ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ କୌନ୍ଯେଯମପୋହ୍ଯ ଵସନଂ ସ୍ଵକମ୍। ସ୍ମଯନ୍ନିଵେକ୍ଷ୍ଯ ପାଞ୍ଚାଲୀମୈଶ୍ଵର୍ଯମଦମୋହିତଃ
ଏହିପରି କହି, କର୍ଣ୍ଣପୁତ୍ର ନିଜ ଜମା କାଢ଼ି ହସିଲେ ଏବଂ ଧନର ଅଭିମାନରେ ମାତାଲା ହୋଇ, ପାଞ୍ଚାଳୀକୁ ଦେଖିଲେ।
କଦଲୀଦଣ୍ଡସଦୃଶଂ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁତମ୍। ଗଜହସ୍ତପ୍ରତୀକାଶଂ ଵଜ୍ରପ୍ରତିମଗୌରଵମ୍
ତାଙ୍କର ଉରୁ କଦଳୀ ଗଛର ଡଣ୍ଡ ଭଳି, ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣରେ ଯୁକ୍ତ, ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ବଜ୍ର ଭଳି ଗମ୍ଭୀର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ରହିଛି।
ଅଭ୍ଯୁତ୍ସ୍ମଯିତ୍ଵା ରାଧେଯଂ ଭୀମମାଧର୍ଷଯନ୍ନିଵ। ଦ୍ରୌପଦ୍ଯାଃ ପ୍ରେକ୍ଷମାଣାଯାଃ ସଵ୍ଯମୂରୁମଦର୍ଶଯତ୍
ଭୀମ ରାଧେୟଙ୍କୁ ଉପହାସ କରି, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିବା ପରି ଦେଖାଇ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ ନିଜ ବାମ ଗୋଡ଼ ଉଠାଇ ଦେଖାଇଲେ।
ଭୀମସେନସ୍ତମାଲୋକ୍ଯ ନେତ୍ରେ ଉତ୍ଫାଲ୍ଯ ଲୋହିତେ। ପ୍ରୋଵାଚ ରାଜମଧ୍ଯେ ତଂ ସଭାଂ ଵିଶ୍ରାଵଯନ୍ନିଵ
ଭୀମସେନ ଏହା ଦେଖି, ଲାଲ ଚକୁ ଉଠାଇ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ।
ପିତୃଭିଃ ସହ ସାଲୋକ୍ଯଂ ମା ସ୍ମ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଵୃକୋଦରଃ। ଯଦ୍ଯେତମୂରୁଂ ଗଦଯା ନ ଭିନ୍ଦ୍ଯାଂ ତେ ମହାହଵେ
ମୁଁ ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ତୋର ଏହି ଗୋଡ଼କୁ ଗଦାରେ ଭଙ୍ଗି ଦେଇନଥିଲେ, ମୁଁ ମୋ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବିନାହିଁ।
କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ତସ୍ଯ ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ସ୍ରୋତୋଭ୍ଯଃ ପାଵକାର୍ଚିଷଃ। ଵୃକ୍ଷସ୍ଯେଵ ଵିନିଶ୍ଵେରୁଃ କୋଟରେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦହ୍ଯତଃ
କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିବା ଭୀମଙ୍କ ଦେହର ସମସ୍ତ ରୋମକୁପରୁ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଉଠିଲା, ଜଣେ ଜଳୁଥିବା ଗଛର ଗୁହାରୁ ଯେପରି ଅଗ୍ନି ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ପରଂ ଭଯଂ ପଶ୍ଯତ ଭୀମସେନା- ତ୍ତଦ୍ବୁଧ୍ଯଧ୍ଵଂ ପାର୍ଥିଵାଃ ପ୍ରାତିପେଯାଃ। ଦୈଵେରିତୋ ନୂନମଯଂ ପୁରସ୍ତା- ତ୍ପରୋଽନଯୋ ଭରତେଷୂଦପାଦି
ପ୍ରତୀପବଂଶୀ ରାଜାମାନେ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଦେଖି କେତେ ଭୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛି ଦେଖ, ଏହି ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟର ଦ୍ୱାରା ଭାରତବଂଶରେ ଆସିଛି।
ଅତିଦ୍ଯୂତଂ କୃତମିଦଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଯସ୍ମାତ୍ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଵିଵଦଧ୍ଵଂ ସଭାଯାମ୍। ଯୋଗକ୍ଷେମୌ ନଶ୍ଯତୋ ଵଃ ସମଗ୍ରୌ ପାପାନ୍ମନ୍ତ୍ରାନ୍କୁରଵୋ ମନ୍ତ୍ରଯନ୍ତି
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଅତି ଜୁଆ ଖେଳିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସଭାରେ ଜଣେ ଜିଅ ସହ ଝଗଡ଼ା କରୁଛନ୍ତି; ତୁମମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶ୍ରେୟ ଓ ସୁରକ୍ଷା ନଷ୍ଟ ହେଉଛି, କରୁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି।
ଇମଂ ଧର୍ମଂ କୁରଵୋ ଜାନତାଶୁ ଧ୍ଵସ୍ତେ ଧର୍ମେ ପରିଷତ୍ସମ୍ପ୍ରଦୁଷ୍ଯେତ୍। ଇମାଂ ଚେତ୍ପୂର୍ଵଂ କିତଵୋଽଗ୍ଲହିଷ୍ଯ- ଦୀଶୋଽଭଵିଷ୍ଯଦପରାଜିତାତ୍ମା
କୁରୁମାନେ ଏହି ଧର୍ମ ଜାଣି ତୁରନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍; ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ସଭା ଅଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଯଦି ଜୁଆରି ପୂର୍ବରୁ ହାରିଥାନ୍ତା, ସେ ଅଶକ୍ତ ଓ ପରାଜିତ ହେଇଯାନ୍ତା।
ସ୍ଵପ୍ନେ ଯଥୈତଦ୍ଵିଜିତଂ ଧନଂ ସ୍ଯା- ଦେଵଂ ମନ୍ଯେ ଯସ୍ଯ ଦୀଵ୍ଯତ୍ଯନୀଶଃ। ଗାନ୍ଧାରରାଜସ୍ଯ ଵଚୋ ନିଶମ୍ଯ ଧର୍ମାଦସ୍ମାତ୍କୁରଵୋ ମାଽପଯାତ
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଜିତା ଧନ ଯେପରି ନିରର୍ଥକ, ଏହିପରି ଅଧିକାର ନଥିବା ଲୋକ ଜୁଆ ଖେଳିଲେ ତାହା ମଧ୍ୟ ନିରର୍ଥକ। ଗାନ୍ଧାର ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କୁରୁମାନେ ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭୀମସ୍ଯ ଵାକ୍ଯେ ତଦ୍ଵଦେଵାର୍ଜୁନସ୍ଯ ସ୍ଥିତୋଽହଂ ଵୈ ଯମଯୋଶ୍ଚୈଵମେଵ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ତେ ପ୍ରଵଦନ୍ତ୍ଵନୀଶ- ମଥୋ ଦାସ୍ଯାନ୍ମୋକ୍ଷସେ ଯାଜ୍ଞସେନି
ମୁଁ ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଯମଜ ଭାଇମାନଙ୍କ କଥାରେ ଦୃଢ଼ ଅଛି; ସେମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଅଶକ୍ତ କହୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଯାଜ୍ଞସେନୀ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିଦେବେ।
ଈଶୋ ରାଜା ପୂର୍ଵମାସୀଦ୍ଗ୍ଲହେ ନଃ କୁନ୍ତୀସୁତୋ ଧର୍ମରାଜୋ ମହାତ୍ମା। ଈଶସ୍ତ୍ଵଯଂ କସ୍ଯ ପରାଜିତାତ୍ମା ତଜ୍ଜାନୀଧ୍ଵଂ କୁରଵଃ ସର୍ଵ ଏଵ
ପୂର୍ବରୁ ଆମ ରାଜା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧର୍ମରାଜ ଥିଲେ; ଏବେ ସେ ପରାଜିତ ହେବା ପରେ କିଏ ପ୍ରଭୁ? ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ଏହି କଥା ଜାଣ।
ଦୁଶ୍ଶାସନ ନିବୋଧେଦଂ ଵଚନଂ ଵୈ ପ୍ରଭାଷିତମ୍। କିମନେନ ଚିରଂ ଵୀର ନଯସ୍ଵ ଦ୍ରପଦାତ୍ମଜାମ୍। ଦାସୀଭାଵେନ ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଯଥେଷ୍ଟଂ କୁରୁନନ୍ଦନ
ଦୁଶ୍ଶାସନ, ଏହି କଥା ଶୁଣ; ଏତେ ବେଳ କାହିଁକି ଅପେକ୍ଷା କରୁଛୁ? ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ନେଇଯା, ତୁମ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଦାସୀର ଭଳି ଭୋଗ କର, କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ।
ତତୋ ଗାନ୍ଧାରରାଜସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ଶକୁନିରବ୍ରଵୀତ୍। ସାଧୁ କର୍ଣ ମହାବାହୋ ଯଥେଷ୍ଟଂ କ୍ରିଯତାମିତି
ତେବେ ଗାନ୍ଧାର ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ଶକୁନି କହିଲେ, 'ବଡ଼ ଭଲ କର୍ଣ୍ଣ, ବଳଶାଳୀ, ଯେପରି ଚାହଁ ତେପରି କର।'
ତତୋ ଦୁଶ୍ଶାସନସ୍ତୂର୍ଣଂ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ସୁତାଂ ବଲାତ୍। ପ୍ରଵେଶଯିତୁମାରବ୍ଧଃ ସ ଚକର୍ଷ ଦୁରାତ୍ମଵାନ୍।। ତତୋ ଵିକ୍ରୋଶତି ତଦା ପାଞ୍ଚାଲୀ ଵରଵର୍ଣିନୀ
ତାପରେ ଦୁଶ୍ଶାସନ ତୁରନ୍ତ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଜୋରଦେଇ ଟାଣି, ସଭାକୁ ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଟାଣିଲେ, ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ଶୋଭାମୟୀ ପାଞ୍ଚାଳୀ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ପରିତ୍ରାଯସ୍ଵ ମାଂ ଭୀଷ୍ଣ ଦ୍ରୋଣ ଦ୍ରୌଣେ ତଥା କୃପ। ପରିତ୍ରାଯସ୍ଵ ଵିଦୁର ଧର୍ମିଷ୍ଠୋ ଧର୍ମଵତ୍ସଲ
ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଦ୍ରୌଣି ଓ କୃପ, ମୋତେ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ; ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବିଦୁର, ତୁମେ ଧର୍ମପ୍ରେମୀ, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ମହାରାଜ ପରିତ୍ରାଯସ୍ଵ ଵୈ ସ୍ନୁଷାମ୍। ଗାନ୍ଧାରି ତ୍ଵଂ ମହାଭାଗେ ସର୍ଵଜ୍ଞେ ସର୍ଵଦର୍ଶିନି। ପିରତ୍ରାଯସ୍ଵ ମାଂ ଭୀରୁଂ ସୁଯୋଧନଭଯାର୍ଦିତାମ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ମହାରାଜ, ନିଜ ବୋଉକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଗାନ୍ଧାରୀ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ସବୁଜଣା, ସବୁଦେଖିପାରିବା, ମୁଁ ଭୟଭୀତ ଓ ସୁୟୋଧନଙ୍କ ଭୟରେ ପୀଡ଼ିତ, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।
ତ୍ଵମାର୍ଯେ ଵୀରଜନନି କିଂ ମାଂ ପଶ୍ଯସି ଯାଦଵୀମ୍। କ୍ଲିଶ୍ଯମାନାମନାର୍ଯେଣ ନ ତ୍ରାଯସିଵ ଵଧୂଂ ସ୍ଵକାମ୍
ଏ ଆର୍ୟା, ବୀରମାନଙ୍କ ଜନନୀ, ତୁମେ କାହିଁକି ମୋତେ ଦେଖୁଛ? ମୁଁ ଯଦୁବଂଶୀ ଝିଅ ଅନ୍ୟାୟରେ ପୀଡ଼ିତ, ତୁମେ ନିଜ ବୋଉକୁ କାହିଁକି ଉଦ୍ଧାର କରୁନାହାଁ।
ଯଦି ଲାଲପ୍ଯମାନାଂ ମାଂ ନ କଶ୍ଚିତ୍କିଞ୍ଚିଦବ୍ରଵୀତ୍। ହା ହତାଽସ୍ମି ସୁମନ୍ଦାତ୍ମା ସୁଯୋଧନଵଶଂ ଗତା
ଯଦି ମୁଁ କାନ୍ଦୁଥିଲି ମଧ୍ୟ କେହି କିଛି କହୁନାହାନ୍ତି, ହା, ମୁଁ ଅତି ଦୁର୍ବଳ ମନର, ସୁୟୋଧନଙ୍କ ଅଧୀନରେ ପଡ଼ି ନଷ୍ଟ ହେଉଛି।
ନ ଵୈ ପାଣ୍ଡୁର୍ନରପତିର୍ନ ଧର୍ମୋ ନ ଚ ଦେଵରାଟ୍। ନ ଚାଯୁର୍ନାଶ୍ଵିନୌ ଵାଽପି ପରିତ୍ରାଯନ୍ତି ଵୈ ସ୍ନୁଷାମ୍।। ଧିକ୍କଷ୍ଟଂ ଯଦି ଜୀଵେଯଂ ମନ୍ଦଭାଗ୍ଯା ପତିଵ୍ରତା
ନ ପାଣ୍ଡୁ ରାଜା, ନ ଧର୍ମ, ନ ଦେବରାଜ, ନ ଆୟୁଷ୍ୟ, ନ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, କେହି ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରୁନାହାନ୍ତି। ଧିକ୍, ଯଦି ମୁଁ ଏପରି ଅପମୃଦ୍ଧି ଓ ପତିବ୍ରତା ହୋଇ ବଞ୍ଚିଥାଏ।
ଶୃଣୋମି ଵାକ୍ଯଂ ତଵ ରାଜପୁତ୍ରି ନେମେ ପାର୍ଥାଃ କିଞ୍ଚିଦପି ବ୍ରୁଵନ୍ତି। ସା ତ୍ଵଂ ପ୍ରିଯାର୍ଥଂ ଶୃଣୁ ଵାକ୍ଯମେତ- ଦ୍ଯଦୁଚ୍ଯତେ ପାପମତିଃ କୃତଘ୍ନଃ
ମୁଁ ତୁମର କଥା ଶୁଣୁଛି, ରାଜକୁମାରୀ, କିନ୍ତୁ ପାଣ୍ଡବମାନେ କିଛି କହୁନାହାନ୍ତି। ଏହିଁଠି, ତୁମ ପ୍ରିୟର ନିମିତ୍ତେ, ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଓ କୃତଘ୍ନ ମୋର କଥା ଶୁଣ।
ସୁଯୋଧନଃ ସାନୁଚରଃ ସୁଦୁଷ୍ଟଃ ସହୈଵ ରାଜା ନିକୃତଃ ସୂନୁନା ଚ ଯଦ୍ଯେଷ ଵାଚଂ ମହଦୁଚ୍ଯମାନାଂ ନ ଶ୍ରୋଷ୍ଯତେ ପାପମତିଃ ସୁଦୁଷ୍ଟଃ
ସୁୟୋଧନ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥିମାନେ ବଡ଼ ଦୁଷ୍ଟ; ରାଜା ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ ମିଶ୍ଚି ଚାଳାକ। ଯଦି ଏହି ଦୁଷ୍ଟମନା ବଡ଼ କଥା ଶୁଣିବ ନାହିଁ, ତେବେ ସେ ସର୍ବଦା ଦୁଷ୍ଟ ହେବ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ପୁତ୍ରୀଂ କ୍ଷତ୍ତାଽବ୍ରଵୀଦ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରମ୍
ଏପରି କହି ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଝିଅଙ୍କୁ, ସାରଥି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମା କ୍ଲିଶ୍ଯତାଂ ଵୈ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ପୁତ୍ରୀଂ ମା ତ୍ଵଂ ଚରୀଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ରାଜପୁତ୍ର
ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ ଝିଅଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦିଅନାହଁ। ରାଜପୁତ୍ର, ତୁମେ ସୁଖ ଦେଖିବ ନାହଁ।
ଯଦ୍ଯେଵଂ ତ୍ଵଂ ମହାରାଜ ସଙ୍କ୍ଲେଶଯସି ଦ୍ରୌପଦୀମ୍। ଅଚିରେଣୈଵ କାଲେନ ପୁତ୍ରସ୍ତେ ସହ ମନ୍ତ୍ରିଭିଃ। ଗମିଷ୍ଯତି କ୍ଷଯଂ ପାପଃ ପାଣ୍ଡଵକ୍ଷଯକାରଣାତ୍
ମହାରାଜ, ଯଦି ତୁମେ ଏପରି ଭାବେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଉଛ, ତେବେ ଅତି ଶୀଘ୍ର ତୁମ ପୁଅ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରତି ଅନ୍ୟାୟ କରିବାରୁ, ନଶ୍ଟ ହେବ।
ଭୀମାର୍ଜୁନାଭ୍ଯାଂ କ୍ରୁଦ୍ଧାଭ୍ଯାଂ ମାଦ୍ରୀପୁତ୍ରଦ୍ଵଯେନ ଚ। ତସ୍ମାନ୍ନିଵାରଯ ସୁତଂ ମା ଵିନାଶଂ ଵିଚିନ୍ତଯ
ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନ ରୁଷ୍ଟ ଅଛନ୍ତି, ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି; ତେଣୁ ତୁମ ପୁଅକୁ ରୋକ, ନାଶ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରନାହଁ।
ଏତଚ୍ଛୁତ୍ଵା ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧିର୍ନୋତ୍ତରଂ କିଞ୍ଚିଦବ୍ରଵୀତ୍। ତତୋ ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତତ୍ର ଦୈଵମୋହବଲାତ୍କୃତଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି ବୁଝି ନପାରିଥିବା ସେ କିଛି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ। ତାପରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ, ଭାଗ୍ୟ ଓ ମାୟାର ଶକ୍ତିରେ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ।
ଅଚିନ୍ତ୍ଯ କ୍ଷତ୍ତୁର୍ଵଚନଂ ହର୍ଷେଣାଯତଲୋଚନଃ। ଊରୂ ଦର୍ଶଯତେ ପାପୋ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ଵୈ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ସାରଥିଙ୍କ କଥାକୁ ଅଗ୍ରାହ୍ୟ କରି, ଆନନ୍ଦରେ ଚକ୍ଷୁ ବଡ଼ କରି, ଦୁଷ୍ଟ ଦୁର୍ୟୋଧନ ବାରମ୍ବାର ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଉରୁ ଦେଖାଉଥିଲେ।
ଊରୌ ସନ୍ଦର୍ଶ୍ଯମାନେ ତୁ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ତୁ ସୁଯୋଧନମ୍। ଵୃକୋଦରସ୍ତଦାଲୋକ୍ଯ ନେତ୍ରେ ଚୋଲ୍ଫାଲ୍ଯ ଲୋହିତେ
ସେ ଉରୁ ଦେଖାଉଥିବା ସମୟରେ, ଭୀମ ସୁୟୋଧନକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଆଖି ରକ୍ତ ଓ ଭୃକୁଟି ଚଢ଼ାଇ ଚାଲିଥିଲେ।
ଏତତ୍ସମୀକ୍ଷ୍ଯାତ୍ମନି ଚାଵମାନଂ ନିଯମ୍ଯ ମନ୍ଯୁଂ ବଲନାନ୍ସ ମାନୀ। ରାଜାନୁଜଃ ସଂସଦି କୌରଵାଣାଂ ଵିନିଷ୍କ୍ରମନ୍ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ଭୀମଃ
ଏହି ଅପମାନ ଦେଖି, ଦୁଃଖ ଦମନ କରି, ଗର୍ବିତ ରାଜାଙ୍କ ଭାଉଣ୍ଡ, କୌରବ ସଭାରେ ଉଠି ଭୀମ କହିଲେ—