ନାରୁନ୍ତୁଦଃ ସ୍ଯାନ୍ନ ନୃଶଂସଵାଦୀ ନ ହୀନତାଃ ପରମଭ୍ଯାଦଦୀତ। ଯଯାସ୍ଯ ଵାଚା ପର ଉଦ୍ଵିଜେତ ନ ତାଂ ଵଦେଦୁଶତୀ ପାପଲୋକ୍ଯାମ୍
କେଉଁଠି ନିନ୍ଦାକାରୀ, କେଉଁଠି ନିର୍ଦୟ କଥା କହିବା, କେଉଁଠି ନିମ୍ନ ଲୋକ ଉଚ୍ଚ ଦେଉଛି; ଯାହାର କଥା ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଭୟ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଏପରି କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ନାହିଁ ତେଣୁ ପାପ ଲୋକକୁ ପଡିବ।
ସମୁଚ୍ଚରନ୍ତ୍ଯତିଵାଦାଶ୍ଚ ଵକ୍ତ୍ରା- ଧ୍ଯୌରାହତଃ ଶୋଚତି ରାତ୍ର୍ଯହାନି। ପରସ୍ଯ ନାମର୍ମସୁ ତେ ପତନ୍ତି ତାନ୍ପଣ୍ଡିତୋ ନାଵସୃଜେତ୍ପରେଷୁ
ଅତିକ୍ରୁର କଥା ମୁହଁରୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ଦିନ ରାତି ଦୁଃଖ ଆଣେ; ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ମନକୁ ଘାତ କରିନାହିଁ; ପଣ୍ଡିତ ଏପରି କଥା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଉନାହିଁ।
ଅଜୋ ହି ଶସ୍ତ୍ରମଗିଲତ୍କିଲୈକଃ ଶସ୍ତ୍ରେ ଵିପନ୍ନେ ଶିରସାସ୍ଯ ଭୂମୌ। ନିକୃନ୍ତନଂ ସ୍ଵସ୍ଯ କଣ୍ଠସ୍ଯ ଘୋରଂ ତଦ୍ଵଦ୍ଵେରଂ ମା କୃଥାଃ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରୈଃ
ଏକ ଛୋଁ, କହାଯାଏ, ତଳୱାର ଗିଲିଥାଏ, ତଳୱାର ପଡିଲେ ତାହାର ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ କଟିଯାଏ; ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁତା ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ସହ କରନାହିଁ।
ନ କିଞ୍ଚିଦିତ୍ଥଂ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ପାର୍ଥା ଵନେଚରଂ ଵା ଗୃହମେଧିନଂ ଵା। ତପସ୍ଵିନଂ ଵା ପରିପୂର୍ଣଵିଦ୍ଯଂ ଭଷନ୍ତି ହୈଵଂ ଶ୍ଵନରାଃ ସଦୈଵ
ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଏପରି କଥା କହିନାହିଁ—ଅଟବାସୀ, ଗୃହସ୍ଥ, କିମ୍ବା ତପସ୍ବୀ ଯେଉଁଠି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ ଅଛି; କେବଳ ନିମ୍ନ ଲୋକ, କୁକୁର ଭଳି, ସଦା ଏପରି କଥା କହିଥାଏ।
ଦ୍ଵାରଂ ସୁଘୋରଂ ନରକସ୍ଯ ଜିହ୍ଯଂ ନ ବୁଧ୍ଯତେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ। ତମନ୍ଵେତାରୋ ବହଵଃ କୁରୂଣାଂ ଦ୍ଯୂତୋଦଯେ ସହ ଦୁଃଶାସନେନ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ନରକର ଦ୍ୱାର ଖୋଲି ରହିଛି ବୋଲି ବୁଝିପାରୁନାହାନ୍ତି। ଏହି ଦ୍ୟୂତ ଆରମ୍ଭ ହେବା ସହିତ, ଦୁଃଶାସନ ଓ ଅନେକ କୌରବ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଲାଗିଛନ୍ତି।
ମଜ୍ଜନ୍ତ୍ଯଲାବୂନି ଶିଲାଃ ପ୍ଲଵନ୍ତେ ମୁହ୍ଯନ୍ତି ନାଵୋମ୍ଭସି ଶଶ୍ଵଦେଵ। ମୂଢୋ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ନ ମେ ଵାଚଃ ପଥ୍ଯରୂପାଃ ଶୃଣୋତି
ଲାଉ ଡୁବିଯାଏ, ପଥର ଭାସେ, ନୌକା ଜଳରେ ସଦା ଭ୍ରମିତ ହୁଏ; ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଦ୍ୟୂତ ମାଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ମୋର ଭଲ ପାଇଁ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣିନାହାନ୍ତି।
ଅନ୍ତୋ ନୂଂ ଭଵିତାଯଂ କରୂଣାଂ ସୁଦାରୁଣଃ ସର୍ଵହରୋ ଵିନାଶଃ। ଵାଚଃ କାଵ୍ଯାଃ ସୁହୃଦାଂ ପଥ୍ଯରୂପା ନ ଶ୍ରୂଯନ୍ତେ ଵର୍ଧତେ ଲୋଭ ଏଵ
ନିଶ୍ଚୟ, କୌରବଙ୍କ ଶେଷ ଦିନ ଆସିବ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇବା ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱଂସ। ବନ୍ଧୁମାନେ ଭଲ ପାଇଁ ଯାହା କହନ୍ତି, ସେ କଥା କେହି ଶୁଣୁନାହାନ୍ତି; ଲୋଭ ମାତ୍ର ବଢ଼ିଯାଉଛି।
ଧିଗସ୍ତୁ କ୍ଷତ୍ତାରମିତି ବ୍ରୁଵାଣୋ ଦର୍ପେଣ ମତ୍ତୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ। ଅଵୈକ୍ଷତ ପ୍ରାତିକାମୀଂ ସଭାଯା- ମୁଵାଚ ଚୈନଂ ପରମାର୍ଯମଧ୍ଯେ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଦମ୍ଭ ଓ ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, 'ଅପମାନ ହେଉ ଏହି ସାରଥି' ବୋଲି କହି, ସଭାରେ ପ୍ରତିକାମୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ବଡ଼ମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତ୍ଵଂ ପ୍ରାତିକାମିନ୍ଦ୍ରୌପଦୀମାନଯସ୍ଵ ନ ତେ ଭଯଂ ଵିଦ୍ଯତେ ପାଣ୍ଡଵେଭ୍ଯଃ। କ୍ଷତ୍ତା ହ୍ଯଯଂ ଵିଵଦତ୍ଯେଵ ଭୀତୋ ନ ଚାସ୍ମାକଂ ଵୃଦ୍ଧିକାମଃ ସଦୈଵ
ହେ ପ୍ରତିକାମୀ, ତୁମେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଠାରୁ ତୁମେ କିଛି ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ। ଏହି ସାରଥି କେବଳ ଭୟରୁ ବିରୋଧ କରୁଛନ୍ତି, ସେ କେବେ ଆମ ଭଲ ଚାହିଁନାହାନ୍ତି।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ପ୍ରାତିକାମୀ ସ ସୂତଃ ପ୍ରାଯାଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ରାଜଵଚୋ ନିଶମ୍ଯ। ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ ଶ୍ଵେଵ ହି ସିଂହଗେଷ୍ଠଂ ସମାସଦନ୍ମହିଷୀଂ ପାଣ୍ଡଵାନାମ୍
ଏଭଳି ଆଦେଶ ମିଳିବା ସହିତ, ସାରଥି ପ୍ରତିକାମୀ ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ। ସିଂହ ସମ୍ମୁଖରେ କୁକୁର ଯେପରି, ସେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଦ୍ଯୂତମଦେନ ମତ୍ତୋ ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ଦ୍ରୌପଦି ତ୍ଵାମଜୈଷୀତ୍। ସା ତ୍ଵଂ ପ୍ରପଦ୍ଯସ୍ଵ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଵେଶ୍ମ ନଯାମି ତ୍ଵାଂ କର୍ମଣି ଯାଜ୍ଞସେନି
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦ୍ୟୂତ ମାଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଠାରେ ହାରିଗଲେ। ତେଣୁ, ଦ୍ରୌପଦୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଘରକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଆସିଛି; ଏହି କାମ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ନେଉଛି, ହେ ଯାଜ୍ଞସେନୀ।
କଥଂ ତ୍ଵେଵଂ ଵଦସି ପ୍ରାତିକାମି- କୋ ହି ଦୀଵ୍ଯେଦ୍ଭାର୍ଯଯା ରାଜପୁତ୍ରଃ। ମୂଡୋ ରାଜା ଦ୍ଯୂତମଦେନ ମତ୍ତୋ ହ୍ଯଭୂନ୍ନାନ୍ଯତ୍କୈତଵମସ୍ଯ କିଞ୍ଚିତ୍
ପ୍ରତିକାମୀ, ତୁମେ ଏଭଳି କିପରି କହୁଛ? କେଉଁ ରାଜପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀକୁ ଦ୍ୟୂତରେ ଦାଉ ଲଗାଏ? ରାଜା ଦ୍ୟୂତ ମାଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ଏଠି ଛଡ଼ା ଆଉ କୌଣସି ଚଳ କରିନଥିଲେ।
ଯଦା ନାଭୂତ୍କୈତଵମନ୍ଯଦସ୍ଯ ତଦାଽଦେଵୀତ୍ପାଣ୍ଡଵୋଽଜାତଶତ୍ରୁଃ। ନ୍ଯସ୍ତାଃ ପୂର୍ଵଂ ଭ୍ରାତରସ୍ତେନ ରାଜ୍ଞା ସ୍ଵଯଂ ଚାତ୍ମା ତ୍ଵମଥୋ ରାଜପୁତ୍ରି
ଯେତେବେଳେ ସେ ଆଉ କୌଣସି ଚଳ କରିନଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ପାଣ୍ଡବ ଅଜାତଶତ୍ରୁ ହାରିଗଲେ। ପ୍ରଥମେ ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଦାଉ ଲଗାଇଲେ, ପରେ ନିଜକୁ, ଏବଂ ତାପରେ ହେ ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମକୁ।
ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ କିତଵଂ ଗତ୍ଵା ସଭାଯାଂ ପୃଚ୍ଛ ସୂତଜ। କିଂ ତୁ ପୂର୍ଵଂ ପରାଜୈଷୀରାତ୍ମାନମଥଵା ନୁ ମାମ୍
ତୁମେ ସଭାକୁ ଯାଅ, ହେ ସାରଥିପୁତ୍ର, ଏହି ଜୁଆରିଙ୍କୁ ପଚାର; ପ୍ରଥମେ କେଉଁଠି ହାରିଥିଲେ—ନିଜକୁ କିମ୍ବା ମୋତେ?
ଏତଜ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସମାଗଚ୍ଛ ତତୋ ମାଂ ନଯଂ ସୂତଜ। ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚିକୀର୍ଷିତମହଂ ରାଜ୍ଞୋ ଯାସ୍ଯାମି ଦୁଃଖିତା
ଏହା ଜାଣି, ପଛରେ ଆସି ମୋତେ ନେଉ, ହେ ସାରଥିପୁତ୍ର। ରାଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କ'ଣ ତାହା ମୁଁ ଜାଣିଲେ, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ମୁଁ ଯିବି।
ସଭାଂ ଗତ୍ଵା ସ ଚୋଵାଚ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯସ୍ତଦ୍ଵଚସ୍ତଦା। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ନରେନଦ୍ରାଣାଂ ମଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତମିଦଂ ଵଚଃ
ସେ ସଭାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ କଥା ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ିଥିବା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ—'ଦ୍ରୌପଦୀ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି'।
କସ୍ଯେଶୋ ନଃ ପରାଜୈଷୀରିତି ତ୍ଵାମାହ ଦ୍ରୌପଦୀ। କିଂ ନୁ ପୂର୍ଵଂ ପରାଜୈଷୀରାତ୍ମାନମଥଵାପି ମାମ୍
'ଆମେ କାହାର? ତୁମେ ପ୍ରଥମେ କାହାକୁ ହାରିଥିଲ—ନିଜକୁ କିମ୍ବା ମୋତେ?'—ଦ୍ରୌପଦୀ ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ତୁ ନିଶ୍ଚେତା ଗତସତ୍ଵ ଇଵାଭଵତ୍। ନ ତଂ ସୂତଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଵଚନଂ ସାଧ୍ଵସାଧୁ ଵା
କିନ୍ତୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ମନ ଭ୍ରମିତ ଓ ଆତ୍ମା ନିର୍ଜୀବ ହୋଇଗଲା; ସେ ସାରଥିଙ୍କୁ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କୌଣସି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ।
ଇହୈଵାଗତ୍ଯ ପାଞ୍ଚାଲୀ ପ୍ରଶ୍ନମେନଂ ପ୍ରଭାଷତାମ୍। ଇହୈଵ ସର୍ଵେ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ତସ୍ଯାଶ୍ଚୈତସ୍ଯ ଯଦ୍ଵଚଃ
ପାଞ୍ଚାଳୀ ନିଜେ ଏଠାକୁ ଆସି, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କହୁନ୍ତୁ; ଏଠାରେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ କଥା ଓ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣନ୍ତୁ।
ସ ଗତ୍ଵା ରାଜଭଵନଂ ଦୁର୍ଯୋଧନଵଶାନୁଗଃ। ଉଵାଚ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ସୂତଃ ପ୍ରାତିକାମୀ ଵ୍ଯଥନ୍ନିଵ
ସେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ରାଜଭବନକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ଭାବରେ ସାରଥି ପ୍ରତିକାମୀ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସଭ୍ଯାସ୍ତ୍ଵମୀ ରାଜପୁତ୍ର୍ଯାହ୍ଵଯନ୍ତି ମନ୍ଯେ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସଂଶଯଃ କୌରଵାଣାମ୍। ନ ଵୈ ସମୃଦ୍ଦିଂ ପାଲଯତେ ଲଘୀଯାନ୍ ଯସ୍ତ୍ଵାଂ ସଭାଂ ନେଷ୍ଯତି ରାଜପୁତ୍ରି
ହେ ରାଜକୁମାରୀ, ସଭ୍ୟମାନେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛନ୍ତି; ମୁଁ ଭାବୁଛି କୌରବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଗଭୀର ସନ୍ଦେହ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି। ଯେ ତୁମକୁ ସଭାକୁ ନେଇଯିବେ ନାହିଁ, ସେ ଆମ ସମୃଦ୍ଧିକୁ ରକ୍ଷା କରେନାହିଁ।
ଏଵଂ ନୂନଂ ଵ୍ଯଦଧାତ୍ସଂଵିଧାତା ସ୍ପର୍ଶାଵୁଭୌ ସ୍ପୃଶତୋ ଵୃଦ୍ଧବାଲୌ। ଧର୍ମଂ ତ୍ଵେକଂ ପରମଂ ପ୍ରାହ ଲୋକେ ସ ନଃ ଶମଂ ଧାସ୍ଯତି ଗୋପ୍ଯମାନଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ଭାଗ୍ୟବିଧାତା ଏହିପରି ଘଟଣା ଘଟାଇଛନ୍ତି—ବୃଦ୍ଧ ଓ କିଶୋର ଉଭୟ ଏହି ଦୁଃଖର ସ୍ପର୍ଶକୁ ଅନୁଭବୁଛନ୍ତି। ତଥାପି, ସଂସାରରେ ସେ ଏକମାତ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମ କହିଛନ୍ତି; ସେ ଯଦିଓ ଗୁପ୍ତ, ଆମ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ।
ସୋଽଯଂ ଧର୍ମୋ ମା ତ୍ଯଗାତ୍କୌରଵାନ୍ଵୈ ସଭ୍ଯାନ୍ଗତ୍ଵା ପୃଚ୍ଛ ଧର୍ମ୍ଯଂ ଵଚୋ ମେ। ତେ ମାଂ ବ୍ରୂଯୁର୍ନିଶ୍ଚିତଂ ତତ୍କରିଷ୍ଯେ ଧର୍ମାତ୍ମାନୋ ନୀତିମନ୍ତୋ ଵରିଷ୍ଠାଃ
ଏହି ଧର୍ମକୁ କେବେ ବି ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ କୌରବମାନେ। ତୁମେ ସଭାକୁ ଯାଇ, ମୋର ଏହି ନ୍ୟାୟସଂଗତ ପ୍ରଶ୍ନକୁ ପଚାର। ସେଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ସମ୍ମାନିତ, ସେମାନେ ଯେଉଁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବେ, ମୁଁ ସେହିଠାରେ ଅନୁସରିବି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସୂତସ୍ତଦ୍ଵଚୋ ଯାଜ୍ଞସେନ୍ଯାଃ ସଭାଂ ଗତ୍ଵା ପ୍ରାହ ଵାକ୍ଯଂ ତଦାନୀମ୍। ଅଧୋମୁଖାସ୍ତେ ନ ଚ କିଞ୍ଚିଦୂଚୁ- ର୍ନିର୍ବନ୍ଧଂ ତଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ବୁଦ୍ଧ୍ଵା
ଯାଜ୍ଞସେନୀଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସାରଥି ସଭାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସେଠାରେ ସେଇ କଥା କହିଲେ। କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତେ ମୁହଁ ନମାଇ ଚୁପ୍ଚାପ ବସି ରହିଲେ, କାରଣ ସେମାନେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କର ଜିଦ୍ ବୁଝିପାରିଥିଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ତୁ ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁର୍ଯୋଧନଚିକୀର୍ଷିତମ୍। ଦ୍ରୌପଦ୍ଯାଃ ସଂମତଂ ଦୂତଂ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ଭରତର୍ଷଭ
ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଶୁଣି, ଭାରତବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ ଦୂତକୁ ପଠାଇଲେ।
ଏକଵସ୍ତ୍ର ତ୍ଵଧୋନୀଵୋ ରୋଦମାନା ରଜସ୍ଵଲା। ସଭାମାଗମ୍ଯ ପାଞ୍ଚାଲି ଶ୍ଵଶୁରସ୍ଯାଗ୍ରତୋ ଭଵ
ଏକମାତ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ତଳବସ୍ତ୍ର ମାତ୍ର ରହି, କାନ୍ଦୁଥିବା ଏବଂ ରଜସ୍ୱଳା ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ସଭାକୁ ଆଣି, ସେଠାରେ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦଢ଼ି ରଖିବାକୁ ଥିଲା।
ଅଥ ତ୍ଵାମାଗତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଜପୁତ୍ରୀଂ ସଭାଂ ତଦା। ସଭ୍ଯାଃ ସର୍ଵେ ଵିନିନ୍ଦେରନ୍ମନୋର୍ଭିର୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଜମ୍
ତାପରେ, ରାଜକୁମାରୀ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ସଭ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତେ ମନରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିଥିଲେ।
ସ ଗତ୍ଵା ତ୍ଵରିତଂ ଦୂତଃ କୃଷ୍ଣାଯା ଭଵନଂ ନୃପ। ନ୍ଯଵେଦଯନ୍ମତଂ ଧୀମାନ୍ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ନିଶ୍ଚିତମ୍
ତାପରେ, ଦୂତ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଦୃଢ଼ ନିଷ୍ପତ୍ତି ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ।
ପାଣ୍ଡଵାଶ୍ଚ ମହାତ୍ମାନୋ ଦୀନା ଦୁଃଖସମନ୍ଵିତାଃ। ସତ୍ଯେନାତିପରୀତାଙ୍ଗା ନୋଦୀକ୍ଷନ୍ତେ ସ୍ମ କିଞ୍ଚନ
ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅତି ଦୀନ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ଦେହ ନିଜ ସତ୍ୟବ୍ରତରେ ଦହିଯାଉଥିଲା, ସେମାନେ କିଛି କହିପାରୁନଥିଲେ।
ତତସ୍ତ୍ଵେଷାଂ ମୁଖମାଲୋକ୍ଯ ରାଜା ଦୁର୍ଯୋଧନଃ ସୂତମୁଵାଚ ହୃଷ୍ଟଃ। ଇହୈଵୈତାମାନଯ ପ୍ରାତିକାମିନ୍ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମସ୍ଯାଃ କୁରଵୋ ବ୍ରୁଵନ୍ତଃ
ତାପରେ ସେମାନଙ୍କର ମୁହଁ ଦେଖି, ରାଜା ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଆନନ୍ଦରେ ସାରଥିଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏଠାରେ ପ୍ରତିକାମିନ୍କୁ ଆଣ। କୁରୁମାନେ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କଥା କହୁନ୍ତୁ।'