ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁଂ ତଦ୍ଵାକ୍ଯମନୋହରଂ ତ- ଦ୍ଧର୍ଷଶ୍ଚାସୀତ୍କୌରଵାଣାଂ ସଭାଯାମ୍। ସର୍ଵେ ଚାସନ୍ପାର୍ଥିଵାଃ ପ୍ରୀତିମନ୍ତଃ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଧାର୍ମିକଂ ପୂଜଯନ୍ତଃ
ସେଇ ମନୋହର କଥା ଶୁଣି, କୌରବମାନେ ସଭାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଖୁସି ହେଇ ଧର୍ମିକ କୁରୁ ମୁଖ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଚ ତେ ସର୍ଵେ ସମୁଦୈକ୍ଷନ୍ତ ପାର୍ଥିଵାଃ। କିଂ ନୁ ଵକ୍ଷ୍ଯତି ଧର୍ମଜ୍ଞ ଇତି ସାଚୀକୃତାନନାଃ
ସମସ୍ତ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ, ମୁହଁ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇ, 'ଧର୍ମଜ୍ଞ କଣ କହିବେ?' ଭାବରେ ଅପେକ୍ଷା କଲେ।
କିଂ ନୁ ଵକ୍ଷ୍ଯତି ବୀଭତ୍ସୁରଜିତୋ ଯୁଧି ପାଣ୍ଡଵଃ। ଭୀମସେନୋ ଯମୌ ଚୋଭୌ ଭୃଶଂ କୌତୂହଲାନ୍ଵିତାଃ
ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଭାବିଲେ, 'ଅଜିତ ପାଣ୍ଡବ, ଭୀମସେନ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ଝିଅ ଯୁଦ୍ଧରେ କଣ କହିବେ?'
ତସ୍ମିନ୍ନୁପରତେ ଶବ୍ଦେ ଭୀମସେନୋଽବ୍ରଵୀଦିଦମ୍। ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ରୁଚିରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଭୁଜଂ ଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତମ୍
ଶବ୍ଦ ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ଭୀମସେନ ନିଜର ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ, ରମଣୀୟ ଦିବ୍ୟ ଭୁଜକୁ ଧରି ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଯଦ୍ଯେଷ ଗୁରୁରସ୍ମାକଂ ଧର୍ମରାଜୋ ମହାମନାଃ। ନ ପ୍ରଭୁଃ ସ୍ଯାତ୍କୁଲସ୍ଯାସ୍ଯ ନ ଵଯଂ ମର୍ଷଯେମହି
ଯଦି ଏହି ଧର୍ମରାଜ ଆମର ଗୁରୁ ଏବଂ ମହାମନା ନ ଥାନ୍ତେ, ଆମେ ଏହି ଅପମାନ କେବେ ମାନି ପାରିନଥାନ୍ତୁ।
ଈଶୋ ନଃ ପୁଣ୍ଯତପସାଂ ପ୍ରାଣାନାମପି ଚେଶ୍ଵରଃ। ମନ୍ଯତେ ଜିତମାତ୍ମାନଂ ଯଦ୍ଯେଷ ଵିଜିତା ଵଯମ୍
ସେ ଆମ ପ୍ରଭୁ, ପବିତ୍ର ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଏବଂ ଆମ ପ୍ରାଣ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଶାସନ କରନ୍ତି। ଯଦି ସେ ନିଜକୁ ହାରିଥିବା ଭାବନ୍ତି, ତେବେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ହାରିଗଲୁ।
ନ ହି ମୁଚ୍ଯେତ ମେ ଜୀଵନ୍ପଦା ଭୂମିମୁପସ୍ପୃଶନ୍। ମର୍ତ୍ଯଧର୍ମା ପରାମୃଶ୍ଯ ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯା ମୂର୍ଧଜାନିମାନ୍
ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଜୀବନ୍ତ ଅଛି ଏବଂ ପାଦରେ ଭୂମି ସ୍ପର୍ଶ କରୁଛି, ମୁଁ ମଣିଷର ନୀତି ଭାବି ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଚୁଲିର ଅପମାନରୁ କେବେ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି ନାହିଁ।
ପଶ୍ଯଧ୍ଵଂ ହ୍ଯାଯତୌ ଵୃତ୍ତୌ ଭୁଜୌ ମେ ପରିଘାଵିଵ। ନୈତଯୋରନ୍ତରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ମୁଚ୍ଯେତାପି ଶତକ୍ରତୁଃ
ମୋ ଦେଖ, ମୋ ଦୁଇଟି ବାହୁ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଦୃଢ଼ ଏବଂ ନ୍ୟାୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି। ଏହି ଦୁଇ ବାହୁ ମଧ୍ୟରେ ଯଦି କେହି ଫସିଯାଏ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଧର୍ମପାଶସିତସ୍ତ୍ଵେଵମଧିଗଚ୍ଛାମି ସଙ୍କଟମ୍। ଗୌରଵେଣ ନିରୁଦ୍ଧଶ୍ଚ ନିଗ୍ରହାଦର୍ଜୁନସ୍ଯ ଚ
ଧର୍ମର ନିୟମରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ, ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଛି; ମୋର ଆଦର ଏବଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ରୋକାଯାଇଛି।
ଧର୍ମରାଜନିସୃଷ୍ଟସ୍ତୁ ସିଂହଃ କ୍ଷୁଦ୍ରମୃଗାନିଵ। ଧାର୍ତରାଷ୍ଟାରାନିମାନ୍ପାପାନ୍ନିଷ୍ପଷେଯଂ ତଲାସିଭିଃ
ଧର୍ମରାଜ ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ମୁଁ ସିଂହ ଭଳି ଏହି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅମାନେକୁ ମୋର ତଳଅସି ଦ୍ୱାରା ଛିତିକି ଦେଇଦେଉଥାନ୍ତି।
ତମୁଵାଚ ତଦା ଭୀଷ୍ମୋ ଦ୍ରୋଣୋ ଵିଦୁର ଏଵ ଚ। କ୍ଷମ୍ଯତାମିଦମିତ୍ଯେଵଂ ସର୍ଵଂ ସମ୍ଭାଵ୍ଯତେ ତ୍ଵଯି
ତାପରେ ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ ଏବଂ ବିଦୁର କହିଲେ: 'ଏହାକୁ ମାଫ କର; ତୁମଠାରେ ସବୁ କିଛି ଆଶା କରାଯାଏ।'
ତ୍ରଯଃ କିଲେମେ ହ୍ଯଧନା ଭଵନ୍ତି। ଦାସଃ ପୁତ୍ରଶ୍ଚାସ୍ଵତନ୍ତ୍ରା ଚ ନାରୀ। ଦାସସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ତ୍ଵଧନସ୍ଯ ଭଦ୍ରେ ହୀନଶ୍ଵରା ଦାସଧନଂ ଚ ସର୍ଵମ୍
ତିନି ପ୍ରକାର ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ଧନ ନଥାଏ: ଦାସ, ପୁଅ ଏବଂ ନିଜେ ନିଜେ ଚଳିପାରୁନଥିବା ଜଣେ ଜିଅ। ଦାସର ଝିଅ ଏବଂ ଧନହୀନ ପୁରୁଷର ଝିଅ, ମହିଳେ, ସମସ୍ତ ଦାସର ଜିନିଷରେ ଅଧିକାର ନାହିଁ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ପରିଵାରଂ ଭଜସ୍ଵ ତତ୍ତେ କାର୍ଯଂ ଶିଷ୍ଟମାଦିଶ୍ଯତେଽତ୍ର। ଈଶାସ୍ତୁ ସର୍ଵେ ତଵ ରାଜପୁତ୍ରି ଭଵନ୍ତି ଵୈ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରା ନ ପାର୍ଥାଃ
ରାଜାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ସେବା କର; ତୋର ଅବଶିଷ୍ଟ କାମ ଏଠାରେ କୁହାଯିବ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅ ଏବେ ତୋର ମାଲିକ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ନୁହଁନ୍ତି।
ଅନ୍ଯଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ପତିମାଶୁ ଭାମିନି ଯସ୍ମାଦ୍ଦାସ୍ଯଂ ନ ଲଭସି ଦେଵନେନ। ଅଵାଚ୍ଯା ଵୈ ପତିଷୁ କାମଵୃତ୍ତି- ର୍ନିତ୍ଯଂ ଦାସ୍ଯେ ଵିଦିତଂ ତତ୍ତଵାସ୍ତୁ
ଅପେକ୍ଷା କରିବା ଠାରୁ ତୁରନ୍ତ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ସ୍ୱାମୀ ବାଛ, ସୁନ୍ଦରୀ, କାରଣ ତୁମେ ଭାଗ୍ୟରେ ଦାସୀ ହେଉନଥିଲେ। ସ୍ୱାମୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆସକ୍ତି କଥା କହିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଦାସତ୍ୱ ସବୁବେଳେ ତୁମ ପାଇଁ ଜଣା।
ପରାଜିତୋ ନକୁଲୋ ଭୀମସେନୋ ଯୁଧିଷ୍ଠରଃ ସହଦେଵାର୍ଜୁନୌ ଚ। ଦାସୀଭୂତା ତ୍ଵଂ ହି ଵୈ ଯାଜ୍ଞସେନି ପରାଜିତାସ୍ତେ ପତଯୋ ନୈଵ ସନ୍ତି
ନକୁଳ, ଭୀମସେନ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସହଦେବ ଏବଂ ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତେ ହାରିଗଲେ; ଯଜ୍ଞସେନଙ୍କ ଝିଅ, ତୁମେ ଦାସୀ ହେଇପଡ଼ିଛ; ତୁମ ସ୍ୱାମୀମାନେ ହାରିଗଲେ, ଏବେ ସେମାନେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ରହିଲେ ନାହିଁ।
ପ୍ରଯୋଜନଂ ଜନ୍ମନି କିଂ ନ ମନ୍ଯତେ ପରାକ୍ରମଂ ପୌରୁଷଂ ଚୈଵ ପାର୍ଥଟଃ। ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯସ୍ଯ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯାତ୍ମଜାମିମାଂ ସଭାମଧ୍ଯେ ଯୋ ଵ୍ଯଦେଵୀଦ୍ଗ୍ଲହେଷୁ
ଯଦି କେହି ଜନ୍ମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏବଂ ପୁରୁଷାର୍ଥର ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଜନ୍ମର ଉପକାର କ'ଣ? ଏହି ସଭା ମଧ୍ୟରେ, ଡାଇସ ଖେଳରେ, ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ଝିଅକୁ କିଏ ଦାଉରେ ଲଗାଇଥିଲା?
ତଦ୍ଵୈ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭୀମସେନୋଽତ୍ଯମର୍ଷୀ ଭୃଶଂ ନିଶଶ୍ଵାସ ତଦାଽର୍ତରୂପଃ। ରାଜାନୁଗୋ ଧର୍ମପାଶାନୁବଦ୍ଧୋ ଦହନ୍ନିଵୈନଂ କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଦୃଷ୍ଟିଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୀମସେନ ଭୟଙ୍କର ରେଷରେ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଲେ; ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଏବଂ ଧର୍ମର ନିୟମରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ, ସେ ରେଷରେ ଜଳିଉଠିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ରକ୍ତ ଭଳି ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ନାହଂ କୁପ୍ଯେ ସୂତପୁତ୍ରସ୍ଯ ରାଜ- ନ୍ନେଷ ସତ୍ଯଂ ଦାସଧର୍ମଃ ପ୍ରଦିଷ୍ଟଃ। କିଂ ଵିଦ୍ଵିଷୋ ଵୈ ମାମେଵଂ ଵ୍ଯାହରେଯୁ- ର୍ନାଦେଵୀସ୍ତ୍ଵଂ ଯଦ୍ଯନଯା ନରେନ୍ଦ୍ର
ମୁଁ ସୂତପୁତ୍ର ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ନୁହେଁ, ରାଜା; ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦାସତ୍ୱର ନୀତି। ମୋ ଶତ୍ରୁମାନେ କାହିଁକି ଏମିତି କଥା କହିବେ? ତୁମେ ଯଦି ଅନ୍ୟାୟ କର, ରାଜା, ତେବେ ତୁମେ ଦେବୀ ନୁହଁ।
ଭୀମସେନଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜା ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତଦା। ଯୁଧିଷ୍ଠିରମୁଵାଚେଦଂ ତୂଷ୍ଣୀମ୍ଭୂତମଚେତନମ୍
ଭୀମସେନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଦୁର୍ୟୋଧନ ତାପରେ ଚୁପ ଏବଂ ଅଚେତନ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭୀମାର୍ଜୁନୌ ଯମୌ ଚୈଵ ସ୍ଥିତୌ ତେ ନୃପ ଶାସନେ। ପ୍ରଶ୍ନଂ ବ୍ରୂହି ଚ କୃଷ୍ଣାଂ ତ୍ଵମଜିତାଂ ଯଦି ମନ୍ଯସେ
ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ଯମ ଭାଇମାନେ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଦଢ଼ିଆଛନ୍ତି, ରାଜା। ଯଦି ତୁମେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଅଜିତା ଭାବୁଛ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କର।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ କୌନ୍ଯେଯମପୋହ୍ଯ ଵସନଂ ସ୍ଵକମ୍। ସ୍ମଯନ୍ନିଵେକ୍ଷ୍ଯ ପାଞ୍ଚାଲୀମୈଶ୍ଵର୍ଯମଦମୋହିତଃ
ଏହିପରି କହି, କର୍ଣ୍ଣପୁତ୍ର ନିଜ ଜମା କାଢ଼ି ହସିଲେ ଏବଂ ଧନର ଅଭିମାନରେ ମାତାଲା ହୋଇ, ପାଞ୍ଚାଳୀକୁ ଦେଖିଲେ।
କଦଲୀଦଣ୍ଡସଦୃଶଂ ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସଂଯୁତମ୍। ଗଜହସ୍ତପ୍ରତୀକାଶଂ ଵଜ୍ରପ୍ରତିମଗୌରଵମ୍
ତାଙ୍କର ଉରୁ କଦଳୀ ଗଛର ଡଣ୍ଡ ଭଳି, ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷଣରେ ଯୁକ୍ତ, ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ବଜ୍ର ଭଳି ଗମ୍ଭୀର ମର୍ଯ୍ୟାଦା ରହିଛି।
ଅଭ୍ଯୁତ୍ସ୍ମଯିତ୍ଵା ରାଧେଯଂ ଭୀମମାଧର୍ଷଯନ୍ନିଵ। ଦ୍ରୌପଦ୍ଯାଃ ପ୍ରେକ୍ଷମାଣାଯାଃ ସଵ୍ଯମୂରୁମଦର୍ଶଯତ୍
ଭୀମ ରାଧେୟଙ୍କୁ ଉପହାସ କରି, ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରିବା ପରି ଦେଖାଇ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ ନିଜ ବାମ ଗୋଡ଼ ଉଠାଇ ଦେଖାଇଲେ।
ଭୀମସେନସ୍ତମାଲୋକ୍ଯ ନେତ୍ରେ ଉତ୍ଫାଲ୍ଯ ଲୋହିତେ। ପ୍ରୋଵାଚ ରାଜମଧ୍ଯେ ତଂ ସଭାଂ ଵିଶ୍ରାଵଯନ୍ନିଵ
ଭୀମସେନ ଏହା ଦେଖି, ଲାଲ ଚକୁ ଉଠାଇ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ।
ପିତୃଭିଃ ସହ ସାଲୋକ୍ଯଂ ମା ସ୍ମ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଵୃକୋଦରଃ। ଯଦ୍ଯେତମୂରୁଂ ଗଦଯା ନ ଭିନ୍ଦ୍ଯାଂ ତେ ମହାହଵେ
ମୁଁ ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ତୋର ଏହି ଗୋଡ଼କୁ ଗଦାରେ ଭଙ୍ଗି ଦେଇନଥିଲେ, ମୁଁ ମୋ ପିତୃପୁରୁଷମାନଙ୍କ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବିନାହିଁ।
କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ଯ ତସ୍ଯ ସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ସ୍ରୋତୋଭ୍ଯଃ ପାଵକାର୍ଚିଷଃ। ଵୃକ୍ଷସ୍ଯେଵ ଵିନିଶ୍ଵେରୁଃ କୋଟରେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦହ୍ଯତଃ
କ୍ରୋଧରେ ଭରିଥିବା ଭୀମଙ୍କ ଦେହର ସମସ୍ତ ରୋମକୁପରୁ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଉଠିଲା, ଜଣେ ଜଳୁଥିବା ଗଛର ଗୁହାରୁ ଯେପରି ଅଗ୍ନି ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ।
ପରଂ ଭଯଂ ପଶ୍ଯତ ଭୀମସେନା- ତ୍ତଦ୍ବୁଧ୍ଯଧ୍ଵଂ ପାର୍ଥିଵାଃ ପ୍ରାତିପେଯାଃ। ଦୈଵେରିତୋ ନୂନମଯଂ ପୁରସ୍ତା- ତ୍ପରୋଽନଯୋ ଭରତେଷୂଦପାଦି
ପ୍ରତୀପବଂଶୀ ରାଜାମାନେ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଦେଖି କେତେ ଭୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉଛି ଦେଖ, ଏହି ଦୁଃଖ ନିଶ୍ଚୟ ଭାଗ୍ୟର ଦ୍ୱାରା ଭାରତବଂଶରେ ଆସିଛି।
ଅତିଦ୍ଯୂତଂ କୃତମିଦଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ର ଯସ୍ମାତ୍ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଵିଵଦଧ୍ଵଂ ସଭାଯାମ୍। ଯୋଗକ୍ଷେମୌ ନଶ୍ଯତୋ ଵଃ ସମଗ୍ରୌ ପାପାନ୍ମନ୍ତ୍ରାନ୍କୁରଵୋ ମନ୍ତ୍ରଯନ୍ତି
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଅତି ଜୁଆ ଖେଳିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ସଭାରେ ଜଣେ ଜିଅ ସହ ଝଗଡ଼ା କରୁଛନ୍ତି; ତୁମମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶ୍ରେୟ ଓ ସୁରକ୍ଷା ନଷ୍ଟ ହେଉଛି, କରୁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି।
ଇମଂ ଧର୍ମଂ କୁରଵୋ ଜାନତାଶୁ ଧ୍ଵସ୍ତେ ଧର୍ମେ ପରିଷତ୍ସମ୍ପ୍ରଦୁଷ୍ଯେତ୍। ଇମାଂ ଚେତ୍ପୂର୍ଵଂ କିତଵୋଽଗ୍ଲହିଷ୍ଯ- ଦୀଶୋଽଭଵିଷ୍ଯଦପରାଜିତାତ୍ମା
କୁରୁମାନେ ଏହି ଧର୍ମ ଜାଣି ତୁରନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ୍; ଧର୍ମ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ସଭା ଅଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ। ଯଦି ଜୁଆରି ପୂର୍ବରୁ ହାରିଥାନ୍ତା, ସେ ଅଶକ୍ତ ଓ ପରାଜିତ ହେଇଯାନ୍ତା।
ସ୍ଵପ୍ନେ ଯଥୈତଦ୍ଵିଜିତଂ ଧନଂ ସ୍ଯା- ଦେଵଂ ମନ୍ଯେ ଯସ୍ଯ ଦୀଵ୍ଯତ୍ଯନୀଶଃ। ଗାନ୍ଧାରରାଜସ୍ଯ ଵଚୋ ନିଶମ୍ଯ ଧର୍ମାଦସ୍ମାତ୍କୁରଵୋ ମାଽପଯାତ
ସ୍ୱପ୍ନରେ ଜିତା ଧନ ଯେପରି ନିରର୍ଥକ, ଏହିପରି ଅଧିକାର ନଥିବା ଲୋକ ଜୁଆ ଖେଳିଲେ ତାହା ମଧ୍ୟ ନିରର୍ଥକ। ଗାନ୍ଧାର ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କୁରୁମାନେ ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।