୍ପ ଓ ଫଳ ଥାଏ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତି।
ଅତ୍ରେମା ଦ୍ଵାଦଶ ସମା ଵିହରେମେତି ରୋଚଯେ। ଯଦି ତେଽନୁମତଂ ରାଜନ୍କିମନ୍ଯନ୍ମନ୍ଯତେ ଭଵାନ୍
ମୁଁ ଏଠାରେ ବାରଷ ବର୍ଷ ରହିବାକୁ ଚାହେଁ। ଯଦି ଏହା ତୁମର ମନରେ ରହିଥାଏ, ରାଜା, ତେବେ ତୁମେ ଆଉ କିଛି ଭାବୁଛ କି?
ମମାପ୍ଯେତନ୍ମତଂ ପାର୍ଥ ତ୍ଵଯା ଯତ୍ସମୁଦାହୃତମ୍। ଗଚ୍ଛାମଃ ପୁଣ୍ଯଵିଖ୍ଯାତଂ ମହଦ୍ଦ୍ଵୈତଵନଂ ସରଃ
ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ମୋର ମତ ମଧ୍ୟ ସେଇ। ଚଳ, ଆମେ ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଦ୍ୱୈତବନ ପୋଖରୀକୁ ଯିବା।