ଅସ୍ମାଭିଶ୍ଚ ପରିତ୍ଯକ୍ତଂ ପୁରଂ ସମ୍ପଦ୍ଯତାଂ ଵନମ୍। ବିଲାନି ଦଂଷ୍ଟ୍ରିଣଃ ସର୍ଵେ ଵାନି ମୃଗପକ୍ଷିଣଃ
ଆମେ ଯେ ସହର ଛାଡ଼ିଦେଲୁ, ସେଠି ବନ ହେଉ; ସମସ୍ତ ଗହ୍ୱର ଦାଢ଼ିଆ ପଶୁମାନେ ନେଉନ୍ତୁ, ଓ ବନ ମୃଗପକ୍ଷୀମାନେ ନେଉନ୍ତୁ।
ତ୍ଯଜନ୍ତ୍ଵସ୍ମଦ୍ଭଯାଦ୍ଭୀତା ଗଜାଃ ସିଂହା ଵନାନ୍ଯପି। ଅନାକ୍ରାନ୍ତଂ ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତଃ ସେଵମାନଂ ତ୍ଯଜନ୍ତୁ ଚ
ଆମ ଭୟରେ ଭୟଭୀତ ହାତୀ ଓ ସିଂହମାନେ ବନ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତୁ; ଯେଉଁମାନେ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆସିନାହାନ୍ତି, ଓ ଯେଉଁମାନେ ସେବା କରୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଚାଲିଯାଉନ୍ତୁ।
ତୃଣମାଂସଫଲାଦାନାଂ ଦେଶାଂସ୍ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମୃଗଦ୍ଵିଜାଃ। ଵଯଂ ପାର୍ଥୈର୍ଵନେ ସମ୍ଯକ୍ସହ ଵତ୍ସ୍ଯାମ ନିର୍ଵୃତାଃ
ଘାସ, ମାଂସ ଓ ଫଳ ମିଳୁଥିବା ସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ି, ମୃଗ ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଚାଲିଯାଉନ୍ତୁ; ଆମେ ପାର୍ଥମାନେ ସହ ବନରେ ଆନନ୍ଦରେ ରହିବୁ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଵିଵିଧା ଵାଚୋ ନାନାଜନସମୀରିତାଃ। ଶୁଶ୍ରାଵ ପାର୍ଥଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚ ନ ଵିଚକ୍ରେଽସ୍ଯ ମାନସମ୍
ଏପରି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଲୋକଙ୍କର ନାନାପ୍ରକାର କଥା ପାର୍ଥ ଶୁଣିଲେ; ଶୁଣିଲାପରେ ତାଙ୍କର ମନ କେବେ ଅସ୍ଥିର ହେଲାନି।
ତତଃ ପ୍ରାସାଦସଂସ୍ଥାସ୍ତୁ ସମନ୍ତାଦ୍ଵୈ ଗୃହେ ଗୃହେ। ବ୍ରାହ୍ମଣକ୍ଷତ୍ରିଯଵିଶାଂ ଶୂଦ୍ରାଣାଂ ଚୈଵ ଯୋଷିତଃ
ତାପରେ ରାଜପ୍ରାସାଦର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଘରରୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଓ ଶୂଦ୍ର ଜାତିର ସମସ୍ତ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣେ ଜଣେ ମହିଳାମାନେ ବାହାରିଲେ।
ଗତ୍ଵା ସ୍ଵଗୃହଜାଲାନି ଉତ୍ପାଟ୍ଯାଵରଣାନି ଚ। ଦଦୃଶୁଃ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଦୀନାନ୍ଵଲ୍କଲାଜିନଵାସସଃ
ସେମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଯାଇ, ଆବରଣ ଖୋଲି, ଦୁଃଖିତ ଓ ବାର୍କ ଓ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ଦେଖିଲେ।
କୃଷ୍ଣାଂ ତ୍ଵଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵାଂ ତାଂ ଵ୍ରଜନ୍ତୀଂ ପଦ୍ଭିରେଵ ଚ। ଏକଵସ୍ତ୍ରାଂ ରୁଦନ୍ତୀଂ ତାଂ ମୁକ୍ତକେଶୀଂ ରଜସ୍ଵଲାମ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ କେବେ ଦେଖିନଥିଲେ, ସେ ଏକମାତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ପଦେ ପଦେ ଚାଲି, କନ୍ଦୁଛନ୍ତି, ଖୋଲା କେଶ ଓ ରଜସ୍ୱଳା ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଦା ସ୍ତ୍ରିଯଃ ସର୍ଵା ଵିଵର୍ଣଵଦନା ଭୃଶମ୍। ଵିଲପ୍ଯ ବହୁଧା ମୋହାଦ୍ଦୁଃଖଶୋକେନ ପୀଡିତାଃ। ହାହା ଧିଗ୍ଧିଗ୍ଧିଗିତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ନେତ୍ରୈରଶ୍ରୂଣ୍ଯଵର୍ତଯନ୍
ସେତିବେଳେ ସମସ୍ତ ମହିଳାମାନେ, ମୁହଁ ମ୍ଲାନ ହୋଇ, ବହୁପ୍ରକାର ଭାବରେ କ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇ କାନ୍ଦିଲେ; 'ହାହା, ଲଜ୍ଜା! ଲଜ୍ଜା!' ବୋଲି ଚକ୍ଷୁରୁ ଅଶ୍ରୁ ପୁଞ୍ଚିଲେ।
ଜନସ୍ଯାଥ ଵଜଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସ ରାଜା ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ। ଉଦ୍ଦିଶ୍ଯ ଵନାଵାସାଯ ପ୍ରତସ୍ଥେ କୃତନିଶ୍ଚଯଃ
ତାପରେ ଲୋକମାନେ କାନ୍ଦୁଥିବା ସ୍ୱର ଶୁଣି, ରାଜା ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସହ ବନବାସ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କରି ଚାଲିପଡ଼ିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ସମ୍ପ୍ରସ୍ଥିତେ କୃଷ୍ଣା ପୃଥାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯଶସ୍ଵିନୀମ୍। ଅପୃଚ୍ଛଦ୍ଭୃଶଦୁଃଖାର୍ତା ଯାଶ୍ଚାନ୍ଯାସ୍ତତ୍ର ଯୋଷିତଃ
ସେମାନେ ଯିବାବେଳେ, ଦୁଃଖରେ ଭାରି ଭାବିଥିବା କୃଷ୍ଣା, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୃଥାଙ୍କୁ ଏବଂ ସେଠାରେ ଥିବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହିଳାମାନେକୁ ନିକଟରେ ଗିଅ, ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ତତୋ ନିନାଦଃ ସୁମହାନ୍ପାଣ୍ଡଵାନ୍ତଃ ପୁରେଽଭଵତ୍
ତାପରେ ସହର ଭିତରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ କାନ୍ଦଣି ଶୁଣାଗଲା।
କୁନ୍ତୀ ଚ ଭୃଶଶନ୍ତପ୍ତା ଦ୍ରୌପଦୀଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଗଚ୍ଛତୀମ୍। ଶୋକଵିହ୍ଵଲଯା ଵାଚା କୃଚ୍ଛ୍ରାଦ୍ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
କୁନ୍ତୀ, ଭାରି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଚାଲିଯାଉଥିବା ଦେଖି, ଶୋକରେ କମ୍ପିତ କଣ୍ଠରେ କଷ୍ଟରେ କଥା କହିଲେ।
ଵତ୍ସେ ଶୋକୋ ନ ତେ କାର୍ଯଃ ପ୍ରାପ୍ଯେଦଂ ଵ୍ଯସନଂ ମହତ୍। ସ୍ତ୍ରୀଧର୍ମାଣାମଭିଜ୍ଞାଽସି ଶୀଲାଚାରଵତୀ ତଥା
ମୁଁ ତୋତେ କହୁଛି, ଏହି ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଆସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଦୁଃଖ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ; ତୁମେ ଜଣେ ଜଣେ ନାରୀଧର୍ମ ଜାଣିଛ, ଶିଳ ଓ ଆଚରଣରେ ଉତ୍ତମ।
ନ ତ୍ଵାଂ ଶନ୍ଦେଷ୍ଟୁମର୍ହାମି ଭର୍ତୄନ୍ପ୍ରତି ଶୁଚିସ୍ମିତେ। ସାଧ୍ଵୀ ଗୁଣସମାପନ୍ନା ଭୂଷିତଂ ତେ କୁଲଦ୍ଵଯମ୍
ତୁମେ ନିର୍ମଳ ହାସିଅଳି, ତୁମ ପତିମାନେ ପ୍ରତି ମୁଁ ତୁମକୁ କିଛି କହିବା ଆବଶ୍ୟକ ମନେ କରେ ନାହିଁ; ତୁମେ ସଦ୍ଗୁଣ ଥିବା ଏବଂ ଦୁଇଟି କୁଳ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ସଭାଗ୍ଯାଃ କୁରଵଶ୍ଚେମେ ଯେ ନ ଦଗ୍ଧାସ୍ତ୍ଵଯାଽନଘେ। ଅରିଷ୍ଟଂ ଵ୍ରଜ ପନ୍ଥାନଂ ମଦନୁଧ୍ଯାନବୃଂହିତା
ହେ ନିର୍ମଳା, ଏହି କୌରବମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହେଉନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ। ମୋ ଚିରନ୍ତନ ଚିନ୍ତାରେ ଶକ୍ତି ପାଇ, ତୁମେ ନିରାପଦ ପଥରେ ଚାଲ।
ଭାଵିନ୍ଯର୍ଥେ ହି ସତ୍ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଵୈକୃତଂ ନୋପଜାଯତେ। ଗୁରୁଧର୍ମାଭିଗୁପ୍ତା ଚ ଶ୍ରେଯଃ କ୍ଷିପ୍ରମଵପ୍ସ୍ଯସି
ଭବିଷ୍ୟତରେ ସଦ୍ଗୁଣବତୀ ଜନନୀମାନେ କେବେ ଅପମାନରେ ପଡନ୍ତିନାହିଁ। ବଡମାନେଙ୍କ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷିତ ହୋଇ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ମଙ୍ଗଳ ଲାଭ କରିବ।
ସହଦେଵଶ୍ଚ ମେ ପୁତ୍ରଃ ସଦାଽଵେକ୍ଷ୍ଯୋ ଵନେ ଵସନ୍। ଯଥେଦଂ ଵ୍ଯସନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନାଯଂ ସୀଦେନ୍ମହାମତିଃ
ମୋ ପୁଅ ସହଦେବ ଅଟାଳି ରହିବାବେଳେ ସଦା ଦୃଷ୍ଟି ରଖିବା ଦରକାର। ଏହି ବିପଦ ସାମ୍ନା କରି, ଏହି ମହାମନା ମନ ଭାଙ୍ଗିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତଥେନ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ସା ଦେଵୀ ସ୍ରଵନ୍ନେତ୍ରଜଲାଵିଲା। ଶୋଣିତାକ୍ତୈକଵସନା ମୁକ୍ତକେଶୀ ଵିନିର୍ଯଯୌ
ଏପରି କହି, ସେ ଦେବୀ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁ, ରକ୍ତ ଲଗା ଏକମାତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଖୋଲା କେଶରେ ବାହାରିଗଲେ।
ତାଂ କ୍ରୋଶନ୍ତୀଂ ପୃଥା ଦୁଃଖାଦନୁଵଵ୍ରାଜ ଗଚ୍ଛତୀମ୍। ଅଥାପଶ୍ଯନ୍ସୁତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ହୃତାଭରଣଵାସସଃ
ସେ ଯିବାବେଳେ, କୁନ୍ତୀ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ତାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ। ତାପରେ ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେଂକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଗହଣା ଓ ବସ୍ତ୍ର ହରାଇଥିଲେ।
ରୁରୁଚର୍ମାଵୃତତନୂନ୍ହ୍ରିଯା କିଞ୍ଚିଦଵାହ୍ମୁଖାନ୍। ପରୈଃ ପରୀତାନ୍ସଂହୃଷ୍ଟୈଃ ସୁହୃଦ୍ଭିଶ୍ଚାନୁଶୋଚିତାନ୍
ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇଥିବା, ଶତ୍ରୁମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଘେରିଥିବା ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦୟା କରୁଥିବା ସେମାନେ।
ତଦଵସ୍ଥାନ୍ସୁତାନ୍ସର୍ଵାନୁପସୃତ୍ଯାତିଵତ୍ସଲା। ସ୍ଵଜମାନାଽଵଦଚ୍ଛେକାତ୍ତତ୍ତଦ୍ଵିଲପତୀ ବହୁ
ସେ ଅତି ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେଂକୁ ଏହି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ବହୁ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲେ—
କଥଂ ସଦ୍ଧର୍ମଚାରିତ୍ରାନ୍ଵୃତ୍ତସ୍ଥିତିଵିଭୂଷିତାନ୍। ଅକ୍ଷୁଦ୍ରାନ୍ଦୃଢଭକ୍ତାଂଶ୍ଚ ଦୈଵତେଜ୍ଯାପରାନ୍ସଦା
ଧର୍ମ ଓ ସଦ୍ବ୍ୟବହାରରେ ଶୋଭିତ, ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ଠା ଓ ଭକ୍ତିରେ ଅଟୁଟ, ଦେବତାପୂଜାରେ ସଦା ଲଗ୍ନ ଥିବା ତୁମମାନେ ଉପରେ ଏହି ବିପଦ କିପରି ଆସିଲା?
ଵ୍ଯସନଂ ଵଃ ସମଭ୍ଯାଗାତ୍କୋଽଯଂ ଵିଧିଵିପର୍ଯଯଃ। କସ୍ଯାପଧ୍ଯାନଜଂ ଚେଦମାଗଃ ପଶ୍ଯାମି ଵୋ ଧିଯା
ଏହି ଭାଗ୍ୟର ଉଲ୍ଟା ଘଟଣା କିପରି ଘଟିଲା? କାହାର ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କାମନାରୁ ଏହି ଦୁଃଖ ଆସିଛି? ମୁଁ ଦେଖୁଛି, କାହାରୋ ଚିନ୍ତାରୁ ଏହି ଅନ୍ୟାୟ ଘଟିଛି।
ସ୍ଯାତ୍ତୁ ମଦ୍ଭାଗ୍ଯଦୋଷୋଽଯଂ ଯାଽହଂ ଯୁଷ୍ମାନଜୀଜନମ୍। ଦୁଃଖାଯାସଭୁଜୋଽତ୍ଯର୍ଥଂ ଯୁକ୍ତାନପ୍ଯୁତ୍ତମୈର୍ଗୁଣୈଃ
ସମ୍ଭବତଃ ଏହା ମୋ ଭାଗ୍ୟର ଦୋଷ, ଯେଉଁଥିରେ ମୁଁ ଏମିତି ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ତୁମମାନେଂକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲି, ଏତେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛି।
କଥଂ ଵତ୍ସ୍ଯଥ ଦୁର୍ଗେଷୁ ଵନେ ଋଦ୍ଧିଵିନାକୃତାଃ। ଵୀର୍ଯସତ୍ଵବଲୋତ୍ସାହତେଜୋଭିରକୃଶାଃ କୃଶାଃ
ସମ୍ପଦ ବିହୀନ ହୋଇ, ତୁମେ କିପରି ଅରଣ୍ୟରେ ବଞ୍ଚିବ? ଶରୀରେ କ୍ଷୀଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶୂରତା, ଶକ୍ତି, ଉତ୍ସାହ ଓ ତେଜସ୍ୱୀତାରେ କ୍ଷୀଣ ନୁହଁ।
ଯଦ୍ଯେଵମହମଜ୍ଞାସ୍ଯଂ ଵନେ ଵାସଂ ହି ଵୋ ଧ୍ରୁଵମ୍। ଶତଶୃଙ୍ଗାନ୍ମୃତେ ପାଣ୍ଡୌ ନାଗମିଷ୍ଯଂ ଗଜାହ୍ଵଯମ୍
ଯଦି ଏହିପରି ଅବଶ୍ୟମ୍ଭାବୀ, ମୁଁ ଏହା ଅଜଣା ରଖିବିନାହିଁ। ତୁମେ ଅରଣ୍ୟରେ ବସିବା ନିଶ୍ଚିତ। ପାଣ୍ଡୁ ଶତଶୃଙ୍ଗ ପର୍ବତକୁ ଯାଇଥିବାରୁ, ମୁଁ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯିବିନାହିଁ।
ଧନ୍ଯଂ ଵଃ ପିତରଂ ମନ୍ଯେ ତପୋମେଧାନ୍ଵିତଂ ତଥା। ଯଃ ପୁତ୍ରାଧିମସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗେଚ୍ଛାମକରୋତ୍ପ୍ରିଯାମ୍
ମୁଁ ଭାବେ, ତୁମ୍ଭର ପିତା ତପସ୍ୟା ଓ ଜ୍ଞାନରେ ଯୁକ୍ତ ଥିଲେ, ସେ ଏମିତି ଅବସ୍ଥାରେ ପୁଅମାନେଂକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, ସେ ତାଙ୍କ ଆକାଂକ୍ଷିତ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଭ କଲେ—ସେ ଧନ୍ୟ।
ଧନ୍ଯାଂ ଚାତୀନ୍ଦ୍ରିଯଜ୍ଞାନାମିମାଂ ପ୍ରାପ୍ତାଂ ପରାଂ ଗତିମ୍। ମନ୍ଯେ ତୁ ମାଦ୍ରୀଂ ଧର୍ମଜ୍ଞାଂ କଲ୍ଯାଣୀଂ ସର୍ଵଥୈଵ ତୁ
ଏବଂ ମୁଁ ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଧନ୍ୟ ବୋଲି ଭାବେ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରିୟାତୀତ ଜ୍ଞାନ ଥିଲେ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଗତି ଲାଭ କଲେ, ନିଶ୍ଚୟ ଧର୍ମଜ୍ଞା ଓ ସଦା ମଙ୍ଗଳମୟ।
ରତ୍ଯା ମତ୍ଯା ଚ ଗତ୍ଯା ଚ ଯଯାଽହମଭିସନ୍ଧିତା। ଜୀଵିତପ୍ରିଯତାଂ ମହ୍ଯଂ ଧିଙ୍ମାଂ ସଙ୍କ୍ଲେଶଭାଗିନୀମ୍
ସେ ରତିରେ, ଚିନ୍ତାରେ, ଚଳନରେ ମୋତେ ଅତିକ୍ରମ କଲେ; ସେ ଯାହାକୁ ମୁଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚାହୁଁଥିଲି, ତାହା ଲାଭ କଲେ—ମୋ ପାଇଁ ଲଜ୍ଜା, ଯେଉଁଠିକି ମୁଁ କେବଳ ଦୁଃଖରେ ଅଂଶୀ।
ପୁତ୍ରକା ନ ଵିହାସ୍ଯେ ଵଃ କୃଚ୍ଛ୍ରଲବ୍ଧାନ୍ପ୍ରିଯାନ୍ସତଃ। ସାଽହଂ ଯାସ୍ଯାମି ହି ଵନଂ ହା କୃଷ୍ଣେ କିଂ ଜହାସି ମାମ୍
ମୋ ପୁଅମାନେ, ମୁଁ ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟ ଓ ଦୁର୍ଲଭ ଦେଖିପାରିବିନାହିଁ। ତେଣୁ ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବି। ହା କୃଷ୍ଣେ, କାହିଁକି ମୋତେ ଛାଡ଼ୁଛ?