ରାଜତଃ ସଲିଲାଦଗ୍ନେଶ୍ଚୋରତଃ ସ୍ଵଜନାଦପି। `ଅର୍ଥିଭ୍ଯଃ କାଲତସ୍ତସ୍ମାନ୍ନିତ୍ଯମର୍ଥଵତାଂ ଭଯମ୍'। ଭଯମର୍ଥଵତାଂ ନିତ୍ଯଂ ମୃତ୍ଯୋଃ ପ୍ରାଣଭୃତାମିଵ
ରାଜା, ପାଣି, ଅଗ୍ନି, ଚୋର, ନିଜ ଲୋକ, ଅନୁରୋଧକ ଓ ସମୟ — ଧନବାନଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ଭୟ ରହିଥାଏ। ଧନବାନଙ୍କର ଭୟ ସଦା ରହିଥାଏ, ଯେପରି ଜୀବମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୟ କରନ୍ତି।
ଯଥା ହ୍ଯାଭିଷମାକାଶେ ପକ୍ଷିଭିଃ ଶ୍ଵାପଦୈର୍ଭୁଵି। ଭକ୍ଷ୍ଯତେ ସଲିଲେ ମତ୍ସ୍ଯୈସ୍ତଥା ସର୍ଵେଣ ଵିତ୍ତଵାନ୍
ଯେପରି ଆକାଶରେ ପକ୍ଷୀ, ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ତୁ ଓ ପାଣିରେ ମାଛ ସାପକୁ ଖାଇଯାଏ, ସେପରି ଧନବାନ ଲୋକ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗିତ ହୋଇଯାଏ।
ଅର୍ଥ ଏଵ ହି କେଷାଂଚିଦନର୍ଥଂ ଭଜତେ ନୃଣାମ୍। ଅର୍ଥଶ୍ରେଯସି ଚାସକ୍ତୋ ନ ଶ୍ରେଯୋ ଵିନ୍ଦତେ ନରଃ। ତସ୍ମାଦର୍ଥାଗମାଃ ସର୍ଵେ ମନୋମୋହଵିଵର୍ଧନାଃ
କିଛି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଧନ ନିଜେ ଅନର୍ଥ ହୋଇଯାଏ। ଧନର ଉନ୍ନତିରେ ଆସକ୍ତ ଲୋକ ସତ୍ୟ ସୁଖ ପାଇନାହାନ୍ତି। ଏହିପାଇଁ, ସମସ୍ତ ଧନ ଆଗମନ ମନର ମୋହକୁ ବଢ଼ାଏ।
କାର୍ପଣ୍ଯଂ ଦର୍ପମାନୌ ଚ ଭଯମୁଦ୍ଵେଗ ଏଵ ଚ। ଅର୍ଥଜାନି ଵିଦୁଃ ପ୍ରାଜ୍ଞା ଦୁଃଖାନ୍ଯେତାନି ଦେହିନାମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକମାନେ ଜାଣନ୍ତି — କ୍ଳେଶ, ଅହଂକାର, ଗର୍ବ, ଭୟ ଓ ଉତ୍ତେଜନା — ଏସବୁ ଧନରୁ ଜନ୍ମେ ଓ ଶରୀରଧାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଃଖ।
ଅର୍ଥସ୍ଯୋପାର୍ଜନେ ଦୁଃଖମାର୍ଜିତାନାଂ ଚ ରକ୍ଷଣେ। ନାଶେ ଦୁଃଖଂ ଵ୍ଯଯେ ଦୁଃଖଂ ଘ୍ନନ୍ତି ଚୈଵାର୍ଥକାରଣାତ୍
ଧନ ଅर्जନରେ ଦୁଃଖ, ଅର୍ଜିତ ଧନକୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ଦୁଃଖ, ନଷ୍ଟ ହେଲେ ଦୁଃଖ, ଖର୍ଚ୍ଚ କଲେ ଦୁଃଖ — ଏସବୁ ଧନ ଦ୍ୱାରା ହୋଇଥାଏ।
ଅର୍ଥା ଦୁଃଖଂ ପରିତ୍ଯକ୍ତୁଂ ପାଲିତାଶ୍ଚୈଵ ଶତ୍ରଵଃ। ଦୁଃଖେନ ଚାଧିଗମ୍ଯନ୍ତେ ତେଷାଂ ନାଶଂ ନ ଚିନ୍ତଯେତ୍
ଧନକୁ ଛାଡିବା ଅତି କଷ୍ଟ, ରକ୍ଷା କଲେ ଏହା ଶତ୍ରୁ ହୋଇଯାଏ। ଧନ ଦୁଃଖରେ ମିଳେ, ଏହା ନଷ୍ଟ ହେଲେ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଅସନ୍ତୋଷପରା ମୂଢାଃ ସଂତୋଷଂ ଯାନ୍ତି ପଣ୍ଡିତାଃ। ଅନ୍ତୋ ନାସ୍ତି ପିପାସାଯାଃ ସଂତୋଷଃ ପରମଂ ସୁଖମ୍। ତସ୍ମାତ୍ସଂତୋଷମେଵେହ ପରଂ ପଶ୍ଯନ୍ତି ପଣ୍ଡିତଃ
ମୂଢ଼ ଲୋକମାନେ ସବୁବେଳେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ସନ୍ତୋଷ ଉପରେ ପହଞ୍ଚନ୍ତି। ଚାହିଦାର କେବେ ଶେଷ ନାହିଁ, ଯେଉଁଥିରେ ସନ୍ତୋଷ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସୁଖ। ତେଣୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହି ଜଗତରେ ସନ୍ତୋଷକୁ ଏକମାତ୍ର ସ୍ରେଷ୍ଠ ବୋଲି ଦେଖନ୍ତି।
ଅନିତ୍ଯଂ ଯୌଵନଂ ରୂପଂ ଜୀଵିତଂ ରତ୍ନସଂଚଯଃ। ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ପ୍ରିଯସଂଵାସୋ ଗୃଦ୍ଧ୍ଯେତ୍ତତ୍ର ନ ପଣ୍ଡିତଃ
ଯୌବନ, ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଜୀବନ, ରତ୍ନ ସଞ୍ଚୟ, ଧନ-ଦୌଲତ୍, ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ—ଏସବୁ କିଛି ଅସ୍ଥାୟୀ; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଏସବୁରେ ଆସକ୍ତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ତ୍ଯଜେତ ସ ଚ ଯାଂସ୍ତସ୍ମାତ୍ତଜ୍ଜାନ୍କ୍ଲେଶାନ୍ସହେତ ଚ। ନ ହି ସଂଚଯଵାନ୍କଶ୍ଚିଦ୍ଦୃଶ୍ଯତେ ନିରୁପଦ୍ରଵଃ। ଅତଶ୍ଚ ଧାର୍ମିକୈଃ ପୁମ୍ଭିରନୀହାର୍ଥଃ ପ୍ରଶସ୍ଯତେ
ତେଣୁ, ଏସବୁ ଜିନିଷକୁ ଛାଡ଼ିବା ଓ ଏଠାରୁ ଆସୁଥିବା କଷ୍ଟକୁ ସହିବା ଉଚିତ। କାହାକୁ ଧନ ସଞ୍ଚୟ କରି ଅସୁବିଧା ନାହିଁ ବୋଲି ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ। ଏହିକାରଣରୁ ଧର୍ମପରାୟଣ ଲୋକମାନେ ଲାଭ ପାଇଁ ଅତିରିକ୍ତ ଚେଷ୍ଟା ନ କରିବାକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଧର୍ମାର୍ଥଂ ଯସ୍ଯ ଵିତ୍ତେହା ଵରଂ ତସ୍ଯ ନରୀହତା। ପ୍ରକ୍ଷାଲନାଦ୍ଧି ପଙ୍କସ୍ଯ ଶ୍ରେଯୋ ହ୍ଯସ୍ପର୍ଶନଂ ନୃଣାମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଧନ ଅର୍ଜନ କେବଳ ଧର୍ମ ପାଇଁ, ସେଠାରେ ଚେଷ୍ଟା ନ କରିବା ଭଲ; ଯେପରି ମଣିଷମାନେ କାଦୁଁକୁ ଧୋଇବାଠାରୁ ଛୁଅନିବା ଭଲ, ସେପରି ଧନ ନେଇ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରୈଵମର୍ଥେଷୁ ନ ସ୍ପୃହାଂ କର୍ତୁମର୍ହସି। ଧର୍ମେଣ ଯଦି ତେ କାର୍ଯଂ ଵିମୁକ୍ତେଚ୍ଛୋ ଭଵାର୍ଥତଃ
ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଏପରି ଜିନିଷ ପ୍ରତି ଆସକ୍ତି ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯଦି ତୁମେ ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ଭୌତିକ ଲାଭରୁ ମୁକ୍ତି ଚାହିଁ।
ନାର୍ଥୋପଭୋଗଲିପ୍ସାର୍ଥମିଯମର୍ଥେପ୍ସୁତା ମମ। ଭରଣାର୍ଥଂ ତୁ ଵିପ୍ରାଣାଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍କାଙ୍କ୍ଷେ ନ ଲୋଭତଃ
ମୋର ଧନ ଲାଗି ଇଚ୍ଛା ଭୋଗ ବା ଉପଭୋଗ ପାଇଁ ନୁହେଁ, କେବଳ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଜୀବିକା ଦେବା ପାଇଁ, ଲୋଭ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ।
କଥଂ ହ୍ଯସ୍ମଦ୍ଵିଧୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଵର୍ତମାନୋ ଗୃହାଶ୍ରମେ। ଭରଣଂ ପାଲନଂ ଚାପି ନ କୁର୍ଯାଦନୁଯାଯିନାମ୍
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ ରହୁଥିବା ମୋ ପରି ଲୋକ କିପରି ତାଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଜୀବିକା ଓ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେବ?
ସଂଵିଭାଗୋ ହି ଭୂତାନାଂ ସର୍ଵେଷାମେଵ ଦୃଶ୍ଯତେ। ତଥୈଵାପଚମାନେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦେଯଂ ଗୃହମେଧିନା
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ୍ଟିବା ପ୍ରଥା ଦେଖାଯାଏ; ସେପରି, ଗୃହସ୍ଥ ଲୋକ ଯେଉଁମାନେ ଆସନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ଦେବା ଉଚିତ।
ତୃଣାନି ଭୂମିରୁଦକଂ ଵାକ୍ଚତୁର୍ଥୀ ଚ ସୂନୃତା। ସତାମେତାନି ଗେହେଷୁ ନୋଚ୍ଛିଦ୍ଯନ୍ତେ କଦାଚନ
ଘାସ, ମାଟି, ପାଣି, ଭଲ କଥା ଓ ସତ୍ୟବାଣୀ—ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ଜିନିଷ ସଦା ନିଷ୍ଠାବାନ ଲୋକଙ୍କ ଘରେ କେବେ ଅଭାବ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଦେଯମାର୍ତସ୍ଯ ଶଯନଂ ସ୍ଥିତଶ୍ରାନ୍ତସ୍ଯ ଚାସନମ୍। ତୃଷିତସ୍ଯ ଚ ପାନୀଯଂ କ୍ଷୁଧିତସ୍ଯ ଚ ଭୋଜନମ୍
ଦୁଃଖିତକୁ ଶୋଇବା ପାଇଁ ଶଯ୍ୟା, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିବା କ୍ଲାନ୍ତକୁ ବସିବା ପାଇଁ ଆସନ, ତରସିଥିବାକୁ ପାଣି ଓ ଭୁଖାକୁ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।
ଚକ୍ଷୁର୍ଦଦ୍ଯାନ୍ମନୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵାଚଂ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚ ସୂନୃତାମ୍। ଉତ୍ଥାଯ ଚାସନଂ ଦଦ୍ଯାଦେଷ ଧର୍ମଃ ସନାତନଃ। ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ଥାଯାଭିଗମନଂ କୁର୍ଯାନ୍ନ୍ଯାଯେନ ଚାର୍ଚନାମ୍
ନଜର, ମନ, ମିଠା କଥା ଓ ଭଲ ଭାବରେ କହିବା ଦେବା ଉଚିତ; ଉଠି ଆସନ ଦେବା ଏହି ସନାତନ ଧର୍ମ। ଅତିଥିକୁ ଦେଖି ଉଠି ସମ୍ମାନ ଓ ଯଥାଯଥ ଆଦର କରିବା ଉଚିତ।
ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରମନଡ୍ଵାଂଶ୍ଚ ଜ୍ଞାତଯୋଽତିଥିଵାନ୍ଧଵାଃ। ପୁତ୍ରା ଦାରାଶ୍ଚ ଭୃତ୍ଯାଶ୍ଚ ନିର୍ଦହେଯୁରପୂଜିତାଃ
ଯଦି ଅଗ୍ନି, କୁଶା, ଆତ୍ମୀୟ, ଅତିଥି, ଅନ୍ଧ, ପୁଅ, ଜଣେଇ, ଓ ଚାକରମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହେଉନାହାନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ସବୁ ରୂଷ୍ଟ ହୋଇ ଦୁଃଖ ଦେଇପାରନ୍ତି।
ଆତ୍ମାର୍ଥଂ ପାଚଯେନ୍ନାନ୍ନଂ ନ ଵୃଥା ଘାତଯେତ୍ପଶୂନ୍। ନ ଚୈକଃ ସ୍ଵଯମଶ୍ନୀଯାଦ୍ଵିଧିଵର୍ଜଂ ନ ନିର୍ଵପେତ୍
କେବଳ ନିଜ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ରାନ୍ଧିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ କିଛି ପଶୁ ମାରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏକା ଖାଇବା ବା ନିୟମ ଭଙ୍ଗ କରି ନିବେଦନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଶ୍ଵଭ୍ଯଶ୍ଚ ଶ୍ଵପଚେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵଯୋଭ୍ଯଶ୍ଚାଵପେଦ୍ଭୁଵି। ଵୈଶ୍ଵଦେଵଂ ହି ନାମୈତତ୍ସାଯଂ ପ୍ରାତଶ୍ଚ ଦୀଯତେ
କୁକୁର, ଚଣ୍ଡାଳ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ପାଇଁ ଭୂମିରେ ଖାଦ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ; ଏହି ଦାନକୁ ବୈଶ୍ୱଦେବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ପ୍ରଭାତରେ ଦେବା ଉଚିତ।
ଵିଘସାଶୀ ଭଵେତ୍ତସ୍ମାନ୍ନିତ୍ଯଂ ଚାମୃତଭୋଜନଃ। ଵିଘସୋ ଭୁକ୍ତଶେଷଂ ତୁ ଯଜ୍ଞଶେଷଂ ତଥାଽମୃତମ୍
ତେଣୁ, ସବୁବେଳେ ଭୋଗଶେଷ ଖାଇବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଅମୃତ ସମାନ। ଭୋଗଶେଷ ହେଉଛି ଯଜ୍ଞରେ ନିବେଦିତ ଅବଶିଷ୍ଟ, ଏହାକୁ ଅମୃତ ବୋଲି ମନାଯାଏ।
ଚକ୍ଷୁର୍ଦଦ୍ଯାନ୍ମନୋ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଵାଚଂ ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚ ସୂନୃତାମ୍। ଅନୁଵ୍ରଜେଦୁପାସୀତ ସ ଯଜ୍ଞଃ ପଞ୍ଚଦକ୍ଷିଣଃ
ନଜର, ମନ, ମିଠା କଥା ଓ ଭଲ ଭାବରେ କହିବା ଦେବା ଉଚିତ; ଅନୁସରଣ କରି ସେବା କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହି ଯଜ୍ଞ ପାଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଦାନରେ ଉତ୍ତମ।
ଯୋ ଦଦ୍ଯାଦପରିକ୍ଲିଷ୍ଟମନ୍ନମଦ୍ଵନି ଵର୍ତତେ। ଶ୍ରାନ୍ତାଯାଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵାଯ ତସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଫଲଂ ମହତ୍
ଯିଏ ଜଙ୍ଗଲରେ ଅଜଣା କ୍ଲାନ୍ତ ଯାତ୍ରୀକୁ ଅଖରାପ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇଥାଏ, ସେ ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରେ।
ଏଵଂ ଯୋ ଵର୍ତତେ ଵୃତ୍ତିଂ ଵର୍ତମାନୋ ଗୃହାଶ୍ରମେ। ତସ୍ଯ ଧର୍ମଂ ପରଂପ୍ରାହୁଃ କଥଂ ଵା ଵିପ୍ର ମନ୍ଯସେ
ଏଭଳି ଭାବରେ ଗୃହସ୍ଥ ଆଶ୍ରମରେ ଯେଉଁମାନେ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସବୁଠାରୁ ଉଚ୍ଚ ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏ ନେଇ ତୁମର କଣ ମତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ?
ଅହୋ ବତ ମହତ୍କଷ୍ଟଂ ଵିପରୀତମିଦଂ ଜଗତ୍। ଯେନାପତ୍ରପତେ ସାଧୁରସାଧୁସ୍ତେନ ତୁଷ୍ଯତି
ହାୟ, କେତେ ଦୁଃଖ ଏହି ଜଗତରେ! ଏଠାରେ ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ଅପମାନିତ ହୁଅନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟମାନେ ତାହାରେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ଶିଶ୍ନୋଦରକୃତେଽପ୍ରାଜ୍ଞଃ କରୋତି ଵିଷସଂ ବହୁ। ମୋହରାଗଵଶାକ୍ରାନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥଵଶାନୁଗଃ
ପେଟ ଓ ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ଅବିବେକୀ ଲୋକ ବହୁତ ଅପକାର କରେ, ମନ ମୋହ ଓ ରାଗରେ ଆବୃତ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ର ଆକର୍ଷଣରେ ଚାଲିଯାଏ।
ହ୍ରିଯତେ ବୁଧ୍ଯମାନୋପି ନରୋ ହାରିଭିରିନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ। ଵିମୂଢସଂଜ୍ଞୋ ଦୁଷ୍ଟାଶ୍ଵୈରୁଦ୍ଧାନ୍ତୈରିଵ ସାରଥିଃ
ମନେ ବୁଝିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକ ତାଙ୍କର ଚଞ୍ଚଳ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରମିତ ହୁଏ, ମନ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାଏ, ଯେପରି ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ରଥିକ ଟାଣି ନିଆଯାଏ।
ଷଡିନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ଵିଷଯଂ ସମାଗଚ୍ଛନ୍ତି ଵୈ ଯଦା। ତଦ୍ରା ପ୍ରାଦୁର୍ଭଵତ୍ଯଷାଂ ପୂର୍ଵସଂକଲ୍ପଜଂ ମନଃ
ଯେତେବେଳେ ଛଅଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ତାଙ୍କର ବିଷୟ ସହ ମିଶିଯାଏ, ସେତେବେଳେ ପୂର୍ବ ଭାବନାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ମନ ତାହାରେ ଦେଖାଦେଏ।
ମନୋ ଯସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯସ୍ଯେହ ଵିଷଯାନ୍ଯାତି ସେଵିତୁମ୍। ଵସ୍ଯୌତ୍ସୁକ୍ଯଂ ସଂଭଵତି ପ୍ରଵୃତ୍ତିଶ୍ଚୋପଜାଯତେ
ଏଠି ଯେଉଁ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ମନ ତାହାର ବିଷୟ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହେ, ସେଠାରେ ଆସକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଏ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
ତତଃ ସଂକଲ୍ପଵୀର୍ଯେଣ କାମେନ ଵିଷଯେଷୁଭିଃ। ଵିଦ୍ଧଃ ପତତି ଲୋଭାଗ୍ନୌଜ୍ଯୋତିର୍ଲୋଭାତ୍ପତଙ୍ଗଵତ୍
ତାପରେ ସଂକଳ୍ପ ଶକ୍ତି ଓ କାମନାର ବାଣରେ ବିଧ୍ଧ ହୋଇ, ଲୋଭର ଅଗ୍ନିରେ ପଡ଼ିଯାଏ, ପୋକା ଆଲୋକରେ ଯେପରି ଜଳିଯାଏ।