ସବ୍ରହ୍ମକେଷୁ ଲୋକେଷୁ ସପ୍ତସ୍ଵପ୍ଯଖିଲେଷୁ ଚ। ନ ତଦ୍ଭୂତମହଂ ମନ୍ଯେ ଯଦର୍କାଦତିରିଚ୍ଯତେ
ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ସପ୍ତ ଲୋକରେ, ମୁଁ ଭାବି ନପାଉଁ ଯେ ସୂର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ଅଧିକ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ଅଛି।
ସନ୍ତି ଚାନ୍ଯାନି ସତ୍ଵାନିଵୀର୍ଯଵନ୍ତି ମହାନ୍ତି ଚ। ନ ତୁ ତେଷାଂ ତଥା ଦୀପ୍ତିଃ ପ୍ରଭାଵୋ ଵାଯଥା ତଵ
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବଡ଼ ପ୍ରାଣୀ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ଏମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କିମ୍ବା ପ୍ରଭାବ ନାହିଁ, ଯେପରି ତୁମର।
ଜ୍ଯୋତୀଷିତ୍ଵଯି ସର୍ଵାଣି ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଜ୍ଯୋତିଷାଂ ପତିଃ। ତ୍ଵଯିସତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ସତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ସର୍ଵେଭାଵାଶ୍ଚ ସାତ୍ତ୍ଵିକାଃ
ସମସ୍ତ ଜ୍ୟୋତି ତୁମରେ ଅଛି; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆଲୋକର ନାଥ। ସମସ୍ତ ଜୀବନ ଓ ଭଲପାଇବା ତୁମରେ ଅଛି; ସମସ୍ତ ସତ୍ତ୍ୱିକ ପ୍ରାଣୀ ତୁମରେ ବସିଛନ୍ତି।
ତ୍ଵତ୍ତେଜସା କୃତଂଚକ୍ରଂ ସୁନାଭଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା। ଦେଵାରୀଣାଂ ମଦୋ ଯେନ ନାଶିତଃ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵନା
ତୁମର ତେଜରେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦ୍ୱାରା ସୁନାଭ ଚକ୍ର ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ବା ଦେବଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵମାଦାଯାଂଶୁଭିସ୍ତେଜୋ ନିଦାଘେ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍। ସର୍ଵୌଷଧିରସାନାଂ ଚ ପୁନର୍ଵର୍ଷାସୁ ମୁଞ୍ଚସି
ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ତୁମେ ତୁମର କିରଣରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଶକ୍ତି ଶୋଷଣ କର, ଏବଂ ବର୍ଷାକାଳରେ ସେହି ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଔଷଧିରସ ପାଇଁ ପୁନି ମୁକ୍ତ କର।
ତପନ୍ତ୍ଯନ୍ତେ ଦହନ୍ତ୍ଯନ୍ଯେ ଗର୍ଜନ୍ତ୍ଯନ୍ଯେ ତଥା ଘନାଃ। ଵିଦ୍ଯୋତନ୍ତେ ପ୍ରଵର୍ଷନ୍ତି ତଵ ପ୍ରାଵୃଷି ରଶ୍ମଯଃ
ଶେଷବେଳେ କିଛି ଜଳ ଉତ୍ତାପ ଦେଇଥାଏ, କିଛି ଜଳ ଜଳାଇଥାଏ, କିଛି ମେଘ ଗର୍ଜନ କରେ; ବର୍ଷାକାଳରେ ତୁମର କିରଣ ଚମକେ, ଗର୍ଜନ କରେ ଏବଂ ବର୍ଷା କରେ।
ନ ତଥା ସୁଖଯତ୍ଯଗ୍ନିର୍ନ ପ୍ରାଵାରା ନ କମ୍ବଲାଃ। ଶୀତଵାତାର୍ଦିତଂ ଲୋକଂ ଯଥା ତଵ ମରୀଚଯଃ
ଅଗ୍ନି, ଚଦର୍, କିମ୍ବା କମ୍ବଳ ଯେପରି ସୀତ ଓ ବାତରେ ପୀଡ଼ିତ ଲୋକମାନେକୁ ସୁଖ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ, ତୁମର କିରଣ ଯେପରି ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ତ୍ରଯୋଦଶଦ୍ଵୀପଵତୀଂ ଗୋଭିର୍ଭାସଯସେ ମହୀମ୍। ତ୍ରଯାଣାମପି ଲୋକାନାଂ ହିତାଯୈକଃ ପ୍ରଵର୍ତସେ
ତୁମର କିରଣରେ ତ୍ରୟୋଦଶ ଦ୍ୱୀପ ସହିତ ପୃଥିବୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ତିନି ଲୋକର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମେ ଏକା ଚଳିତ ହୁଅ।
ତଵ ଯଦ୍ଯୁଦଯୋ ନ ସ୍ଯାଦନ୍ଧଂ ଜଗଦିଦଂ ଭଵେତ୍। ନ ଚ ଧର୍ମାର୍ଥକାମେଷୁ ପ୍ରଵର୍ତେରନ୍ମନୀଷିଣଃ
ତୁମେ ଉଦୟ ନ କରିଥାନ୍ତି, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅନ୍ଧାରରେ ଡୁବିଯାଇଥାନ୍ତା। ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକମାନେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମରେ ଲାଗିପଡିନଥାନ୍ତେ।
ଆଧାନପଶୁବନ୍ଧେଷ୍ଟିମନ୍ତ୍ରଯଜ୍ଞତପଃକ୍ରିଯାଃ। ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦଵାପ୍ଯନ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମକ୍ଷତ୍ରଵିଶାଂ ଗଣୈଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଆଧାନ, ପଶୁବଳି, ହୋମ, ମନ୍ତ୍ର, ଯଜ୍ଞ ଓ ତପସ୍ୟା ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ତୁମର କୃପାରେ ସଫଳ କରନ୍ତି।
ଯଦହର୍ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସହସ୍ରଯୁଗସଂମିତମ୍। ତସ୍ଯ ତ୍ଵମାଦିରନ୍ତଶ୍ଚ କାଲଜ୍ଞୈଃ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକ ଦିନ, ଯାହା ହଜାର ଯୁଗ ସମାନ, ସେହି ଦିନର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ତୁମକୁ କାଳ ଜଣା ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି।
ମନୂନାଂ ମନୁପୁତ୍ରାଣାଂ ଜଗତୋଽମାନଵସ୍ଯ ଚ। ମନ୍ଵନ୍ତରାଣାଂ ସର୍ଵେଷାମୀଶ୍ଵରାଣାଂ ତ୍ଵମୀଶ୍ଵରଃ
ମନୁମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଅମାନବ ଜଗତ, ସମସ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତର ଓ ସମସ୍ତ ଶାସକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଠାକୁର।
ସଂହାରକାଲେ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ତଵ କ୍ରୋଧଵିନିଃସୃତଃ। ସଂଵର୍ତକାଗ୍ନିସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଭସ୍ମୀକୃତ୍ଯାଵତିଷ୍ଠତେ
ସଂହାର ସମୟ ଆସିଲେ, ତୁମର କ୍ରୋଧରୁ ବିଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ସଂବର୍ତ୍ତକ ଅଗ୍ନି ତିନି ଲୋକକୁ ଭସ୍ମ କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହେ।
ତ୍ଵଦ୍ଦୀଧିତିସମୁତ୍ପନ୍ନା ନାନାଵର୍ଣ ମହାଘନାଃ। ସୈରାଵତାଃ ସାଶନଯଃ କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ତୁମର ତେଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନାନା ରଙ୍ଗର ଭାରି ମେଘମାନେ, ବିଜୁଳି ସହିତ, ବିଶ୍ୱ ସଂହାରର ବଡ଼ ବନ୍ୟା ଆଣିଦେଇଥାନ୍ତି।
କୃତ୍ଵା ଦ୍ଵାଦଶଧାଽଽତ୍ମାନଂ ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯତାଂ ଗତଃ। ସଂହୃତ୍ଯୈକାର୍ଣଵଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ଶୋଷଯସି ରଶ୍ମିଭିଃ
ତୁମେ ନିଜକୁ ବାରୋଟି ଭାଗରେ ବିଭାଜିତ କରି, ବାରୋଟି ଆଦିତ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୁମର କିରଣରେ ସମସ୍ତକୁ ଏକ ମହାସାଗରରେ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଉଛ।
ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ରମାହୁସ୍ତ୍ଵଂ ରୁଦ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଜାପତିଃ। ତ୍ଵମଗ୍ନିସ୍ତ୍ଵଂ ମନଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ପ୍ରଭୁସ୍ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଶାଶ୍ଵତଂ
ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ପ୍ରଜାପତି, ଅଗ୍ନି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ମନ, ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସ୍ୱାମୀ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ହଂସଃ ସଵିତା ଭାନୁରଂଶୁମାଲୀ ଵୃଷାକପିଃ। ଵିଵସ୍ଵାନ୍ମିହିରଃ ପୂଷା ମିତ୍ରୋ ଧର୍ମସ୍ତଥୈଵ ଚ
ତୁମେ ହଂସ, ସବିତା, ଭାନୁ, କିରଣମାଳା, ବୃଷାକପି, ବିବସ୍ୱାନ୍, ମିହିର, ପୂଷା, ମିତ୍ର ଓ ଧର୍ମ ଅଟୁଟ ରୂପେ ଅଟୁଟ ଅଛ।
ସହସ୍ରରଶ୍ମିରାଦିତ୍ଯସ୍ତପନସ୍ତ୍ଵଂ ଗଵାଂ ପତିଃ। ମାର୍ତଣ୍ଡୋଽର୍କୋ ରଵିଃ ସୂର୍ଯଃ ଶରଣ୍ଯୋ ଦିନକୃତ୍ତଥା
ତୁମେ ସହସ୍ର କିରଣମୟ ଆଦିତ୍ୟ, ତାପ ଦେଉଥିବା, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ଠାକୁର, ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡ, ଅର୍କ, ରବି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶରଣ ଓ ଦିନକର ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଦିଵାକରଃ ସପ୍ତସପ୍ତିର୍ଧାମକେଶୀ ଵିରୋଚନଃ। ଆଶୁଗାମୀ ତମୋଘ୍ନଶ୍ଚ ହରିତାଶ୍ଵଶ୍ଚ କୀର୍ତ୍ଯସେ
ତୁମେ ଦିବାକର, ସପ୍ତସପ୍ତି, ଧାମକେଶୀ, ବିରୋଚନ, ତ୍ୱରିତ ଗତିଶୀଳ, ଅନ୍ଧକାର ନାଶକ ଓ ହରିତାଶ୍ୱ ଭାବେ ଖ୍ୟାତ।
ସପ୍ତମ୍ଯାଗଥଵା ଷଷ୍ଠ୍ଯାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୂଜାଂ କରୋତି ଯଃ। ଅନିର୍ଵିଣ୍ଣୋଽନହଂକାରୀ ତଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଭଜତେ ନରମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକେ ସପ୍ତମୀ କିମ୍ବା ଷଷ୍ଠୀ ତିଥିରେ ଭକ୍ତି ସହିତ, ଅନ୍ତଃକରଣରେ କ୍ଲାନ୍ତି ଓ ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦୟା କରନ୍ତି।
ନ ତେଷାମାପଦଃ ସନ୍ତି ନାଧଯୋ ଵ୍ଯାଧଯସ୍ତଥା। ଯେ ତଵାନନ୍ଯମନସା କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯର୍ଚନଵନ୍ଦନମ୍
ଯେମାନେ ତୁମକୁ ଏକାଗ୍ର ମନରେ ପୂଜା ଓ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ କେବେ ଦୁଃଖ, ଦୁଃଖ ଓ ରୋଗ ଆସେ ନାହିଁ।
ସର୍ଵରୋଗୈର୍ଵିରହିତାଃ ସର୍ଵପାପାଵିଵର୍ଜିତାଃ। ତ୍ଵଦ୍ଭାଵଭକ୍ତାଃ ସୁଖିନୋ ଭଵନ୍ତି ଚିରଜୀଵିନଃ
ଯେମାନେ ତୁମେ ଉପରେ ଭକ୍ତି ଓ ଧ୍ୟାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ଦୂର, ସୁଖୀ ଓ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଅନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ମମାପନ୍ନକାମସ୍ଯ ସର୍ଵାତିଥ୍ଯଂ ଚିକୀର୍ଷତଃ। ଅନ୍ନମନ୍ନପତେ ଦାତୁମଭିତଃ ଶ୍ରଦ୍ଧଯାଽର୍ହସି
ଅନ୍ନର ଠାକୁର, ମୁଁ ଯିଏ ଅଭାବରେ ଅଛି ଓ ସମସ୍ତ ଅତିଥିଙ୍କୁ ଆଦର କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ମୋତେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଚାରିପଟେ ଅନ୍ନ ଦେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଯେଚ ତେଽନୁଚରାଃ ସର୍ଵେ ପାଦୋପାନ୍ତଂ ସମାଶ୍ରିତାଃ। ମାଠରାରୁଣଦଣ୍ଡାଦ୍ଯାସ୍ତାଂସ୍ତାନ୍ଵନ୍ଦେଽଶନିକ୍ଷୁଭାନ୍
ତୁମର ସମସ୍ତ ସେବକ, ଯେମାନେ ତୁମର ପାଦପଦ୍ମ ନିକଟରେ ଶରଣ ନେଇଛନ୍ତି—ମାଠର, ଅରୁଣ, ଦଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସଦୃଶ ଉତ୍କଳିତ ଦେଖି ନମସ୍କାର କରେ।
କ୍ଷୁଭଯା ସହିତା ମୈତ୍ରୀ ଯାଶ୍ଚାନ୍ଯା ଭୂତମାତରଃ। ତାଶ୍ଚ ସର୍ଵା ନମସ୍ଯାମି ପାନ୍ତୁ ମାଂ ଶରଣାଗତମ୍ ।।]
ଯେଉଁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୂତମାତାମାନେ ଅସ୍ଥିରତା ଓ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏକତ୍ରିତ, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ; ସେମାନେ ମୋତେ, ଯିଏ ଶରଣ ନେଇଛି, ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
କଣ୍ଠଦଘ୍ନେ ଜଲେ ସ୍ଥିତ୍ଵା ମନ୍ତ୍ରୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଶ୍ଚ ତୋଷିତଃ। ତତୋ ଦିଵାକରଃ ପ୍ରୀତୋ ଦର୍ଶଯାମାସ ପାଣ୍ଡଵମ୍। ଦୀପ୍ଯମାନଃ ସ୍ଵଵପୁଷା ଜ୍ଵଲନ୍ନିଵ ହୁତାଶନଃ
ଗଳା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଣିରେ ଦଢ଼ି, ମନ୍ତ୍ର ଓ ସ୍ତୁତିରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ତାପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଦିବାକର ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ନିଜ ଦେହର ତେଜରେ ଦେଖାଇଲେ, ଯେପରି ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱଳିଉଛି।
ଯତ୍ତେଽଭିଲଷିତଂ କିଂଚିତ୍ତତ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵମଵାପ୍ସ୍ଯସି। ଅହମନ୍ନଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ସପ୍ତ ପଞ୍ଚ ଚ ତେ ସମାଃ
ତୁମେ ଯେଉଁଠି ସତ୍ୟ ସହିତ ଯାହା ଆଶା କରିଛ, ସେ ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଇବ। ମୁଁ ତୁମକୁ ସାତ ବର୍ଷ ଓ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଦେବି।
ଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ ପିଠରଂ ତାମ୍ରଂ ମଯା ଦତ୍ତଂ ନରାଧିପ। ଯାଵଦ୍ଵର୍ତ୍ସ୍ଯତି ପାଞ୍ଚାଲୀ ପାତ୍ରେଣାନେନ ସୁଵ୍ରତ
ହେ ରାଜା, ଏହି ତାମ୍ବା ପିଠାରି ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଉଛି, ଏହା ଧର। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ରୌପଦୀ ଏହି ପାତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରିବେ, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଖାଦ୍ୟ କ୍ଷୟ ହେବ ନାହିଁ।
ଫଲମୂଲାମିଷଂ ଶାକଂ ସଂସ୍କୃତଂ ଯନ୍ମହାନସେ। ଚତୁର୍ଵିଧଂ ତଦନ୍ନାଦ୍ଯମକ୍ଷଯ୍ଯଂ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଇତଶ୍ଚତୁର୍ଦଶେ ଵର୍ଷେ ଭୂଯୋ ରାଜ୍ଯମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ଫଳ, କନ୍ଦମୂଳ, ମାଂସ ଓ ଶାକ—ରନ୍ନାଘରେ ଯେଉଁ ଚାରି ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ପକାଯିବ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଅକ୍ଷୟ ହେବ। ଏବଂ ଏଠାରୁ ଚଉଦ୍ଦ ବର୍ଷ ପରେ ତୁମେ ପୁନି ରାଜ୍ୟ ପାଇବ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ଭଗଵାଂସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ଏପରି କହି, ଭଗବାନ୍ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।