ଯୁଧିଷ୍ଠିରେଣ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ରାଜସୂଯୋ ମହାକ୍ରତୁଃ
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଡ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ସଫଳ ହୋଇଥିଲା।
ସୁନଯାଦ୍ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଭୀମାର୍ଜୁନବଲେନ ଚ। ଘାତଯିତ୍ଵା ଜରାସନ୍ଧଂ ଚୈଦ୍ଯଂ ଚ ବଲଗର୍ଵିତମ୍
ବାସୁଦେବଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଓ ଭୀମ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଜରାସନ୍ଧ ଓ ଗର୍ବିତ ଚେଦି ରାଜାଙ୍କୁ ବଧ କରାଯାଇଥିଲା।
ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ସମାଗଚ୍ଛନ୍ନର୍ହଣାନି ତତସ୍ତତଃ। ମଣିକାଞ୍ଚନରତ୍ନାନି ଗୋହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵଧନାନି ଚ
ତାପରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ସେଠାକୁ ଆସି, ବହୁ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣି, ସୁନା, ରତ୍ନ, ଗାଈ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଧନ ଦେଖିଲେ।
ଵିଚିତ୍ରାଣି ଚ ଵାସାଂସି ପ୍ରାଵାରାଵରଣାନି ଚ। କମ୍ବଲାଜିନରତ୍ନାନି ରାଙ୍କଵାସ୍ତରଣାନି ଚ
ସେ ବିଭିନ୍ନ ପୋଷାକ, ଚଦର, ଆବରଣ, କମ୍ବଳ, ମୃଗଚର୍ମ, ମୂଲ୍ୟବାନ ଚଟାଇ ଓ ସୁନ୍ଦର ଶୈଳୀର ଶୋଇବା ପାତା ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ସମୃଦ୍ଧାଂ ତାଂ ତଥା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ତଦା ଶ୍ରିଯମ୍। ଈର୍ଷ୍ଯାସମୁତ୍ଥଃ ସୁମହାଂସ୍ତସ୍ଯ ମନ୍ଯୁରଜାଯତ
ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଏତେ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ମନରେ ଇର୍ଷ୍ୟା ଜନିତ ବଡ ରୋଷ ଉପଜିଲା।
ଵିମାନପ୍ରତିମାଂ ତତ୍ର ମଯେନ ସୁକୃତାଂ ସଭାମ୍। ପାଣ୍ଡଵାନାମୁପହୃତାଂ ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପର୍ଯତପ୍ଯତ
ମୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଦେବମନ୍ଦିର ସଦୃଶ ସଭା ଯେଉଁଟି ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଥିଲେ, ତାହା ଦେଖି ସେ ଅନ୍ତରେ ଜଳିଉଠିଲେ।
ତତ୍ରାଵହସିତଶ୍ଚାସୀତ୍ପ୍ରସ୍କନ୍ଦନ୍ନିଵ ସଂଭ୍ରମାତ୍। ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଭୀମେନାନଭିଜାତଵତ୍
ସେଠାରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ି ଠୋକର ଖାଇଲେ, ଯାହାକୁ ଦେଖି ବାସୁଦେବ ଓ ଭୀମ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ହସିଲେ, ମନେ ହେଲା ସେ ମାନ୍ୟତା ହୀନ।
ସ ଭୋଗାନ୍ଵିଵିଧାନ୍ଭୁଞ୍ଜନ୍ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ। କଥିତୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଵିଵର୍ଣୋ ହରିଣଃ କୃଶଃ
ବିଭିନ୍ନ ଭୋଗ ଓ ରତ୍ନ ଉପଭୋଗ କରୁଥିବା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ, ହରିଣ ସଦୃଶ କ୍ଷୀଣ ଓ ମାନ୍ଦ ଦେଖାଯାଇଥିଲେ।
ଅନ୍ଵଜାନାତ୍ତତୋ ଦ୍ଯୂତଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ସୁତପ୍ରିଯଃ। ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ କୋପଃ ସମଭଵନ୍ମହାନ୍
ପୁଅ ପ୍ରେମରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଦ୍ୟୂତକ୍ରୀଡ଼ାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ; ଏହି କଥା ଶୁଣି ବାସୁଦେବଙ୍କ ମନରେ ବଡ ରୋଷ ଉପଜିଲା।
ନାତିପ୍ରୀତମନାଶ୍ଚାସୀଦ୍ଵିଵାଦାଂଶ୍ଚାନ୍ଵମୋଦତ। ଦ୍ଯୂତାଦୀନନଯାନ୍ଘୋରାନ୍ଵିଵିଧାଂଶ୍ଚାପ୍ଯୁପୈକ୍ଷତ
ତାଙ୍କର ମନ ଖୁସି ଥିଲାନି, ବିବାଦରେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ନ ପାଇଲେ; ଦ୍ୟୂତରୁ ଉପଜିଥିବା ଭୟଙ୍କର ଅନ୍ୟାୟ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଦୁଷ୍କର୍ମକୁ ଅବହେଳା କଲେ।
ନିରସ୍ଯ ଵିଦୁରଂ ଭୀଷ୍ମଂ ଦ୍ରୋଣଂ ଶାରଦ୍ଵତଂ କୃପମ୍। ଵିଗ୍ରହେ ତୁମୁଲେ ତସ୍ମିନ୍ଦହନ୍କ୍ଷତ୍ରଂ ପରସ୍ପରମ୍
ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ବିରୋଧ ହେବାବେଳେ, ବିଦୁର, ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଶାରଦ୍ୱତ ଓ କୃପଙ୍କୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରି, କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ପରସ୍ପରେ ଦ୍ୱେଷରେ ଜଳିଉଠିଲେ।
ଜଯତ୍ସୁ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରେଷୁ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୁମହଦପ୍ରିଯମ୍। ଦୁର୍ଯୋଧନମତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା କର୍ଣସ୍ଯ ଶକୁନେସ୍ତଥା
ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଜିତିଥିବା ବେଳେ, ବଡ ଅପ୍ରିୟ ଘଟଣା ଶୁଣି, ଦୁର୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଶକୁନିଙ୍କ ମନସ୍କାମନା ବୁଝି ପଡ଼ିଲେ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଶ୍ଚିରଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ସଂଜଯଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍। ଶୃଣୁ ସଂଜଯ ସର୍ଵଂ ମେ ନଚାସୂଯିତୁମର୍ହସି
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଚିନ୍ତା କରି ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସଞ୍ଜୟ, ମୋର ସମସ୍ତ କଥା ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣ, ଏବଂ କୌଣସି ରୂପେ ମନେ କ୍ଷୁଦ୍ରତା ଆଣିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।"
ଶ୍ରୁତଵାନସି ମେଧାଵୀ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ପ୍ରାଜ୍ଞସଂମତଃ। ନ ଵିଗ୍ରହେ ମମ ମତିର୍ନ ଚ ପ୍ରୀଯେ କୁଲକ୍ଷଯେ
ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ। ମୋର ମନରେ କୌଣସି ବିରୋଧ ନାହିଁ, ଏବଂ ଘରର ନାଶରେ କେବେ ଆନନ୍ଦ ମାନେ ନାହିଁ।
ନ ମେ ଵିଶେଷଃ ପୁତ୍ରେଷୁ ସ୍ଵେଷୁ ପାମ୍ଡୁସୁତେଷୁ ଵା। ଵୃଦ୍ଧଂ ମାମଭ୍ଯସୂଯନ୍ତି ପୁତ୍ରା ମନ୍ଯୁପରାଯଣାଃ
ମୁଁ ମୋର ପୁଅମାନେ କିମ୍ବା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଦୁହିଁ ପ୍ରତି କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ରଖେ ନାହିଁ। ତଥାପି, ମୋର ପୁଅମାନେ କ୍ରୋଧରେ ମୋତେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଯଦିଓ ମୁଁ ବୃଦ୍ଧ।
ଅହଂ ତ୍ଵଚକ୍ଷୁଃ କାର୍ପଣ୍ଯାତ୍ପୁତ୍ରପ୍ରୀତ୍ଯା ସହାମି ତତ୍। ମୁହ୍ଯନ୍ତଂ ଚାନୁମୁହ୍ଯାମି ଦୁର୍ଯୋଧନମଚେତନମ୍
ମୁଁ ଅନ୍ଧ ଓ ଦୁର୍ବଳ, ପୁଅମାନଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ସବୁ ଭୋଗୁଛି। ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅବିବେକ ଓ ଭ୍ରମରେ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମିତ ହେଉଛି।
ରାଜସୂଯେ ଶ୍ରିଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାଣ୍ଡଵସ୍ଯ ମହୌଜସଃ। ତଚ୍ଚାଵହସନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସଭାରୋହଣଦର୍ଶନେ
ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଶ୍ରୀ ଓ ପ୍ରଭାବ ଦେଖି, ତାଙ୍କର ସିଂହାସନ ଅଭିଷେକ ଦେଖି, ମୋର ପୁଅ ଅପମାନିତ ହେଲେ।
ଅମର୍ଷିତଃ ସ୍ଵଯଂ ଜେତୁମଶକ୍ତଃ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ରଣେ। ନିରୁତ୍ସାହଶ୍ଚ ସଂପ୍ରାପ୍ତୁଂ ସୁଶ୍ରିଯଂ କ୍ଷତ୍ରିଯୋଽପି ସନ୍
କ୍ଷତ୍ରିୟ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କର ମନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ସେ ଏମିତି ଶ୍ରୀ ଅର୍ଜନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଗାନ୍ଧାରରାଜସହିତଶ୍ଛଦ୍ମଦ୍ଯୂତମମନ୍ତ୍ରଯତ୍। ତତ୍ର ଯଦ୍ଯଦ୍ଯଥା ଜ୍ଞାତଂ ମଯାଂ ସଂଜଯ ତଚ୍ଛୃଣୁ
ଗାନ୍ଧାର ରାଜା ସହିତ ମିଶି, ସେ ଚୁପଚାପ ଚକ୍ରାନ୍ତ କରି ଝୁଟିଆ ଦ୍ୟୂତ ଖେଳ ଆୟୋଜନ କଲେ। ଏଠାରେ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ଘଟଣା ଘଟିଥିଲା, ମୁଁ ଯେତେ ଜାଣେ, ସଞ୍ଜୟ, ସେସବୁ ଶୁଣ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ମମ ଵାକ୍ଯାନି ବୁଦ୍ଧିଯୁକ୍ତାନି ତତ୍ତ୍ଵତଃ। ତତୋ ଜ୍ଞାସ୍ଯସି ମାଂ ସୌତେ ପ୍ରଜ୍ଞାଟଚକ୍ଷୁଷମିତ୍ଯୁତ
ମୋର କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଯଦି ତୁମେ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଏବଂ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ ଶୁଣିବ, ତେବେ, ହେ ସୂତପୁତ୍ର, ମୋତେ ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ବୋଲି ବୁଝିପାରିବ।
ଯଦାଽଶ୍ରୌଷଂ ଧନୁରାଯମ୍ଯ ଚିତ୍ରଂ ଵିଦ୍ଧଂ ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ପାତିତଂ ଵୈ ପୃଥିଵ୍ଯାମ୍। କୃଷ୍ଣାଂ ହୃତାଂ ପ୍ରେକ୍ଷତାଂ ସର୍ଵରାଜ୍ଞାଂ ତଦା ନାଶଂସେ ଵିଜଯାଯ ସଂଜଯ
ଯେବେ ମୁଁ ଶୁଣିଲି ଯେ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଟାଣି, ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ବିଧିଲେ ଏବଂ ଭୂମିରେ ପକାଇଲେ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ଆଗରେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ବିଜୟ କଲେ, ସେବେଳେ, ସଞ୍ଜୟ, ମୁଁ ବିଜୟ ଆଶା କରିନଥିଲି।
ଯଦାଽଶ୍ରୌଷଂ ଦ୍ଵାରକାଯାଂ ସୁଭଦ୍ରାଂ ପ୍ରସହ୍ଯୋଢାଂ ମାଧଵୀମର୍ଜୁନେନ। ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥଂ ଵୃଷ୍ଣିଵୀରୌ ଚ ଯାତୌ ତଦା ନାଶଂସେ ଵିଜଯାଯ ସଂଜଯ
ଯେବେ ମୁଁ ଶୁଣିଲି ଦ୍ୱାରକାର ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନ ଜୋରକରି ବିବାହ କଲେ, ଏବଂ ଦୁଇ ବୃଷ୍ଣି ବୀର ଇନ୍ଦ୍ରପ୍ରସ୍ଥକୁ ଗଲେ, ସେବେଳେ, ସଞ୍ଜୟ, ମୁଁ ବିଜୟ ଆଶା କରିନଥିଲି।
ଯଦାଽଶ୍ରୌଷଂ ଦେଵରାଜଂ ପ୍ରଵୃଷ୍ଟଂ ଶରୈର୍ଦିଵ୍ଯୈର୍ଵାରିତଂ ଚାର୍ଜୁନେନ। ଅଗ୍ନିଂ ତଥା ତର୍ପିତଂ ଖାଣ୍ଡଵେ ଚ ତଦା ନାଶଂସେ ଵିଜଯାଯ ସଂଜଯ
ଯେବେ ମୁଁ ଶୁଣିଲି ଅର୍ଜୁନ ଦିବ୍ୟ ଶର ଦ୍ୱାରା ଦେବରାଜଙ୍କୁ ପଛେଇଲେ, ଏବଂ ଖାଣ୍ଡବ ଦାହରେ ଅଗ୍ନିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କଲେ, ସେବେଳେ, ସଞ୍ଜୟ, ମୁଁ ବିଜୟ ଆଶା କରିନଥିଲି।
ଯଦାଽଶ୍ରୌଷଂ ଜାତୁଷାଦ୍ଵେଶ୍ମନସ୍ତା- ନ୍ମୁକ୍ତାନ୍ପାର୍ଥାନ୍ପଞ୍ଚ କୁନ୍ତ୍ଯା ସମେତାନ୍। ଯୁକ୍ତଂ ଚୈଷାଂ ଵିଦୁରଂ ସ୍ଵାର୍ଥସିଦ୍ଧ୍ଯୈ ତଦା ନାଶଂସେ ଵିଜଯାଯ ସଂଜଯ
ଯେବେ ମୁଁ ଶୁଣିଲି ଜାତୁ ଘରରୁ କୁନ୍ତୀ ସହିତ ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଭାବେ ବଞ୍ଚିଗଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ବିଦୁର ସହଯୋଗ କଲେ, ସେବେଳେ, ସଞ୍ଜୟ, ମୁଁ ବିଜୟ ଆଶା କରିନଥିଲି।
ଯଦାଽଶ୍ରୌଷଂ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ରଙ୍ଗମଧ୍ଯେ ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ଭିତ୍ତ୍ଵା ନିର୍ଜିତାମର୍ଜୁନେନ। ଶୂରାନ୍ପଞ୍ଚାଲାନ୍ପାଣ୍ଡଵେଯାଂଶ୍ଚ ଯୁକ୍ତାଂ- ସ୍ତଦା ନାଶଂସେ ଵିଜଯାଯ ସଂଜଯ
ଯେବେ ମୁଁ ଶୁଣିଲି ଅର୍ଜୁନ ରଙ୍ଗମଞ୍ଚରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଭେଦ କରି ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ବିଜୟ କଲେ, ଏବଂ ସାହସୀ ପଞ୍ଚାଳ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ସେବେଳେ, ସଞ୍ଜୟ, ମୁଁ ବିଜୟ ଆଶା କରିନଥିଲି।
ଯଦାଽଶ୍ରୌଷଂ ମାଗଧାନାଂ ଵରିଷ୍ଠଂ ଜରାସନ୍ଧଂ କ୍ଷ୍ଵମଧ୍ଯେ ଜ୍ଵଲନ୍ତମ୍। ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ହତଂ ଭୀମସେନେନ ଗତ୍ଵା ତଦା ନାଶଂସେ ଵିଜଯାଯ ସଂଜଯ
ଯେବେ ମୁଁ ଶୁଣିଲି ମାଗଧମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜରାସନ୍ଧଙ୍କୁ ଭୀମସେନ ଦୁଇ ହାତରେ ମାରିଦେଲେ, ସେବେଳେ, ସଞ୍ଜୟ, ମୁଁ ବିଜୟ ଆଶା କରିନଥିଲି।
ଯଦାଽଶ୍ରୌଷଂ ଦିଗ୍ଜଯେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରୈ- ର୍ଵଶୀକୃତାନ୍ଭୂମିପାଲାନ୍ପ୍ରସହ୍ଯ। ମହାକ୍ରତୁଂ ରାଜସୂଯଂ କୃତଂ ଚ ତଦା ନାଶଂସେ ଵିଜଯାଯ ସଂଜଯ
ଯେବେ ମୁଁ ଶୁଣିଲି ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଦିଗ୍ବିଜୟ କରି ଭୂମିର ରାଜାମାନେକୁ ବଶ କଲେ, ଏବଂ ମହା ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କଲେ, ସେବେଳେ, ସଞ୍ଜୟ, ମୁଁ ବିଜୟ ଆଶା କରିନଥିଲି।
ଯଦାଽଶ୍ରୌଷଂ ଦ୍ରୌପଦୀମଶ୍ରୁକଣ୍ଠୀଂ ସଭାଂ ନୀତାଂ ଦୁଃଖିତାମେକଵସ୍ତ୍ରାମ୍। ରଜସ୍ଵଲାଂ ନାଥଵତୀମନାଥଵ- ତ୍ତଦା ନାଶଂସେ ଵିଜଯାଯ ସଂଜଯ
ଯେବେ ମୁଁ ଶୁଣିଲି ଦ୍ରୌପଦୀ ଏକବସ୍ତ୍ରା, ଦୁଃଖିତ ଓ କାନ୍ଦୁଥିବାବେଳେ, ସଭାକୁ ଟାଣିଆନେଇଗଲେ, ସେ ରଜସ୍ୱଳା ଥିଲେ, ରକ୍ଷକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନାଥ ଭଳି ହେଲେ, ସେବେଳେ, ସଞ୍ଜୟ, ମୁଁ ବିଜୟ ଆଶା କରିନଥିଲି।
ଯଦାଽଶ୍ରୌଷଂ ଵାସସାଂ ତତ୍ର ରାଶିଂ ସମାକ୍ଷିପତ୍କିତଵୋ ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧିଃ। ଦୁଃଶାସନୋ ଗତଵାନ୍ନୈଵଂ ଚାନ୍ତଂ ତଦା ନାଶଂସେ ଵିଜଯାଯ ସଂଜଯ
ଯେବେ ମୁଁ ଶୁଣିଲି ମୂର୍ଖ ଦୁଃଶାସନ ସେଠାରେ ବସ୍ତ୍ରର ଏକ ଢେର ଜମା କଲେ, ଏବଂ ଦୁଃଶାସନ ଏହାର ଶେଷ କଲେ ନାହିଁ, ସେବେଳେ, ସଞ୍ଜୟ, ମୁଁ ବିଜୟ ଆଶା କରିନଥିଲି।
ଯଦାଽଶ୍ରୌଷଂ ହୃତରାଜ୍ଯଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ପରାଜିତଂ ସୌବଲେନାକ୍ଷଵତ୍ଯାମ୍। ଅନ୍ଵାଗତଂ ଭ୍ରାତୃଭିରପ୍ରମେଯୈ- ସ୍ତଦା ନାଶଂସେ ଵିଜଯାଯ ସଂଜଯ
ଯେବେ ମୁଁ ଶୁଣିଲି ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶକୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୟୂତରେ ହାରି ରାଜ୍ୟ ହରାଇଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅପୂର୍ବ ଭାଇମାନେ ତାଙ୍କ ସହ ଚାଲିଗଲେ, ସେବେଳେ, ସଞ୍ଜୟ, ମୁଁ ବିଜୟ ଆଶା କରିନଥିଲି।