ଗାଙ୍ଗେଯଂ ଵାର୍ଯୁପସ୍ପୃଶ୍ଯ ପ୍ରାଣାଯାମେନ ତସ୍ଥିଵାନ୍। [ଶୁଚିଃ ପ୍ରଯତଵାଗ୍ଭୂତ୍ଵା ସ୍ତୋତ୍ରମାରବ୍ଧଵାଂସ୍ତତଃ
ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର ଜଳ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ନିଜ ଶ୍ୱାସକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ; ଶୁଦ୍ଧ ହୃଦୟ ଓ ସଂଯମିତ ବାଣୀ ସହିତ ସେ ପ୍ରାର୍ଥନା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତ୍ଵଂ ଭାନୋ ଜଗତଶ୍ଚକ୍ଷୁସ୍ତ୍ଵମାତ୍ମା ସର୍ଵଦେହିନାମ୍। ତ୍ଵଂ ଯୋନିଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ତ୍ଵମାଚାରଃ କ୍ରିଯାଵତାଂ
ହେ ଭାନୁ! ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ଚକ୍ଷୁ, ସମସ୍ତ ଦେହୀମାନଙ୍କର ଆତ୍ମା। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ଉତ୍ସ ତୁମେ, କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳମାନଙ୍କର ଆଚରଣ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ତ୍ଵଂ ଗତିଃ ସର୍ଵସାଙ୍ଖ୍ଯାନାଂ ଯୋଗିନାଂ ତ୍ଵଂ ପରାଯଣମ୍। ଅନାଵୃତାର୍ଗଲଦ୍ଵାରଂ ତ୍ଵଂ ଗତିସ୍ତ୍ଵଂ ମୁମୁକ୍ଷତାମ୍
ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ତୁମେ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଶ୍ରୟ ମଧ୍ୟ ତୁମେ। ମୁକ୍ତିକୁ ଆଶା କରୁଥିବାମାନେ ଯେପରି ଅବାରିତ ପଥ ଚାହାନ୍ତି, ସେହି ପଥ ମଧ୍ୟ ତୁମେ।
ତ୍ଵଯା ସଂଧାର୍ଯତେ ଲୋକସ୍ତ୍ଵଯା ଲୋକଃ ପ୍ରକାଶ୍ଯତେ। ତ୍ଵଯାପଵିତ୍ରୀକ୍ରିଯତେ ନିର୍ଵ୍ଯାଜଂ ପାଲ୍ଯତେ ତ୍ଵଯା
ତୁମେ ଏହି ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରୁଛ, ତୁମେ ଏହାକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଛ। ତୁମେ ଏହାକୁ ପବିତ୍ର କର, ଏବଂ କୌଣସି ଚଳାକି ଛାଡ଼ି, ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରୁଛ।
ତ୍ଵାମୁପସ୍ଥାଯ କାଲେ ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଵେଦପାରଗାଃ। ସ୍ଵଶାଖାଵିହିତୈର୍ମନ୍ତ୍ରୈରର୍ଚନ୍ତ୍ଯୃଷିଗଣାର୍ଚିତ
ଯଥାସମୟରେ ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଜ ଶାଖା ଅନୁଯାୟୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ତୁମକୁ ପୂଜନ୍ତି, ଯେପରି ସାଧୁମାନେ ମଧ୍ୟ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ତଵ ଦିଵ୍ଯଂ ରଥଂ ଯାନ୍ତମନୁଯାନ୍ତି ଵରାର୍ଥିନଃ। ସିଦ୍ଧଚାରଣଗନ୍ଧର୍ଵା ଯକ୍ଷଗୁହ୍ଯକପନ୍ନଗାଃ
ଯେମାନେ ଭଲ ଦାନ ପାଇଁ ଆଶା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମର ଦିବ୍ୟ ରଥକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି—ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଗୁହ୍ୟକ ଓ ସର୍ପମାନେ।
ତ୍ରଯସ୍ତ୍ରିଂଶଚ୍ଚ ଵୈ ଦେଵାସ୍ତଥା ଵୈମାନିକା ଗଣାଃ। ସୋପେନ୍ଦ୍ରାଃ ସମହେନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ତ୍ଵାମିଷ୍ଟ୍ଵାସିଦ୍ଧିମାଗତାଃ
ତେଇଁତିନି ତିନି ଦେବତା, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଦେବମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଉପେନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ତୁମକୁ ପୂଜି ସଫଳତା ଲାଭ କରିଛନ୍ତି।
ଉପଯାନ୍ତ୍ଯର୍ଚଯିତ୍ଵା ତୁ ତ୍ଵାଂ ଵୈ ପ୍ରାପ୍ତମନୋରଥାଃ। ଦିଵ୍ଯମନ୍ଦାରମାଲାଭିସ୍ତୂର୍ଣଂ ଵିଦ୍ଯାଧରୋତ୍ତମାଃ
ତୁମକୁ ପୂଜି ଏବଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ସର୍ବୋତ୍ତମ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ଦିବ୍ୟ ମନ୍ଦାର ମାଳା ନେଇ ତୁମ ପାଖକୁ ଶୀଘ୍ର ଆସନ୍ତି।
ଗୁହ୍ଯାଃ ପିତୃଗଣାଃ ସପ୍ତ ଯେ ଦିଵ୍ଯା ଯେ ଚ ମାନୁଷାଃ। ତେ ପୂଜଯିତ୍ଵା ତ୍ଵାମେଵ ଗଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯାଶୁ ପ୍ରଧାନତାମ୍
ଗୁହ୍ୟ ପିତୃମାନେ, ସପ୍ତ ଦିବ୍ୟ ଓ ମାନବ ପିତୃମାନେ, ତୁମକୁ ପୂଜି ଶୀଘ୍ର ମୁଖ୍ୟତ୍ୱ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ଵସଵୋ ମରୁତୋ ରୁଦ୍ରା ଯେ ଚ ସାଧ୍ଯା ମରୀଚିପାଃ। ଵାଲଖିଲ୍ଯାଦଯଃ ସିଦ୍ଧାଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠତ୍ଵଂ ପ୍ରାଣିନାଂ ଗତାଃ
ବସୁ, ମାରୁତ, ରୁଦ୍ର, ସାଧ୍ୟ, ମରୀଚିପ, ଏବଂ ଭଲାଖିଲ୍ୟ ଆଦି ସିଦ୍ଧମାନେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମତ୍ୱ ପାଇଛନ୍ତି।
ସବ୍ରହ୍ମକେଷୁ ଲୋକେଷୁ ସପ୍ତସ୍ଵପ୍ଯଖିଲେଷୁ ଚ। ନ ତଦ୍ଭୂତମହଂ ମନ୍ଯେ ଯଦର୍କାଦତିରିଚ୍ଯତେ
ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ସପ୍ତ ଲୋକରେ, ମୁଁ ଭାବି ନପାଉଁ ଯେ ସୂର୍ଯ୍ୟଠାରୁ ଅଧିକ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ଅଛି।
ସନ୍ତି ଚାନ୍ଯାନି ସତ୍ଵାନିଵୀର୍ଯଵନ୍ତି ମହାନ୍ତି ଚ। ନ ତୁ ତେଷାଂ ତଥା ଦୀପ୍ତିଃ ପ୍ରଭାଵୋ ଵାଯଥା ତଵ
ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ବଡ଼ ପ୍ରାଣୀ ଅଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ଏମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା କିମ୍ବା ପ୍ରଭାବ ନାହିଁ, ଯେପରି ତୁମର।
ଜ୍ଯୋତୀଷିତ୍ଵଯି ସର୍ଵାଣି ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଜ୍ଯୋତିଷାଂ ପତିଃ। ତ୍ଵଯିସତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ସତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ସର୍ଵେଭାଵାଶ୍ଚ ସାତ୍ତ୍ଵିକାଃ
ସମସ୍ତ ଜ୍ୟୋତି ତୁମରେ ଅଛି; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଆଲୋକର ନାଥ। ସମସ୍ତ ଜୀବନ ଓ ଭଲପାଇବା ତୁମରେ ଅଛି; ସମସ୍ତ ସତ୍ତ୍ୱିକ ପ୍ରାଣୀ ତୁମରେ ବସିଛନ୍ତି।
ତ୍ଵତ୍ତେଜସା କୃତଂଚକ୍ରଂ ସୁନାଭଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା। ଦେଵାରୀଣାଂ ମଦୋ ଯେନ ନାଶିତଃ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵନା
ତୁମର ତେଜରେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଦ୍ୱାରା ସୁନାଭ ଚକ୍ର ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ବା ଦେବଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଗର୍ବ ଭଙ୍ଗ କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵମାଦାଯାଂଶୁଭିସ୍ତେଜୋ ନିଦାଘେ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍। ସର୍ଵୌଷଧିରସାନାଂ ଚ ପୁନର୍ଵର୍ଷାସୁ ମୁଞ୍ଚସି
ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ତୁମେ ତୁମର କିରଣରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଶକ୍ତି ଶୋଷଣ କର, ଏବଂ ବର୍ଷାକାଳରେ ସେହି ଶକ୍ତି ସମସ୍ତ ଔଷଧିରସ ପାଇଁ ପୁନି ମୁକ୍ତ କର।
ତପନ୍ତ୍ଯନ୍ତେ ଦହନ୍ତ୍ଯନ୍ଯେ ଗର୍ଜନ୍ତ୍ଯନ୍ଯେ ତଥା ଘନାଃ। ଵିଦ୍ଯୋତନ୍ତେ ପ୍ରଵର୍ଷନ୍ତି ତଵ ପ୍ରାଵୃଷି ରଶ୍ମଯଃ
ଶେଷବେଳେ କିଛି ଜଳ ଉତ୍ତାପ ଦେଇଥାଏ, କିଛି ଜଳ ଜଳାଇଥାଏ, କିଛି ମେଘ ଗର୍ଜନ କରେ; ବର୍ଷାକାଳରେ ତୁମର କିରଣ ଚମକେ, ଗର୍ଜନ କରେ ଏବଂ ବର୍ଷା କରେ।
ନ ତଥା ସୁଖଯତ୍ଯଗ୍ନିର୍ନ ପ୍ରାଵାରା ନ କମ୍ବଲାଃ। ଶୀତଵାତାର୍ଦିତଂ ଲୋକଂ ଯଥା ତଵ ମରୀଚଯଃ
ଅଗ୍ନି, ଚଦର୍, କିମ୍ବା କମ୍ବଳ ଯେପରି ସୀତ ଓ ବାତରେ ପୀଡ଼ିତ ଲୋକମାନେକୁ ସୁଖ ଦେଇପାରେ ନାହିଁ, ତୁମର କିରଣ ଯେପରି ସୁଖ ଦେଇଥାଏ।
ତ୍ରଯୋଦଶଦ୍ଵୀପଵତୀଂ ଗୋଭିର୍ଭାସଯସେ ମହୀମ୍। ତ୍ରଯାଣାମପି ଲୋକାନାଂ ହିତାଯୈକଃ ପ୍ରଵର୍ତସେ
ତୁମର କିରଣରେ ତ୍ରୟୋଦଶ ଦ୍ୱୀପ ସହିତ ପୃଥିବୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ତିନି ଲୋକର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ତୁମେ ଏକା ଚଳିତ ହୁଅ।
ତଵ ଯଦ୍ଯୁଦଯୋ ନ ସ୍ଯାଦନ୍ଧଂ ଜଗଦିଦଂ ଭଵେତ୍। ନ ଚ ଧର୍ମାର୍ଥକାମେଷୁ ପ୍ରଵର୍ତେରନ୍ମନୀଷିଣଃ
ତୁମେ ଉଦୟ ନ କରିଥାନ୍ତି, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅନ୍ଧାରରେ ଡୁବିଯାଇଥାନ୍ତା। ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକମାନେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମରେ ଲାଗିପଡିନଥାନ୍ତେ।
ଆଧାନପଶୁବନ୍ଧେଷ୍ଟିମନ୍ତ୍ରଯଜ୍ଞତପଃକ୍ରିଯାଃ। ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦଵାପ୍ଯନ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମକ୍ଷତ୍ରଵିଶାଂ ଗଣୈଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ଆଧାନ, ପଶୁବଳି, ହୋମ, ମନ୍ତ୍ର, ଯଜ୍ଞ ଓ ତପସ୍ୟା ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟମାନେ ତୁମର କୃପାରେ ସଫଳ କରନ୍ତି।
ଯଦହର୍ବ୍ରହ୍ମଣଃ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସହସ୍ରଯୁଗସଂମିତମ୍। ତସ୍ଯ ତ୍ଵମାଦିରନ୍ତଶ୍ଚ କାଲଜ୍ଞୈଃ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଏକ ଦିନ, ଯାହା ହଜାର ଯୁଗ ସମାନ, ସେହି ଦିନର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ତୁମକୁ କାଳ ଜଣା ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି।
ମନୂନାଂ ମନୁପୁତ୍ରାଣାଂ ଜଗତୋଽମାନଵସ୍ଯ ଚ। ମନ୍ଵନ୍ତରାଣାଂ ସର୍ଵେଷାମୀଶ୍ଵରାଣାଂ ତ୍ଵମୀଶ୍ଵରଃ
ମନୁମାନେ, ସେମାନଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ମନୁଷ୍ୟ ଓ ଅମାନବ ଜଗତ, ସମସ୍ତ ମନ୍ବନ୍ତର ଓ ସମସ୍ତ ଶାସକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଠାକୁର।
ସଂହାରକାଲେ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ତଵ କ୍ରୋଧଵିନିଃସୃତଃ। ସଂଵର୍ତକାଗ୍ନିସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଭସ୍ମୀକୃତ୍ଯାଵତିଷ୍ଠତେ
ସଂହାର ସମୟ ଆସିଲେ, ତୁମର କ୍ରୋଧରୁ ବିଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା ସଂବର୍ତ୍ତକ ଅଗ୍ନି ତିନି ଲୋକକୁ ଭସ୍ମ କରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ରହେ।
ତ୍ଵଦ୍ଦୀଧିତିସମୁତ୍ପନ୍ନା ନାନାଵର୍ଣ ମହାଘନାଃ। ସୈରାଵତାଃ ସାଶନଯଃ କୁର୍ଵନ୍ତ୍ଯାଭୂତସଂପ୍ଲଵମ୍
ତୁମର ତେଜରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ନାନା ରଙ୍ଗର ଭାରି ମେଘମାନେ, ବିଜୁଳି ସହିତ, ବିଶ୍ୱ ସଂହାରର ବଡ଼ ବନ୍ୟା ଆଣିଦେଇଥାନ୍ତି।
କୃତ୍ଵା ଦ୍ଵାଦଶଧାଽଽତ୍ମାନଂ ଦ୍ଵାଦଶାଦିତ୍ଯତାଂ ଗତଃ। ସଂହୃତ୍ଯୈକାର୍ଣଵଂ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ଶୋଷଯସି ରଶ୍ମିଭିଃ
ତୁମେ ନିଜକୁ ବାରୋଟି ଭାଗରେ ବିଭାଜିତ କରି, ବାରୋଟି ଆଦିତ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତୁମର କିରଣରେ ସମସ୍ତକୁ ଏକ ମହାସାଗରରେ ଶୁଷ୍କ କରିଦେଉଛ।
ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ରମାହୁସ୍ତ୍ଵଂ ରୁଦ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଜାପତିଃ। ତ୍ଵମଗ୍ନିସ୍ତ୍ଵଂ ମନଃ ସୂକ୍ଷ୍ମଂ ପ୍ରଭୁସ୍ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଶାଶ୍ଵତଂ
ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ପ୍ରଜାପତି, ଅଗ୍ନି, ସୂକ୍ଷ୍ମ ମନ, ଶାଶ୍ୱତ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ସ୍ୱାମୀ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ହଂସଃ ସଵିତା ଭାନୁରଂଶୁମାଲୀ ଵୃଷାକପିଃ। ଵିଵସ୍ଵାନ୍ମିହିରଃ ପୂଷା ମିତ୍ରୋ ଧର୍ମସ୍ତଥୈଵ ଚ
ତୁମେ ହଂସ, ସବିତା, ଭାନୁ, କିରଣମାଳା, ବୃଷାକପି, ବିବସ୍ୱାନ୍, ମିହିର, ପୂଷା, ମିତ୍ର ଓ ଧର୍ମ ଅଟୁଟ ରୂପେ ଅଟୁଟ ଅଛ।
ସହସ୍ରରଶ୍ମିରାଦିତ୍ଯସ୍ତପନସ୍ତ୍ଵଂ ଗଵାଂ ପତିଃ। ମାର୍ତଣ୍ଡୋଽର୍କୋ ରଵିଃ ସୂର୍ଯଃ ଶରଣ୍ଯୋ ଦିନକୃତ୍ତଥା
ତୁମେ ସହସ୍ର କିରଣମୟ ଆଦିତ୍ୟ, ତାପ ଦେଉଥିବା, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ଠାକୁର, ମାର୍ତ୍ତଣ୍ଡ, ଅର୍କ, ରବି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶରଣ ଓ ଦିନକର ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଦିଵାକରଃ ସପ୍ତସପ୍ତିର୍ଧାମକେଶୀ ଵିରୋଚନଃ। ଆଶୁଗାମୀ ତମୋଘ୍ନଶ୍ଚ ହରିତାଶ୍ଵଶ୍ଚ କୀର୍ତ୍ଯସେ
ତୁମେ ଦିବାକର, ସପ୍ତସପ୍ତି, ଧାମକେଶୀ, ବିରୋଚନ, ତ୍ୱରିତ ଗତିଶୀଳ, ଅନ୍ଧକାର ନାଶକ ଓ ହରିତାଶ୍ୱ ଭାବେ ଖ୍ୟାତ।
ସପ୍ତମ୍ଯାଗଥଵା ଷଷ୍ଠ୍ଯାଂ ଭକ୍ତ୍ଯା ପୂଜାଂ କରୋତି ଯଃ। ଅନିର୍ଵିଣ୍ଣୋଽନହଂକାରୀ ତଂ ଲକ୍ଷ୍ମୀର୍ଭଜତେ ନରମ୍
ଯେଉଁ ଲୋକେ ସପ୍ତମୀ କିମ୍ବା ଷଷ୍ଠୀ ତିଥିରେ ଭକ୍ତି ସହିତ, ଅନ୍ତଃକରଣରେ କ୍ଲାନ୍ତି ଓ ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦୟା କରନ୍ତି।