ଉପପନ୍ନଂ ଚ ପାଞ୍ଚାଲି ତଵେଦଂ ଵୃତ୍ତମୀଦୃଶମ୍। ଯତ୍କୃଚ୍ଛ୍ରମପି ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତା ଧର୍ମମେଵାନ୍ଵଵେକ୍ଷସେ
ଓ ପାଞ୍ଚାଳୀ, ତୁମର ଆଚରଣ ଯଥାଯଥ, କାରଣ ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ସଦା ଧର୍ମକୁ ଚିନ୍ତା କରୁଛ।
ଏତେ ଦ୍ରୋଣାଦଯଶ୍ଚୈଵ ଵୃଦ୍ଧା ଧର୍ମଵିଦୋ ଜନାଃ। ଶୂନ୍ଯୈଃ ଶରୀରୈସ୍ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଗତାସଵ ଇଵାନତାଃ
ଏହି ଦ୍ରୋଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଜେଷ୍ଠ ଧର୍ମଜ୍ଞମାନେ ଏଠାରେ ଅପ୍ରାଣ ଦେହରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଅଛନ୍ତି, ମନେ ହୁଏ ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଚାଲିଗଲା।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ତୁ ପ୍ରଶ୍ନୋଽସ୍ମିନ୍ପ୍ରମାଣମିତି ମେ ମତିଃ। ଅଜିତାଂ ଵା ଜିତାଂ ଵେତି ସ୍ଵଯଂ ଵ୍ଯାଖ୍ଯାତୁମର୍ହତି
ଏହି ବିଷୟରେ ମୋ ମତ ଅନୁସାରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କର ଉତ୍ତର ହିଁ ପ୍ରମାଣ; ସେ ଜିତିଛନ୍ତି କି ହାରିଛନ୍ତି, ସେ ନିଜେ ଏହା କହିବା ଉଚିତ।
ତଥା ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବହୁ ତତ୍ର ଦେଵୀଂ ରୋରୂଯମାଣାଂ କୁରରୀମିଵାର୍ତାମ୍। ନୋଚୁର୍ଵଚଃ ସାଧ୍ଵଥଵାଽପ୍ଯସାଧୁ ମହୀକ୍ଷିତୋ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଭୀତାଃ
ତାପରେ ରାଣୀକୁ ଏଠାରେ ଦୁଃଖରେ କୁହୁକୁହୁ କାନ୍ଦୁଥିବା ଦେଖି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅର ଭୟରେ କୌଣସି ରାଜା ଭଲ କି ଖରାପ କଥା କହିଲେ ନାହିଁ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥା ପାର୍ଥିଵପୁତ୍ରପୌତ୍ରାଂ- ସ୍ତୂଷ୍ଣୀଂଭୂତାନ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ। ସ୍ମଯନ୍ନିଵେଦଂ ଵଚନଂ ବଭାଷେ ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ସୁତାଂ ତଦାନୀମ୍
ରାଜାମାନଙ୍କର ପୁଅ ପୁଅମାନେ ଏପରି ଚୁପ୍ ହୋଇଥିବା ଦେଖି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ହସି ହସି ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କ ଝିଅକୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତିଷ୍ଠତ୍ଵଯଂ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଦାରସତ୍ଵେ ଭୀମେଽର୍ଜୁନେ ସହଦେଵେ ତଥୈଵ। ପତ୍ଯୌ ଚ ତେ ନକୁଲେ ଯାଜ୍ଞସେନି ଵଦନ୍ତ୍ଵେତେ ଵଚନଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସୂତମ୍
ଏହି ଉତ୍ତମ ପ୍ରଶ୍ନ ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ, ସହଦେବ ଓ ତୁମର ପତି ନକୁଳଙ୍କ ଉପରେ ରହୁ; ଓ ଯାଜ୍ଞସେନୀ, ତୁମେ ଉଠାଇଥିବା ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ସେମାନେ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଅନୀଶ୍ଵରଂ ଵିବ୍ରୁଵନ୍ତ୍ଵାର୍ଯମଧ୍ଯେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ତଵ ପାଞ୍ଚାଲି ହେତୋଃ। କୁର୍ଵନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ଚାନୃତଂ ଧର୍ମରାଜଂ ପାଞ୍ଚାଲି ତ୍ଵଂ ମୋକ୍ଷ୍ଯସେ ଦାସଭାଵାତ୍
ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଅଶକ୍ତ କହନ୍ତୁ, ଓ ପାଞ୍ଚାଳୀ, ସମସ୍ତେ ଧର୍ମରାଜାକୁ ଅସତ୍ୟ କହି ତୁମେ ଦାସୀ ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉ।
ଧର୍ମେ ସ୍ଥିତୋ ଧର୍ମସୁତୋ ମହାତ୍ମା ସ୍ଵଯଂ ଚେଦଂ କଥଯତ୍ଵିନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପଃ। ଈଶୋ ଵା ତେ ହ୍ଯନୀଶୋଽଥଵୈଷ ଵାକ୍ଯାଦସ୍ଯ କ୍ଷିପ୍ରମେକଂ ଭଜସ୍ଵ
ଧର୍ମର ପୁଅ, ମହାତ୍ମା, ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିଥିବା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ, ନିଜେ କହୁନ୍ତୁ ଯେ ସେ ତୁମର ନାଥ କି ନୁହେଁ; ଏହି କଥାରୁ ଏକଟି ଶୀଘ୍ର ଚୟନ କର।
ସର୍ଵେ ହୀମେ କୌରଵେଯାଃ ସଭାଯାଂ ଦୁଃଖାନ୍ତରେ ଵର୍ତମାନାସ୍ତଵୈଵ। ନ ଵିବ୍ରୁଵନ୍ତ୍ଯାର୍ଯସତ୍ଵା ଯଥାଵ- ତ୍ପତୀଂଶ୍ଚ ତେ ସମଵେକ୍ଷ୍ଯାଲ୍ପଭାଗ୍ଯାନ୍
ସଭାରେ ଏହି କୌରବମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି, ତଥାପି ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ଯେପରି କହିବା ଉଚିତ, ସେପରି କହୁନାହିଁ; ତୁମର ଅଭାଗା ପତିମାନେକୁ ଦେଖି।
ତତଃ ସଭ୍ଯାଃ କୁରୁରାଜସ୍ଯ ତସ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ସର୍ଵେ ପ୍ରଶଶଂସୁସ୍ତଥୋଚ୍ଚୈଃ। ଚେଲାଵେଧାଂଶ୍ଚାପି ଚକ୍ରୁର୍ନଦନ୍ତୋ ହାହେତ୍ଯାସୀଦପି ଚୈଵାର୍ତନାଦଃ
ତାପରେ କୁରୁ ରାଜାଙ୍କ ସଭ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତେ ଏହି କଥାକୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଚିତ୍କାର କରି ଅଙ୍ଗୁଳି ଦେଖାଇଲେ, 'ହା' ଭାବର ଦୁଃଖର ଶବ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁଂ ତଦ୍ଵାକ୍ଯମନୋହରଂ ତ- ଦ୍ଧର୍ଷଶ୍ଚାସୀତ୍କୌରଵାଣାଂ ସଭାଯାମ୍। ସର୍ଵେ ଚାସନ୍ପାର୍ଥିଵାଃ ପ୍ରୀତିମନ୍ତଃ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଧାର୍ମିକଂ ପୂଜଯନ୍ତଃ
ସେଇ ମନୋହର କଥା ଶୁଣି, କୌରବମାନେ ସଭାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଖୁସି ହେଇ ଧର୍ମିକ କୁରୁ ମୁଖ୍ୟକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଚ ତେ ସର୍ଵେ ସମୁଦୈକ୍ଷନ୍ତ ପାର୍ଥିଵାଃ। କିଂ ନୁ ଵକ୍ଷ୍ଯତି ଧର୍ମଜ୍ଞ ଇତି ସାଚୀକୃତାନନାଃ
ସମସ୍ତ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ, ମୁହଁ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇ, 'ଧର୍ମଜ୍ଞ କଣ କହିବେ?' ଭାବରେ ଅପେକ୍ଷା କଲେ।
କିଂ ନୁ ଵକ୍ଷ୍ଯତି ବୀଭତ୍ସୁରଜିତୋ ଯୁଧି ପାଣ୍ଡଵଃ। ଭୀମସେନୋ ଯମୌ ଚୋଭୌ ଭୃଶଂ କୌତୂହଲାନ୍ଵିତାଃ
ସମସ୍ତେ ଉତ୍ସୁକତାରେ ଭାବିଲେ, 'ଅଜିତ ପାଣ୍ଡବ, ଭୀମସେନ ଓ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ଝିଅ ଯୁଦ୍ଧରେ କଣ କହିବେ?'
ତସ୍ମିନ୍ନୁପରତେ ଶବ୍ଦେ ଭୀମସେନୋଽବ୍ରଵୀଦିଦମ୍। ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ରୁଚିରଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଭୁଜଂ ଚନ୍ଦନଚର୍ଚିତମ୍
ଶବ୍ଦ ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ, ଭୀମସେନ ନିଜର ଚନ୍ଦନ ଲେପିତ, ରମଣୀୟ ଦିବ୍ୟ ଭୁଜକୁ ଧରି ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଯଦ୍ଯେଷ ଗୁରୁରସ୍ମାକଂ ଧର୍ମରାଜୋ ମହାମନାଃ। ନ ପ୍ରଭୁଃ ସ୍ଯାତ୍କୁଲସ୍ଯାସ୍ଯ ନ ଵଯଂ ମର୍ଷଯେମହି
ଯଦି ଏହି ଧର୍ମରାଜ ଆମର ଗୁରୁ ଏବଂ ମହାମନା ନ ଥାନ୍ତେ, ଆମେ ଏହି ଅପମାନ କେବେ ମାନି ପାରିନଥାନ୍ତୁ।
ଈଶୋ ନଃ ପୁଣ୍ଯତପସାଂ ପ୍ରାଣାନାମପି ଚେଶ୍ଵରଃ। ମନ୍ଯତେ ଜିତମାତ୍ମାନଂ ଯଦ୍ଯେଷ ଵିଜିତା ଵଯମ୍
ସେ ଆମ ପ୍ରଭୁ, ପବିତ୍ର ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଏବଂ ଆମ ପ୍ରାଣ ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଶାସନ କରନ୍ତି। ଯଦି ସେ ନିଜକୁ ହାରିଥିବା ଭାବନ୍ତି, ତେବେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ହାରିଗଲୁ।
ନ ହି ମୁଚ୍ଯେତ ମେ ଜୀଵନ୍ପଦା ଭୂମିମୁପସ୍ପୃଶନ୍। ମର୍ତ୍ଯଧର୍ମା ପରାମୃଶ୍ଯ ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯା ମୂର୍ଧଜାନିମାନ୍
ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଜୀବନ୍ତ ଅଛି ଏବଂ ପାଦରେ ଭୂମି ସ୍ପର୍ଶ କରୁଛି, ମୁଁ ମଣିଷର ନୀତି ଭାବି ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଚୁଲିର ଅପମାନରୁ କେବେ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବି ନାହିଁ।
ପଶ୍ଯଧ୍ଵଂ ହ୍ଯାଯତୌ ଵୃତ୍ତୌ ଭୁଜୌ ମେ ପରିଘାଵିଵ। ନୈତଯୋରନ୍ତରଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ମୁଚ୍ଯେତାପି ଶତକ୍ରତୁଃ
ମୋ ଦେଖ, ମୋ ଦୁଇଟି ବାହୁ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଦୃଢ଼ ଏବଂ ନ୍ୟାୟରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି। ଏହି ଦୁଇ ବାହୁ ମଧ୍ୟରେ ଯଦି କେହି ଫସିଯାଏ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଧର୍ମପାଶସିତସ୍ତ୍ଵେଵମଧିଗଚ୍ଛାମି ସଙ୍କଟମ୍। ଗୌରଵେଣ ନିରୁଦ୍ଧଶ୍ଚ ନିଗ୍ରହାଦର୍ଜୁନସ୍ଯ ଚ
ଧର୍ମର ନିୟମରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ, ମୁଁ ଏହି ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଛି; ମୋର ଆଦର ଏବଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ନିୟମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ରୋକାଯାଇଛି।
ଧର୍ମରାଜନିସୃଷ୍ଟସ୍ତୁ ସିଂହଃ କ୍ଷୁଦ୍ରମୃଗାନିଵ। ଧାର୍ତରାଷ୍ଟାରାନିମାନ୍ପାପାନ୍ନିଷ୍ପଷେଯଂ ତଲାସିଭିଃ
ଧର୍ମରାଜ ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ, ମୁଁ ସିଂହ ଭଳି ଏହି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅମାନେକୁ ମୋର ତଳଅସି ଦ୍ୱାରା ଛିତିକି ଦେଇଦେଉଥାନ୍ତି।
ତମୁଵାଚ ତଦା ଭୀଷ୍ମୋ ଦ୍ରୋଣୋ ଵିଦୁର ଏଵ ଚ। କ୍ଷମ୍ଯତାମିଦମିତ୍ଯେଵଂ ସର୍ଵଂ ସମ୍ଭାଵ୍ଯତେ ତ୍ଵଯି
ତାପରେ ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ ଏବଂ ବିଦୁର କହିଲେ: 'ଏହାକୁ ମାଫ କର; ତୁମଠାରେ ସବୁ କିଛି ଆଶା କରାଯାଏ।'
ତ୍ରଯଃ କିଲେମେ ହ୍ଯଧନା ଭଵନ୍ତି। ଦାସଃ ପୁତ୍ରଶ୍ଚାସ୍ଵତନ୍ତ୍ରା ଚ ନାରୀ। ଦାସସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ତ୍ଵଧନସ୍ଯ ଭଦ୍ରେ ହୀନଶ୍ଵରା ଦାସଧନଂ ଚ ସର୍ଵମ୍
ତିନି ପ୍ରକାର ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ଧନ ନଥାଏ: ଦାସ, ପୁଅ ଏବଂ ନିଜେ ନିଜେ ଚଳିପାରୁନଥିବା ଜଣେ ଜିଅ। ଦାସର ଝିଅ ଏବଂ ଧନହୀନ ପୁରୁଷର ଝିଅ, ମହିଳେ, ସମସ୍ତ ଦାସର ଜିନିଷରେ ଅଧିକାର ନାହିଁ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ପରିଵାରଂ ଭଜସ୍ଵ ତତ୍ତେ କାର୍ଯଂ ଶିଷ୍ଟମାଦିଶ୍ଯତେଽତ୍ର। ଈଶାସ୍ତୁ ସର୍ଵେ ତଵ ରାଜପୁତ୍ରି ଭଵନ୍ତି ଵୈ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରା ନ ପାର୍ଥାଃ
ରାଜାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ସେବା କର; ତୋର ଅବଶିଷ୍ଟ କାମ ଏଠାରେ କୁହାଯିବ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅ ଏବେ ତୋର ମାଲିକ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ନୁହଁନ୍ତି।
ଅନ୍ଯଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵ ପତିମାଶୁ ଭାମିନି ଯସ୍ମାଦ୍ଦାସ୍ଯଂ ନ ଲଭସି ଦେଵନେନ। ଅଵାଚ୍ଯା ଵୈ ପତିଷୁ କାମଵୃତ୍ତି- ର୍ନିତ୍ଯଂ ଦାସ୍ଯେ ଵିଦିତଂ ତତ୍ତଵାସ୍ତୁ
ଅପେକ୍ଷା କରିବା ଠାରୁ ତୁରନ୍ତ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ସ୍ୱାମୀ ବାଛ, ସୁନ୍ଦରୀ, କାରଣ ତୁମେ ଭାଗ୍ୟରେ ଦାସୀ ହେଉନଥିଲେ। ସ୍ୱାମୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆସକ୍ତି କଥା କହିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କିନ୍ତୁ ଦାସତ୍ୱ ସବୁବେଳେ ତୁମ ପାଇଁ ଜଣା।
ପରାଜିତୋ ନକୁଲୋ ଭୀମସେନୋ ଯୁଧିଷ୍ଠରଃ ସହଦେଵାର୍ଜୁନୌ ଚ। ଦାସୀଭୂତା ତ୍ଵଂ ହି ଵୈ ଯାଜ୍ଞସେନି ପରାଜିତାସ୍ତେ ପତଯୋ ନୈଵ ସନ୍ତି
ନକୁଳ, ଭୀମସେନ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସହଦେବ ଏବଂ ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତେ ହାରିଗଲେ; ଯଜ୍ଞସେନଙ୍କ ଝିଅ, ତୁମେ ଦାସୀ ହେଇପଡ଼ିଛ; ତୁମ ସ୍ୱାମୀମାନେ ହାରିଗଲେ, ଏବେ ସେମାନେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀ ରହିଲେ ନାହିଁ।
ପ୍ରଯୋଜନଂ ଜନ୍ମନି କିଂ ନ ମନ୍ଯତେ ପରାକ୍ରମଂ ପୌରୁଷଂ ଚୈଵ ପାର୍ଥଟଃ। ପାଞ୍ଚାଲ୍ଯସ୍ଯ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯାତ୍ମଜାମିମାଂ ସଭାମଧ୍ଯେ ଯୋ ଵ୍ଯଦେଵୀଦ୍ଗ୍ଲହେଷୁ
ଯଦି କେହି ଜନ୍ମର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଏବଂ ପୁରୁଷାର୍ଥର ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଜନ୍ମର ଉପକାର କ'ଣ? ଏହି ସଭା ମଧ୍ୟରେ, ଡାଇସ ଖେଳରେ, ଡ୍ରୁପଦଙ୍କ ଝିଅକୁ କିଏ ଦାଉରେ ଲଗାଇଥିଲା?
ତଦ୍ଵୈ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭୀମସେନୋଽତ୍ଯମର୍ଷୀ ଭୃଶଂ ନିଶଶ୍ଵାସ ତଦାଽର୍ତରୂପଃ। ରାଜାନୁଗୋ ଧର୍ମପାଶାନୁବଦ୍ଧୋ ଦହନ୍ନିଵୈନଂ କ୍ରୋଧସଂରକ୍ତଦୃଷ୍ଟିଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୀମସେନ ଭୟଙ୍କର ରେଷରେ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଲେ; ରାଜାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଏବଂ ଧର୍ମର ନିୟମରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ, ସେ ରେଷରେ ଜଳିଉଠିଲେ, ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ରକ୍ତ ଭଳି ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ନାହଂ କୁପ୍ଯେ ସୂତପୁତ୍ରସ୍ଯ ରାଜ- ନ୍ନେଷ ସତ୍ଯଂ ଦାସଧର୍ମଃ ପ୍ରଦିଷ୍ଟଃ। କିଂ ଵିଦ୍ଵିଷୋ ଵୈ ମାମେଵଂ ଵ୍ଯାହରେଯୁ- ର୍ନାଦେଵୀସ୍ତ୍ଵଂ ଯଦ୍ଯନଯା ନରେନ୍ଦ୍ର
ମୁଁ ସୂତପୁତ୍ର ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ନୁହେଁ, ରାଜା; ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଦାସତ୍ୱର ନୀତି। ମୋ ଶତ୍ରୁମାନେ କାହିଁକି ଏମିତି କଥା କହିବେ? ତୁମେ ଯଦି ଅନ୍ୟାୟ କର, ରାଜା, ତେବେ ତୁମେ ଦେବୀ ନୁହଁ।
ଭୀମସେନଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜା ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତଦା। ଯୁଧିଷ୍ଠିରମୁଵାଚେଦଂ ତୂଷ୍ଣୀମ୍ଭୂତମଚେତନମ୍
ଭୀମସେନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଦୁର୍ୟୋଧନ ତାପରେ ଚୁପ ଏବଂ ଅଚେତନ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭୀମାର୍ଜୁନୌ ଯମୌ ଚୈଵ ସ୍ଥିତୌ ତେ ନୃପ ଶାସନେ। ପ୍ରଶ୍ନଂ ବ୍ରୂହି ଚ କୃଷ୍ଣାଂ ତ୍ଵମଜିତାଂ ଯଦି ମନ୍ଯସେ
ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ ଏବଂ ଯମ ଭାଇମାନେ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଦଢ଼ିଆଛନ୍ତି, ରାଜା। ଯଦି ତୁମେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ଅଜିତା ଭାବୁଛ, ତେବେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କର।