ମଯ୍ଯାଗତେଽଥଵା ଵୀର ଦ୍ଯୂତଂ ନ ଭଵିତା ତଥା। ଅଦ୍ଯାହଂ କିଂ କରିଷ୍ଯାମି ଭିନ୍ନସେତୁରିଵୋଦକମ୍
ହେ ବୀର, ମୁଁ ଆସିଲେ ପୁଣି ସେଇ ଦ୍ୟୂତ କ୍ରୀଡା ହେବ ନାହିଁ; ଆଜି ମୁଁ କଣ କରିବି, ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ବନ୍ଧରୁ ଅଲଗା ହୋଇଥିବା ପାଣି ପରି?
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାବାହୁଃ କୌରଵଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ। ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ପ୍ରଯଯୌ ଶ୍ରୀମାନ୍ପାଣ୍ଡଵାନ୍ମଧୁସୂଦନଃ
ଏପରି କହି, ମହାବାହୁ ଶ୍ରୀମାନ୍ ମଧୁସୂଦନ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, କୌରବଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ପାଖକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଭିଵାଦ୍ଯ ମହାବାହୁର୍ଧର୍ମରାଜଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍। ରାଜ୍ଞା ମୂର୍ଧନ୍ଯୁପାଘ୍ରାତୋ ଭୀମେନ ଚ ମହାଭୁଜଃ
ମହାବାହୁ କୃଷ୍ଣ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ, ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ କଲେ ଓ ଭୀମ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ପରିଷ୍ଵକ୍ତଶ୍ଚାର୍ଜୁନେନ ଯମାଭ୍ଯାଂ ଚାଭିଵାଦିତଃ। ସଂମାନିତଶ୍ଚ ଧୌମ୍ଯେନ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ଚାର୍ଚିତୋଶ୍ରୁଭିଃ
ତାଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଯମଜ ଭ୍ରାତାମାନେ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଜଣାଇଲେ, ଧୌମ୍ୟ ଆଦର କଲେ ଓ ଦ୍ରୌପଦୀ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ ପୂଜା କଲେ।
ସୁଭଦ୍ରାମଭିମନ୍ଯୁଂ ଚ ରଥମାରୋପ୍ଯ କାଞ୍ଚନମ୍। ଆରୁରୋହ ରଥଂ କୃଷ୍ଣଃ ପାଣ୍ଡଵୈରଭିପୂଜିତଃ
ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆଦର କରି, କୃଷ୍ଣ ସୁଭଦ୍ରା ଓ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥରେ ବସାଇ, ନିଜେ ମଧ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଶୈବ୍ଯସୁଗ୍ରୀଵଯୁକ୍ତେନ ରଥେନାଦିତ୍ଯଵର୍ଚସା। ଦ୍ଵାରକାଂ ପ୍ରଯଯୌ କୃଷ୍ଣଃ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ଶୈବ୍ୟ ଓ ସୁଗ୍ରୀବ ନାମକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରଥରେ, କୃଷ୍ଣ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଯତେ ଦାଶାର୍ହେ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନୋପି ପାର୍ଷତଃ। ଦ୍ରୌପଦେଯାନୁପାଦାଯ ପ୍ରଯଯୌ ସ୍ଵପୁରଂ ତଦା
ତାପରେ ଦୃଢ଼ ଦାଶାର୍ହ ଓ ପୃଷତପୁତ୍ର ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଦ୍ରୌପଦୀପୁତ୍ରମାନେଙ୍କୁ ନେଇ ନିଜ ନଗରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଧୃଷ୍ଟକେତୁଃ ସ୍ଵସାରଂ ଚ ସମାଦାଯାଥ ଚେଦିରାଟ୍। ଜଗାମ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରମ୍ଯାଂ ଶୁକ୍ତିମତୀଂ ପୁରୀମ୍
ଚେଦିରାଜ ଧୃଷ୍ଟକେତୁ ନିଜ ଭଉଣୀକୁ ନେଇ, ଶୁକ୍ତିମତୀ ନଗର ଦେଖି ପରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
କେକଯାଶ୍ଚାପ୍ଯନୁଜ୍ଞାତାଃ କୌନ୍ତେଯେନାମିତୌଜସା। ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରଯଯୁସ୍ତେଽପି ଭାରତ
କେକୟମାନେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତି ନେଇ, ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଚାଲିଗଲେ, ହେ ଭାରତ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚ ଵିଶଶ୍ଚୈଵ ତଥାଵିଷଯଵାସିନଃ। ଵିସୃଜ୍ଯମାନାଃ ସୁଭୃଶଂ ନ ତ୍ଯଜନ୍ତି ସ୍ମ ପାଣ୍ଡଵାନ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସାଧାରଣ ଲୋକ ଓ ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ବାସିନ୍ଦାମାନେ, ବିଦାୟ ଦିଆଯାଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ଏତେ ଭଲପାଉଥିଲେ।
ସମଵାଯଃ ସ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସୁମହାଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନଃ। ଆସୀନ୍ମହାତ୍ମନାଂ ତେଷାଂ କାମ୍ଯକେ ଭରତର୍ଷଭ
ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, କାମ୍ୟକ ଅରଣ୍ୟରେ ସେଇ ସମାବେଶ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା, ଏହା ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଗଠିତ ହୋଇଥିଲା।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ତୁ ଵିପ୍ରାଂସ୍ତାନନୁମାନ୍ଯ ମହାମନାଃ। ଶଶାସ ପୁରୁଷାନ୍କାଲେ ରଥାନ୍ଯୋଜଯତେତି ଵୈ
ମହାମନା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଯଥାସମୟରେ ଲୋକମାନେକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ ଓ ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ଯୋଗାଇବାକୁ କହିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ଦଶାର୍ହାଧିପତୌ ପ୍ରଯାତେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଭୀମସେନାର୍ଜୁନୌ ଚ। ଯମୌ ଚ କୃଷ୍ଣ ଚ ପୁରୋହିତଶ୍ଚ ରଥାନ୍ମହାର୍ହାନ୍ପରମାଶ୍ଵଯୁକ୍ତାନ୍
ଦାଶାର୍ହ ନାୟକ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମସେନ, ଅର୍ଜୁନ, ଯମଜ ଭ୍ରାତା, କୃଷ୍ଣା ଓ ପୁରୋହିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ରଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ଅସ୍ଥାଯ ଵୀରାଃ ସହିତା ଵନାଯ ପ୍ରତସ୍ଥିରେ ଭୂତପତିପ୍ରକାଶାଃ। ହିରଣ୍ଯନିଷ୍କାନ୍ଵସନାନି ଗାଶ୍ଚ ଗଦାଯ ଶିକ୍ଷାକ୍ଷରମନ୍ତ୍ରଵିଦ୍ଭ୍ଯଃ
ସେହି ସମସ୍ତ ବୀରମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଜଣେ ଭୂତପତି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଅଳଙ୍କାର, ସୁନା ମୁଦ୍ରା, ପୋଶାକ, ଗାଈ ଓ ଶସ୍ତ୍ର ଓ ମନ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଇଁ ଗଦା ନେଇ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ପ୍ରେଷ୍ଯାଃ ପୁରୋ ଵିଂଶତିରାତ୍ତଶସ୍ତ୍ରା ଧନୂଂଷି ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଶରାଂଶ୍ଚ ଦୀପ୍ତାନ୍। ମୌର୍ଵୀଶ୍ଚ ଯନ୍ତ୍ରାଣି ଚ ସାଯକାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ସମାଦାଯ ଜଘନ୍ଯମୀଯୁଃ
କୁଳି ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ବିଶି ଦଳିଆ ସେବକମାନେ ଆଗକୁ ଚାଲିଲେ, ସେମାନେ ଧନୁଷ, ଶସ୍ତ୍ର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶର, ଧନୁର ତାର, ଯନ୍ତ୍ର ଓ ଶର ନେଇ, ସମସ୍ତେ ପଛକୁ ଯାଇଲେ।
ତତ୍ସତୁ ଵାସାଂସି ଚ ରାଜପୁତ୍ର୍ଯା ଧାତ୍ର୍ଯଶ୍ଚ ଦାସ୍ଯଶ୍ଚ ଵିଭୂଷଣଂ ଚ। ତଦିନ୍ଦ୍ରସେନସ୍ତ୍ଵରିତଃ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଜଘନ୍ଯମେଵୋପଯଯୌ ରଥେନ
ରାଜକୁମାରୀଙ୍କର ପୋଶାକ, ଧାତ୍ରୀ, ଦାସୀ ଓ ଅଳଙ୍କାରଗୁଡ଼ିକୁ ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଏକତ୍ର କରି, ରଥରେ ରଖି ପଛକୁ ଗଲେ।
ତତଃ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠମୁପେତ୍ଯ ପୌରାଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଚକ୍ରୁରଦୀନସତ୍ଵାଃ। ତଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚାଭ୍ଯଵଦନ୍ପ୍ରସନ୍ନା ମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ କୁରୁଜାଙ୍ଗଲାନାମ୍
ତାପରେ ସେହି କୁରୁମାନ୍ୟ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ସହରବାସୀମାନେ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଅଟୁଟ ଭକ୍ତିଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଖୁସି ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥାନ କଲେ, ଏବଂ କୁରୁଜଙ୍ଗଳ ଅଞ୍ଚଳର ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।
ସ ଚାପି ତାନଭ୍ଯଵଦତ୍ପ୍ରସନ୍ନଃ ସହୈଵ ତୈର୍ଭ୍ରାତୃଭିର୍ଧର୍ମରାଜଃ। ତସ୍ଥୌ ଚ ତତ୍ରାଧିପତିର୍ମହାତ୍ମା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜନୌଘଂ କୁରୁଜାଙ୍ଗଲାନାମ୍
ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମଧୁର ମନରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ନିଜ ଭାଇମାନେ ସହିତ, ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେ ମହାତ୍ମା ସେଠାରେ ଦଢ଼ ହୋଇ ଦଉଡ଼ିଥିବା କୁରୁଜଙ୍ଗଳ ଲୋକମାନେକୁ ଦେଖି ଦଢ଼ ହେଲେ।
ପିତେଵ ପୁତ୍ରେଷୁ ସ ତେଷୁ ଭାଵଂ ଚକ୍ରେ କୁରୂଣାମୃଷଭୋ ମହାତ୍ମା। ତେ ଚାପି ତସ୍ମିନ୍ଭରତପ୍ରବର୍ହେ ତଥା ବଭୂଵୁଃ ପିତରୀଵ ପୁତ୍ରାଃ
ସେ ମହାତ୍ମା, କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନଙ୍କୁ ପିତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ପ୍ରତି ଯେପରି ମମତା ଦେଖାନ୍ତି, ସେହିପରି ଭାବ ଦେଖାଇଲେ। ଏବଂ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ, ଭାରତବଂଶୀ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ, ପୁଅମାନେ ପିତାଙ୍କୁ ଯେପରି ଦେଖନ୍ତି, ସେପରି ଭାବନା ରଖିଲେ।
ତତସ୍ତମାସାଦ୍ଯ ମହାଜନୌଘାଃ କୁରୁପ୍ରଵୀରଂ ପରିଵାର୍ଯ ତସ୍ଥୁଃ। ହାନାଥ ହାଧର୍ମ ଇତି ବ୍ରୁଵାଣା ହୀତାଶ୍ଚ ସର୍ଵେଽଽଶ୍ରୁମୁଖା ବଭୂଵୁଃ
ତାପରେ ସେହି କୁରୁମାନ୍ୟ ବୀରଙ୍କୁ ଘେରି ଏକ ବଡ଼ ଭିଡ଼ ଜମା ହେଲା। ସେମାନେ 'ହା ନାଥ! ହା ଧର୍ମ! ଏହା ଅନ୍ୟାୟ!' ବୋଲି କହି, ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଅଶ୍ରୁଭରା ମୁହଁ ହେଲେ।
ଵରଃ କୁରୂଣାମଧିପଃ ପ୍ରଜାନାଂ ପିତେଵ ପୁତ୍ରାନପହାଯ ଚାସ୍ମାନ୍। ପୌରାନିମାଞ୍ଜାନପଦାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାନ୍ ହିତ୍ଵା ପ୍ରଯାତଃ କ୍ଵନୁ ଧର୍ମରାଜଃ
କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଜନମାନେଙ୍କର ଅଧିପତି, ପିତା ପୁଅଙ୍କୁ ଯେପରି ଭଲପାଆନ୍ତି, ସେହିପରି ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ। ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ, ସମସ୍ତ ସହରବାସୀ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେକୁ ଛାଡ଼ି?
ଧିଗ୍ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ସୁନୃଶଂସବୁଦ୍ଧିଂ ଧିକ୍ସୌବଲଂ ପାପମତିଂ ଚ କର୍ଣମ୍। ଅନର୍ଥମିଚ୍ଛନ୍ତି ନରେନ୍ଦ୍ର ପାପା ଯେ ଧର୍ମନିତ୍ଯସ୍ଯ ସତସ୍ତଵୋଗ୍ରାଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ନିର୍ଦୟ ମନକୁ ଲାଜ! ଶକୁନିଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଚିନ୍ତାକୁ ଲାଜ! କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଅପବିତ୍ର ମନକୁ ଲାଜ! ଏମିତି ପାପୀ ରାଜାମାନେ ନିଜ ଦୁଷ୍ଟ ଇଚ୍ଛାରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ସତ୍ୟବାନ୍ ତୁମ ପରି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖ ଚାହାନ୍ତି।
ସ୍ଵଯଂ ନିଵେଶ୍ଯାପ୍ରତିମଂ ମହାତ୍ମା ପୁରଂ ମହାଦେଵପୁରପ୍ରକାଶମ୍। ଶତକ୍ରତୁପ୍ରସ୍ଥମମୋଘକର୍ମା ହିତ୍ଵା ପ୍ରଯାତଃ କ୍ଵନୁ ଧର୍ମରାଜଃ
ସେ ମହାତ୍ମା ନିଜେ ଏକ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ନଗର ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଯାହା ମହାଦେବଙ୍କ ନଗର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଅପରାଜିତ କର୍ମରେ ନିପୁଣ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି, ସେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ—ଧର୍ମରାଜ କେଉଁଠି ଗଲେ?
ଚକାର ଯାମପ୍ରତିମାଂ ମହାତ୍ମା ସଭାଂ ମଯୋ ଦେଵସଭାପ୍ରକାଶାମ୍। ତାଂ ଦେଵଗୁପ୍ତାମିଵ ଦେଵମାଯାଂ ହିତ୍ଵାପ୍ରଯାତଃ କ୍ଵନୁ ଧର୍ମରାଜଃ
ସେ ମହାତ୍ମା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ସଭା ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନେର ସଭା ପରି ମାୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି। ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେହିପରି ଦେବମାୟାରେ ରହିଥିବା ସେହି ସଭାକୁ ଛାଡ଼ି ଧର୍ମରାଜ କେଉଁଠି ଚାଲିଗଲେ?
ତାନ୍ଧର୍ମକାମାର୍ଥଵିଦୁତ୍ତମୌଜା ବୀଭତ୍ସୁରୁଚ୍ଚୈଃ ସହିତାନୁଵାଚ। ଆଦାସ୍ଯତେ ଵାସମିମଂ ନିରୁଷ୍ଯ ରଵନେଷୁ ରାଜା ଦ୍ଵିଷତାଂ ଯଶାଂସି
ତାପରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମର ଜ୍ଞାନୀ, ପ୍ରବଳ ଭୀମସେନ ଅର୍ଜୁନ ସହିତ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ରାଜା ଏହି ଗୃହ ଛାଡ଼ି ଅଟବଣୀରେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନିଜ ଯଶ ଅର୍ଜନ କରିବେ।'
ଦ୍ଵିଜାତିମୁଖ୍ଯାଃ ସହିତାଃ ପୃଥକ୍ଵ ଭଵଦ୍ଭିରାସାଦ୍ଯ ତପସ୍ଵିନଶ୍ଚ। ପ୍ରସାଦ୍ଯ ଧର୍ମାର୍ଥଵିଦଶ୍ଚ ଵାଚ୍ଯା ଯଥାର୍ଥସିଦ୍ଧିଃ ପରମା ଭଵେନ୍ନଃ
ସେଠି ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଆପଣମାନେ ଓ ତପସ୍ୱୀମାନେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଭାବେ ଯାଇ, ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥ ଜ୍ଞାନୀମାନେଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ଏମିତି ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତୁ ଯେ, ଆମେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସଫଳତା ପାଇପାରିବା।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତେ ଵଚନେଽଽର୍ଜୁନେନ ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସର୍ଵଵର୍ଣାଶ୍ଚ ରାଜନ୍। ମୁଦାଽଭ୍ଯନନ୍ଦନ୍ସହିତାଶ୍ଚ ଚକ୍ରୁଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣଂ ଧର୍ମଭୃତାଂଵରିଷ୍ଠମ୍
ଏପରି ଅର୍ଜୁନ କହିବା ପରେ, ରାଜା, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ସମସ୍ତ ଜନ, ଆନନ୍ଦରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧାରକଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ପାର୍ଥଂ ଚ ଵୃକୋଦରଂ ଚ ଧନଂଜଯଂ ଯାଜ୍ଞସେନୀଂ ଯମୌ ଚ। ପ୍ରତସ୍ଥିରେ ରାଷ୍ଟ୍ରମରପେତହାର୍ଷା ଯୁଧିଷ୍ଠିରେଣାନୁମତା ଯଥାସ୍ଵମ୍
ପାର୍ଥ, ବୃକୋଦର, ଧନଞ୍ଜୟ, ଯାଜ୍ଞସେନୀ ଓ ଯମଜ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ସେମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ନିଜ ନିଜ ଦେଶକୁ ଦୁଃଖିତ ହୃଦୟରେ ଫେରିଗଲେ।
ତତସ୍ତେଷୁ ପ୍ରଯାତେଷୁ କୌନ୍ତେଯଃ ସତ୍ଯସଂଗରଃ। ଅଭ୍ଯଭାଷତ ଧର୍ମାତ୍ମା ଭ୍ରାତୄନ୍ସର୍ଵାନ୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ସେମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ, ସତ୍ୟପ୍ରତିଜ୍ଞ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେକୁ କହିଲେ।
ଦ୍ଵାଦଶେମାଃ ସମାଽସ୍ମାଭିର୍ଵସ୍ତଵ୍ଯଂ ନିର୍ଜନେ ଵନେ। ସମୀକ୍ଷଧ୍ଵଂ ମହାରଣ୍ଯେ ଦେଶଂ ବହୁମୃଗଦ୍ଵିଜମ୍
ଏହି ଜଙ୍ଗଲ ମଧ୍ୟରେ ଆମେ ବାରୋଟି ବର୍ଷ ରହିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଏହି ବଡ଼ ଅଟବଣୀରେ ଯେଉଁଠାରେ ହରିଣ ଓ ପକ୍ଷୀ ଅଧିକ ମିଳିଥାଏ, ସେଠି ଏକ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନ ଖୋଜ।