ସମାଶ୍ଵସ୍ତଂ ଵିଦୁରଂ ତେ ନରର୍ଷଭା- ସ୍ତତୋଽପୃଚ୍ଛନ୍ନାଗମନାଯ ହେତୁମ୍। ସ ଚାପି ତେଭ୍ଯୋ ଵିସ୍ତରତଃ ଶଶଂସ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଽମ୍ବିକେଯେ
ବିଦୁରଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଦେଖି, ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆସିବାର କାରଣ ପଚାରିଲେ। ବିଦୁର ସେମାନଙ୍କୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେ ସବୁ ଖୁବ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ କହିଦେଲେ।
ଅଵୋଚନ୍ମାଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋଽଭିଗୁପ୍ତ- ମଜାତଶତ୍ରୋ ପରିଗୃହ୍ଯାଭିପୂଜ୍ଯ। ଏଵଂ ଗତେ ସମତାମଭ୍ଯୁପେତ୍ଯ ପଥ୍ଯଂ ତେଷାଂ ମମ ଚୈଵ ବ୍ରଵୀହି
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ମୋତେ ଆଦର ଦେଇ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅପରାଧହୀନ, କହିଲେ: 'ଏହିପରି ଅବସ୍ଥା ଆସିଗଲାପରେ, ସେମାନେ ଏବଂ ମୋ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ, ସେଇ କଥା କହ।'
ମଯାପ୍ଯୁକ୍ତଂ ଯତ୍କ୍ଷମଂ କୌରଵାଣାଂ ହିତଂ ପଥ୍ଯଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଚୈଵ। ତଦ୍ଵୈ ପଥ୍ଯଂ ତନ୍ମନୋ ନାଭ୍ଯୁପୈତି ତତଶ୍ଚାହଂ କ୍ଷମମନ୍ଯନ୍ନ ମନ୍ଯେ
ମୁଁ ମଧ୍ୟ କୌରବମାନେ ଏବଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା ଉପଯୁକ୍ତ, ଭଲ ଏବଂ ହିତକର, ସେଇ କଥା କହିଥିଲି। କିନ୍ତୁ ସେହି ଉପଦେଶ ତାଙ୍କ ମନରେ ଲାଗିଲା ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବିନାହିଁ।
ପରଂ ଶ୍ରେଯଃ ପାଣ୍ଡଵେଯା ମଯୋକ୍ତଂ ନ ମେ ତଚ୍ଚ ଶୁତଵାନାମ୍ବିକେଯଃ। ଯଥାଽଽତୁରସ୍ଯେଵ ହି ପଥ୍ଯମୌପଧଂ ନ ରୋଚନତେ ସ୍ମାସ୍ଯ ତଦୁଚ୍ଯମାନମ୍
ମୁଁ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭଲ କଥା କହିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁଅ ଏହାକୁ ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ। ଯେପରି ରୋଗୀ ଲୋକଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ମନେ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେପରି ମୋ କଥା ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗିଲା ନାହିଁ।
ନ ଶ୍ରେଯସେ ଯତତେଽଜାତଶତ୍ରୋ ସ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯସ୍ଯେଵ ଗୃହେ ପ୍ରଦୁଷ୍ଟା। ଧ୍ରୁଵଂ ନ ରୋଚେଦ୍ଭରତର୍ଷଭସ୍ଯ ପତିଃ କୁମାର୍ଯା ଇଵ ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷଃ
ହେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ତୁମେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁନାହାଁ, ଯେପରି ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ ଘରେ ଦୁଷ୍ଟ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ଥାଏ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଭାରତବଂଶୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତି ଛଅ ବର୍ଷର କନ୍ୟା ସହିତ ଯେପରି ଆନନ୍ଦ ମାନେ ନାହାଁ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିପାରିବ ନାହିଁ।
ଧ୍ରୁଵଂ ଵିନାଶୋ ନୃପ କୌରଵାଣାଂ ନ ଵୈ ଶ୍ରେଯୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ପରୈତି। ଯଥା ଚ ପର୍ଣେ ପୁଷ୍କରସ୍ଯାଵସିକ୍ତଂ ଜଲଂ ନ ତିଷ୍ଠେତ୍ପଥ୍ଯମୁକ୍ତଂ ତଥାଽସ୍ମିନ୍
ହେ ରାଜା, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କୌରବମାନଙ୍କ ବିନାଶ ହେବ, କାରଣ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଭଲ ପଥ ଅନୁସରଣ କରୁନାହାଁ। ଯେପରି ପଦ୍ମପତ୍ର ଉପରେ ପାଣି ଟିକି ରହେନାହିଁ, ସେପରି ଉପଦେଶ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଲାଗି ରହେନାହିଁ।
ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋଽବ୍ରଵୀନ୍ମାଂ ଯସ୍ମିଞ୍ଶ୍ରଦ୍ଧା ତଵ ତତ୍ର ପ୍ରଯାହି। ନାହଂ ଭୂଯଃ କାମଯେ ତ୍ଵାଂ ସହାଯଂ ମହୀମିମାଂ ପାଲଯିତୁଂ ପୁରଂ ଵା
ତାପରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ମୋତେ କହିଲେ: 'ତୁମର ଯେଉଁଠାରେ ଭରସା ଅଛି, ସେଠାକୁ ଯାଅ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସହଯୋଗୀ ଭାବେ ଚାହୁଁନାହିଁ, ଏହି ରାଜ୍ୟ କିମ୍ବା ଏହି ସହର ଚାଲାଇବା ପାଇଁ।'
ସୋହଂ ତ୍ଯକ୍ତୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ରାଜ୍ଞା ପ୍ରଶାସିତୁଂ ତ୍ଵାମୁପଯାତୋ ନରେନ୍ଦ୍ର। ତଦ୍ଵୈ ସର୍ଵଂ ଯନ୍ମଯୋକ୍ତଂ ସଭାଯାଂ ତଦ୍ଧାର୍ଯତାଂ ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଭୂଯଃ
ଏଭଳି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ହେ ରାଜା, ଉପଦେଶ ଦେବାକୁ। ମୁଁ ସଭାରେ ଯାହା କହିଥିଲି, ତାହା ମନେ ରଖ, କାରଣ ମୁଁ ପୁଣି ସେଇ କଥା କହିବି।
କ୍ଲେଶୈସ୍ତୀର୍ଵ୍ରର୍ଯୁଜ୍ଯମାନଃ ସପତ୍ନୈଃ କ୍ଷମାଂ କୁର୍ଵନ୍କାଲମୁପାସତେ ଯଃ। ସଂଵର୍ଧଯନ୍ସ୍ତୋକମିଵାଗ୍ରିମାତ୍ମଵାନ୍ ସ ଵୈ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ପୃଥିଵୀମେକ ଏଵ
ଯେଉଁଠି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର କଷ୍ଟ ଭୋଗ କରି, ଧୈର୍ୟ ଧରି ସମୟ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରେ, ଏବଂ ନିଜ ଛୋଟ ସେନାକୁ ଅଗ୍ନି ପରି ପାଳନ କରେ, ସେଉଁଠି ଏକା ଲୋକ ଏହି ପୃଥିବୀର ଭୋଗ କରେ।
ଯସ୍ଯାଵିଭକ୍ତଂ ଵସୁ ରାଜନ୍ସହାଯୈ- ସ୍ତସ୍ଯ ଦୁଃଖସ୍ଯାଂଶଭାଜଃ ସହାଯାଃ। ସହାଯାନାମେଷ ସଂଗ୍ରଗଣେଽଭ୍ଯୁପାଯଃ ସହାଯାପ୍ତୌ ପୃଥିଵୀପ୍ରାପ୍ତିମାହୁଃ
ହେ ରାଜା, ଯାହାଙ୍କର ଧନ ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଖଣ୍ଡ ଅଛି, ସେମାନଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖର ଅଂଶୀ ହୁଅନ୍ତି। ସହଯୋଗୀ ଜମା କରିବାର ଏହି ଉପାୟ, ସହଯୋଗୀ ମିଳିଲେ ପୃଥିବୀ ମିଳିଥାଏ ବୋଲି ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି।
ସତ୍ଯଂ ଶ୍ରେଷ୍ଟଂ ପାଣ୍ଡଵା ନିଷ୍ପ୍ରଲାପଂ ତୁଲ୍ଯଂ ଚାନ୍ନଂ ସହ ଭୋଜ୍ଯଂ ସହାଯୈଃ। ଆତ୍ମା ଚୈଷାମଗ୍ରତୋ ନାତିଵର୍ତେ ଦେଵଂ ଵୃତ୍ତିର୍ଵର୍ଧତେ ଭୂମିପାଲ
ସତ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ, ହେ ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଏଠାରେ କୌଣସି ଚଳାକି ନାହିଁ; ଖାଦ୍ୟ ସମାନ ଭାଗରେ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଭାଗ କରି ଖାଇବା ଉଚିତ। ନେତା ତାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁନାହାଁ, ଏପରି ଆଚରଣ ରହିଲେ, ହେ ରାଜା, ଶ୍ରୀବୃଦ୍ଧି ହୁଏ।
ଏଵଂ କରିଷ୍ଯାମି ଯଥା ବ୍ରଵୀପି ପରାଂ ବୁଦ୍ଧିମୁପଗମ୍ଯାପ୍ରମତ୍ତଃ। ଯଚ୍ଚାପ୍ଯନ୍ଯଦ୍ଦେଶକାଲୋପପନ୍ନଂ ତଦ୍ଵୈ ଵାଚ୍ଯଂ ତତ୍କରିଷ୍ଯାମି କୃତ୍ସ୍ନମ୍
ମୁଁ ତୁମେ ଯେପରି କହିବ, ସେପରି କରିବି, ଉଚ୍ଚ ବୁଦ୍ଧି ଓ ସଚେତନ ହୋଇ। ଏବଂ ଦେଶ କିମ୍ବା ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଯାହା ଉପଯୁକ୍ତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କହିବି ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବି।
ଗତେ ତୁ ଵିଦୁରେ ରାଜନ୍ନାଶ୍ରମଂ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ପ୍ରତି। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଃ ପର୍ଯତପ୍ଯତ ଦୁର୍ମନାଃ
ବିଦୁର ଯେତେବେଳେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ, ହେ ରାଜା, ତେବେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
[ଵିଦୁରସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵଂ ଚ ସନ୍ଧିଵିଗ୍ରହକାରିତମ୍। ଵିଵୃଦ୍ଧିଂ ଚ ପରାଂ ମତ୍ଵା ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ।।]
ବିଦୁରଙ୍କ ପ୍ରଭାବ, ସନ୍ଧି ଓ ବିଗ୍ରହ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷତା, ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତର ମହାନ ସମୃଦ୍ଧି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି—
ସ ସଭାଦ୍ଵାରମାଗମ୍ଯ ଵିଦୁରସ୍ମାରମୋହିତଃ। ସମକ୍ଷଂ ପାର୍ଥିଵେନଦ୍ରାଣାଂ ଵିସଂଜ୍ଞଃ ପ୍ରାପତଦ୍ଭୁଵି
ସେ ସଭା ଦ୍ୱାରକୁ ଆସି, ବିଦୁରଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ରାଜାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସ ତୁ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଚିରାତ୍ସଂଜ୍ଞାଂ ସମୁତ୍ଥାଯ ମହୀତଲାତ୍। ସମୀପୋପସ୍ଥିତଂ ରାଜା ସଂଜଯଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ସଚେତନ ହୋଇ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଭୂମିରୁ ଉଠି, ନିକଟରେ ଥିବା ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଭ୍ରାତା ମମ ସୁହୃଚ୍ଚୈଵ ସାକ୍ଷାଦ୍ଧର୍ମ ଇଵାପରଃ। ତସ୍ଯ ସ୍ମୃତ୍ଯାଽଦ୍ଯ ସୁଭୃଶଂ ହୃଦଯଂ ଦୀର୍ଯତୀଵମେ
ମୋ ଭାଇ ଏବଂ ବନ୍ଧୁ, ସତ୍ୟରେ ଧର୍ମର ଅନ୍ୟ ଏକ ରୂପ ଭଳି। ଆଜି ତାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଉଥିବାରୁ, ମୋର ହୃଦୟ ଗଭୀର ଭାବେ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି।
ତମାନଯ ସ୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞଂ ମମ ଭ୍ରାତରମାଶୁ ଵୈ। ଇତି ବ୍ରୁଵନ୍ସ ନୃପତିଃ କୃପଣଂ ପର୍ଯଦେଵଯତ୍
ମୋ ଭାଇ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଜାଣିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣିଦେ। ଏପରି କହି, ରାଜା ଦୁଃଖରେ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ।
ପଶ୍ଚାତ୍ତାପାଭିସଂତପ୍ତୋ ଵିଦୁରସ୍ମାରମୋହିତଃ। ଭ୍ରାତୃଶ୍ନେହାଦିଦଂ ରାଜା ସଂଜଯଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ପଛରୁ ଅନୁତାପରେ ପିଡ଼ିତ ଏବଂ ବିଦୁରଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ରାଜା ଭାଇପ୍ରତି ସ୍ନେହରୁ ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଗଚ୍ଛ ସଂଜଯ ଜାନୀହି ଭ୍ରାତରଂ ଵିଦୁରଂ ମମ। ଯଦି ଜୀଵତି ରୋଷେଣ ମଯା ପାପେନ ନିର୍ଧୁତଃ
ସଞ୍ଜୟ, ଯାଅ, ମୋ ଭାଇ ବିଦୁରଙ୍କୁ ଖୋଜିଦେଖ। ସେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି କି ନାହିଁ, ଦେଖିଆ। ମୋର କ୍ରୋଧ ଓ ପାପରେ ସେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ନ ହି ତେନ ମମ ଭ୍ରାତ୍ରା ସୁସୂକ୍ଷ୍ମମପି କିଂଚନ। ଵ୍ଯଲୀକଂ କୃତପୂର୍ଵଂ ଵୈ ପ୍ରାଜ୍ଞେନାମିତବୁଦ୍ଧିନା
ମୋ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ ଏବଂ ବିଶାଳ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଭାଇ କେବେ ବି ମୋ ପ୍ରତି ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଦୋଷ ମଧ୍ୟ କରିନାହାନ୍ତି।
ସ ଵ୍ଯଲୀକଂ କଥଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ମତ୍ତଃ ପରମବୁଦ୍ଧିମାନ୍। ନ ଜହ୍ମାଜ୍ଜୀଵିତଂ ପ୍ରାଜ୍ଞ ତଂ ଗଚ୍ଛାନଯ ସଂଜଯ
ଏପରି ଜ୍ଞାନୀ ମନୁଷ୍ୟ କିପରି ମୋ ପାଖରୁ ଦୋଷ ପାଇଲେ? ସଞ୍ଜୟ, ଯାଅ, ତାଙ୍କୁ ନେଇଆ। ଜ୍ଞାନୀ ଅନ୍ୟାୟରେ ଜୀବନ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜ୍ଞସ୍ତମନୁମାନ୍ଯ ଚ। ସଂଜଯୋ ବାଢମିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରାଦ୍ରଵତ୍କାମ୍ଯକଂ ପ୍ରତି
ରାଜାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ଏବଂ ମନେ ଧରି, ସଞ୍ଜୟ 'ନିଶ୍ଚୟ' ବୋଲି କହି, କାମ୍ୟକ ଦିଗକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ।
ସୋଽଚିରେଣ ସମାସାଦ୍ଯ ତଦ୍ଵନଂ ଯତ୍ର ପାଣ୍ଡଵାଃ। ରୌରଵାଜିନସଂଵୀତଂ ଦଦର୍ଶାଥ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ଶୀଘ୍ର ତାହାଁକୁ ପହଞ୍ଚି, ଯେଉଁଠାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ବସୁଥିଲେ, ସଞ୍ଜୟ ରୂରୁ ହରିଣ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିଦୁରେଣ ସହାସୀନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୈଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ। ଭ୍ରାତୃଭିଶ୍ଚାଭିସଂଗୁପ୍ତଂ ଦେଵୈରିଵ ପୁରଂଦରମ୍
ସେ ଦେଖିଲେ, ବିଦୁରଙ୍କ ସହ ବସିଥିବା ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ହଜାର ହଜାର ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଭାଇମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରମୁପାଗମ୍ଯ ପୂଜଯାମାସ ସଂଜଯଃ। ଭୀମାର୍ଜୁନଯମାଶ୍ଚାପି ତଦ୍ଯୁକ୍ତଂ ପ୍ରତିପେଦିରେ
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସଞ୍ଜୟ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଯମପୁତ୍ର ମଧ୍ୟ ଯଥାଯଥ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ରାଜ୍ଞା ପୃଷ୍ଟଃ ସ କୁଶଲଂ ସୁଖାସୀନଶ୍ଚ ସଂଜଯଃ। ଶଶଂସାଗମନେ ହେତୁମିଦଂ ଚୈଵାବ୍ରଵୀଦ୍ଵଚଃ
ରାଜା ତାଙ୍କୁ କୁଶଳ ପଚାରିଲେ। ସଞ୍ଜୟ ସୁଖରେ ବସି, ଆସିବାର କାରଣ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ରାଜା ସ୍ମରତି ତେ କ୍ଷତ୍ତର୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋଽମ୍ବିକାସୁତଃ। ତଂ ପଶ୍ଯ ଗତ୍ଵା ତ୍ଵଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ସଂଜୀଵଯ ଚ ପାର୍ଥିଵମ୍
କ୍ଷତ୍ତା, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଅମ୍ବିକାପୁତ୍ର ରାଜା, ତୁମକୁ ମନେ ପକାଉଛନ୍ତି। ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ତାଙ୍କୁ ଦେଖ, ଏବଂ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ଥିର କର।
ସୋଽନୁମାନ୍ଯ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠାନ୍ପାଣ୍ଡଵାନ୍କୁରୁନନ୍ଦନାନ୍। ନିଯୋଗାଦ୍ରାଜସିଂହସ୍ଯ ଗନ୍ତୁମର୍ହସି ସତ୍ତମ୍
କୁରୁବଂଶର ପ୍ରଧାନ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଅନୁମତି ନେଇ, ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ତୁମେ ଯିବା ଉଚିତ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ଵିଦୁରୋ ଧୀମାନ୍ସ୍ଵଜନଵତ୍ସଲଃ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯାନୁମତେ ପୁନରାଯାଦ୍ଗଜାହ୍ଵଯମ୍
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ନିଜ ଲୋକଙ୍କୁ ଭଲପାଉଥିବା ବିଦୁର, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ପୁଣି ଗଜାହ୍ୱୟନଗରକୁ ଫେରିଗଲେ।