ଊର୍ଧ୍ଵବାହୁର୍ଵିଶାଲାଯାଂ ବଦର୍ଯାଂ ମଧୁସୂଦନ। ଅତିଷ୍ଠ ଏକପାଦେନ ଵାଯୁଭକ୍ଷଃ ଶତଂ ସମାଃ
ବିଶାଳ ବଦରୀରେ, ହେ ମଧୁସୂଦନ, ତୁମେ ହାତ ଉପରେ ଉଠାଇ, ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଶତ ବର୍ଷ ଧରି କେବଳ ପବନ ଖାଇ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣାଜିନୋତ୍ତରାସଙ୍ଗଃ କୃଶୋ ଧମନିସଂତତଃ। ଆସୀଃ କୃଷ୍ଣ ସରସ୍ଵତ୍ଯାଂ ସତ୍ରେଦ୍ଵାଦଶଵାର୍ଷିକେ
କଳା କୃଷ୍ଣାଜିନ ପିନ୍ଧି, ଶରୀର ଦୁର୍ବଳ ଓ ଶିରା ଫୁଟିଥିବା, ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ଯଜ୍ଞରେ ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀ କୂଳରେ ବସିଥିଲେ।
ପ୍ରଭାସମପ୍ଯଥାସାଦ୍ଯ ତୀର୍ଥଂ ପୁଣ୍ଯଜନାର୍ଚିତମ୍। ତତ୍ର କୃଷ୍ଣ ମହାତେଜା ଦିଵ୍ଯଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରକମ୍
ପରେ, ପୁଣ୍ୟବାନମାନେ ପୂଜିଥିବା ପ୍ରଭାସ ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ସେଠାରେ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ କାଟିଥିଲେ।
ଆତିଷ୍ଠସ୍ତ୍ଵମଥୈକେନ ପାଦେନ ନିଯମସ୍ଥିତଃ। ଲୋକପ୍ରଵୃତ୍ତିହେତୋସ୍ତ୍ଵମିତି ଵ୍ଯାସୋ ମମାବ୍ରଵୀତ୍
ସେଠାରେ ଏକ ପାଉଁ ଉପରେ ଦଢ଼ି ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଲୋକର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏପରି କରିଥିଲେ ବୋଲି ବ୍ୟାସ ମୋତେ କହିଥିଲେ।
କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଃ ସର୍ଵଭୂତାନାମାଦିରନ୍ତଶ୍ଚ କେଶଵଂ। ନିଧାନଂ ତପସାଂ କୃଷ୍ଣ ଯଜ୍ଞସ୍ତ୍ଵଂ ଚ ସନାତନଃ
ହେ କେଶବ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜଣାଶୁଣା ଅଛ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ହେଉଛ। ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟାର ଆଧାର ଓ ଚିରନ୍ତନ ଯଜ୍ଞ।
ଯୋଗକର୍ତା ହୃଷୀକେଶଃ ସାଂଖ୍ଯକର୍ତା ସନାତନଃ। ଶୀଲସ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଯୋଗାନାଂ କରଣଂ ନିଯମସ୍ଯ ଚ
ହେ ହୃଷୀକେଶ, ତୁମେ ଯୋଗର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ସଂଖ୍ୟ ଶାସ୍ତ୍ରର ଆଦିକର୍ତ୍ତା ଓ ଚିରନ୍ତନ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଯୋଗର ମୂଳ ଓ ନିୟମର କାରଣ।
ନିହତ୍ଯ ନରକଂ ଭୌମମାହୃତ୍ଯ ମଣିକୁଣ୍ଡଲେ। ପ୍ରଥମୋତ୍ପାଦିତଂ କୃଷ୍ଣ ମେଧ୍ଯମଶ୍ଵମଵାସୃଜଃ
ପୃଥିବୀରେ ନରକାସୁରଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି ମଣିକୁଣ୍ଡଳ ଆଣି, ପ୍ରଥମେ ତୁମେ ଯଜ୍ଞ ଅଶ୍ୱକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲ।
କୃତ୍ଵାତତ୍କର୍ମ ଲୋକାନାମୃଷଭଃ ସର୍ଵଲୋକଜିତ୍। ଅଵଧୀସ୍ତ୍ଵଂ ରଣେ ସର୍ଵାନ୍ସମେତାନ୍ଦୈତ୍ଯଦାନଵାନ୍
ହେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଜିତିଥିବା, ସେ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକାଠି ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବଙ୍କୁ ତୁମେ ବଧ କରିଥିଲ।
ତତଃ ସର୍ଵେଶ୍ଵରତ୍ଵଂ ଚ ସଂପ୍ରଦାଯ ଶଚୀପତେଃ। ମାନୁଷେଷୁ ମହାବାହୋ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତୋଽସି କେଶଵ
ତାପରେ, ଶଚୀଙ୍କ ପତିଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦେବତ୍ୱ ଦେଇ, ହେ ମହାବାହୁ କେଶବ, ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଅବତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲ।
ସ ତ୍ଵଂ ନାରାଯଣୋ ଭୂତ୍ଵା ହରିରାସୀଃ ପରଂତପ। ବ୍ରହ୍ମା ସୋମଶ୍ଚ ସୂର୍ଯଶ୍ଚ ଧର୍ମୋ ଧାତା ଯମୋଽନଲଃ
ଏପରି ଭାବେ ନାରାୟଣ ହୋଇ, ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ, ତୁମେ ହରି, ବ୍ରହ୍ମା, ସୋମ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଧର୍ମ, ଧାତା, ଯମ ଓ ଅଗ୍ନି ହେଉଛ।
ଵାଯୁର୍ଵୈଶ୍ରଵଣୋ ରୁଦ୍ରଃ କାଲଃ ଖଂ ପୃଥିଵୀ ଦିଶଃ। ଅଜଶ୍ଚରାଚରଗୁରୁଃ ସ୍ରଷ୍ଟା ତ୍ଵଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ
ତୁମେ ବାୟୁ, ବୈଶ୍ରବଣ, ରୁଦ୍ର, କାଳ, ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ, ଦିଗ, ଅଜ, ଚରାଚରଙ୍କ ଗୁରୁ ଓ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ।
ତୁରାଯଣାଦିଭିର୍ଦେଵ କ୍ରତୁଭିର୍ଭୂରଦକ୍ଷିଣୈଃ। ଅଯଜୋ ଭୂରିତେଜା ଵୈ କୃଷ୍ଣ ଚୈତ୍ରରଥେ ଵନେ
ତୁରାୟଣ ଆଦି ଯଜ୍ଞ ଓ ବହୁ ଦାନ ଦେଇ, ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ଚୈତ୍ରରଥ ଉଦ୍ୟାନରେ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲ।
ଶତଂ ଶତସହସ୍ରାଣି ସୁଵର୍ଣସ୍ଯ ଜନାର୍ଦନ। ଏକୈକସ୍ମିଂସ୍ତଦା ଯଜ୍ଞେ ପରିପୂର୍ଣାନି ଦତ୍ତଵାନ୍
ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ସେଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମେ ଶତ ଶତ ହଜାର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କରିଥିଲ।
ଅଦିତେରପି ପୁତ୍ରତ୍ଵମେତ୍ଯ ଯାଦଵନନ୍ଦନ। ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁରିତି ଵିଖ୍ଯାତ ଇନ୍ଦ୍ରାଦଵରଜୋ ଵିଭୁଃ
ହେ ଯାଦବବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ଅଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ହୋଇ, ତୁମେ ବିଶ୍ୱରେ ବିଶ୍ନୁ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଓ ସମର୍ଥ।
ଶିଶୁର୍ଭୂତ୍ଵା ଦିଵଂ ଖଂ ଚ ପୃଥିଵୀଂ ଚ ପରଂତପ। ତ୍ରିଭିର୍ଵିକ୍ରମଣୈଃ କୃଷ୍ଣ କ୍ରାନ୍ତଵାନସି ତେଜସା
ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ, ଶିଶୁ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ତୁମେ ତୁମ ତେଜରେ ତିନି ପଦକ୍ରମରେ ଦିଗ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲ।
ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଦିଵମାକାଶମାଦିତ୍ଯସ୍ଯନ୍ଦନେ ସ୍ଥିତଃ। ଅତ୍ଯରୋଚଶ୍ଚ ଭୂତାତ୍ମନ୍ଭାସ୍କରଂ ସ୍ଵେନ ତେଜସା
ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ଆକାଶକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ରଥରେ ଦଢ଼ି ହେବାବେଳେ, ହେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା, ତୁମେ ତୁମ ତେଜରେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲ।
ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵସହସ୍ରେଷୁ ତେଷୁତେଷୁ ତ୍ଵଯା ଵିଭୋ। ଅଧର୍ମରୁଚଯଃ କୃଷ୍ଣ ନିହତାଃ ଶତଶୋଽସୁରାଃ
ହେ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର, ସେହି ହଜାର ଅବତାରରେ, ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମେ ଶତେ ଶତେ ଅଧର୍ମରେ ରତ ଅସୁରମାନେକୁ ବଧ କରିଥିଲ।
ସାଦିତା ମୌଖାଃ ପାଶା ନିଶୁମ୍ଭନରକୌ ହତୌ। କୃତଃ କ୍ଷେମଃ ପୁନଃ ପନ୍ଥାଃ ପୁରଂ ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ଯୋତିଷଂ ପ୍ରତି
ମୌଖ୍ୟମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ, ପାଶ ଛିଣ୍ଡାଗଲା, ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ନରକାସୁର ବଧ ହେଲେ; ପୁନିଥରେ ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷପୁରକୁ ଯିବା ପଥ ସୁରକ୍ଷିତ ହେଲା।
ଜାରୂଥ୍ଯାମାହୁତିଃ କ୍ରାଥଃ ଶିଶୁପାଲୋ ନୃପୈଃ ସହ। ଜରାସନ୍ଧଶ୍ଚ ଶୈବ୍ଯଶ୍ଚ ଶତଧନ୍ଵା ଚ ନିର୍ଜିତଃ
ଜାରୂଥ୍ୟ, ଆହୁତି, କ୍ରାଥ, ଶିଶୁପାଳ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ, ଜରାସନ୍ଧ, ଶୈବ୍ୟ ଓ ଶତଧନ୍ବା — ସମସ୍ତେ ତୁମେ ହରାଇଥିଲ।
ତଥା ପର୍ଜନ୍ଯଘୋଷେଣ ରଥେନାଦିତ୍ଯଵର୍ଚସା। ଅହାର୍ଷୀ ରୁକ୍ମିଣୀଂ ଭୈଷ୍ମୀଂ ରଣେ ନିର୍ଜିତ୍ଯ ରୁକ୍ମିଣେ
ପର୍ଜ୍ୟନ୍ୟ ଧ୍ୱନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଦୀପ୍ତି ସମ୍ପନ୍ନ ରଥ ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ରୁକ୍ମିଙ୍କୁ ହରାଇ, ତୁମେ ଭୈଷ୍ମୀ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ହରଣ କରିଥିଲ।
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ହତଃ କୋପାଦ୍ଯଵନଶ୍ଚ କଶେରୁମାନ୍। ହତଃ ସୌଭପତିଃ ସାଲ୍ଵସ୍ତ୍ଵଯା ସୌଭଂ ଚ ପାତିତମ୍
କ୍ରୋଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ବଧ ହେଲେ, ଯବନ ଓ କଶେରୁମାନ ମଧ୍ୟ ହତ; ସୌଭପତି ଶାଲ୍ବ ତୁମେ ବଧ କରିଥିଲେ ଓ ସୌଭ ନଶ୍ଟ ହେଲା।
ଏଵମେତେ ଯୁଧି ହତା ଭୂଯଶ୍ଚାନ୍ଯାଞ୍ଶୃମୁଷ୍ଵ ହ। ଇରାଵତ୍ଯାଂ ହତୋ ଭୋଜଃ କାର୍ତଵୀର୍ଯସମୋ ଯୁଧି। ଗୋପତିସ୍ତାଲକେତୁଶ୍ଚ ତ୍ଵଯା ଵିନିହତାଵୁଭୌ
ଏମିତି ଯୁଦ୍ଧରେ ଏମାନେ ବଧ ହେଲେ; ଏବେ ଅନ୍ୟମାନେ ବି ଶୁଣ। ଇରାବତୀ ନଦୀରେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ସମାନ ଯୋଦ୍ଧା ଭୋଜ, ଗୋପତି ଓ ତାଳକେତୁ — ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ବଧ କରିଥିଲ।
ତାଂ ଚ ଭୋଗଵତୀଂ ପୁଣ୍ଯାମୃଷିକାନ୍ତାଂ ଜନାର୍ଦନ। ଦ୍ଵାରକାମାତ୍ମସାତ୍କୃତ୍ଵା ସମୁଦ୍ରଂ ଗମଯିଷ୍ଯସି
ହେ ଜନାର୍ଦନ, ତୁମେ ଯେ ପବିତ୍ର ଏବଂ ଋଷିମାନେ ପ୍ରିୟ କରୁଥିବା ଦ୍ୱାରକାକୁ ନିଜର କରିବା ପରେ, ସମୁଦ୍ରକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବ।
ନ କ୍ରୋଧୋ ନ ଚ ମାତ୍ସର୍ଯଂ ନାନୃତଂ ମଧୁସୂଦନ। ତ୍ଵଯି ତିଷ୍ଠତି ଦାଶାର୍ହ ନ ନୃଶଂସ୍ଯଂ କୁତୋଽନୃଜୁ
ହେ ମଧୁସୂଦନ, ତୁମରେ କେବେ କ୍ରୋଧ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ମିଥ୍ୟା କଥା, କ୍ରୁରତା କିମ୍ବା ଅନ୍ୟାୟ ରହିନାହିଁ, ହେ ଦାଶାର୍ହ।
ଆସୀନଂ ଚୈତ୍ଯମଧ୍ଯେ ତ୍ଵାଂ ଦୀପ୍ଯମାନଂ ସ୍ଵତେଜସା। ଆଗମ୍ଯ ଋଷଯଃ ସର୍ଵେଽଯାଚନ୍ତାଭଯମଚ୍ଯୁତ
ତୁମେ ମନ୍ଦିର ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲ, ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସି, ହେ ଅଚ୍ୟୁତ, ରକ୍ଷା ଚାହିଲେ।
ଯୁଗାନ୍ତେ ସର୍ଵଭୂତାନି ସଂକ୍ଷିପ୍ଯ ମଧୁସୂଦନ। ଆତ୍ମନୈଵାତ୍ମସାତ୍କୃତ୍ଵା ଜଗଦାସୀଃ ପରଂତପ
ଯୁଗର ଶେଷରେ, ହେ ମଧୁସୂଦନ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ନିଜ ଭିତରେ ଆଣି ନେଉଛ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ନିଜର କରି ରଖ, ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ।
ଯୁଗାଦୌ ତଵ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯ ନାଭିପଦ୍ମାଦଜାଯତ। ବ୍ରହ୍ମା ଚରାଚରଗୁରୁର୍ଯସ୍ଯେଦଂ ସକଲଂ ଜଗତ୍। ତଂ ହନ୍ତୁମୁଦ୍ଯତୌ ଘୋରୌ ଦାନଵୌ ମଧୁକୈଟଭୌ
ଯୁଗର ଆରମ୍ଭରେ, ହେ ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ, ତୁମର ନାଭିର କମଳରୁ ବ୍ରହ୍ମା ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଚଳାଚଳ ଜଗତଙ୍କର ଗୁରୁ ଏବଂ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟି ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଚାଲିଛି; ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ତଯୋର୍ଵ୍ଯତିକ୍ରମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ଭଵତୋ ହରେଃ। ଲଲାଟାଜ୍ଜାତଵାଞ୍ଶଂଭୁଃ ଶୂଲପାଣିସ୍ତ୍ରିଲୋଚନଃ
ତାଙ୍କ ଅତିକ୍ରମ ଦେଖି, ତୁମେ ହେ ହରି, କ୍ରୋଧିତ ହେବାବେଳେ, ତୁମ ଲଳାଟରୁ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଓ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଶମ୍ଭୁ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଇତ୍ଥଂ ତାଵପି ଦେଵେଶୌ ତ୍ଵଚ୍ଛରୀରସମୁଦ୍ଭଵୌ। ତ୍ଵନ୍ନିଯୋଗକରାଵେତାଵିତି ମେ ନାରଦୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି, ଏହି ଦୁଇ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ତୁମ ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ; ଏମାନେ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ କାମ କରନ୍ତି—ଏହି କଥା ମୋତେ ନାରଦ କହିଥିଲେ।
ତଥା ନାରାଯଣ ପୁରା କ୍ରତୁଭିର୍ଭୂରିଦକ୍ଷିଣୈଃ। ଇଷ୍ଟଵାଂସ୍ତ୍ଵଂ ମହାସତ୍ରଂ କୃଷ୍ଣ ଚୈତ୍ରରଥେ ଵନେ
ଏଭଳି, ହେ ନାରାୟଣ, ପୁରାତନ କାଳରେ ତୁମେ ଚୈତ୍ରରଥ ଅରଣ୍ୟରେ ବହୁ ଦାନ ସହିତ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲ, ହେ କୃଷ୍ଣ।