ଵାଯୁର୍ଵୈଶ୍ରଵଣୋ ରୁଦ୍ରଃ କାଲଃ ଖଂ ପୃଥିଵୀ ଦିଶଃ। ଅଜଶ୍ଚରାଚରଗୁରୁଃ ସ୍ରଷ୍ଟା ତ୍ଵଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ତୁମେ ବାୟୁ, ବୈଶ୍ରବଣ, ରୁଦ୍ର, କାଳ, ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଦିଗ, ଅଜ, ଚରାଚରଙ୍କ ଗୁରୁ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।
ତୁରାଯଣାଦିଭିର୍ଦେଵ କ୍ରତୁଭିର୍ଭୂରଦକ୍ଷିଣୈଃ। ଅଯଜୋ ଭୂରିତେଜା ଵୈ କୃଷ୍ଣ ଚୈତ୍ରରଥେ ଵନେ
ତୁରାୟଣ ଆଦି ଯଜ୍ଞ ଓ ବହୁ ଦାନ ଦେଇ, ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ଚୈତ୍ରରଥ ଉଦ୍ୟାନରେ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲ।
ଶତଂ ଶତସହସ୍ରାଣି ସୁଵର୍ଣସ୍ଯ ଜନାର୍ଦନ। ଏକୈକସ୍ମିଂସ୍ତଦା ଯଜ୍ଞେ ପରିପୂର୍ଣାନି ଦତ୍ତଵାନ୍
ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମେ ଶତ ଶତ ହଜାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କରିଥିଲ।
ଅଦିତେରପି ପୁତ୍ରତ୍ଵମେତ୍ଯ ଯାଦଵନନ୍ଦନ। ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁରିତି ଵିଖ୍ଯାତ ଇନ୍ଦ୍ରାଦଵରଜୋ ଵିଭୁଃ
ହେ ଯାଦବବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ହୋଇ, ତୁମେ ବିଶ୍ୱରେ ବିଶ୍ନୁ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଓ ସମର୍ଥ।
ଶିଶୁର୍ଭୂତ୍ଵା ଦିଵଂ ଖଂ ଚ ପୃଥିଵୀଂ ଚ ପରଂତପ। ତ୍ରିଭିର୍ଵିକ୍ରମଣୈଃ କୃଷ୍ଣ କ୍ରାନ୍ତଵାନସି ତେଜସା
ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ, ଶିଶୁ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ତୁମେ ତୁମ ତେଜରେ ତିନି ପଦକ୍ରମରେ ଦିଗ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲ।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଦିଵମାକାଶମାଦିତ୍ଯସ୍ଯନ୍ଦନେ ସ୍ଥିତଃ। ଅତ୍ଯରୋଚଶ୍ଚ ଭୂତାତ୍ମନ୍ଭାସ୍କରଂ ସ୍ଵେନ ତେଜସା
ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଆକାଶକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥରେ ଦଢ଼ି ହେବାବେଳେ, ହେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା, ତୁମେ ତୁମ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲ।
ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵସହସ୍ରେଷୁ ତେଷୁତେଷୁ ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ। ଅଧର୍ମରୁଚଯଃ କୃଷ୍ଣ ନିହତାଃ ଶତଶୋଽସୁରାଃ
ହେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ସେହି ହଜାର ଅବତାରରେ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ଶତେ ଶତେ ଅଧର୍ମରେ ରତ ଅସୁରମାନେକୁ ବଧ କରିଥିଲ।
ସାଦିତା ମୌଖାଃ ପାଶା ନିଶୁମ୍ଭନରକୌ ହତୌ। କୃତଃ କ୍ଷେମଃ ପୁନଃ ପନ୍ଥାଃ ପୁରଂ ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ଯୋତିଷଂ ପ୍ରତି
ମୌଖ୍ୟମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ପାଶ ଛିଣ୍ଡାଗଲା, ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ନରକାସୁର ବଧ ହେଲେ; ପୁନିଥରେ ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷପୁରକୁ ଯିବା ପଥ ସୁରକ୍ଷିତ ହେଲା।
ଜାରୂଥ୍ଯାମାହୁତିଃ କ୍ରାଥଃ ଶିଶୁପାଲୋ ନୃପୈଃ ସହ। ଜରାସନ୍ଧଶ୍ଚ ଶୈବ୍ଯଶ୍ଚ ଶତଧନ୍ଵା ଚ ନିର୍ଜିତଃ
ଜାରୂଥ୍ୟ, ଆହୁତି, କ୍ରାଥ, ଶିଶୁପାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ, ଜରାସନ୍ଧ, ଶୈବ୍ୟ ଓ ଶତଧନ୍ବା — ସମସ୍ତେ ତୁମେ ହରାଇଥିଲ।
ତଥା ପର୍ଜନ୍ଯଘୋଷେଣ ରଥେନାଦିତ୍ଯଵର୍ଚସା। ଅହାର୍ଷୀ ରୁକ୍ମିଣୀଂ ଭୈଷ୍ମୀଂ ରଣେ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ରୁକ୍ମିଣେ
ପର୍ଜ୍ୟନ୍ୟ ଧ୍ୱନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦୀପ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ ରଥ ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ରୁକ୍ମିଙ୍କୁ ହରାଇ, ତୁମେ ଭୈଷ୍ମୀ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ହରଣ କରିଥିଲ।
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ହତଃ କୋପାଦ୍ଯଵନଶ୍ଚ କଶେରୁମାନ୍। ହତଃ ସୌଭପତିଃ ସାଲ୍ଵସ୍ତ୍ଵଯା ସୌଭଂ ଚ ପାତିତମ୍
କ୍ରୋଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ବଧ ହେଲେ, ଯବନ ଓ କଶେରୁମାନ ମଧ୍ୟ ହତ; ସୌଭପତି ଶାଲ୍ବ ତୁମେ ବଧ କରିଥିଲେ ଓ ସୌଭ ନଶ୍ଟ ହେଲା।
ଏଵମେତେ ଯୁଧି ହତା ଭୂଯଶ୍ଚାନ୍ଯାଞ୍ଶୃମୁଷ୍ଵ ହ। ଇରାଵତ୍ଯାଂ ହତୋ ଭୋଜଃ କାର୍ତଵୀର୍ଯସମୋ ଯୁଧି। ଗୋପତିସ୍ତାଲକେତୁଶ୍ଚ ତ୍ଵଯା ଵିନିହତାଵୁଭୌ
ଏମିତି ଯୁଦ୍ଧରେ ଏମାନେ ବଧ ହେଲେ; ଏବେ ଅନ୍ୟମାନେ ବି ଶୁଣ। ଇରାବତୀ ନଦୀରେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ସମାନ ଯୋଦ୍ଧା ଭୋଜ, ଗୋପତି ଓ ତାଳକେତୁ — ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ବଧ କରିଥିଲ।
ତାଂ ଚ ଭୋଗଵତୀଂ ପୁଣ୍ଯାମୃଷିକାନ୍ତାଂ ଜନାର୍ଦନ। ଦ୍ଵାରକାମାତ୍ମସାତ୍କୃତ୍ଵା ସମୁଦ୍ରଂ ଗମଯିଷ୍ଯସି
ହେ ଜନାର୍ଦନ, ତୁମେ ଯେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଋଷିମାନେ ପ୍ରିୟ କରୁଥିବା ଦ୍ୱାରକାକୁ ନିଜର କରିବା ପରେ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବ।
ନ କ୍ରୋଧୋ ନ ଚ ମାତ୍ସର୍ଯଂ ନାନୃତଂ ମଧୁସୂଦନ। ତ୍ଵଯି ତିଷ୍ଠତି ଦାଶାର୍ହ ନ ନୃଶଂସ୍ଯଂ କୁତୋଽନୃଜୁ
ହେ ମଧୁସୂଦନ, ତୁମରେ କେବେ କ୍ରୋଧ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ମିଥ୍ୟା କଥା, କ୍ରୁରତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟାୟ ରହିନାହିଁ, ହେ ଦାଶାର୍ହ।
ଆସୀନଂ ଚୈତ୍ଯମଧ୍ଯେ ତ୍ଵାଂ ଦୀପ୍ଯମାନଂ ସ୍ଵତେଜସା। ଆଗମ୍ଯ ଋଷଯଃ ସର୍ଵେଽଯାଚନ୍ତାଭଯମଚ୍ଯୁତ
ତୁମେ ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲ, ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସି, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ରକ୍ଷା ଚାହିଲେ।
ଯୁଗାନ୍ତେ ସର୍ଵଭୂତାନି ସଂକ୍ଷିପ୍ଯ ମଧୁସୂଦନ। ଆତ୍ମନୈଵାତ୍ମସାତ୍କୃତ୍ଵା ଜଗଦାସୀଃ ପରଂତପ
ଯୁଗର ଶେଷରେ, ହେ ମଧୁସୂଦନ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ନିଜ ଭିତରେ ଆଣି ନେଉଛ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନିଜର କରି ରଖ, ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ।
ଯୁଗାଦୌ ତଵ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯ ନାଭିପଦ୍ମାଦଜାଯତ। ବ୍ରହ୍ମା ଚରାଚରଗୁରୁର୍ଯସ୍ଯେଦଂ ସକଲଂ ଜଗତ୍। ତଂ ହନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତୌ ଘୋରୌ ଦାନଵୌ ମଧୁକୈଟଭୌ
ଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ, ହେ ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ, ତୁମର ନାଭିର କମଳରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଚଳାଚଳ ଜଗତଙ୍କର ଗୁରୁ ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଛି; ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ତଯୋର୍ଵ୍ଯତିକ୍ରମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ଭଵତୋ ହରେଃ। ଲଲାଟାଜ୍ଜାତଵାଞ୍ଶଂଭୁଃ ଶୂଲପାଣିସ୍ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ତାଙ୍କ ଅତିକ୍ରମ ଦେଖି, ତୁମେ ହେ ହରି, କ୍ରୋଧିତ ହେବାବେଳେ, ତୁମ ଲଳାଟରୁ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶମ୍ଭୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଇତ୍ଥଂ ତାଵପି ଦେଵେଶୌ ତ୍ଵଚ୍ଛରୀରସମୁଦ୍ଭଵୌ। ତ୍ଵନ୍ନିଯୋଗକରାଵେତାଵିତି ମେ ନାରଦୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି, ଏହି ଦୁଇ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ତୁମ ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ଏମାନେ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ କାମ କରନ୍ତି—ଏହି କଥା ମୋତେ ନାରଦ କହିଥିଲେ।
ତଥା ନାରାଯଣ ପୁରା କ୍ରତୁଭିର୍ଭୂରିଦକ୍ଷିଣୈଃ। ଇଷ୍ଟଵାଂସ୍ତ୍ଵଂ ମହାସତ୍ରଂ କୃଷ୍ଣ ଚୈତ୍ରରଥେ ଵନେ
ଏଭଳି, ହେ ନାରାୟଣ, ପୁରାତନ କାଳରେ ତୁମେ ଚୈତ୍ରରଥ ଅରଣ୍ୟରେ ବହୁ ଦାନ ସହିତ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲ, ହେ କୃଷ୍ଣ।
ନୈଵଂ ପରେ ନାପରେ ଵା କରିଷ୍ଯନ୍ତି କୃତାନି ଵା। ଯାନି କର୍ମାଣି ଦେଵ ତ୍ଵଂ ବାଲ ଏଵ ମହାବଲଃ
ଅନ୍ୟ କେହି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଶକ୍ତି ତୁମେ ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ କରିଥିବା କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ କେବେ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ନ କରିଛନ୍ତି, ହେ ଦେବ, ହେ ମହାବଳୀ।
କୃତଵାନ୍ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ବଲଦେଵସହାଯଵାନ୍। ଵୈରାଜଭଵନେ ଚାପି ବ୍ରହ୍ମଣା ନ୍ଯଵସଃ ସହ
ହେ କମଳନୟନ, ବଳରାମଙ୍କ ସହିତ ତୁମେ ବିରାଜାର ରାଜମହଳରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସହିତ ବାସ କରିଥିଲ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାତ୍ମାନମାତ୍ମା କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵଃ। ତୂଷ୍ଣୀମାସୀତ୍ତତଃ ପାର୍ଥମିତ୍ଯୁଵାଚ ଜନାର୍ଦନଃ
ଏଭଳି ମହାତ୍ମା କୃଷ୍ଣଙ୍କ ବିଷୟରେ କହି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଚୁପ୍ଚାପ ହେଲେ; ତାପରେ ଜନାର୍ଦନ ପାର୍ଥଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମମୈଵ ତ୍ଵଂ ତଵୈଵାହଂ ଯେ ମଦୀଯାସ୍ତଵୈଵ ତେ। ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ସ ମାଂ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ଯସ୍ତ୍ଵାମନୁ ସ ମାମନୁ
ତୁମେ ମୋର, ମୁଁ ତୁମର; ଯେମାନେ ମୋର, ସେମାନେ ତୁମର ମଧ୍ୟ; ଯେ ତୁମକୁ ଘୃଣା କରେ, ସେ ମୋତେ ଘୃଣା କରେ; ଯେ ତୁମକୁ ଅନୁସରେ, ସେ ମୋତେ ଅନୁସରେ।
ନରସ୍ତ୍ଵମସି ଦୁର୍ଧର୍ଷ ହରିର୍ନାରାଯଣୋ ହ୍ଯହମ୍। କାଲେ ଲୋକମିମଂ ପ୍ରାପ୍ତୌ ନରନାରାଯଣାଵୃଷୀ
ତୁମେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନର, ଅପରାଜେୟ; ମୁଁ ହରି, ନାରାୟଣ; ସମୟ ଆସିଲେ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଋଷି, ନର ଓ ନାରାୟଣ, ଏହି ଲୋକକୁ ଆସିଛୁ।
ଅନନ୍ଯଃ ପାର୍ଥ ମତ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ତ୍ଵତ୍ତଶ୍ଚାହଂ ତଥୈଵ ଚ। ନାଵଯୋରନ୍ତରଂ ଶକ୍ଯଂ ଵେଦିତୁଂ ଭରତର୍ଷଭ
ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ ମୋଠାରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହଁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମଠାରୁ ଭିନ୍ନ ନୁହଁ; ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ବୁଝିବା ସମ୍ଭବ ନୁହଁ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଃ ପାଣ୍ଡଵଂ ସୁପ୍ରିଯଂ ଵଚଃ। ପ୍ରୀଯମାଣୋ ହୃଷୀକେଶସ୍ତୂଷ୍ଣୀଂ ତତ୍ର ବଭୂଵ ସଃ
ଏଭଳି ପ୍ରିୟ କଥା ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ କହି, କମଳନୟନ ହୃଷୀକେଶ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସେଠାରେ ଚୁପ୍ଚାପ ରହିଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ତୁ ଵଚନେ କେଶେଵେନ ମହାତ୍ମନା। ତସ୍ମିନ୍ଵୀରସମାଵାଯେ ସଂରବ୍ଧେଷ୍ଵଥ ରାଜସୁ
ଏଭଳି ମହାତ୍ମା କେଶବଙ୍କ କଥା ଶେଷ ହେବା ପରେ, ସେଠାରେ ବୀର ଓ ରାଜାମାନେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଉଥିଲେ।
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନମୁଖୈର୍ଵୀରୈର୍ଭ୍ରାତୃଭିଃ ପରିଵାରିତା। ପାଞ୍ଚାଲୀ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷମାସୀନଂ ଯାଦଵୈଃ ସହ। ଅଭିଗମ୍ଯାବ୍ରଵୀତ୍କୃଷ୍ଣା ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣୈଷିଣୀ
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ପାଞ୍ଚାଳୀ, ଯେଉଁଠାରେ କମଳନୟନ କୃଷ୍ଣ ଯାଦବମାନେ ସହ ବସିଥିଲେ, ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଶରଣ ଚାହିଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵାସୁଦେଵ ହୃଷୀକେଶ ଵାସଵାଵରଜାଚ୍ଯୁତ। ଦେଵଦେଵୋସି ଦେଵାନାମିତି ଦ୍ଵୈପାଯନୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ହେ ବାସୁଦେବ, ହୃଷୀକେଶ, ବାସବଙ୍କ ଭାଇ, ଅଚ୍ୟୁତ, ତୁମେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତା—ଏହି କଥା ଦ୍ୱୈପାୟନ କହିଛନ୍ତି।