ପାଣ୍ଡଵାସ୍ତୁ ଵନେ ଵାସମୁଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଭରତର୍ପଭାଃ। ପ୍ରଯଯୁର୍ଜାହ୍ନଵୀକୂଲାତ୍କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରଂ ସହାନୁଗାଃ
ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଅରଣ୍ୟରେ ବାସ କରିବାକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଗଙ୍ଗା ତଟ ଛାଡି ନିଜ ଅନୁଗାମୀମାନେ ସହ କୁରୁକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଚଲିଗଲେ।
ସରସ୍ଵତୀଦୃପଦ୍ଵତ୍ଯୌ ଯମୁନାଂ ଚ ନିଷେଵ୍ଯ ତେ। ଯଯୁର୍ଵନନୈଵ ଵନଂ ସତତଂ ପଶ୍ଚିମାଂ ଦିଶମ୍
ସେମାନେ ସରସ୍ୱତୀ, ଦୃପଦ୍ବତୀ ଓ ଯମୁନା ନଦୀକୁ ଦେଖି, ଏକ ଅରଣ୍ୟରୁ ଅନ୍ୟ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସଦା ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ।
ତତଃ ସରସ୍ଵତୀକୂଲେ ସମେଷୁ ମରୁଧନ୍ଵସୁ। କାମ୍ଯକଂ ନାମ ଦଦୃଶୁର୍ଵନଂ ମୁନିଜନପ୍ରିଯମ୍
ତାପରେ ସରସ୍ୱତୀ ତଟର ସମ ମାଟି ଓ ବାଲି ଭୂମିରେ, ସେମାନେ ମୁନିମାନେ ପ୍ରିୟ କାମ୍ୟକ ଅରଣ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ର ତେ ନ୍ଯଵସନ୍ଵୀରା ଵନେ ବହୁମୃଗଦ୍ଵିଜେ। ଅନ୍ଵାସ୍ଯମାନା ମୁନିଭିଃ ସାନ୍ତ୍ଵ୍ଯମାନାଶ୍ଚ ଭାରତ
ସେଠାରେ ସେ ଶୂରମାନେ ବହୁ ପଶୁପକ୍ଷୀ ଥିବା ଅରଣ୍ୟରେ ବାସ କଲେ, ଏବଂ ମୁନିମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଓ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଲେ।
ଵିଦୁରସ୍ତ୍ଵଥ ପାଣ୍ଡୂନାଂ ସଦା ଦର୍ଶନଲାଲସଃ। ଜଗାମୈକରଥେନୈଵ କାମ୍ଯକଂ ଵନମୃଦ୍ଧିମତ୍
ବିଦୁର, ସଦା ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ଏକା ରଥରେ ବସି ଧନୀ କାମ୍ୟକ ଅରଣ୍ୟକୁ ଚଲିଗଲେ।
ତତୋ ଗତ୍ଵା ଵିଦୁରଃ କାମ୍ଯକଂ ତ- ଚ୍ଛୀଘ୍ରୈରଶ୍ଵୈର୍ଵାହିତଃ ସ୍ଯନ୍ଦନେନ। ଦଦର୍ଶାସୀନଂ ଧର୍ମାତ୍ମାନଂ ଵିଵିକ୍ତେ ସାର୍ଧଂ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ଭ୍ରାତୃଭିର୍ବ୍ରାହ୍ମଣୈଶ୍ଚ
ତାପରେ ବିଦୁର ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ନିଏଯାଇ କାମ୍ୟକ ଅରଣ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦ୍ରୌପଦୀ, ଭାଇମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଏକାନ୍ତରେ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତତୋଽପଶ୍ଯଦ୍ଵିଦୁରଂ ତୂର୍ଣମାରା- ଦଭ୍ଯାଯାନ୍ତଂ ସତ୍ଯସନ୍ଧଃ ସ ରାଜା। ଅଥାବ୍ରଵୀଦ୍ଧାତରଂ ଭୀମସେନଂ କିଂନୁ କ୍ଷତ୍ତା ଵକ୍ଷ୍ଯତିନଃ ସମେତ୍ଯ
ତାପରେ ସତ୍ୟବାନ୍ ରାଜା ବିଦୁରଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଭାଇ ଭୀମସେନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ସେଇ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଆସିଲେ ପରେ ଆମକୁ କ'ଣ କହିବେ?'
କଚ୍ଚିନ୍ନାଯଂ ଵଚନାତ୍ସୌବଲସ୍ଯ ସମାହ୍ଵାତୁଂ ଦେଵନାଯୋପଯାତି। କଚ୍ଚିତ୍କ୍ଷୁଦ୍ରଃ କୁଶଲୀ ଚାଽଯୁଧାନି ଜେଷ୍ଯତ୍ଯସ୍ମାକଂ ପୁନରେଵାକ୍ଷଵତ୍ଯାମ୍
ସେ କି ଶକୁନିଙ୍କ କଥାରେ ଆମକୁ ପୁଣି ଦ୍ୟୂତକ୍ରୀଡ଼ାକୁ ଡାକିବାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି? ସେ ଦୁଷ୍ଟ କୁଶଳରେ ଅଛନ୍ତି କି? ସେ ପୁଣି ଆମକୁ ଅକ୍ଷବତୀରେ ଦ୍ୟୂତରେ ହରାଇବେ କି?
ସମାହୂତଃ କେନଚିଦାହଵାଯ ନାହଂ ଶକ୍ତୋ ଭୀମସେନାପଯାତୁମ୍। ଗାଣ୍ଡୀଵେ ଚ ସଂଶଯିତେ କଥଂ ନୁ ରାଜ୍ଯପ୍ରାପ୍ତିଃ ସଂଶଯିତା ଭଵେନ୍ନଃ
ମୋତେ ଯଦି କେହି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଡାକିବେ, ମୁଁ ପଛକୁ ହଟିପାରିବି ନାହିଁ, ଭୀମସେନ। ଏବଂ ଯଦି ଗାଣ୍ଡୀବ ନେଇ ସନ୍ଦେହ ରହିଯାଏ, ତେବେ ଆମେ ରାଜ୍ୟ ପାଇବା ନେଇ ନିଶ୍ଚିତ ହୋଇପାରିବୁ କିପରି?
ତତ ଉତ୍ଥାଯ ଵିଦୁରଂ ପାଣ୍ଡଵେଯାଃ ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣନ୍ନୃପତେ ସର୍ଵ ଏଵ। ତୈଃ ସତ୍କୃତଃ ସ ଚ ତାନାଜମୀଢୋ ଯଥୋଚିତଂ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାନ୍ସମେଯାତ୍
ତାପରେ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସମସ୍ତେ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ ଏବଂ ବିଦୁରଙ୍କୁ ଆଦର ସହିତ ସ୍ୱାଗତ କଲେ, ରାଜା। ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ମାନ ପାଇ ବିଦୁର, ଅଜାମୀଢଙ୍କ ପୁଅ, ଯଥାଯଥ ଭାବେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ସମାଶ୍ଵସ୍ତଂ ଵିଦୁରଂ ତେ ନରର୍ଷଭା- ସ୍ତତୋଽପୃଚ୍ଛନ୍ନାଗମନାଯ ହେତୁମ୍। ସ ଚାପି ତେଭ୍ଯୋ ଵିସ୍ତରତଃ ଶଶଂସ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଽମ୍ବିକେଯେ
ବିଦୁରଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ ଦେଖି, ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆସିବାର କାରଣ ପଚାରିଲେ। ବିଦୁର ସେମାନଙ୍କୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ଯାହା ଘଟିଥିଲା, ସେ ସବୁ ଖୁବ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ କହିଦେଲେ।
ଅଵୋଚନ୍ମାଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋଽଭିଗୁପ୍ତ- ମଜାତଶତ୍ରୋ ପରିଗୃହ୍ଯାଭିପୂଜ୍ଯ। ଏଵଂ ଗତେ ସମତାମଭ୍ଯୁପେତ୍ଯ ପଥ୍ଯଂ ତେଷାଂ ମମ ଚୈଵ ବ୍ରଵୀହି
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ମୋତେ ଆଦର ଦେଇ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅପରାଧହୀନ, କହିଲେ: 'ଏହିପରି ଅବସ୍ଥା ଆସିଗଲାପରେ, ସେମାନେ ଏବଂ ମୋ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ, ସେଇ କଥା କହ।'
ମଯାପ୍ଯୁକ୍ତଂ ଯତ୍କ୍ଷମଂ କୌରଵାଣାଂ ହିତଂ ପଥ୍ଯଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଚୈଵ। ତଦ୍ଵୈ ପଥ୍ଯଂ ତନ୍ମନୋ ନାଭ୍ଯୁପୈତି ତତଶ୍ଚାହଂ କ୍ଷମମନ୍ଯନ୍ନ ମନ୍ଯେ
ମୁଁ ମଧ୍ୟ କୌରବମାନେ ଏବଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା ଉପଯୁକ୍ତ, ଭଲ ଏବଂ ହିତକର, ସେଇ କଥା କହିଥିଲି। କିନ୍ତୁ ସେହି ଉପଦେଶ ତାଙ୍କ ମନରେ ଲାଗିଲା ନାହିଁ, ତେଣୁ ମୁଁ ଅନ୍ୟ କିଛି ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବିନାହିଁ।
ପରଂ ଶ୍ରେଯଃ ପାଣ୍ଡଵେଯା ମଯୋକ୍ତଂ ନ ମେ ତଚ୍ଚ ଶୁତଵାନାମ୍ବିକେଯଃ। ଯଥାଽଽତୁରସ୍ଯେଵ ହି ପଥ୍ଯମୌପଧଂ ନ ରୋଚନତେ ସ୍ମାସ୍ଯ ତଦୁଚ୍ଯମାନମ୍
ମୁଁ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭଲ କଥା କହିଥିଲି, କିନ୍ତୁ ଅମ୍ବିକାଙ୍କ ପୁଅ ଏହାକୁ ଶୁଣିଲେ ନାହିଁ। ଯେପରି ରୋଗୀ ଲୋକଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ମନେ ହୁଏ ନାହିଁ, ସେପରି ମୋ କଥା ତାଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗିଲା ନାହିଁ।
ନ ଶ୍ରେଯସେ ଯତତେଽଜାତଶତ୍ରୋ ସ୍ତ୍ରୀ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯସ୍ଯେଵ ଗୃହେ ପ୍ରଦୁଷ୍ଟା। ଧ୍ରୁଵଂ ନ ରୋଚେଦ୍ଭରତର୍ଷଭସ୍ଯ ପତିଃ କୁମାର୍ଯା ଇଵ ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷଃ
ହେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଶତ୍ରୁ, ତୁମେ ନିଜ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁନାହାଁ, ଯେପରି ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ ଘରେ ଦୁଷ୍ଟ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ଥାଏ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଭାରତବଂଶୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପତି ଛଅ ବର୍ଷର କନ୍ୟା ସହିତ ଯେପରି ଆନନ୍ଦ ମାନେ ନାହାଁ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରିପାରିବ ନାହିଁ।
ଧ୍ରୁଵଂ ଵିନାଶୋ ନୃପ କୌରଵାଣାଂ ନ ଵୈ ଶ୍ରେଯୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ପରୈତି। ଯଥା ଚ ପର୍ଣେ ପୁଷ୍କରସ୍ଯାଵସିକ୍ତଂ ଜଲଂ ନ ତିଷ୍ଠେତ୍ପଥ୍ଯମୁକ୍ତଂ ତଥାଽସ୍ମିନ୍
ହେ ରାଜା, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କୌରବମାନଙ୍କ ବିନାଶ ହେବ, କାରଣ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଭଲ ପଥ ଅନୁସରଣ କରୁନାହାଁ। ଯେପରି ପଦ୍ମପତ୍ର ଉପରେ ପାଣି ଟିକି ରହେନାହିଁ, ସେପରି ଉପଦେଶ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଲାଗି ରହେନାହିଁ।
ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋଽବ୍ରଵୀନ୍ମାଂ ଯସ୍ମିଞ୍ଶ୍ରଦ୍ଧା ତଵ ତତ୍ର ପ୍ରଯାହି। ନାହଂ ଭୂଯଃ କାମଯେ ତ୍ଵାଂ ସହାଯଂ ମହୀମିମାଂ ପାଲଯିତୁଂ ପୁରଂ ଵା
ତାପରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ମୋତେ କହିଲେ: 'ତୁମର ଯେଉଁଠାରେ ଭରସା ଅଛି, ସେଠାକୁ ଯାଅ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସହଯୋଗୀ ଭାବେ ଚାହୁଁନାହିଁ, ଏହି ରାଜ୍ୟ କିମ୍ବା ଏହି ସହର ଚାଲାଇବା ପାଇଁ।'
ସୋହଂ ତ୍ଯକ୍ତୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ରାଜ୍ଞା ପ୍ରଶାସିତୁଂ ତ୍ଵାମୁପଯାତୋ ନରେନ୍ଦ୍ର। ତଦ୍ଵୈ ସର୍ଵଂ ଯନ୍ମଯୋକ୍ତଂ ସଭାଯାଂ ତଦ୍ଧାର୍ଯତାଂ ଯତ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଭୂଯଃ
ଏଭଳି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇ, ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ହେ ରାଜା, ଉପଦେଶ ଦେବାକୁ। ମୁଁ ସଭାରେ ଯାହା କହିଥିଲି, ତାହା ମନେ ରଖ, କାରଣ ମୁଁ ପୁଣି ସେଇ କଥା କହିବି।
କ୍ଲେଶୈସ୍ତୀର୍ଵ୍ରର୍ଯୁଜ୍ଯମାନଃ ସପତ୍ନୈଃ କ୍ଷମାଂ କୁର୍ଵନ୍କାଲମୁପାସତେ ଯଃ। ସଂଵର୍ଧଯନ୍ସ୍ତୋକମିଵାଗ୍ରିମାତ୍ମଵାନ୍ ସ ଵୈ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ପୃଥିଵୀମେକ ଏଵ
ଯେଉଁଠି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର କଷ୍ଟ ଭୋଗ କରି, ଧୈର୍ୟ ଧରି ସମୟ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କରେ, ଏବଂ ନିଜ ଛୋଟ ସେନାକୁ ଅଗ୍ନି ପରି ପାଳନ କରେ, ସେଉଁଠି ଏକା ଲୋକ ଏହି ପୃଥିବୀର ଭୋଗ କରେ।
ଯସ୍ଯାଵିଭକ୍ତଂ ଵସୁ ରାଜନ୍ସହାଯୈ- ସ୍ତସ୍ଯ ଦୁଃଖସ୍ଯାଂଶଭାଜଃ ସହାଯାଃ। ସହାଯାନାମେଷ ସଂଗ୍ରଗଣେଽଭ୍ଯୁପାଯଃ ସହାଯାପ୍ତୌ ପୃଥିଵୀପ୍ରାପ୍ତିମାହୁଃ
ହେ ରାଜା, ଯାହାଙ୍କର ଧନ ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଖଣ୍ଡ ଅଛି, ସେମାନଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ତାଙ୍କ ଦୁଃଖର ଅଂଶୀ ହୁଅନ୍ତି। ସହଯୋଗୀ ଜମା କରିବାର ଏହି ଉପାୟ, ସହଯୋଗୀ ମିଳିଲେ ପୃଥିବୀ ମିଳିଥାଏ ବୋଲି ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ କହନ୍ତି।
ସତ୍ଯଂ ଶ୍ରେଷ୍ଟଂ ପାଣ୍ଡଵା ନିଷ୍ପ୍ରଲାପଂ ତୁଲ୍ଯଂ ଚାନ୍ନଂ ସହ ଭୋଜ୍ଯଂ ସହାଯୈଃ। ଆତ୍ମା ଚୈଷାମଗ୍ରତୋ ନାତିଵର୍ତେ ଦେଵଂ ଵୃତ୍ତିର୍ଵର୍ଧତେ ଭୂମିପାଲ
ସତ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ, ହେ ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଏଠାରେ କୌଣସି ଚଳାକି ନାହିଁ; ଖାଦ୍ୟ ସମାନ ଭାଗରେ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଭାଗ କରି ଖାଇବା ଉଚିତ। ନେତା ତାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରୁନାହାଁ, ଏପରି ଆଚରଣ ରହିଲେ, ହେ ରାଜା, ଶ୍ରୀବୃଦ୍ଧି ହୁଏ।
ଏଵଂ କରିଷ୍ଯାମି ଯଥା ବ୍ରଵୀପି ପରାଂ ବୁଦ୍ଧିମୁପଗମ୍ଯାପ୍ରମତ୍ତଃ। ଯଚ୍ଚାପ୍ଯନ୍ଯଦ୍ଦେଶକାଲୋପପନ୍ନଂ ତଦ୍ଵୈ ଵାଚ୍ଯଂ ତତ୍କରିଷ୍ଯାମି କୃତ୍ସ୍ନମ୍
ମୁଁ ତୁମେ ଯେପରି କହିବ, ସେପରି କରିବି, ଉଚ୍ଚ ବୁଦ୍ଧି ଓ ସଚେତନ ହୋଇ। ଏବଂ ଦେଶ କିମ୍ବା ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଯାହା ଉପଯୁକ୍ତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ କହିବି ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବି।
ଗତେ ତୁ ଵିଦୁରେ ରାଜନ୍ନାଶ୍ରମଂ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ପ୍ରତି। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଃ ପର୍ଯତପ୍ଯତ ଦୁର୍ମନାଃ
ବିଦୁର ଯେତେବେଳେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ଚାଲିଗଲେ, ହେ ରାଜା, ତେବେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ମହାବୁଦ୍ଧିମାନ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
[ଵିଦୁରସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵଂ ଚ ସନ୍ଧିଵିଗ୍ରହକାରିତମ୍। ଵିଵୃଦ୍ଧିଂ ଚ ପରାଂ ମତ୍ଵା ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଭଵିଷ୍ଯତି ।।]
ବିଦୁରଙ୍କ ପ୍ରଭାବ, ସନ୍ଧି ଓ ବିଗ୍ରହ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ଦକ୍ଷତା, ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଭବିଷ୍ୟତର ମହାନ ସମୃଦ୍ଧି ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି—
ସ ସଭାଦ୍ଵାରମାଗମ୍ଯ ଵିଦୁରସ୍ମାରମୋହିତଃ। ସମକ୍ଷଂ ପାର୍ଥିଵେନଦ୍ରାଣାଂ ଵିସଂଜ୍ଞଃ ପ୍ରାପତଦ୍ଭୁଵି
ସେ ସଭା ଦ୍ୱାରକୁ ଆସି, ବିଦୁରଙ୍କ ଚିନ୍ତାରେ ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ରାଜାମାନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଚେତନ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସ ତୁ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଚିରାତ୍ସଂଜ୍ଞାଂ ସମୁତ୍ଥାଯ ମହୀତଲାତ୍। ସମୀପୋପସ୍ଥିତଂ ରାଜା ସଂଜଯଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ସଚେତନ ହୋଇ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଭୂମିରୁ ଉଠି, ନିକଟରେ ଥିବା ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଭ୍ରାତା ମମ ସୁହୃଚ୍ଚୈଵ ସାକ୍ଷାଦ୍ଧର୍ମ ଇଵାପରଃ। ତସ୍ଯ ସ୍ମୃତ୍ଯାଽଦ୍ଯ ସୁଭୃଶଂ ହୃଦଯଂ ଦୀର୍ଯତୀଵମେ
ମୋ ଭାଇ ଏବଂ ବନ୍ଧୁ, ସତ୍ୟରେ ଧର୍ମର ଅନ୍ୟ ଏକ ରୂପ ଭଳି। ଆଜି ତାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଉଥିବାରୁ, ମୋର ହୃଦୟ ଗଭୀର ଭାବେ ବିଦୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି।
ତମାନଯ ସ୍ଵଧର୍ମଜ୍ଞଂ ମମ ଭ୍ରାତରମାଶୁ ଵୈ। ଇତି ବ୍ରୁଵନ୍ସ ନୃପତିଃ କୃପଣଂ ପର୍ଯଦେଵଯତ୍
ମୋ ଭାଇ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ଜାଣିଥିବା ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣିଦେ। ଏପରି କହି, ରାଜା ଦୁଃଖରେ ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ିଲେ।
ପଶ୍ଚାତ୍ତାପାଭିସଂତପ୍ତୋ ଵିଦୁରସ୍ମାରମୋହିତଃ। ଭ୍ରାତୃଶ୍ନେହାଦିଦଂ ରାଜା ସଂଜଯଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ପଛରୁ ଅନୁତାପରେ ପିଡ଼ିତ ଏବଂ ବିଦୁରଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ, ରାଜା ଭାଇପ୍ରତି ସ୍ନେହରୁ ସଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଗଚ୍ଛ ସଂଜଯ ଜାନୀହି ଭ୍ରାତରଂ ଵିଦୁରଂ ମମ। ଯଦି ଜୀଵତି ରୋଷେଣ ମଯା ପାପେନ ନିର୍ଧୁତଃ
ସଞ୍ଜୟ, ଯାଅ, ମୋ ଭାଇ ବିଦୁରଙ୍କୁ ଖୋଜିଦେଖ। ସେ ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି କି ନାହିଁ, ଦେଖିଆ। ମୋର କ୍ରୋଧ ଓ ପାପରେ ସେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।