ନ ତେଷାମାପଦଃ ସନ୍ତି ନାଧଯୋ ଵ୍ଯାଧଯସ୍ତଥା। ଯେ ତଵାନନ୍ଯମନସା କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯର୍ଚନଵନ୍ଦନମ୍
ଯେମାନେ ତୁମକୁ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ପୂଜା ଓ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ ଦୁଃଖ, ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗ ଆସେ ନାହିଁ।
ସର୍ଵରୋଗୈର୍ଵିରହିତାଃ ସର୍ଵପାପାଵିଵର୍ଜିତାଃ। ତ୍ଵଦ୍ଭାଵଭକ୍ତାଃ ସୁଖିନୋ ଭଵନ୍ତି ଚିରଜୀଵିନଃ
ଯେମାନେ ତୁମେ ଉପରେ ଭକ୍ତି ଓ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଦୂର, ସୁଖୀ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଅନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ମମାପନ୍ନକାମସ୍ଯ ସର୍ଵାତିଥ୍ଯଂ ଚିକୀର୍ଷତଃ। ଅନ୍ନମନ୍ନପତେ ଦାତୁମଭିତଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାଽର୍ହସି
ଅନ୍ନର ଠାକୁର, ମୁଁ ଯିଏ ଅଭାବରେ ଅଛି ଓ ସମସ୍ତ ଅତିଥିଙ୍କୁ ଆଦର କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋତେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଚାରିପଟେ ଅନ୍ନ ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଯେଚ ତେଽନୁଚରାଃ ସର୍ଵେ ପାଦୋପାନ୍ତଂ ସମାଶ୍ରିତାଃ। ମାଠରାରୁଣଦଣ୍ଡାଦ୍ଯାସ୍ତାଂସ୍ତାନ୍ଵନ୍ଦେଽଶନିକ୍ଷୁଭାନ୍
ତୁମର ସମସ୍ତ ସେବକ, ଯେମାନେ ତୁମର ପାଦପଦ୍ମ ନିକଟରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି—ମାଠର, ଅରୁଣ, ଦଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସଦୃଶ ଉତ୍କଳିତ ଦେଖି ନମସ୍କାର କରେ।
କ୍ଷୁଭଯା ସହିତା ମୈତ୍ରୀ ଯାଶ୍ଚାନ୍ଯା ଭୂତମାତରଃ। ତାଶ୍ଚ ସର୍ଵା ନମସ୍ଯାମି ପାନ୍ତୁ ମାଂ ଶରଣାଗତମ୍ ।।]
ଯେଉଁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୂତମାତାମାନେ ଅସ୍ଥିରତା ଓ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକତ୍ରିତ, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ; ସେମାନେ ମୋତେ, ଯିଏ ଶରଣ ନେଇଛି, ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
କଣ୍ଠଦଘ୍ନେ ଜଲେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ମନ୍ତ୍ରୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଶ୍ଚ ତୋଷିତଃ। ତତୋ ଦିଵାକରଃ ପ୍ରୀତୋ ଦର୍ଶଯାମାସ ପାଣ୍ଡଵମ୍। ଦୀପ୍ଯମାନଃ ସ୍ଵଵପୁଷା ଜ୍ଵଲନ୍ନିଵ ହୁତାଶନଃ
ଗଳା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଣିରେ ଦଢ଼ି, ମନ୍ତ୍ର ଓ ସ୍ତୁତିରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ତାପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଦିବାକର ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ନିଜ ଦେହର ତେଜରେ ଦେଖାଇଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳିଉଛି।
ଯତ୍ତେଽଭିଲଷିତଂ କିଂଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵମଵାପ୍ସ୍ଯସି। ଅହମନ୍ନଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ସପ୍ତ ପଞ୍ଚ ଚ ତେ ସମାଃ
ତୁମେ ଯେଉଁଠି ସତ୍ୟ ସହିତ ଯାହା ଆଶା କରିଛ, ସେ ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଇବ। ମୁଁ ତୁମକୁ ସାତ ବର୍ଷ ଓ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଦେବି।
ଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ ପିଠରଂ ତାମ୍ରଂ ମଯା ଦତ୍ତଂ ନରାଧିପ। ଯାଵଦ୍ଵର୍ତ୍ସ୍ଯତି ପାଞ୍ଚାଲୀ ପାତ୍ରେଣାନେନ ସୁଵ୍ରତ
ହେ ରାଜା, ଏହି ତାମ୍ବା ପିଠାରି ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ଏହା ଧର। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ରୌପଦୀ ଏହି ପାତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଦ୍ୟ କ୍ଷୟ ହେବ ନାହିଁ।
ଫଲମୂଲାମିଷଂ ଶାକଂ ସଂସ୍କୃତଂ ଯନ୍ମହାନସେ। ଚତୁର୍ଵିଧଂ ତଦନ୍ନାଦ୍ଯମକ୍ଷଯ୍ଯଂ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଇତଶ୍ଚତୁର୍ଦଶେ ଵର୍ଷେ ଭୂଯୋ ରାଜ୍ଯମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ଫଳ, କନ୍ଦମୂଳ, ମାଂସ ଓ ଶାକ—ରନ୍ନାଘରେ ଯେଉଁ ଚାରି ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ପକାଯିବ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଅକ୍ଷୟ ହେବ। ଏବଂ ଏଠାରୁ ଚଉଦ୍ଦ ବର୍ଷ ପରେ ତୁମେ ପୁନି ରାଜ୍ୟ ପାଇବ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଭଗଵାଂସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ଏପରି କହି, ଭଗବାନ୍ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ଵରଂ ତୁ କୌନ୍ତେଯୋ ଜଲାଦୁତ୍ତୀର୍ଯ ଧର୍ମଵିତ୍। ଜଗ୍ରାହ ପାଦୌ ଧୌମ୍ଯସ୍ଯ ଭ୍ରାତୄଂଶ୍ଚ ପରିଷସ୍ଵଜେ
ବର ପାଇ ନି, ଧର୍ମଜ୍ଞ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଜଳରୁ ବାହାରି, ଧୌମ୍ୟଙ୍କର ପାଦ ଧରିଲେ ଓ ଭାଇମାନୋଁକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ସହ-ସଂଗମ୍ଯ ପଶ୍ଯମାନୋଽପଯାତ୍ପ୍ରାଭୁଃ। ମହାନସେ ତଦାନ୍ନଂ ତୁ ସାଧଯାମାସ ପାଣ୍ଡଵଃ
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସହିତ ମିଶି, ସେଇ ପାଣ୍ଡବ ରନ୍ନାଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଖାଦ୍ୟ ପକାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସଂସ୍କୃତଂ ପ୍ରସଵଂ ଯାତି ସ୍ଵଲ୍ପମନ୍ନଂ ଚତୁର୍ଵିଧମ୍। ଅକ୍ଷଯ୍ଯଂ ଵର୍ଧତେ ଚାନ୍ନଂ ତେନାଭୋଜଯତ ଦ୍ଵିଜାନ୍
ଅଳ୍ପ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଚାରି ପ୍ରକାର ପକାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଅକ୍ଷୟ ହେଲା, ଏବଂ ବଢ଼ିଗଲା; ଏହିଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେ ଦ୍ୱିଜମାନୋଁକୁ ଭୋଜନ କରାଇଲେ।
ଭୁକ୍ତଵତ୍ସୁ ଚ ଵିପ୍ରେଷୁ ଭୋଜଯିତ୍ଵାଽନୁଜାନପି। ଶେଷଂ ଵିଘସସଂଜ୍ଞଂ ତୁପଶ୍ଚାଦ୍ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୋଜନ କରି ଶେଷେ, ଭାଇମାନୋଁକୁ ଖାଇଦେଇ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଶେଷ ଅଂଶ, ଯାହାକୁ 'ବିଘସ' କୁହାଯାଏ, ତାହା ଖାଇଥିଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଭୋଜଯିତ୍ଵା ଶେଷମଶ୍ନାତି ପାର୍ଷତୀ। [ଦ୍ରୌପଦ୍ଯାଂ ଭୁଜ୍ଯମାନାଯାଂ ତଦନ୍ନଂ କ୍ଷଯମେତି ଚ ।।]
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଭୋଜନ କରାଇ ଶେଷେ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଶେଷ ଅଂଶ ଖାଇଥିଲେ; ଦ୍ରୌପଦୀ ଖାଇବା ସହିତ ଖାଦ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ଏଵଂ ଦିଵାକରାତ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ଦିଵାକରସମପ୍ରଭଃ। କାମାନ୍ମନୋଭିଲଷିତାନ୍ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋଽଦଦାତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ଏପରି ଭାବେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭୁ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନୋଁକୁ ମନରେ ଯାହା ଆଶା ଥିଲା, ସେସବୁ ପୂରଣ କରାଯାଇଲା।
ପୁରୋହିତପୁରୋଗାଶ୍ଚ ତିଥିନକ୍ଷତ୍ରପର୍ଵସୁ। ଇଜ୍ଯାର୍ଥେ ସଂପ୍ରଵର୍ତନ୍ତେ ଵିଧିମନ୍ତ୍ରପ୍ରମାଣତଃ
ପୁରୋହିତଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ତିଥି, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ପର୍ବଦିନରେ, ସମସ୍ତେ ବିଧି ଓ ମନ୍ତ୍ର ଅନୁଯାୟୀ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିଲେ।
ତତଃ କୃତସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନା ଧୌମ୍ଯେନ ସହ ପାଣ୍ଡଵାଃ। ଦ୍ଵିଜସଙ୍ଘୈଃ ପରିଵୃତାଃ ପ୍ରଯଯୁଃ କାମ୍ଯକଂ ଵନମ୍
ତାପରେ, ଧୌମ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନୋଁକୁ ସହ ଘେରି, କାମ୍ୟକ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ପୁଷ୍ପୋପହାରବଲିଭିର୍ବହୁଶଶ୍ଚ ଯଥାଵିଧି। ସର୍ଵାତ୍ମଭୂତଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଯତପ୍ରାଣୋ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଫୁଲ ଓ ବଳି ଦେଇ, ବାରମ୍ବାର ଏବଂ ବିଧିମାନେ ଯଥାଯଥା, ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ନିୟମିତ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଥିଲେ।
ସ୍ତଵେନ କେନ ଵିପ୍ରର୍ଷେ ସ ତୁ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଵିପ୍ରାର୍ଥମାରାଧିତଵାନ୍ସୂର୍ଯମଦ୍ଭୁତଵିକ୍ରମମ୍
ଏକ ଶ୍ଲୋକ ଦ୍ୱାରା, ହେ ବିପ୍ରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନୋଁ ପାଇଁ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ମଯି ସ୍ନେହୋଽସ୍ତି ଚେଦ୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ଯଦ୍ଯନୁଗ୍ରହଭାଗହମ୍। ଭଗଵନ୍ନାସ୍ତି ଚେଦ୍ଗୁଦ୍ଯଂ ତଚ୍ଚ ମେ ବ୍ରୂହି ସାଂପ୍ରତମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯଦି ତୁମେ ମୋତେ ଭଲପାଉଛ, ଏବଂ ମୁଁ ତୁମ ଦୟାର ଯୋଗ୍ୟ, ତେବେ ଭଗବାନ୍, ଏଠି ମୋତେ କିଛି କରିବାକୁ ଅଛି କି ନାହିଁ, ସେଥିରେ ଏବେ ମୋତେ କହ।
ଶୃଣୁଷ୍ଵାଂଵହିତୋ ରାଜଞ୍ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ସମାହିତଃ। କ୍ଷଣଂ ଚ କୁରୁ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଗୁହ୍ଯଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତେ ହିତମ୍
ହେ ରାଜା, ମନ ଲଗାଇ ଶୁଣ, ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇ ଧ୍ୟାନ ଧର। ଏକ କ୍ଷଣ ଅପେକ୍ଷା କର, ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏକ ଗୁପ୍ତ ଉପଦେଶ କହିବି।
ଧୌମ୍ଯେନ ତୁ ଯଥାପ୍ରୋକ୍ତଂ ପାର୍ଥାଯ ସୁମହାତ୍ମନେ। ନାମ୍ନାମଷ୍ଟୋତ୍ତରଂ ପୁଣ୍ଯଂ ଶତଂ ତଚ୍ଛୃଣୁ ଭୂପତେ
ଧୌମ୍ୟଙ୍କ କହିଥିବା ପ୍ରକାର, ହେ ମହାତ୍ମା ପାର୍ଥ, ଏହି ପବିତ୍ର ଏକଶଅଠି ନାମ ଶୁଣ, ହେ ଭୂପତି, ଏହାକୁ ଶୁଣ।
ସୂର୍ଯୋଽର୍ଯଭା ଭଗସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ପୂଷାଽର୍କଃ ସଵିତା ରଵିଃ। ଗଭସ୍ତିମାନଜଃ କାଲୋ ମୃତ୍ଯୁର୍ଧାତା ପ୍ରଭାକରଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅର୍ୟମା, ଭଗ, ତ୍ୱଷ୍ଟା, ପୂଷା, ଅର୍କ, ସବିତା, ରବି, ଗଭସ୍ତିମାନ୍, ଅଜ, କାଳ, ମୃତ୍ୟୁ, ଧାତା, ପ୍ରଭାକର—
ପୃଥିଵ୍ଯାପଶ୍ଚ ତେଜଶ୍ଚ ଖଂ ଵାଯୁଶ୍ଚ ପରାଯଣମ୍। ସୋମୋ ବୃହସ୍ପତିଃ ଶୁକ୍ରୋ ବୁଧୋଽଙ୍ଗାରକ ଏଵ ଚ
ପୃଥିବୀ, ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ଆକାଶ ଓ ବାୟୁ — ଏହିମାନେ ତୁମର ନିବାସ ସ୍ଥାନ। ସୋମ, ବୃହସ୍ପତି, ଶୁକ୍ର, ବୁଧ ଓ ଅଙ୍ଗାରକ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଅଂଶ।
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଵସ୍ଵାନ୍ଦୀପ୍ତାଂଶୁଃ ଶୁଚିଃ ଶୌରିଃ ଶନୈଶ୍ଚରଃ। ବ୍ରହ୍ମା ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ସ୍କନ୍ଦୋ ଵୈଶ୍ରଵଣୋ ଯମଃ
ଇନ୍ଦ୍ର, ବିବସ୍ବାନ୍, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକର ଧାରୀ, ପବିତ୍ର, ଶୌରି, ଶନି, ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ସ୍କନ୍ଦ, କୁବେର ଓ ଯମ — ସମସ୍ତେ ତୁମ ଅଂଶ।
ଵୈଦ୍ଯୁତୋ ଜାଠରଶ୍ଚାଗ୍ନିରୈନ୍ଧନସ୍ତେଜସାଂ ପତିଃ। ଧର୍ମଧ୍ଵଜୋ ଵେଦକର୍ତା ଵେଗାଙ୍ଗୋ ଵେଦଵାହନଃ
ବିଦ୍ୟୁତ, ଜଠରାଗ୍ନି, ହୋମ ଅଗ୍ନି, ଅଗ୍ନିର ମାଲିକ, ଧର୍ମର ପତାକା, ବେଦର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ତୀବ୍ର ଗତିଶୀଳ, ବେଦବାହକ — ଏହିମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଅଂଶ।
କୃତଂ ତ୍ରେତା ଦ୍ଵାପରଶ୍ଚ କଲିଃ ସର୍ଵାମରାଶ୍ରଯଃ। କଲା କାଷ୍ଠା ମୁହୂର୍ତାଶ୍ଚ ପକ୍ଷା ମାସା ଋତୁସ୍ତଥା
କୃତ, ତ୍ରେତା, ଦ୍ୱାପର ଓ କଳି — ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ। କଳା, କଷ୍ଠା, ମୁହୂର୍ତ୍ତ, ପକ୍ଷ, ମାସ ଓ ଋତୁ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଅଂଶ।
ସଂଵତ୍ସରକରୋଽଶ୍ଵତ୍ଥଃ କାଲଚକ୍ରୋ ଵିଭାଵସୁଃ। ପୁରୁଷଃ ଶାଶ୍ଵତୋ ଯୋଗୀ ଵ୍ଯକ୍ତାଵ୍ଯକ୍ତଃ ସନାତନଃ
ବର୍ଷ ତିଆରିକର୍ତ୍ତା, ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ବୃକ୍ଷ, ସମୟର ଚକ୍ର, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି, ଚିରଞ୍ଜୀବ ପୁରୁଷ, ଯୋଗୀ, ପ୍ରକଟ ଓ ଅପ୍ରକଟ, ସନାତନ — ଏହିମାନେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ଅଂଶ।
ଲୋକାଧ୍ଯକ୍ଷଃ ସୁରାଧ୍ଯକ୍ଷୋ ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ତମୋନୁଦଃ। ଵରୁଣଃ ସାଗରୋଂଶଶ୍ଚ ଜୀମୂତୋ ଜୀଵନୋଽରିହା
ସମସ୍ତ ଲୋକର ଦେଖାଶୁଣାକାରୀ, ଦେବତାଙ୍କର ମାଲିକ, ସୃଷ୍ଟିର ଶିଳ୍ପୀ, ଅନ୍ଧକାର ଦୂରକର୍ତ୍ତା, ବରୁଣ, ସାଗର, ସାଗରର ଅଂଶ, ମେଘ, ଜୀବନ ଦାତା, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ।