ତମୁଵାଚ ତଦା ଭୀଷ୍ମୋ ଦ୍ରୋଣୋ ଵିଦୁର ଏଵ ଚ। କ୍ଷମ୍ଯତାମିଦମିତ୍ଯେଵଂ ସର୍ଵଂ ସମ୍ଭାଵ୍ଯତେ ତ୍ଵଯି
ତାପରେ ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ ଏବଂ ବିଦୁର କହିଲେ: 'ଏହାକୁ ମାଫ କର; ତୁମଠାରେ ସବୁ କିଛି ଆଶା କରାଯାଏ।'
ତ୍ରଯଃ କିଲେମେ ହ୍ଯଧନା ଭଵନ୍ତି। ଦାସଃ ପୁତ୍ରଶ୍ଚାସ୍ଵତନ୍ତ୍ରା ଚ ନାରୀ। ଦାସସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ତ୍ଵଧନସ୍ଯ ଭଦ୍ରେ ହୀନଶ୍ଵରା ଦାସଧନଂ ଚ ସର୍ଵମ୍
ତିନି ପ୍ରକାର ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ଧନ ନଥାଏ: ଦାସ, ପୁଅ ଏବଂ ନିଜେ ନିଜେ ଚଳିପାରୁନଥିବା ଜଣେ ଜିଅ। ଦାସର ଝିଅ ଏବଂ ଧନହୀନ ପୁରୁଷର ଝିଅ, ମହିଳେ, ସମସ୍ତ ଦାସର ଜିନିଷରେ ଅଧିକାର ନାହିଁ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ପରିଵାରଂ ଭଜସ୍ଵ ତତ୍ତେ କାର୍ଯଂ ଶିଷ୍ଟମାଦିଶ୍ଯତେଽତ୍ର। ଈଶାସ୍ତୁ ସର୍ଵେ ତଵ ରାଜପୁତ୍ରି ଭଵନ୍ତି ଵୈ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରା ନ ପାର୍ଥାଃ
ରାଜାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ସେବା କର; ତୋର ଅବଶିଷ୍ଟ କାମ ଏଠାରେ କୁହାଯିବ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅ ଏବେ ତୋର ମାଲିକ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ନୁହଁନ୍ତି।
ଅନ୍ଯଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ପତିମାଶୁ ଭାମିନି ଯସ୍ମାଦ୍ଦାସ୍ଯଂ ନ ଲଭସି ଦେଵନେନ। ଅଵାଚ୍ଯା ଵୈ ପତିଷୁ କାମଵୃତ୍ତି- ର୍ନିତ୍ଯଂ ଦାସ୍ଯେ ଵିଦିତଂ ତତ୍ତଵାସ୍ତୁ
ଅପେକ୍ଷା କରିବା ଠାରୁ ତୁରନ୍ତ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ସ୍ୱାମୀ ବାଛ, ସୁନ୍ଦରୀ, କାରଣ ତୁମେ ଭାଗ୍ୟରେ ଦାସୀ ହେଉନଥିଲେ। ସ୍ୱାମୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆସକ୍ତି କଥା କହିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଦାସତ୍ୱ ସବୁବେଳେ ତୁମ ପାଇଁ ଜଣା।
ପରାଜିତୋ ନକୁଲୋ ଭୀମସେନୋ ଯୁଧିଷ୍ଠରଃ ସହଦେଵାର୍ଜୁନୌ ଚ। ଦାସୀଭୂତା ତ୍ଵଂ ହି ଵୈ ଯାଜ୍ଞସେନି ପରାଜିତାସ୍ତେ ପତଯୋ ନୈଵ ସନ୍ତି
ନକୁଳ, ଭୀମସେନ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସହଦେବ ଏବଂ ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତେ ହାରିଗଲେ; ଯଜ୍ଞସେନଙ୍କ ଝିଅ, ତୁମେ ଦାସୀ ହେଇପଡ଼ିଛ; ତୁମ ସ୍ୱାମୀମାନେ ହାରିଗଲେ, ଏବେ ସେମାନେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ରହିଲେ ନାହିଁ।
ପ୍ରଯୋଜନଂ ଜନ୍ମନି କିଂ ନ ମନ୍ଯତେ ପରାକ୍ରମଂ ପୌରୁଷଂ ଚୈଵ ପାର୍ଥଟଃ। ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯସ୍ଯ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯାତ୍ମଜାମିମାଂ ସଭାମଧ୍ଯେ ଯୋ ଵ୍ଯଦେଵୀଦ୍ଗ୍ଲହେଷୁ
ଯଦି କେହି ଜନ୍ମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏବଂ ପୁରୁଷାର୍ଥର ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଜନ୍ମର ଉପକାର କ'ଣ? ଏହି ସଭା ମଧ୍ୟରେ, ଡାଇସ ଖେଳରେ, ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ଝିଅକୁ କିଏ ଦାଉରେ ଲଗାଇଥିଲା?
ତଦ୍ଵୈ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭୀମସେନୋଽତ୍ଯମର୍ଷୀ ଭୃଶଂ ନିଶଶ୍ଵାସ ତଦାଽର୍ତରୂପଃ। ରାଜାନୁଗୋ ଧର୍ମପାଶାନୁବଦ୍ଧୋ ଦହନ୍ନିଵୈନଂ କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଦୃଷ୍ଟିଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୀମସେନ ଭୟଙ୍କର ରେଷରେ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଲେ; ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଏବଂ ଧର୍ମର ନିୟମରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ, ସେ ରେଷରେ ଜଳିଉଠିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ରକ୍ତ ଭଳି ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ନାହଂ କୁପ୍ଯେ ସୂତପୁତ୍ରସ୍ଯ ରାଜ- ନ୍ନେଷ ସତ୍ଯଂ ଦାସଧର୍ମଃ ପ୍ରଦିଷ୍ଟଃ। କିଂ ଵିଦ୍ଵିଷୋ ଵୈ ମାମେଵଂ ଵ୍ଯାହରେଯୁ- ର୍ନାଦେଵୀସ୍ତ୍ଵଂ ଯଦ୍ଯନଯା ନରେନ୍ଦ୍ର
ମୁଁ ସୂତପୁତ୍ର ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ନୁହେଁ, ରାଜା; ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦାସତ୍ୱର ନୀତି। ମୋ ଶତ୍ରୁମାନେ କାହିଁକି ଏମିତି କଥା କହିବେ? ତୁମେ ଯଦି ଅନ୍ୟାୟ କର, ରାଜା, ତେବେ ତୁମେ ଦେବୀ ନୁହଁ।
ଭୀମସେନଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜା ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତଦା। ଯୁଧିଷ୍ଠିରମୁଵାଚେଦଂ ତୂଷ୍ଣୀମ୍ଭୂତମଚେତନମ୍
ଭୀମସେନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଦୁର୍ୟୋଧନ ତାପରେ ଚୁପ ଏବଂ ଅଚେତନ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭୀମାର୍ଜୁନୌ ଯମୌ ଚୈଵ ସ୍ଥିତୌ ତେ ନୃପ ଶାସନେ। ପ୍ରଶ୍ନଂ ବ୍ରୂହି ଚ କୃଷ୍ଣାଂ ତ୍ଵମଜିତାଂ ଯଦି ମନ୍ଯସେ
ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ଯମ ଭାଇମାନେ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଦଢ଼ିଆଛନ୍ତି, ରାଜା। ଯଦି ତୁମେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଅଜିତା ଭାବୁଛ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କର।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ କୌନ୍ଯେଯମପୋହ୍ଯ ଵସନଂ ସ୍ଵକମ୍। ସ୍ମଯନ୍ନିଵେକ୍ଷ୍ଯ ପାଞ୍ଚାଲୀମୈଶ୍ଵର୍ଯମଦମୋହିତଃ
ଏହିପରି କହି, କର୍ଣ୍ଣପୁତ୍ର ନିଜ ଜମା କାଢ଼ି ହସିଲେ ଏବଂ ଧନର ଅଭିମାନରେ ମାତାଲା ହୋଇ, ପାଞ୍ଚାଳୀକୁ ଦେଖିଲେ।
କଦଲୀଦଣ୍ଡସଦୃଶଂ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁତମ୍। ଗଜହସ୍ତପ୍ରତୀକାଶଂ ଵଜ୍ରପ୍ରତିମଗୌରଵମ୍
ତାଙ୍କର ଉରୁ କଦଳୀ ଗଛର ଡଣ୍ଡ ଭଳି, ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣରେ ଯୁକ୍ତ, ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ବଜ୍ର ଭଳି ଗମ୍ଭୀର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ରହିଛି।
ଅଭ୍ଯୁତ୍ସ୍ମଯିତ୍ଵା ରାଧେଯଂ ଭୀମମାଧର୍ଷଯନ୍ନିଵ। ଦ୍ରୌପଦ୍ଯାଃ ପ୍ରେକ୍ଷମାଣାଯାଃ ସଵ୍ଯମୂରୁମଦର୍ଶଯତ୍
ଭୀମ ରାଧେୟଙ୍କୁ ଉପହାସ କରି, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିବା ପରି ଦେଖାଇ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ ନିଜ ବାମ ଗୋଡ଼ ଉଠାଇ ଦେଖାଇଲେ।
ଭୀମସେନସ୍ତମାଲୋକ୍ଯ ନେତ୍ରେ ଉତ୍ଫାଲ୍ଯ ଲୋହିତେ। ପ୍ରୋଵାଚ ରାଜମଧ୍ଯେ ତଂ ସଭାଂ ଵିଶ୍ରାଵଯନ୍ନିଵ
ଭୀମସେନ ଏହା ଦେଖି, ଲାଲ ଚକୁ ଉଠାଇ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ।
ପିତୃଭିଃ ସହ ସାଲୋକ୍ଯଂ ମା ସ୍ମ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଵୃକୋଦରଃ। ଯଦ୍ଯେତମୂରୁଂ ଗଦଯା ନ ଭିନ୍ଦ୍ଯାଂ ତେ ମହାହଵେ
ମୁଁ ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ତୋର ଏହି ଗୋଡ଼କୁ ଗଦାରେ ଭଙ୍ଗି ଦେଇନଥିଲେ, ମୁଁ ମୋ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବିନାହିଁ।
କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ତସ୍ଯ ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ସ୍ରୋତୋଭ୍ଯଃ ପାଵକାର୍ଚିଷଃ। ଵୃକ୍ଷସ୍ଯେଵ ଵିନିଶ୍ଵେରୁଃ କୋଟରେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦହ୍ଯତଃ
କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିବା ଭୀମଙ୍କ ଦେହର ସମସ୍ତ ରୋମକୁପରୁ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଉଠିଲା, ଜଣେ ଜଳୁଥିବା ଗଛର ଗୁହାରୁ ଯେପରି ଅଗ୍ନି ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ପରଂ ଭଯଂ ପଶ୍ଯତ ଭୀମସେନା- ତ୍ତଦ୍ବୁଧ୍ଯଧ୍ଵଂ ପାର୍ଥିଵାଃ ପ୍ରାତିପେଯାଃ। ଦୈଵେରିତୋ ନୂନମଯଂ ପୁରସ୍ତା- ତ୍ପରୋଽନଯୋ ଭରତେଷୂଦପାଦି
ପ୍ରତୀପବଂଶୀ ରାଜାମାନେ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଦେଖି କେତେ ଭୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛି ଦେଖ, ଏହି ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟର ଦ୍ୱାରା ଭାରତବଂଶରେ ଆସିଛି।
ଅତିଦ୍ଯୂତଂ କୃତମିଦଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଯସ୍ମାତ୍ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଵିଵଦଧ୍ଵଂ ସଭାଯାମ୍। ଯୋଗକ୍ଷେମୌ ନଶ୍ଯତୋ ଵଃ ସମଗ୍ରୌ ପାପାନ୍ମନ୍ତ୍ରାନ୍କୁରଵୋ ମନ୍ତ୍ରଯନ୍ତି
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଅତି ଜୁଆ ଖେଳିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସଭାରେ ଜଣେ ଜିଅ ସହ ଝଗଡ଼ା କରୁଛନ୍ତି; ତୁମମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶ୍ରେୟ ଓ ସୁରକ୍ଷା ନଷ୍ଟ ହେଉଛି, କରୁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି।
ଇମଂ ଧର୍ମଂ କୁରଵୋ ଜାନତାଶୁ ଧ୍ଵସ୍ତେ ଧର୍ମେ ପରିଷତ୍ସମ୍ପ୍ରଦୁଷ୍ଯେତ୍। ଇମାଂ ଚେତ୍ପୂର୍ଵଂ କିତଵୋଽଗ୍ଲହିଷ୍ଯ- ଦୀଶୋଽଭଵିଷ୍ଯଦପରାଜିତାତ୍ମା
କୁରୁମାନେ ଏହି ଧର୍ମ ଜାଣି ତୁରନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍; ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ସଭା ଅଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଯଦି ଜୁଆରି ପୂର୍ବରୁ ହାରିଥାନ୍ତା, ସେ ଅଶକ୍ତ ଓ ପରାଜିତ ହେଇଯାନ୍ତା।
ସ୍ଵପ୍ନେ ଯଥୈତଦ୍ଵିଜିତଂ ଧନଂ ସ୍ଯା- ଦେଵଂ ମନ୍ଯେ ଯସ୍ଯ ଦୀଵ୍ଯତ୍ଯନୀଶଃ। ଗାନ୍ଧାରରାଜସ୍ଯ ଵଚୋ ନିଶମ୍ଯ ଧର୍ମାଦସ୍ମାତ୍କୁରଵୋ ମାଽପଯାତ
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଜିତା ଧନ ଯେପରି ନିରର୍ଥକ, ଏହିପରି ଅଧିକାର ନଥିବା ଲୋକ ଜୁଆ ଖେଳିଲେ ତାହା ମଧ୍ୟ ନିରର୍ଥକ। ଗାନ୍ଧାର ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କୁରୁମାନେ ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଭୀମସ୍ଯ ଵାକ୍ଯେ ତଦ୍ଵଦେଵାର୍ଜୁନସ୍ଯ ସ୍ଥିତୋଽହଂ ଵୈ ଯମଯୋଶ୍ଚୈଵମେଵ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ତେ ପ୍ରଵଦନ୍ତ୍ଵନୀଶ- ମଥୋ ଦାସ୍ଯାନ୍ମୋକ୍ଷସେ ଯାଜ୍ଞସେନି
ମୁଁ ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଓ ଯମଜ ଭାଇମାନଙ୍କ କଥାରେ ଦୃଢ଼ ଅଛି; ସେମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଅଶକ୍ତ କହୁଛନ୍ତି, ତେଣୁ ଯାଜ୍ଞସେନୀ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିଦେବେ।
ଈଶୋ ରାଜା ପୂର୍ଵମାସୀଦ୍ଗ୍ଲହେ ନଃ କୁନ୍ତୀସୁତୋ ଧର୍ମରାଜୋ ମହାତ୍ମା। ଈଶସ୍ତ୍ଵଯଂ କସ୍ଯ ପରାଜିତାତ୍ମା ତଜ୍ଜାନୀଧ୍ଵଂ କୁରଵଃ ସର୍ଵ ଏଵ
ପୂର୍ବରୁ ଆମ ରାଜା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧର୍ମରାଜ ଥିଲେ; ଏବେ ସେ ପରାଜିତ ହେବା ପରେ କିଏ ପ୍ରଭୁ? ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ଏହି କଥା ଜାଣ।
ଦୁଶ୍ଶାସନ ନିବୋଧେଦଂ ଵଚନଂ ଵୈ ପ୍ରଭାଷିତମ୍। କିମନେନ ଚିରଂ ଵୀର ନଯସ୍ଵ ଦ୍ରପଦାତ୍ମଜାମ୍। ଦାସୀଭାଵେନ ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ତ୍ଵଂ ଯଥେଷ୍ଟଂ କୁରୁନନ୍ଦନ
ଦୁଶ୍ଶାସନ, ଏହି କଥା ଶୁଣ; ଏତେ ବେଳ କାହିଁକି ଅପେକ୍ଷା କରୁଛୁ? ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ନେଇଯା, ତୁମ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଦାସୀର ଭଳି ଭୋଗ କର, କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ।
ତତୋ ଗାନ୍ଧାରରାଜସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ ଶକୁନିରବ୍ରଵୀତ୍। ସାଧୁ କର୍ଣ ମହାବାହୋ ଯଥେଷ୍ଟଂ କ୍ରିଯତାମିତି
ତେବେ ଗାନ୍ଧାର ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ଶକୁନି କହିଲେ, 'ବଡ଼ ଭଲ କର୍ଣ୍ଣ, ବଳଶାଳୀ, ଯେପରି ଚାହଁ ତେପରି କର।'
ତତୋ ଦୁଶ୍ଶାସନସ୍ତୂର୍ଣଂ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ସୁତାଂ ବଲାତ୍। ପ୍ରଵେଶଯିତୁମାରବ୍ଧଃ ସ ଚକର୍ଷ ଦୁରାତ୍ମଵାନ୍।। ତତୋ ଵିକ୍ରୋଶତି ତଦା ପାଞ୍ଚାଲୀ ଵରଵର୍ଣିନୀ
ତାପରେ ଦୁଶ୍ଶାସନ ତୁରନ୍ତ ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ ଜୋରଦେଇ ଟାଣି, ସଭାକୁ ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ; ସେ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକ ତାଙ୍କୁ ଟାଣିଲେ, ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ଶୋଭାମୟୀ ପାଞ୍ଚାଳୀ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ପରିତ୍ରାଯସ୍ଵ ମାଂ ଭୀଷ୍ଣ ଦ୍ରୋଣ ଦ୍ରୌଣେ ତଥା କୃପ। ପରିତ୍ରାଯସ୍ଵ ଵିଦୁର ଧର୍ମିଷ୍ଠୋ ଧର୍ମଵତ୍ସଲ
ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, ଦ୍ରୌଣି ଓ କୃପ, ମୋତେ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ; ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବିଦୁର, ତୁମେ ଧର୍ମପ୍ରେମୀ, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ମହାରାଜ ପରିତ୍ରାଯସ୍ଵ ଵୈ ସ୍ନୁଷାମ୍। ଗାନ୍ଧାରି ତ୍ଵଂ ମହାଭାଗେ ସର୍ଵଜ୍ଞେ ସର୍ଵଦର୍ଶିନି। ପିରତ୍ରାଯସ୍ଵ ମାଂ ଭୀରୁଂ ସୁଯୋଧନଭଯାର୍ଦିତାମ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ମହାରାଜ, ନିଜ ବୋଉକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ; ଗାନ୍ଧାରୀ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ସବୁଜଣା, ସବୁଦେଖିପାରିବା, ମୁଁ ଭୟଭୀତ ଓ ସୁୟୋଧନଙ୍କ ଭୟରେ ପୀଡ଼ିତ, ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କର।
ତ୍ଵମାର୍ଯେ ଵୀରଜନନି କିଂ ମାଂ ପଶ୍ଯସି ଯାଦଵୀମ୍। କ୍ଲିଶ୍ଯମାନାମନାର୍ଯେଣ ନ ତ୍ରାଯସିଵ ଵଧୂଂ ସ୍ଵକାମ୍
ଏ ଆର୍ୟା, ବୀରମାନଙ୍କ ଜନନୀ, ତୁମେ କାହିଁକି ମୋତେ ଦେଖୁଛ? ମୁଁ ଯଦୁବଂଶୀ ଝିଅ ଅନ୍ୟାୟରେ ପୀଡ଼ିତ, ତୁମେ ନିଜ ବୋଉକୁ କାହିଁକି ଉଦ୍ଧାର କରୁନାହାଁ।
ଯଦି ଲାଲପ୍ଯମାନାଂ ମାଂ ନ କଶ୍ଚିତ୍କିଞ୍ଚିଦବ୍ରଵୀତ୍। ହା ହତାଽସ୍ମି ସୁମନ୍ଦାତ୍ମା ସୁଯୋଧନଵଶଂ ଗତା
ଯଦି ମୁଁ କାନ୍ଦୁଥିଲି ମଧ୍ୟ କେହି କିଛି କହୁନାହାନ୍ତି, ହା, ମୁଁ ଅତି ଦୁର୍ବଳ ମନର, ସୁୟୋଧନଙ୍କ ଅଧୀନରେ ପଡ଼ି ନଷ୍ଟ ହେଉଛି।
ନ ଵୈ ପାଣ୍ଡୁର୍ନରପତିର୍ନ ଧର୍ମୋ ନ ଚ ଦେଵରାଟ୍। ନ ଚାଯୁର୍ନାଶ୍ଵିନୌ ଵାଽପି ପରିତ୍ରାଯନ୍ତି ଵୈ ସ୍ନୁଷାମ୍।। ଧିକ୍କଷ୍ଟଂ ଯଦି ଜୀଵେଯଂ ମନ୍ଦଭାଗ୍ଯା ପତିଵ୍ରତା
ନ ପାଣ୍ଡୁ ରାଜା, ନ ଧର୍ମ, ନ ଦେବରାଜ, ନ ଆୟୁଷ୍ୟ, ନ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, କେହି ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରୁନାହାନ୍ତି। ଧିକ୍, ଯଦି ମୁଁ ଏପରି ଅପମୃଦ୍ଧି ଓ ପତିବ୍ରତା ହୋଇ ବଞ୍ଚିଥାଏ।