ରୁଦ୍ରାଶ୍ଚ ମରୁତଶ୍ଚୈଵ ଵସଵଶ୍ଚାଶ୍ଵିନୌ ତଦା। ଆଦିତ୍ଯାଶ୍ଚୈଵ ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚ ନିଶ୍ଵେଦେଵାଶ୍ଚ ଭାରତ। ଗନ୍ଧର୍ଵାଶ୍ଚୈଵ ସହିତା ଅନ୍ଯେ ଦେଵଗଣାଶ୍ଚ ଯେ
ସେଇ ସମୟରେ ରୁଦ୍ର, ମରୁତ, ବସୁ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ଆଦିତ୍ୟ, ସାଧ୍ୟ, ଦେବଗଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
ତେ ସର୍ଵେ ଶସ୍ତ୍ରସମ୍ପନ୍ନା ଦୀପ୍ଯମାନାଃ ସ୍ଵତେଜସା। ଧନଞ୍ଜଯଂ ଜିଘାଂସନ୍ତଃ ପ୍ରପେତୁର୍ଵିବୁଧାଧିପାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ୱଳ, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତାଙ୍କ ନାୟକଙ୍କ ସହ ଏଗିଯାଇଲେ।
ଯୁଗାନ୍ତେ ଯାନି ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ନିମିତ୍ତାନି ମହାନ୍ତ୍ଯପି। ସର୍ଵାଣି ତତ୍ର ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ନିମିତ୍ତାନି ମହୀପତେ
ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ଯୁଗାନ୍ତରେ ଦେଖାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ସେଠାରେ ରାଜା, ସବୁଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ତତୋ ଦେଵଗମାଃ ସର୍ଵେ ପାର୍ଥଂ ସମଭିଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ। ଅସମ୍ଭ୍ରାନ୍ତସ୍ତୁ ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ତାଂ ଦେଵମଯୀଂ ଚମୂମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ; ସେ ଦେବମୟ ସେନାକୁ ଦେଖି ଅର୍ଜୁନ କିଛି ଭୟ କଲେନି।
ତ୍ଵରିତଃ ଫଲ୍ଗୁନୋ ଗୃହ୍ଯ ତୀକ୍ଷ୍ଣାଂସ୍ତାନାଶୁଗାଂସ୍ତଦା। ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଦେଵାଂଶ୍ଚ ସମ୍ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ତସ୍ଥୌ କାଲ ଇଵାତ୍ଯଯେ
ଫଳ୍ଗୁନ ତୁରନ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ତୀବ୍ର ତୀର ଧରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବତାମାନେ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇ, ସେ ଯେମିତି ସମୟ ଶେଷରେ ଅଡିଯାଏ, ସେଭଳି ଅଡି ରହିଲେ।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ବୀଭତ୍ସୁଂ ସପୁରନ୍ଦରାଃ। ଅଵାକିରଞ୍ଛରଵ୍ରାତୈର୍ମାନୁଷଂ ତଂ ମହୀପତେ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ଏହି ମାନବ ଉପରେ ତୀରର ବର୍ଷା କରିଲେ, ରାଜା।
ତତଃ ପାର୍ଥୋ ମହାତେଜା ଗାଣ୍ଡିଵଂ ଗୃହ୍ଯ ସତ୍ଵରଃ। ଵାରଯାମାସ ଦେଵାନାଂ ଶରଵ୍ରାତୈଃ ଶରାଂସ୍ତଦା
ତୁରନ୍ତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ଗାଣ୍ଡୀବ ଧରି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ତୀରବର୍ଷାକୁ ନିଜ ତୀରରେ ପ୍ରତିହତ କଲେ।
ପୁନଃ କ୍ରୁଦ୍ଧାଃ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ମର୍ତ୍ଯଂ ତଂ ସୁଭହାବଲାଃ। ନାନାଶସ୍ତ୍ରୈର୍ଵଵର୍ଷୁସ୍ତଂ ସଵ୍ଯସାଚୀ ମହୀପତେ
ପୁଣିଥରେ, କ୍ରୋଧିତ ଏବଂ ବଳଶାଳୀ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅନେକ ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର ଏହି ମର୍ତ୍ୟ ଉପରେ ବର୍ଷା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସବ୍ୟସାଚୀ ଅଡି ରହିଲେ।
ତାନ୍ପାର୍ଥଃ ଶସ୍ତ୍ରଵର୍ଷାନ୍ଵୈ ଵିସୃଷ୍ଟାନ୍ଵିବୁଧୈସ୍ତଦା। ଦ୍ଵିଧା ତ୍ରିଧା ସ ଚିଚ୍ଛେଦ ସ ଏଵ ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ
ଅର୍ଜୁନ ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଛାଡ଼ିଥିବା ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷାକୁ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ଦୁଇ ଓ ତିନି ଭାଗ କରି କଟିଦେଲେ।
ପୁନଶ୍ଚ ପାର୍ଥଃ ସଙ୍କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମଣ୍ଡଲୀକୃତକାର୍ମୁକଃ। ଦେଵସଙ୍ଘାଞ୍ଛରୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈରର୍ପଯନ୍ଵୈ ସମନ୍ତତଃ
ପୁଣି ଅର୍ଜୁନ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଧନୁଷ୍ୟକୁ ମଣ୍ଡଳାକାରେ ତାଣି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଚାରିପଟେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତୋ ଦେଵଗଣାଃ ସର୍ଵେ ଯୁଧ୍ଵା ପାର୍ଥେନ ଵୈ ମୁହୁଃ। ରଣେ ଜେତୁମଶକ୍ଯଂ ତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତେ ଭରତର୍ଷଭ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଅର୍ଜୁନ ସହ ବାରମ୍ବାର ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ବୁଝି, ସେମାନେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ, ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଶାନ୍ତାସ୍ତେ ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ ପାର୍ଥବାଣାଭିପୀଡିତାଃ। ସଦ୍ଵିପଂ ଵାସଵଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଦୁଦ୍ରୁଵୁଃ ସର୍ଵତୋ ଦିଶମ୍
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ତୀରରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଶାନ୍ତ ହେଲେ; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ତାଙ୍କର ହାତୀକୁ ଛାଡ଼ି ସମସ୍ତେ ଚାରିଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ପ୍ରାଚୀଂ ରୁଦ୍ରାଃ ସଗନ୍ଧର୍ଵା ଦକ୍ଷିଣାଂ ମରୁତୋ ଯଯୁଃ। ଦିଶଂ ପ୍ରତୀଚୀଂ ଭୀତାସ୍ତେ ଵସଵଶ୍ଚ ତଥାଽଶ୍ଵିନୌ
ରୁଦ୍ର ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ପୂର୍ବଦିଗକୁ, ମରୁତମାନେ ଦକ୍ଷିଣକୁ, ବସୁ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରମାନେ ଭୟରେ ପଶ୍ଚିମକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ଆଦିତ୍ଯାଶ୍ଚୈଵ ଵିଶ୍ଵେ ଚ ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଵା ଉଦଙ୍ମୁଖାଃ। ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚୋର୍ଧ୍ଵମୁଖା ଭୀତାଶ୍ଚିନ୍ତଯନ୍ତୋଽସ୍ଯ ସାଯକାନ୍
ଆଦିତ୍ୟ ଓ ବିଶ୍ୱେଦେବମାନେ ଉତ୍ତରଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ; ସାଧ୍ୟମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଉପରକୁ ଉଠିଗଲେ, ତାଙ୍କର ତୀର ଭାବିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଏଵଂ ସୁରଗଣାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ତ୍ସର୍ଵତୋ ଦିଶମ୍। ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ ପ୍ରେକ୍ଷମାଣାଃ ପାର୍ଥମେଵ ସକାର୍ମୁକମ୍
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଚାରିଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ, ବାରମ୍ବାର ଧନୁଷ୍ୟଧାରୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଚାହିଁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଵିଦ୍ରୁତାନ୍ଦେଵସଙ୍ଘାଂସ୍ତାନ୍ରଣେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୁରନ୍ଦରଃ। ତତଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମହାତେଜାଃ ପାର୍ଥଂ ବାଣୈରଵାକିରତ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ପଳାଇଯିବା ଦେଖି, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ କ୍ରୋଧିତ ଇନ୍ଦ୍ର ତାପରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଉପରେ ତୀରବର୍ଷା କଲେ।
ପାର୍ଥୋଽପି ଶକ୍ରଂ ଵିଵ୍ଯାଥ ମାନୁଷୋ ଵିବୁଧାଧିପମ୍
ପାର୍ଥ, ମାନବ ହେବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ତତଃ ସୋଽଶ୍ମମଯଂ ଵର୍ଷଂ ଵ୍ଯସୃଜଦ୍ଵିବୁଧାଧିପଃ। ତଚ୍ଛରୈରର୍ଜୁନୋ ଵର୍ଷଂ ପ୍ରତିଜାଘ୍ନେଽତ୍ଯମର୍ଷଣଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ଇନ୍ଦ୍ର ପଥରର ବର୍ଷା କରିଲେ; ଅର୍ଜୁନ ତାହାକୁ ତାଙ୍କର ତୀରରେ ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ, ଏବଂ କିଛି ମଧ୍ୟ ଛାଡିଲେ ନାହିଁ।
ଅଥ ସଂଵର୍ଧଯାମାସ ତଦ୍ଵର୍ଷଂ ଦେଵରାଡପି। ଭୂଯ ଏଵ ମହାଵୀର୍ଯଂ ଜିଜ୍ଞାସୁଃ ସଵ୍ଯସାଚିନଃ
ସବ୍ୟସାଚୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ବିଶାଳ ଶକ୍ତିକୁ ଆଉ ଏକଥର ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଦେବରାଜ ଇନ୍ଦ୍ର ସେଇ ବର୍ଷାକୁ ଆଉ ଅଧିକ ତୀବ୍ର କଲେ।
ସୋଽଶ୍ମଵର୍ଷଂ ମହାଵେଗମିଷୁଭିଃ ପାଣ୍ଡଵୋଽପି ଚ। ଵିଲଯଂ ଗମଯାମାସ ହର୍ଷଯନ୍ପାକଶାସନମ୍
ପଣ୍ଡବ ଅର୍ଜୁନ ତୀବ୍ର ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେଇ ଭୟଙ୍କର ପଥର ବର୍ଷାକୁ ଶେଷ କରିଦେଲେ, ଏହା ଦେଖି ପାକାଶାସନ ଇନ୍ଦ୍ର ଖୁସି ହେଲେ।
ଉପାଦାଯ ତୁ ପାଣିଭ୍ଯାମଙ୍ଗଦଂ ନାମ ପର୍ଵତମ୍। ସଦ୍ରୁମଂ ଵ୍ଯସୃଜଚ୍ଛକ୍ରୋ ଜିଘାଂସୁଃ ଶ୍ଵେତଵାହନମ୍
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶ୍ୱେତବାହନ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିଁ, ତାଙ୍କ ହାତରେ ଅଙ୍ଗଦ ନାମକ ପାହାଡ଼କୁ ତାହାର ଗଛସହିତ ଉଠାଇ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତତୋଽର୍ଜୁନୋ ଵେଗଵଦ୍ଭିର୍ଜ୍ଵଲମାନୈରଜିହ୍ଯଗୈଃ। ବାଣୈର୍ଵିଧ୍ଵଂସଯାମାସ ଗିରିରାଜଂ ସହସ୍ରଧା
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ତୀବ୍ର ଏବଂ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସରପ୍ରତିମ ତୀରରେ ସେଇ ପାହାଡ଼କୁ ହଜାର ଟୁକୁଡ଼ା କରିଦେଲେ।
ଶକ୍ରଂ ଚ ପାତଯାମାସ ଶରୈଃ ପାର୍ଥୋ ମହାନ୍ଯୁଧି। ତତଃ ଶକ୍ରୋ ମହାରାଜ ରଣେ ଵୀରଂ ଧନଞ୍ଜଯମ୍
ସେଇ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ପାର୍ଥ ତୀରରେ ଇନ୍ଦ୍ରକୁ ଭୂମିରେ ପଡ଼ାଇଦେଲେ; ତାପରେ, ରାଜା, ଇନ୍ଦ୍ର ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏକ ମହାବୀର ବୋଲି ଦେଖିଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଜେତୁମଶକ୍ଯଂ ତଂ ତେଜୋବଲସମନ୍ଵିତମ୍। ପରାଂ ପ୍ରୀତି ଯଯୌ ତତ୍ର ପୁତ୍ରଶୌର୍ଯେଣ ଵାସଵଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ବୁଝି, ଇନ୍ଦ୍ର ସେଠାରେ ପୁଅଙ୍କର ପ୍ରତାପ ଦେଖି ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ।
ତଦା ତତ୍ର ନ ତସ୍ଯାସ୍ତି ଦିଵି କଶ୍ଚିନ୍ମହାଯଶାଃ। ସମର୍ଥୋ ନିର୍ଜଯେ ରାଜନ୍ନପି ସାକ୍ଷାତ୍ପ୍ରଜାପତିଃ
ସେ ସମୟରେ, ରାଜା, ସ୍ୱର୍ଗରେ କେହି ମଧ୍ୟ, ଏବଂ ପ୍ରଜାପତି ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତତଃ ପାର୍ଥଃ ଶରୈର୍ହତ୍ଵା ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସପନ୍ନଗାନ୍। ଦୀପ୍ତେ ଚାଗ୍ନୌ ମହାତେଜାଃ ପାତଯାମାସ ସନ୍ତତମ୍
ତାପରେ ପାର୍ଥ, ତାଙ୍କର ତୀରରେ ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ନାଗମାନେକୁ ମାରି, ସେମାନେକୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିରେ ପୁଣିପୁଣି ପକାଇଲେ।
ପ୍ରତିଷେଧଯିତୁଂ ପାର୍ଥଂ ନ ଶେକୁସ୍ତତ୍ର କେଚନ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଵାରିତଂ ଶକ୍ରଂ ଦିଵି ଦେଵଗଣୈଃ ସହ
ସେଠାରେ କେହି ମଧ୍ୟ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ଦେବମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ବାଧା ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଯଥା ସୁପର୍ଣଃ ସୋମାର୍ଥଂ ଵିବୁଧାନଜଯତ୍ପୁରା। ତଥା ଜିତ୍ଵା ସୁରାନ୍ପାର୍ଥସ୍ତର୍ପଯାମାସ ପାଵକମ୍
ଯେପରି ସୁପର୍ଣ୍ଣ ପୂର୍ବେ ସୋମ ଲାଗି ଦେବମାନେକୁ ଜିତିଥିଲେ, ସେପରି ପାର୍ଥ ଦେବମାନେକୁ ଜିତି ଅଗ୍ନିକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ।
ତତୋଽର୍ଜୁନଃ ସ୍ଵଵୀର୍ଯେଣ ତର୍ପଯିତ୍ଵା ଵିଭାଵସୁମ୍। ରଥଂ ଧ୍ଵଜଂ ଚ ସହଯଂ ଦିଵ୍ଯାନସ୍ତ୍ରାଂଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵଃ
ତାପରେ ପାଣ୍ଡବ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ଏକ ରଥ, ପତାକା, ଘୋଡ଼ା ଓ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଲେ।
ଗାଣ୍ଡୀଵଂ ଚ ଧନୁଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ତୂଣୀ ଚାକ୍ଷଯସାଯକୌ। ଏତାନ୍ଯପି ଚ ବୀଭତ୍ସୁର୍ଲେଭେ କୀର୍ତି ଚ ଭାରତ
ବୀଭତ୍ସୁ ଅର୍ଜୁନ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟ, ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ ଓ ଅନେକ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ଏବଂ, ଭାରତ, ଖ୍ୟାତି ମଧ୍ୟ ଲାଗିଲେ।