ତତୋ ଵୃଷ୍ଣିପ୍ରଵୀରା ଯେ ମମାସନ୍ସୈନିକାସ୍ତଦା। ତେ ଭଯର୍ତା ଦିଶଃ ସର୍ଵେ ସହସା ଵିପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ତାପରେ, ସେ ସମୟରେ ମୋ ସେନାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣି ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଭୟରେ ହଠାତ୍ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ତତୋ ହାହାକୃତମଭୂତ୍ସର୍ଵଂ କିଲ ଵିଶାଂପତେ। ଦ୍ଯୌଶ୍ଚ ଭୂମିଶ୍ଚ ଖଂ ଚୈଵାଦୃଶ୍ଯମାନେ ତଥା ମଯି
ତାପରେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କର ମହାରାଜ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ 'ହାହା' ର ଚିତ୍କାର ହେଲା; ମୋ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶ, ଭୂମି ଓ ଦିଗ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା।
ତତୋ ଵିଷଣ୍ଣମନସୋ ମମ ରାଜନ୍ସୁହୃଜ୍ଜନାଃ। ରୁରୁଦୁଶ୍ଚୁକ୍ରୁଶୁଶ୍ଚୈଵ ଦୁଃଖଶୋକସମନ୍ଵିତାଃ
ତାପରେ, ରାଜା, ମୋ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେ ମନ ଭାଙ୍ଗି ଦୁଃଖ ଓ ଶୋକରେ କାନ୍ଦିଲେ ଓ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ଦ୍ଵିଷତାଂ ଚ ପ୍ରହର୍ଷୋଽଭୂଦାର୍ତିଶ୍ଚ ସୁହୃଦାମପି। ଏଵଂ ଵିଜିତଵାନ୍ଵୀର ପଶ୍ଚାଦଶ୍ରୌଷମଚ୍ଯୁତ
ଶତ୍ରୁମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ; ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତି, ମୁଁ ପରେ ଏହା ଶୁଣିଥିଲି, ଅଚ୍ୟୁତ।
ତତୋଽହମିନ୍ଦ୍ରଦଯିତଂ ସର୍ଵପାଷାଣଭେଦନମ୍। ଵଜ୍ରମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ପର୍ଵତାନ୍ସମଶାତଯମ୍
ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବଜ୍ର ଉଠାଇ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପାଥର ଭାଙ୍ଗିଦେଇପାରେ, ମୁଁ ସେଇ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲି।
ତତଃ ପର୍ଵତଭାରାର୍ତା ମନ୍ଦପ୍ରାଣଵିଚେଷ୍ଟିତାଃ। ହଯା ମମ ମହାରାଜ ଵେପମାନା ଇଵାଭଵନ୍
ତାପରେ, ମହାରାଜ, ପାହାଡ଼ର ଭାରରେ ମୋ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଶ୍ୱାସ ହ୍ରାସ ହୋଇ, କମ୍ପିଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ।
ମେଘଜାଲ ଇଵାକାଶେ ଵିଦାର୍ଯାଭ୍ଯୁଦିତଂ ରଵିମ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାଂ ବାନ୍ଧଵାଃ ସର୍ଵେ ହର୍ଷମାହାରଯନ୍ପୁନଃ
ଯେପରି ଆକାଶରେ ମେଘ ଭିତରୁ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ମୋତେ ଦେଖି ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେ ପୁଣି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ତତଃ ପର୍ଵତଭାରାର୍ତାନ୍ମନ୍ଦପ୍ରାଣଵିଚେଷ୍ଟିତାନ୍। ହଯାନ୍ସଂଦୃଶ୍ଯ ମାଂ ସୂତଃ ପ୍ରାହ ତାତ୍କାଲିକଂ ଵଚଃ
ତାପରେ, ପାହାଡ଼ର ଭାରରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଶ୍ୱାସ ହ୍ରାସ ହୋଇଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦେଖି, ମୋ ସାରଥି ସମୟଯୋଗ୍ୟ କଥା କହିଲେ।
ସାଧୁ ସଂପଶ୍ଯ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯ ସାଲ୍ଵଂ ସୌଭପତିଂ ସ୍ଥିତମ୍। ଅଲଂ କୃଷ୍ଣାଵମନ୍ଯୈନଂ ସାଧୁ ଯତ୍ନଂ ସମାଚର
‘ଭଲ କଲେ! ବାର୍ଷ୍ଣେୟ, ସାଲ୍ବ ଏଠାରେ, ସୌଭର ମାଲିକ ଦଢ଼ିଆ ଅଛି। କୃଷ୍ଣ, ଏହାକୁ ଅବହେଳା କରନି—ଠିକ୍ ଭାବରେ ଚେଷ୍ଟା କର।’
ମାର୍ଦଵଂ ସଖିତାଂ ଚୈଵ ସାଲ୍ଵାଦଦ୍ଯ ଵ୍ଯପାହର। ଜହି ସାଲ୍ଵଂ ମହାବାହୋ ମୈନଂ ଜୀଵଯ କେଶଵ
‘ଆଜି ସାଲ୍ବ ପ୍ରତି ମୃଦୁତା ଓ ବନ୍ଧୁତ୍ୱକୁ ପଛକୁ ଛାଡ଼। ମହାବାହୁ, ସାଲ୍ବକୁ ବଧ କର! କେଶବ, ଏହାକୁ ବଞ୍ଚିବା ଦେଅନି!’
ସର୍ଵୈଃ ପରାକ୍ରମୈର୍ଵୀର ଵଧ୍ଯଃ ଶତ୍ରୁରମିତ୍ରହନ୍। ନ ଶତ୍ରୁରଵମନ୍ତଵ୍ଯୋ ଦୁର୍ବଲୋଽପି ବଲୀଯସା। ଯୋପିସ୍ଯାତ୍ପୀଠଗଃ କଶ୍ଚିତ୍କିଂ ପୁନଃ ସମରେ ସ୍ଥିତଃ
ହେ ବୀର, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବଧ କର, ଶତ୍ରୁ ନାଶ କରୁଥିବା ତୁମେ କେବେ ବି ଏହି ଭାବରେ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ ଯେ ଶତ୍ରୁ ଦୁର୍ବଳ ଅଟେ, ଆଉ ତୁମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଟେ। କାରଣ, ଯେଉଁଠି ଦୁର୍ବଳ ମନେ ହେଉଥିବା ଲୋକେ ମଧ୍ୟ ସମର ମଝିରେ ଭୟଙ୍କର ହୋଇପାରନ୍ତି।
ସ ତ୍ଵଂ ପୁରୁଷଶାର୍ଦୂଲ ସର୍ଵଯତ୍ନୈରିମଂ ପ୍ରଭୋ। ଜହି ଵୃଷ୍ଣିକୁଲଶ୍ରେଷ୍ଠ ମା ତ୍ଵାଂ କାଲୋଽତ୍ଯଗାତ୍ପୁନଃ
ତେଣୁ, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କର, ହେ ବୃଷ୍ଣିବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହାକୁ ବଧ କର। ଆଉ ଏଥିପରେ ସମୟ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଯିବ ନାହିଁ।
ଜିତଵାଞ୍ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯଂ ଯଃ କୋଟିଵର୍ଷଗଣାନ୍ବହୂନ୍। ସ ଏଷ ନାନ୍ଯୈର୍ଵଧ୍ଯୋ ହି ତ୍ଵାମୃତେ ନାସ୍ତି କଶ୍ଚନ
ଯିଏ ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ ଓ ଅନେକ ଯୁଗ ଧରି ଅସଂଖ୍ୟ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିଛି, ସେଉଁଠି ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ନୈଷ ମାର୍ଦଵସାଧ୍ଯୋ ଵୈ ମତୋ ନାପି ସଖା ତଵ। ଯେନ ତ୍ଵଂ ଯୋଧିତୋ ଵୀର ଦ୍ଵାରକା ଚାଵମର୍ଦିତା
ସେ ମାନ୍ୟତା କିମ୍ବା ମୃଦୁତାରେ ଦମିପାରିବେ ନାହିଁ, ତାଉ ତୁମର ବନ୍ଧୁ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ହେ ବୀର, ସେ ତୁମ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିଛି ଏବଂ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଅପମାନିତ କରିଛି।
ଏଵମାଦି ତୁ କୌନ୍ତେଯ ଶ୍ରୁତ୍ଵାଽହଂ ସାରଥେର୍ଵଚଃ। ତତ୍ଵମେତଦିତି ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଯୁଦ୍ଧେ ମତିମଧାରଯମ୍
ଏପରି ଉପଦେଶ ସାରଥିଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣି, ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଏହା ସତ୍ୟ ବୋଲି ବୁଝି, ମୁଁ ମନରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ନିଶ୍ଚୟ କଲି।
ଵଧାଯ ସାଲ୍ଵରାଜସ୍ଯ ସୌଭସ୍ଯ ଚ ନିପାତନେ। ଦାରୁକଂ ଚାବ୍ରୁଵଂ ଵୀର ମୁହୂର୍ତଂ ସ୍ଥୀଯତାମିତି
ସାଲ୍ବ ରାଜାଙ୍କ ବଧ ଓ ସୌଭ ନାଶ ପାଇଁ, ମୁଁ ଦାରୁକଙ୍କୁ କହିଲି, 'ହେ ବୀର, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରଥ ରୋକି ରଖ।'
ତତୋଽପ୍ରତିହତଂ ଦିଵ୍ଯମଭୋଦ୍ଯମତିଵୀର୍ଯଵତ୍। ଆଗ୍ନେଯମସ୍ତ୍ରଂ ଦଯିତଂ ସର୍ଵସାହଂ ମହାପ୍ରଭମ୍। ଯୋଜଯଂ ତତ୍ରଧନୁଷା ଦାନଵାନ୍ତକରଂ ରଣେ
ତାପରେ ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତି ସହିତ, ମୁଁ ଦେବତାମୟ ଏବଂ ପ୍ରିୟ ଅଗ୍ନିଅସ୍ତ୍ରକୁ ଧନୁରେ ଲଗେଇଲି, ଯାହା ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନୋଁକୁ ନାଶ କରେ।
ଯକ୍ଷାଣାଂ ରାକ୍ଷସାନାଂ ଚ ଦାନଵାନାଂ ଚ ସଂଯୁଗେ। ରାଜ୍ଞାଂ ଚ ପ୍ରତିଲୋମାନାଂ ଭସ୍ମାନ୍ତକରଣଂ ମହତ୍
ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, ଦାନବ ଓ ଶତ୍ରୁ ରାଜାମାନେଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧ୍ୱଂସ ଆଣେ, ସେମାନୋଁକୁ ଛାର କରିଦିଏ।
କ୍ଷୁରାନ୍ତମମଲଂ ଚକ୍ରଂ କାଲାନ୍ତକଯମୋପମମ୍। ଅନୁମନ୍ତ୍ର୍ଯାହମତୁଲଂ ଦ୍ଵିଷତାଂ ଵିନିବର୍ହଣମ୍
ମୁଁ ଶୁଧ୍ଧ ଓ ଧାର ଥିବା ଚକ୍ରକୁ ଆହ୍ୱାନ କଲି, ଯାହା କାଳର ଶେଷ ସମୟ ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଅପୂର୍ବ ଓ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିଦିଏ।
ଜହି ସୌଭଂ ସ୍ଵଵୀର୍ଯେଣ ଯେ ଚାତ୍ର ରିପଵୋ ମମ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଭୁଜଵୀର୍ଯେଣ ତସ୍ମୈ ପ୍ରାହିଣଵଂ ରୁଷା
'ତୁମ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ସୌଭକୁ ଓ ଏଠାରେ ଥିବା ମୋ ଶତ୍ରୁମାନୋଁକୁ ବଧ କର', ଏହିପରି କହି, ମୁଁ ରୋଷରେ ଆପଣ ଭୁଜଶକ୍ତି ଦେଇ ଏହାକୁ ପ୍ରେଷଣ କଲି।
ରୂପଂ ସୁଦର୍ଶନସ୍ଯାସୀଦାକାଶେ ପତତସ୍ତଦା। ଦ୍ଵିତୀଯସ୍ଯେଵ ସୂର୍ଯସ୍ ଯୁଗାନ୍ତେ ପ୍ରତପିଷ୍ଯତଃ
ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ବେଳେ ତାହାର ରୂପ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଯୁଗ ଶେଷରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତପିବା।
ତତ୍ସମାସାଦ୍ଯ ନଗରଂ ସୌଭଂ ଵ୍ଯପଗତତ୍ଵିଷମ୍। ମଧ୍ଯେନ ପାଟଯାମାସ କ୍ରକଚୋ ଦାର୍ଵିଵୋଚ୍ଛ୍ରିତମ୍
ଏହା ସୌଭ ନଗରକୁ ଆଘାତ କରି, ଯାହାର ତେଜ ଅପସାରିଯାଇଥିଲା, ମଝିରୁ ଦୁଇ ଭାଗ କରିଦେଲା, ଯେପରି ଏକ ଦରି ଉଚ୍ଚ ଗଛକୁ ଚିରିଦିଏ।
ଦ୍ଵିଧା କୃତଂ ତତଃ ସୌଭଂ ସୁଦର୍ଶନବଲାଦ୍ଧତମ୍। ମହେଶ୍ଵରଶରୋଦ୍ଧୂତଂ ପପାତ ତ୍ରିପୁରଂ ଯଥା
ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ସୌଭ ଦୁଇ ଭାଗ ହୋଇଗଲା, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଶରରେ ଆଘାତ ପାଇ, ଏହା ତ୍ରିପୁରା ପରି ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଗଲା।
ତସ୍ମିନ୍ନିପତିତେ ସୌଭେ ଚକ୍ରମାଗାତ୍କରଂ ମମ। ପୁନଶ୍ଚାଦାଯ ଵେଗେନ ସାଲ୍ଵାଯେତ୍ଯହମବ୍ରୁଵମ୍
ସୌଭ ପଡ଼ିଯିବା ପରେ, ଚକ୍ରଟି ମୋ ହାତକୁ ଫେରିଆସିଲା। ମୁଁ ତାହାକୁ ତୁରନ୍ତ ଧରି, 'ସାଲ୍ବ ପାଇଁ!' ବୋଲି କହିଲି।
ତତଃ ସାଲ୍ଵଂ ଗଦାଂ ଗୁର୍ଵୀମାଵିଧ୍ଯନ୍ତେ ମହାହଵେ। ଦ୍ଵିଧା ଚକାର ସହସା ପ୍ରଜଜ୍ଵାଲ ଚ ତେଜସା
ତାପରେ, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ, ମୁଁ ଭାରୀ ଗଦା ଦେଇ ସାଲ୍ବଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଦୁଇ ଭାଗ ହୋଇଗଲେ ଏବଂ ଗଦା ତେଜରେ ଜ୍ୱାଳି ଉଠିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ଵିନିହତେ ଵୀରେ ଦାନଵାସ୍ତ୍ରସ୍ତଚେତସଃ। ହାହାଭୂତା ଦିଶୋ ଜଗ୍ମୁରର୍ଦିତା ମମ ସାଯକୈଃ
ସେ ବୀର ବଧ ହେବା ପରେ, ଦାନବମାନେ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ, ମୋ ତୀରରେ ଆହତ ହୋଇ, 'ହାହା' କରି ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ତତୋଽହଂସମଵସ୍ଥାପ୍ଯରଥଂ ସୌଭସମୀପତଃ। ଶଙ୍ଖଂ ପ୍ରଧ୍ମାପ୍ଯ ହର୍ଷେଣ ସୁହୃଦଃ ପର୍ଯହର୍ଷଯମ୍
ତାପରେ, ମୁଁ ମୋ ରଥକୁ ସୌଭ ନିକଟରେ ରଖି, ଆନନ୍ଦରେ ଶଂଖ ଫୁଙ୍ଗିଲି, ମୋ ସହଯୋଗୀମାନେ ଖୁସି ହେଲେ।
ତନ୍ମେରୁଶିଖରାକାରଂ ଵିଧ୍ଵସ୍ତାଟ୍ଟାଲଗୋପୁରମ୍। ଦହ୍ଯମାନମଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ସ୍ତ୍ରିଯସ୍ତାଃ ସଂପ୍ରଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ
ମେରୁ ଶିଖର ପରି ଆକୃତି ଥିବା, ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ଦୁର୍ଗ ଓ ଦ୍ୱାର ଥିବା, ଜଳୁଥିବା ସୌଭକୁ ଦେଖି, ସେଠାର ଜଣେ ଜଣେ ଜଣେ ମହିଳା ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ଏଵଂ ନିହତ୍ଯ ସମରେ ସୌଭଂ ସାଲ୍ଵଂ ନିପାତ୍ଯ ଚ। ଆନର୍ତାତ୍ପୁନରାଗମ୍ଯ ସୁହୃଦାଂ ପ୍ରୀତିମାଵହମ୍
ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧରେ ସୌଭ ଓ ସାଲ୍ବଙ୍କୁ ବଧ କରି, ମୁଁ ଆନର୍ତ୍ତରୁ ଫେରି ଆସିଲି, ଯାହାରେ ମୋ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେ ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ତଦେତତ୍କାରଣଂ ରାଜନ୍ନାଗମଂ ନାଗସାହ୍ଵଯମ୍। ଯଦ୍ଯାଗାଂ ପରଵୀରଘ୍ନ ନ ହି ଜୀଵେତ୍ସୁଯୋଧନଃ
ହେ ରାଜା, ଏହିଠାରେ ମୋ ଆସିବା ଓ ନାଗମାନେକୁ ଡାକିବାର କାରଣ ଏହି; ଯଦି ତୁମେ ଏହି ଯଜ୍ଞ କରିବ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ବିନାଶ କରୁଥିବା ସୁୟୋଧନ ବଞ୍ଚି ପାରିବ ନାହିଁ।