ଯୁଯୁତ୍ସୁନା କୃପେଣାଥ ସଞ୍ଜଯେନ ଚ ଭାରତ। ଗାନ୍ଧାର୍ଯା ପୃଥଯା ଚୈଵ ଭୀମାର୍ଜୁନଯମୈସ୍ତଥା
ଯୁୟୁତ୍ସୁ, କୃପ, ସଞ୍ଜୟ, ଗାନ୍ଧାରୀ, ପୃଥା, ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ—
ଵିକର୍ଣେନ ଚ ଵୀରେଣ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ଦ୍ରୌଣିନା ତଥା। ସୋମଦତ୍ତେନ ଚ ତଥା ବାହ୍ଲୀକେନ ଚ ଧୀମତା
ବୀର ବିକର୍ଣ୍ଣ, ଦ୍ରୌପଦୀ, ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ର, ସୋମଦତ୍ତ, ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବାହ୍ଳୀକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ—
ଵାର୍ଯମାଣୋପି ସତତଂ ନ ଚ ରାଜନ୍ନିଯଚ୍ଛତି। ଏଵଂ ସଂଵାର୍ଯମାଣୋପି କୌନ୍ତେଯୋ ହିତକାମ୍ଯଯା
ସବୁବେଳେ ରୋକାଯାଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ରାଜା ଚୁପ ରହିଲେ ନାହିଁ; ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଦେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ ନିଜ ଭଲ ପାଇଁ ରୋକିଲେ ନାହିଁ।
ଦେଵକାର୍ଯାର୍ଥସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ମୁହୂର୍ତଂ କଲିମାଵିଶତ୍। ଅଵିଷ୍ଟଃ କଲିନା ରାଜଞ୍ଛକୁନିଂ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ
ଦେବତାଙ୍କ କାମ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ, କିଛି ସମୟ ପାଇଁ କଳିର ପ୍ରଭାବକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ; କଳିରେ ଆବିଷ୍ଟ ହୋଇ, ରାଜା ଶକୁନିଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଏଵଂ ଭଵତ୍ଵିତି ତଦା ଵନଵାସାଯ ଦୀଵ୍ଯତି'। ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ତଂ ପାର୍ଥୋ ଗ୍ଲହଂ ଜଗ୍ରାହ ସୌବଲଃ।। ଜିତମିତ୍ଯେଵ ଶକୁନିର୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରମଭାଷତ
ଏଭଳି ହେଉ, ବୋଲି ସେ ଜଙ୍ଗଲବାସ ପାଇଁ ଦ୍ୟୁତ ଖେଳିଲେ; ପାର୍ଥ ଦାଉ ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସୌବଳ ଦ୍ୟୁତ ଉଠାଇଲେ। ଶକୁନି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ହାରିଗଲେ ବୋଲି ଘୋଷଣା କଲେ।
ତତଃ ପରାଜିତାଃ ପାର୍ଥା ଵନାଵାସାଯ ଦୀକ୍ଷିତାଃ। ଅଜିନାନ୍ଯୁତ୍ତରୀଯାଣି ଜଗୃହୁଶ୍ଚ ଯଥାକ୍ରମମ୍
ତାପରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ହାରି, ଜଙ୍ଗଲବାସ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ; ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଲେ।
ଅଜିନୈଃ ସଂଵୃତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ହୃତରାଜ୍ଯାନରିନ୍ଦମାନ୍। ପ୍ରସ୍ଥିତାନ୍ଵନଵାସାଯ ତତୋ ଦୁଃଶାସନୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ରାଜ୍ୟ ହରାଇଦେଇ, ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରୁଥିବା ରାଜାମାନେଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାପରେ ଦୁଃଶାସନ କହିଲା।
ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଚକ୍ରଂ ରାଜ୍ଞୋ ମହାତ୍ମନଃ। ପରାଜିତାଃ ପାଣ୍ଡଵେଯା ଵିପତ୍ତିଂ ପରମାଂ ଗତାଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଚକ୍ର ଘୁରିଛି; ପାଣ୍ଡବମାନେ ହାରିଗଲେ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଅଦ୍ଯ ଦେଵାଃ ସମ୍ପ୍ରଯାତାଃ ସମୈର୍ଵର୍ତ୍ମଭିରସ୍ଥଲୈଃ। ଗୁଣଜ୍ଯେଷ୍ଠାସ୍ତଥା ଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ଶ୍ରେଯାଂସୋ ଯଦ୍ଵଯଂ ପରୈଃ
ଆଜି ଦେବତାମାନେ ସମାନ ପଥରେ ଚାଲିଗଲେ; ଯେମାନେ ଗୁଣ ଓ ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆମ ପାଖରେ ହାରିଗଲେ।
ନରକଂ ପାତିତାଃ ପାର୍ଥା ଦୀର୍ଘକାଲମନନ୍ତକମ୍। ମୁଖାଚ୍ଚ ହୀନା ରାଜ୍ଯାଚ୍ଚ ଵିନଷ୍ଟାଃ ଶାଶ୍ଵତୀଃ ସମାଃ
ପାର୍ଥମାନେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ ନରକକୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଛନ୍ତି; ସମ୍ମାନ ଓ ରାଜ୍ୟ ହରାଇ, ସେମାନେ ସଦା ପାଇଁ ନଷ୍ଟ ହେଲେ।
ଧନେନ ମତ୍ତା ଯେ ତେ ସ୍ମ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାନ୍ପ୍ରହାସିଷୁଃ। ତେ ନିର୍ଜିତା ହୃତଧନା ଵନମେଷ୍ଯନ୍ତି ପାଣ୍ଡଵଃ
ଧନର ଗର୍ବରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ଯେମାନେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ହରାଇବାକୁ ଚାହିଁଥିଲେ—ସେହି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବେ ହାରି, ଧନ ହରାଇ, ଅରଣ୍ୟକୁ ଯିବେ।
ଚିତ୍ରାନ୍ସନ୍ନାହାନଵମୁଞ୍ଚନ୍ତୁ ଚୈଷାଂ ଵାସାଂସି ଦିଵ୍ଯାନି ଚ ଭାନୁମନ୍ତି।। ଵିଵାସ୍ଯନ୍ତାଂ ରୁରୁଚର୍ମାଣି ସର୍ଵେ ଯଥା ଗ୍ଲହଂ ସୌବଲସ୍ଯାଭ୍ଯୁପେତାଃ
ସେମାନଙ୍କ ଚମତ୍କାର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବସ୍ତ୍ର ଖୋଲିଦିଅ; ସମସ୍ତଙ୍କ ମୃଗଚର୍ମ ବାହାରକୁ ଫେଙ୍ଗିଦିଅ, ଯେପରି ସେମାନେ ସୁବଳଙ୍କ ପୁଅ ସହ ଦ୍ୟୂତରେ ହାରିଥିଲେ।
ନ ସନ୍ତି ଲୋକେଷୁ ପୁମାଂସ ଈଦୃଶା ଇତ୍ଯେଵ ଯେ ଭାଵିତବୁଦ୍ଧଯଃ ସଦା। ଜ୍ଞାସ୍ଯନ୍ତି ତେତ୍ମାନମିମେଽଦ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵା ଵିପର୍ଯଯେ ପାଣ୍ଢତିଲା ଇଵାଫଲାଃ
ଏହି ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଯେମାନେ ସଦା ଭାବୁଥିଲେ ଯେ, ସଂସାରରେ ତାଙ୍କ ପରି କେହି ନାହିଁ—ଆଜି ଭାଗ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନରେ, ବିଫଳ ତିଳ ପରି, ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ଜାଣିପାରିବେ।
ଇଦଂ ହି ଵାସୋ ଯଦି ଵେଦୃଶାନାଂ ମନସ୍ଵିନାଂ ରୌରଵମାହଵେଷୁ।। ଆଦୀକ୍ଷିତାନାମଜିନାନି ଯଦ୍ଵ- ଦ୍ଵଲୀଯସାଂ ପଶ୍ଯତ ପାଣ୍ଡଵାନାମ୍
ଏହି ପରି ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ ଏହି ପୋଷାକ; ଦେଖ, ଏହି ମୃଗଚର୍ମ ହେଉଛି ଯୋଦ୍ଧା ପାଇଁ, ଯେପରି ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବେ ହାରିଗଲେ।
ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଃ ସୌମକିର୍ଯଜ୍ଞସେନଃ କନ୍ଯାଂ ପାଞ୍ଚାଲୀଂ ପାଣ୍ଡଵେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦାଯ। ଅକାର୍ଷିଦ୍ଵୈ ସୁକୃତଂ ନେହ କିଞ୍ଚିତ୍ କ୍ଲୀବାଃ ପାର୍ଥାଃ ପତଯୋ ଯାଜ୍ଞସେନ୍ଯାଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ସୌମକୀର୍ତି ଯଜ୍ଞସେନ ତାଙ୍କ ଝିଅ ପାଞ୍ଚାଳୀଙ୍କୁ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ; ସେ ସତ୍କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଏଠାରେ କିଛି ହେଲା ନାହିଁ—ଏବେ ଯାଜ୍ଞସେନୀଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ପାର୍ଥମାନେ ଅଶକ୍ତ ହୋଇଗଲେ।
ସୂକ୍ଷ୍ମପ୍ରାଵାରାନଜିନୋତ୍ତରୀଯାନ୍ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽରଣ୍ଯେ ନିର୍ଧନାନପ୍ରତିଷ୍ଠାନ୍। କାଂ ତ୍ଵଂ ପ୍ରୀତିଂ ଲପ୍ସ୍ଯସେ ଯାଜ୍ଞସେନି ପତିଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵେହ ଯମନ୍ଯମିଚ୍ଛସି
ମୃଗଚର୍ମ ଓ ପତଳା ଚାଦର ପିନ୍ଧି, ଅରଣ୍ୟରେ ଧନହୀନ ଓ ଅସ୍ଥିର ଦେଖି, ଯାଜ୍ଞସେନୀ, ତୁମେ କଣ ଆନନ୍ଦ ପାଇବ? ଏଠାରେ ଯାହାକୁ ଚାହଁ, ସେଠି ପତି ବାଛ।
ଏତେ ହି ସର୍ଵେ କୁରଵଃ ସମେତାଃ କ୍ଷାନ୍ତା ଦାନ୍ତାଃ ସୁଦ୍ରଵିଣୋପପନ୍ନାଃ। ଏଷାଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵୈକତମଂ ପତିତ୍ଵେ ନ ତ୍ଵାଂ ନଯେତ୍କାଲଵିପର୍ଯଯୋଽଯମ୍
ଏଠାରେ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ଏକଠି ହୋଇଛନ୍ତି—ଧୈର୍ୟ ଓ ସଂଯମରେ ଦକ୍ଷ, ଧନରେ ସମୃଦ୍ଧ; ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁ କୌଣସି ଜଣକୁ ଚାହଁ, ପତି ଭାବେ ବାଛ, ଯେଉଁଠି ଏହି ଭାଗ୍ୟ ପରିବର୍ତ୍ତନ ତୁମକୁ ନେଇଯିବ ନାହିଁ।
ଯଥାଽଫଲାଃ ଷଣ୍ଢତିଲା ଯଥା ଚର୍ମମଯା ମୃଗାଃ। ତଥୈଵ ପାଣ୍ଡଵାଃ ସର୍ଵେ ଯଥା କାକଯଵା ଅପି
ଯେପରି ବିଫଳ ତିଳ, କିମ୍ବା ଚର୍ମରେ ତିଆରି ପଶୁ, ସେପରି ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବମାନେ—କାଉଁଠି ଖାଇଦିଏଥିବା ଯବ ପରି।
କିଂ ପାଣ୍ଡଵାଂସ୍ତେ ପତିତାନୁପାସ୍ଯ ମୋଘଃ ଶ୍ରମଃ ଷଣ୍ଢତିଲାନୁପାସ୍ଯ। ଏଵଂ ନୃଶଂସଃ ପରୁଷାଣି ପାର୍ଥା- ନଶ୍ରାଵଯଦ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ
ପତିତ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ କାହିଁକି ସେବା କରୁଛ? ବିଫଳ ତିଳକୁ ଚାଷ କରିବା ମନେ ବ୍ୟର୍ଥ ପରିଶ୍ରମ। ଏପରି ନିର୍ଦ୍ୟୟ ଓ କଠୋର କଥା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ପାର୍ଥମାନେଙ୍କୁ କୁହିଲା।
ତଦ୍ଵୈ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭୀମସେନୋଽତ୍ଯମର୍ଷୀ ନିର୍ଭର୍ତ୍ସ୍ଯୋଚ୍ଚୈଃ ସନ୍ନିଗୃହ୍ଯୈଵ ରୋଷାତ୍। ଉଵାଚ ଚୈନଂ ସହସୈଵୋପଗମ୍ଯ ସିଂହୋ ଯଥା ହୈମଵତଃ ଶୃଗାଲମ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୀମସେନ ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୋଧରେ, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ତାଙ୍କୁ ତିରସ୍କାର କରି, ରୋଷ ଦମନ କରି, ହଠାତ୍ ଆଗକୁ ଯାଇ, ହିମାଳୟର ସିଂହ ଯେପରି ଶିଆଳକୁ କହେ, ସେପରି କହିଲେ।
କ୍ରୂର ପାପଜନୈର୍ଜୁଷ୍ଟମକୃତାର୍ଥଂ ପ୍ରଭାଷସେ। ଗାନ୍ଧାରଵିଦ୍ଯଯା ହି ତ୍ଵଂ ରାଜମଧ୍ଯେ ଵିକତ୍ଥସେ
ନିର୍ଦ୍ୟୟ ଓ ପାପୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିବା, ତୁମେ ବ୍ୟର୍ଥ କଥା କହୁଛ; ଗାନ୍ଧାର ଚତୁରତା ଦ୍ୱାରା ରାଜାମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଗର୍ବ କରୁଛ।
ଯଥା ତୁଦସି ମର୍ମାଣି ଵାକ୍ଛରୈରିହ ନୋ ଭୃଶମ୍। ତଥା ସ୍ମାରଯିତା ତେଽହଂ କୃନ୍ତନ୍ମର୍ମାଣି ସଂଯୁଗେ
ଏଠାରେ ତୁମେ ଯେପରି ମନ୍ତ୍ରର ବାଣରେ ଆମ ଗଭୀର ଦୁଃଖ ଦେଉଛ, ସେପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ତୁମର ମର୍ମକୁ କାଟି ତୁମକୁ ମନେ ପକାଇଦେବି।
ଯେ ଚ ତ୍ଵାମନୁଵର୍ତନ୍ତେ କ୍ରୋଧଲୋଭଵଶାନୁଗାଃ। ଗୋପ୍ତାରଃ ସାନୁବନ୍ଧାଂସ୍ତାନ୍ନେତାଽସ୍ମି ଯମସାଦନମ୍
ଯେମାନେ କ୍ରୋଧ ଓ ଲୋଭରେ ତୁମ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ସହଯୋଗୀ ଓ ରକ୍ଷକମାନେ—ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଯମର ଗୃହକୁ ନେଇଯିବି।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵାଣମଜିନୈର୍ଵିଵାସିତଂ ଦୁଃଶାସନସ୍ତଂ ପରିନୃତ୍ଯତି ସ୍ମ। ମଧ୍ଯେ କୁରୂଣାଂ ଧର୍ମନିବଦ୍ଧମାର୍ଗଂ ଗୌର୍ଗୌରିତି ସ୍ମାହ୍ଵଯନ୍ମୁକ୍ତଲଜ୍ଜଃ
ଏପରି କହୁଥିବା, ମୃଗଚର୍ମ ପିନ୍ଧି ନିର୍ବାସିତ, ଦୁଃଶାସନ କୁରୁମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ନାଚିଲା, ଲଜ୍ଜା ଛାଡ଼ି, ଅଧର୍ମର ପଥରେ 'ଗାଈ, ଗାଈ' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲା।
ନୃଶଂସ ପରୁଷଂ ଵକ୍ତୁଂ ଦୁଃଶାସନ ତ୍ଵଯା। ନିକୃତ୍ଯା ହି ଧନଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା କୋ ଵିକତ୍ଥିତୁମର୍ହତି
ଦୁଃଶାସନ, କଠୋର ଓ ନିର୍ଦୟ କଥା କହିବା—ଠକେଇ ଧନ ହାସଲ କରିଥିବା ପରେ କିଏ ଗର୍ବ କରିପାରିବ?
ମୈଵ ସ୍ମ ସୁକୃତାଂ ଲୋକାନ୍ଗଚ୍ଛେତ୍ପାର୍ଥୋ ଵୃକୋଦରଃ। ଯଦି ଵକ୍ଷୋ ହି ତେ ଭିତ୍ତ୍ଵା ନ ପିବେଚ୍ଛୋଣିତଂ ରଣେ
ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମର ଛାତି ଭେଦି ତାହାର ରକ୍ତ ପିଇନଥାଏ, ତେବେ ଅର୍ଜୁନ କିମ୍ବା ଭୀମ ପୁଣ୍ୟବାନ୍ ଲୋକରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାନ୍ରଣେ ହତ୍ତ୍ଵା ମିଷତାଂ ସର୍ଵଧନ୍ଵିନାମ୍। ଶମଂ ଗନ୍ତାଽସ୍ମି ନଚିରାତ୍ସତ୍ଯମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେଂକୁ ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଧାରୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମାରିଦେଇ, ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଶାନ୍ତି ପାଇବି; ଏହା ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ତସ୍ଯ ରାଜା ସିଂହଗତେଃ ସଖେଲଂ ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ଭୀମସେନସ୍ଯ ହର୍ଷାତ୍। ଗତିଂ ସ୍ଵଗତ୍ଯାଽନୁଚକାର ମନ୍ଦୋ ନିର୍ଗଚ୍ଛତାଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ସଭାଯାଃ
ଭୀମସେନଙ୍କ ସିଂହ ଚାଳ ଦେଖି, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଅନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଚାଳକୁ ଅନୁକରଣ କଲେ, ମୂଢ଼ ଭାବରେ, ଯେତେବେଳେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସଭାରୁ ବାହାରୁଥିଲେ।
ନୈତାଵତା କୃତମିତ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍ତଂ ଵୃକୋଦରଃ ସନ୍ନିଵୃତ୍ତାର୍ଧକାଯଃ। ଶୀଘ୍ରଂ ହି ତ୍ଵାଂ ନିହତଂ ସାନୁବନ୍ଧଂ ସଂସ୍ମାର୍ଯାହଂ ପ୍ରତିଵକ୍ଷ୍ଯାମି ମୂଢ
ଭୀମ, ଅଧା ଦେହ ଘୁଞ୍ଚାଇ କହିଲେ: 'ଏଠି ଏଠି ଶେଷ ହୋଇନାହିଁ। ଶୀଘ୍ର ତୁମେ ଓ ତୁମ ସହଯୋଗୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବାବେଳେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହା ମନେ ପକାଇଦେବି, ମୂଢ଼।'
ଏଵଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯାତ୍ମନି ଚାଵମାନଂ ନିଯମ୍ଯ ମନ୍ଯୁଂ ବଲଵାନ୍ସ ମାନୀ। ରାଜାନୁଗଃ ସଂସଦି କୌରଵାଣାଂ ଵିନିଷ୍କାମନ୍ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ଭୀମଃ
ନିଜ ପ୍ରତି ଅପମାନ ଅନୁଭବି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଗର୍ବିତ ଭୀମ ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧକୁ ଦମନ କରି, ରାଜାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲି, କୌରବ ସଭାରେ ଏହି କଥା କହିଲେ।