ସମତୀତ୍ଯ ବହୂନ୍ଦେଶାନ୍ଗିରୀଂଶ୍ଚ ବହୁପାଦପାନ୍। ସରାଂସି ସରିତଶ୍ଚୈଵ ମାର୍ତିକାଵତମାସଦମ୍
ଅନେକ ଦେଶ, ଗିରି ଓ ବହୁ ଗଛ ଥିବା ପାହାଡ଼, ଝିଲିକ ଓ ନଦୀ ଅଟିକି, ମୁଁ ମାର୍ତ୍ତିକାବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲି।
ତତ୍ରାଶ୍ରୌଷଂ ନରଵ୍ଯାଘ୍ର ସାଲ୍ଵଂ ସାଗରମନ୍ତିକାତ୍। ପ୍ରଯାନ୍ତଂ ସୌଭମାସ୍ଥାଯ ତମହଂ ପୃଷ୍ଠତୋଽନ୍ଵଗାମ୍
ସେଠାରେ, ହେ ନରସିଂହ, ମୁଁ ଶୁଣିଲି ଯେ ସାଲ୍ବ ସୌଭ ରଥରେ ବସି, ସମୁଦ୍ର ପାଖରେ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି; ମୁଁ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଯାଇଲି।
ଦୃଷ୍ଟଵାନସ୍ମି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ସାଲ୍ଵରାଜମଥାନ୍ତିକେ।' ତତଃ ସାଗରମାସାଦ୍ଯ କୁକ୍ଷୌ ତସ୍ଯ ମହୋର୍ମିଣଃ। ସମୁଦ୍ରନାଭ୍ଯାଂ ସାଲ୍ଵୋଽଭୂତ୍ସୌଭମାସ୍ଥାଯ ଶତ୍ରୁହନ୍
ମୁଁ ରାଜା ସାଲ୍ବଙ୍କୁ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଦେଖିଲି; ତାପରେ, ବଡ଼ ତରଙ୍ଗ ଥିବା ସମୁଦ୍ର ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି, ସାଲ୍ବ ଶତ୍ରୁ ହନନ କରିବା ପାଇଁ ସମୁଦ୍ର ନାଭିରେ ସୌଭ ରଥକୁ ଚଢ଼ିଲେ।
ସ ମାମାଲୋକ୍ଯ ସହସା ସେନାଂ ସ୍ଵାଂ ପ୍ରାହିଣୋନ୍ମୃଧେ। ମଦ୍ବାହୁନା ଚ ସେନାଯାଂ ଶିଷ୍ଟାଯାଂ କିଂଚିଦେଵ ଚ
ମୋତେ ହଠାତ୍ ଦେଖି, ସେ ତାଙ୍କ ସେନାକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପଠାଇଲେ; ମୋର ବଳରେ ତାଙ୍କ ସେନାର କିଛି ଅଂଶ ମାତ୍ର ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଲା।
ସ ସମାଲୋକ୍ଯ ସହସା ସ୍ମଯନ୍ନିଵ ଯୁଧିଷ୍ଠିର। ଆହ୍ଵଯାମାସ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା ଯୁଦ୍ଧାଯୈଵ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ମୋତେ ଦେଖି, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ସାଲ୍ବ ହସୁଥିବା ପରି ପୁନିପୁନି ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ।
ତସ୍ଯ ଶାର୍ଙ୍ଗଵିନିର୍ମୁକ୍ତୈର୍ବହୁଭିର୍ମର୍ମଭେଦିଭିଃ। ପୁରଂ ନାସାଦ୍ଯତ ଶରୈସ୍ତତୋ ମାଂ ରୋଷ ଆଵିଶତ୍
ମୋ ଶାର୍ଙ୍ଗ ଧନୁରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବହୁତ ଶର ତାଙ୍କ ଦୁର୍ବଳ ସ୍ଥାନକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ, ତଥାପି ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିଲି ନାହିଁ; ତେଣୁ ମୋ ମନରେ କ୍ରୋଧ ଉପଜିଲା।
ସ ଚାପି ପାପପ୍ରକୃତିର୍ଦୈତେଯାପଶଦୋ ନୃପ। ମଯ୍ଯଵର୍ଷତ ଦୁର୍ଧର୍ଷଃ ଶରଧାରାଃ ସହସ୍ରଶଃ
ସେ ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱଭାବର, ଦୈତ୍ୟ ବଂଶଜ ରାଜା, ମୋ ପ୍ରତି ହଜାର ହଜାର ଶରର ବର୍ଷା କଲେ।
ସୈନିକାନ୍ମମ ସୂତଂ ଚ ହଯାଂଶ୍ଚ ସ ସମାକିରତ୍। ଅଚିନ୍ତଯନ୍ତସ୍ତୁ ଶରାନ୍ଵଯଂ ଯୁଧ୍ଯାମ ଭାରତ
ସେ ମୋ ସେନା, ସାରଥି ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଶରରେ ଢାକିଦେଲେ; ତଥାପି ଆମେ ଶରକୁ ଗଣନା ନକରି ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲୁ, ହେ ଭାରତ।
ତତଃ ଶତସହସ୍ରାଣି ଶରାଣାଂ ନତପର୍ଵଣାମ୍। ଚିକ୍ଷିପୁଃ ସମରେ ଵୀରା ମଯି ସାଲ୍ଵପଦାନୁଗାଃ
ତାପରେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ସାଲ୍ବଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ସେହି ବୀରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୋ ଉପରେ ଶତ-ହଜାର ଟିଁକା ଥିବା ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତେ ହଯାଂଶ୍ଚ ରଥଂ ଚୈଵ ଧ୍ଵଜଂ ଦାରୁକମେଵ ଚ। ଛାଦଯାମାସୁରସୁରାସ୍ତୈର୍ବାଣୈର୍ମର୍ମଭେଦିଭିଃ
ସେହି ତୀରଗୁଡ଼ିକ ଯେଉଁମାନେ ଦେହର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଂଶକୁ ଭେଦିଯାଏ, ସେମାନେ ମୋର ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ପତାକା ଏବଂ ଦାରୁକଙ୍କୁ ଏମିତି ଢାକିଦେଲେ।
ନ ହଯା ନ ରଥୋ ଵୀର ନ ଧ୍ଵଜୋ ନ ଚ ଦାରୁକଃ। ଅଦୃଶ୍ଯନ୍ତ ଶରୈଶ୍ଛନ୍ନାସ୍ତଥାଽହଂ ସୈନିକାଶ୍ଚ ମେ
ଏତେ ତୀରରେ ଆମେ ଏମିତି ଢାକାଯାଇଥିଲୁ, ଯେ ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ପତାକା, ଦାରୁକ, ମୁଁ କିମ୍ବା ମୋର ସେନା କାହାକୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ।
ତତୋଽହମପି କୌନ୍ତେଯ ଶରାଣାମଯୁତାନ୍ବହୂନ୍। ଆମନ୍ତ୍ରିତାନାଂ ଧନୁଷା ଦିଵ୍ଯେନ ଵିଧିନାଽକ୍ଷିପମ୍
ତାପରେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ମୋର ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅନେକ ଦଶ ହଜାର ତୀର ମୋତେ ଆହ୍ୱାନ କରିଥିବା ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲି।
ନ ତତ୍ରଵିଷଯସ୍ତ୍ଵାସୀନ୍ମମ ସୈନ୍ଯସ୍ଯ ଭାରତ। ଖେ ଵିଷକ୍ତଂ ହି ତତ୍ସୌଭଂ କ୍ରୋଶମାତ୍ର ଇଵାଭଵତ୍
ଓ ଭାରତ, ସେଠାରେ ମୋ ସେନା ପାଇଁ କୌଣସି ସ୍ଥାନ ରହିଲାନାହିଁ; କାରଣ ସେଇ ସୌଭ ଆକାଶରେ ଝୁଲୁଥିଲା ଏବଂ ଏକ ଚିତ୍କାର ଦୂରିରେ ଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ତତସ୍ତେ ପ୍ରେକ୍ଷକାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵା ଵୈ ଦିଵମାସ୍ଥିତାଃ। ହର୍ଷଯାମାସୁରୁଚ୍ଚୈର୍ମାଂ ସିଂହନାଦତଲସ୍ଵନୈଃ
ତାପରେ, ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ସବୁଠାରୁ ଦେଖୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଉଚ୍ଚ ସିଂହନାଦ ଓ ଢୋଲର ଧ୍ୱନିରେ ମୋତେ ଉତ୍ସାହିତ କଲେ।
ମତ୍କାର୍ମୁକଵିନିର୍ମୁକ୍ତା ଦାନଵାନାଂ ମହାରଣେ। ଅଙ୍ଗେଷୁ ରୁଧିରାକ୍ତାସ୍ତେ ଵିଵିଶୁଃ ଶଲଭା ଇଵ
ମୋର ଧନୁଷ୍ୟରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ତୀରଗୁଡ଼ିକ ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ଦାନବମାନଙ୍କ ଦେହରେ ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିଯାଇ ପୋକା ପରି ପ୍ରବେଶ କରିଲା।
ତତୋ ହଲହଲାଶବ୍ଦଃ ସୌଭମଧ୍ଯେ ଵ୍ଯଵର୍ଧତ। ଵଧ୍ଯତାଂ ଵିଶିଖୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈଃ ପତତାଂ ଚ ମହାର୍ଣଵେ
ତାପରେ, ସୌଭ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉପଜିଲା, କାରଣ ସେମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଆଘାତ ପାଇ ମହାସମୁଦ୍ରକୁ ପଡ଼ୁଥିଲେ।
ତେ ନିକୃତ୍ତଭୁଜସ୍କନ୍ଧାଃ କବନ୍ଧାକୃତିଦର୍ଶନାଃ। ନଦନ୍ତୋ ଭୈରଵାନ୍ନାଦାନ୍ନିପତନ୍ତି ସ୍ମ ଦାନଵାଃ। ପତିତାସ୍ତେଽପି ଭକ୍ଷ୍ଯନ୍ତେ ସମୁଦ୍ରାଂଭୋନିଵାସିଭିଃ
ସେଇ ଦାନବମାନେ ଯାହାଙ୍କ ହାତ ଓ କନ୍ଧ କଟାଯାଇଥିଲା, ମୁଣ୍ଡ ନଥିବା ଦେହ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କରି କରି ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ପଡ଼ିବା ସମୟରେ ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରରେ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଖାଇଯାଉଥିଲେ।
ତତୋ ଗୋକ୍ଷୀରକୁନ୍ଦେନ୍ଦୁମୃଣାଲରଜତପ୍ରଭମ୍। ଜଲଜଂ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯଂ ଵୈ ପ୍ରାଣେନାହମପୂରଯମ୍
ତାପରେ, ଗାଈ ଦୁଧ, କୁନ୍ଦ, ଚନ୍ଦ୍ର, ମଣି, ଚାନ୍ଦି ପରି ଧଳା ଚମକୁଥିବା ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖକୁ ମୁଁ ମୋର ଶ୍ୱାସରେ ପୂରିଲି।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପତିତାଂସ୍ତତ୍ର ସାଲ୍ଵଃ ସୌଭପତିସ୍ତତଃ। ମାଯାଯୁଦ୍ଧେନ ମହତା ଯୋଧଯାମାସ ମାଂ ଯୁଧି
ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ପଡ଼ିଯାଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ସୌଭର ମାଲିକ ସାଲ୍ବ ବଡ଼ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ତତୋ ଗଦା ହଲାଃ ପ୍ରାସାଃ ଶୂଲଶକ୍ତିପରଶ୍ଚଥାଃ। ଅସଯଃ ଶକ୍ତିକୁଲିଶପାଶର୍ଷ୍ଟିକନପାଃ ଶରାଃ। ପଟ୍ଟସାଶ୍ଚ ଭୁଶୁଣ୍ଡ୍ଯଶ୍ଚ ପ୍ରପତନ୍ତ୍ଯନିଶଂ ମଯି
ତାପରେ, ଗଦା, ହାଲ, ବାଣ, ଶୂଳ, ଶକ୍ତି, ତଳୱାର, ଶକ୍ତି, ବଜ୍ର, ପାଶ, ଗଦା, ତୀର, ଚଉଡ଼ା ତଳୱାର ଓ ଗୁଲି ଅବିରତ ଭାବେ ମୋ ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିଲା।
ତାମହଂ ମାଯଯୈଵାଶୁ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଵ୍ଯନାଶଯମ୍। ତସ୍ଯାଂ ହତାଯାଂ ମାଯାଯାଂ ଗିରିଶୃଙ୍ଗୈରଯୋଧଯତ୍
ସେଇ ମାୟାକୁ ମୁଁ ମୋର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ରୋକି ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲି। ସେଇ ମାୟା ନଷ୍ଟ ହେବା ପରେ ସେ ମୋ ଉପରେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତୋଽଭଵତ୍ତମ ଇଵ ପ୍ରକାଶ ଇଵ ଚାଭଵତ୍। ଦୁର୍ଦିନଂ ସୁଦିନଂ ଚୈଵ ଶୀତମୁଷ୍ଣଂ ଚ ଭାରତ
ତାପରେ କେବେ ଅନ୍ଧାର, କେବେ ଆଲୋକ, କେବେ ଖରାପ ଦିନ, କେବେ ଭଲ ଦିନ, କେବେ ଶୀତ, କେବେ ଉଷ୍ଣତା ହେଉଥିଲା, ଓ ଭାରତ।
ଅଙ୍ଗାରପାଂସୁଵର୍ଷଂ ଚ ଶସ୍ତ୍ରଵର୍ଷଂ ଚ ଭାରତ। ଏଵଂ ମାଯାଂ ପ୍ରକୁର୍ଵାଣୋ ଯୋଧଯାମାସ ମାଂ ରିପୁଃ
ଏଠି ଅଗ୍ନିର ଝରଣା ଓ ଶସ୍ତ୍ରର ଝରଣା ପଡ଼ୁଥିଲା, ଓ ଭାରତ। ଏଭଳି ମାୟା ବ୍ୟବହାର କରି ଶତ୍ରୁ ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।
ଵିଜ୍ଞାଯ ତଦହଂ ସର୍ଵଂ ମାଯଯୈଵ ଵ୍ଯନାଶଯମ୍। ଯଥାକାଲଂ ତୁ ଯୁଦ୍ଧେନ ଵ୍ଯଧମଂ ସର୍ଵତଃ ଶରୈଃ
ମୁଁ ସେସବୁ ଚିହ୍ନି ପାଇ, ମୋର ମାୟା ଦ୍ୱାରା ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଲି। ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ମୁଁ ତୀର ଛାଡ଼ିଲି।
ତତୋ ହତାଯାଂ ଚ ମଯା ମାଯାଯାଂ ଯୁଧି ଦାନଵଃ। ମାଯାମନ୍ଯାଂ ମହାରାଜ ଚକାର ମତିମୋହିନୀମ୍
ତାପରେ, ରାଜା, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେଇ ମାୟାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲି ପରେ, ଦାନବ ଆଉ ଏକ ମନକୁ ଭ୍ରମିତ କରୁଥିବା ମାୟା ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ତତୋ ଵ୍ଯୋମ ମହାରାଜ ଶତସୂର୍ଯମିଵାଭଵତ୍। ଶତଚନ୍ଦ୍ରଂ ଚ କୌନ୍ତେଯ ସହସ୍ରାଯୁତତାରକମ୍
ତାପରେ, ରାଜା, ଆକାଶ ଏମିତି ଲାଗିଲା ଯେ, ଶତ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶତ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଦଶହଜାର ତାରା ଅଛି, ଓ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର।
ତତୋ ନାଜ୍ଞାଯତ ତଦା ଦିଵାରାତ୍ରଂ ତଥା ଦିଶଃ। ତତୋଽହଂ ମୋହମାପନ୍ନଃ ପ୍ରଜ୍ଞାସ୍ତ୍ରଂ ସମଯୋଜଯମ୍
ତାପରେ ଦିନ ରାତି ଓ ଦିଗବଳୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା। ସେ ସମୟରେ ମୁଁ ଭ୍ରମରେ ପଡିଗଲି ଏବଂ ଜ୍ଞାନର ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କଲି।
ତଦସ୍ତ୍ରମସ୍ତମସ୍ତ୍ରେଣ ଵିଧୂତଂ ଶରତୂଲଵତ୍। ତଥା ତଦଭଵଦ୍ଯୁଦ୍ଧଂ ତୁମୁଲଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍। ଲବ୍ଧାଲୋକସ୍ତୁ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପୁନଃ ଶତ୍ରୁମଯୋଧଯମ୍
ସେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଦିଆଗଲା, ଶରଦ ଋତୁର ପତଳା କପାସ ପରି ଉଡିଯାଇଲା। ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ଓ କମ୍ପ ଉତ୍ପନ୍ନ କରୁଥିବା ହେଲା। ପୁଣି ଆଉ ଥରେ ଆଲୋକ ପାଇଁ, ରାଜା, ମୁଁ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲି।
ଏଵଂ ସ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ସାଲ୍ଵୋ ରାଜ୍ଞଂ ମହାରିପୁଃ। ଯୁଧ୍ଯମାନୋ ମଯା ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଵିଯଦଭ୍ଯଗମତ୍ପୁନଃ
ଏଭଳି, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାଘ ସମାନ ଶାଲ୍ୱ, ରାଜାମାନଙ୍କର ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ, ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ ପୁଣି ଆକାଶକୁ ଚଢ଼ିଗଲା।
ତତଃ ଶତଘ୍ନୀଶ୍ଚ ମହାଗଦାଶ୍ଚ ଦୀପ୍ତାଶ୍ଚ ଶୂଲାନ୍ମୁସଲାନସୀଂଶ୍ଚ। ଚିକ୍ଷେପ ରୋଷାନ୍ମଯି ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧିଃ ସାଲ୍ଵୋ ମହାରାଜ ଜଯାଭିକାଙ୍କ୍ଷୀ
ତାପରେ, ମହାରାଜ, ଜୟ ଲାଗି ଆତୁର ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ, ଶାଲ୍ୱ ମୋ ଉପରେ ଶତଘ୍ନୀ, ବଡ଼ ଗଦା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଶୂଳ, ମୁସଳ ଓ ତଳୱାର ଛାଡ଼ିଦେଲା।