ଶିରୋ ଗୃହୀତ୍ଵା ଵିଦୁରୋ ଗତସତ୍ଵ ଇଵାଭଵତ୍। ଆସ୍ତେ ଧ୍ଯାଯନ୍ନଧୋଵକ୍ତ୍ରୋ ନିଃ ଶ୍ଵସନ୍ନିଵ ପନ୍ନଗଃ
ବିଦୁର ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଧରି, ମନ ହରାଇ ଯାଇଥିବା ପରି ହେଲେ; ତଳକୁ ମୁହଁ କରି ବସିଥିଲେ, ଅଜଗର ଭଳି ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ବାସ ନେଉଥିଲେ।
ବାହ୍ଲୀକଃ ସୋମଦତ୍ତଶ୍ଚ ପ୍ରାତିପେଯଶ୍ଚ ସଞ୍ଜଯଃ। ଦ୍ରୌଣିର୍ଭୂରିଶ୍ରଵାଶ୍ଚୈଵ ଯୁଯୁତ୍ସୁର୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଜଃ। ଆସୁର୍ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ତ୍ଵଧୋଵକ୍ତ୍ରା ନିଶ୍ଵସନ୍ତ ଇଵୋରଗାଃ
ବାହ୍ଲିକ, ସୋମଦତ୍ତ, ପ୍ରତୀପପୁତ୍ର ସଞ୍ଜୟ, ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ର, ଭୂରିଶ୍ରବା ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ଯୁୟୁତ୍ସୁ, ସମସ୍ତେ ତଳକୁ ମୁହଁ କରି ବସିଥିଲେ, ଅଜଗର ଭଳି ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ବାସ ନେଉଥିଲେ।
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ତୁ ସଂହୃଷ୍ଟଃ ପର୍ଯପୃଚ୍ଛତ୍ପୁନଃ ପୁନଃ। କିଂ ଜିତଂ କିଂ ଜିତମିତି ହ୍ଯାକାରଂ ନାଭ୍ଯରକ୍ଷତ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ତ ଖୁସି ହୋଇ, ପୁନିପୁନି ପଚାରୁଥିଲେ—'କଣ ଜିତିଲା? କଣ ଜିତିଲା?'—ତାଙ୍କର ଅଭିବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଦମନ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଜହର୍ଷ କର୍ଣୋଽତିଭୃଶଂ ସହ ଦୁଃଶାସନାଦିଭିଃ। ଇତରେଷାଂ ତୁ ସଭ୍ଯାନାଂ ନେତ୍ରେଭ୍ଯଃ ପ୍ରାପତଞ୍ଜଲମ୍
କର୍ଣ୍ଣ ଦୁଃଶାସନ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ; ଅନ୍ୟ ସଭ୍ୟମାନଙ୍କର ଆଖିରୁ ଲୁହ ଝରିପଡିଲା।
ସୌବଲସ୍ତ୍ଵଭିଘାଯୈଵ ଜିତକାଶୀ ମଦୋତ୍କଟଃ। ଜିତମିତ୍ଯେଵ ତାନକ୍ଷାନ୍ପୁରରେଵାନ୍ଵପଦ୍ଯତ
ସୌବଳପୁତ୍ର ଅତି ଗର୍ବରେ ଦାଉକୁ ଘାତ କରି, ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ 'ଜିତିଲା! ଜିତିଲା!' ବୋଲି ଘୋଷଣା କରିଦେଲେ।
ଏହି କ୍ଷତ୍ତର୍ଦ୍ରୌପଦୀମାନସ୍ଵ ପ୍ରିଯାଂ ଭାର୍ଯାଂ ସଂମତାଂ ପାଣ୍ଡଵାନାମ୍। ସଂମାର୍ଜତାଂ ଵେଶ୍ମ ପରୈତୁ ଶୀଘ୍ରଂ ତତ୍ରାସ୍ତୁ ଦାସୀଭିରପୁଣ୍ଯଶୀଲା
ଏହି କ୍ଷତ୍ତା, ଦ୍ରୌପଦୀକୁ ଏଠାକୁ ଆଣ; ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଭାର୍ଯ୍ୟା, ସମ୍ମାନିତା; ସେ ଏଠାରେ ଗୃହକୁ ସଫା କରୁ, ଶୀଘ୍ର ଆସୁ, ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଦାସୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହୁ।
ଦର୍ଵିଭାଷଂ ଭାଷିତଂ ତ୍ଵାଦୃଶେନ ନ ମନ୍ଦ ସମ୍ବୁଦ୍ଧ୍ଯସି ପାଶବଦ୍ଧଃ। ପ୍ରପାତେ ତ୍ଵଂ ଲମ୍ବମାନୋ ନ ଵେତ୍ସି ଵ୍ଯାଘ୍ରାନ୍ମୃଗଃ କୋପଯସେଽତିଵେଲମ୍
ତୁମେ ଏପରି କଥା କହୁଛ, କିନ୍ତୁ ବୁଝୁନାହିଁ, କାରଣ ତୁମେ ପାଶରେ ବାନ୍ଧା; ପ୍ରପାତର ଉପରେ ଲଟକି ରହି, କିଛି ଜାଣୁନାହିଁ, ଏବଂ ମୃଗ ଭଳି ବେଶି ଭାବେ ବାଘମାନେକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଛ।
ଆଶୀଵିଷାସ୍ତେ ଶିରସି ପୂର୍ଣକୋପା ମହାଵିଷାଃ। ମା କୋପିଷ୍ଠାଃ ସୁମନ୍ଦାତ୍ମନ୍ମା ଗମସ୍ତ୍ଵଂ ଯମକ୍ଷଯମ୍
ବିଷାକ୍ତ ସାପମାନେ ତୁମର ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଛନ୍ତି; ହେ ମୂଢ଼, ସେମାନେକୁ କ୍ରୋଧିତ କରନାହିଁ, ଯମର ନିବାସକୁ ଯାଉନାହିଁ।
ନ ହି ଦାସୀତ୍ଵମାପନ୍ନା କୃଷ୍ଣା ଭଵିତୁମର୍ହତି। ଜନୀଶେନ ହି ରାଜ୍ଞୈଷା ପଣେ ନ୍ଯସ୍ତେତି ମେ ମତିଃ
କୃଷ୍ଣା ଦାସୀ ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦାଉରେ ରଖିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କର ନୁହେଁ—ମୋ ମତ ଏହି।
ଅଯଂ ଦତ୍ତେ ଵେଣୁରିଵାତ୍ମଘାତୀ ଫଲଂ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ। ଦ୍ଯୂତଂ ହି ଵୈରାଯ ମହାଭଯାଯ ମତ୍ତୋ ନ ବୁଧ୍ଯତ୍ଯଯମନ୍ତକାଲମ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏକ ଅତ୍ମଘାତୀ ଭଳି ଅନ୍ୟକୁ ବାଂଶୀ ଦେଇ, ନିଜକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଛି; ଦ୍ୟୁତ ଶତ୍ରୁତା ଓ ଭୟ ଆଣେ, କିନ୍ତୁ ସେ ମଦରେ ଅନ୍ତ କିପରି ଆସୁଛି ତାହା ବୁଝୁନାହିଁ।
ନାରୁନ୍ତୁଦଃ ସ୍ଯାନ୍ନ ନୃଶଂସଵାଦୀ ନ ହୀନତାଃ ପରମଭ୍ଯାଦଦୀତ। ଯଯାସ୍ଯ ଵାଚା ପର ଉଦ୍ଵିଜେତ ନ ତାଂ ଵଦେଦୁଶତୀ ପାପଲୋକ୍ଯାମ୍
କେଉଁଠି ନିନ୍ଦାକାରୀ, କେଉଁଠି ନିର୍ଦୟ କଥା କହିବା, କେଉଁଠି ନିମ୍ନ ଲୋକ ଉଚ୍ଚ ଦେଉଛି; ଯାହାର କଥା ଅନ୍ୟମାନେକୁ ଭୟ ଦେଇଥାଏ, ସେ ଏପରି କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ନାହିଁ ତେଣୁ ପାପ ଲୋକକୁ ପଡିବ।
ସମୁଚ୍ଚରନ୍ତ୍ଯତିଵାଦାଶ୍ଚ ଵକ୍ତ୍ରା- ଧ୍ଯୌରାହତଃ ଶୋଚତି ରାତ୍ର୍ଯହାନି। ପରସ୍ଯ ନାମର୍ମସୁ ତେ ପତନ୍ତି ତାନ୍ପଣ୍ଡିତୋ ନାଵସୃଜେତ୍ପରେଷୁ
ଅତିକ୍ରୁର କଥା ମୁହଁରୁ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ଦିନ ରାତି ଦୁଃଖ ଆଣେ; ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ମନକୁ ଘାତ କରିନାହିଁ; ପଣ୍ଡିତ ଏପରି କଥା ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଉନାହିଁ।
ଅଜୋ ହି ଶସ୍ତ୍ରମଗିଲତ୍କିଲୈକଃ ଶସ୍ତ୍ରେ ଵିପନ୍ନେ ଶିରସାସ୍ଯ ଭୂମୌ। ନିକୃନ୍ତନଂ ସ୍ଵସ୍ଯ କଣ୍ଠସ୍ଯ ଘୋରଂ ତଦ୍ଵଦ୍ଵେରଂ ମା କୃଥାଃ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରୈଃ
ଏକ ଛୋଁ, କହାଯାଏ, ତଳୱାର ଗିଲିଥାଏ, ତଳୱାର ପଡିଲେ ତାହାର ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିରେ କଟିଯାଏ; ଏହିପରି ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁତା ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ସହ କରନାହିଁ।
ନ କିଞ୍ଚିଦିତ୍ଥଂ ପ୍ରଵଦନ୍ତି ପାର୍ଥା ଵନେଚରଂ ଵା ଗୃହମେଧିନଂ ଵା। ତପସ୍ଵିନଂ ଵା ପରିପୂର୍ଣଵିଦ୍ଯଂ ଭଷନ୍ତି ହୈଵଂ ଶ୍ଵନରାଃ ସଦୈଵ
ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ଏପରି କଥା କହିନାହିଁ—ଅଟବାସୀ, ଗୃହସ୍ଥ, କିମ୍ବା ତପସ୍ବୀ ଯେଉଁଠି ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ ଅଛି; କେବଳ ନିମ୍ନ ଲୋକ, କୁକୁର ଭଳି, ସଦା ଏପରି କଥା କହିଥାଏ।
ଦ୍ଵାରଂ ସୁଘୋରଂ ନରକସ୍ଯ ଜିହ୍ଯଂ ନ ବୁଧ୍ଯତେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ। ତମନ୍ଵେତାରୋ ବହଵଃ କୁରୂଣାଂ ଦ୍ଯୂତୋଦଯେ ସହ ଦୁଃଶାସନେନ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ନରକର ଦ୍ୱାର ଖୋଲି ରହିଛି ବୋଲି ବୁଝିପାରୁନାହାନ୍ତି। ଏହି ଦ୍ୟୂତ ଆରମ୍ଭ ହେବା ସହିତ, ଦୁଃଶାସନ ଓ ଅନେକ କୌରବ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଲାଗିଛନ୍ତି।
ମଜ୍ଜନ୍ତ୍ଯଲାବୂନି ଶିଲାଃ ପ୍ଲଵନ୍ତେ ମୁହ୍ଯନ୍ତି ନାଵୋମ୍ଭସି ଶଶ୍ଵଦେଵ। ମୂଢୋ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରୋ ନ ମେ ଵାଚଃ ପଥ୍ଯରୂପାଃ ଶୃଣୋତି
ଲାଉ ଡୁବିଯାଏ, ପଥର ଭାସେ, ନୌକା ଜଳରେ ସଦା ଭ୍ରମିତ ହୁଏ; ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଦ୍ୟୂତ ମାଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ମୋର ଭଲ ପାଇଁ କହିଥିବା କଥା ଶୁଣିନାହାନ୍ତି।
ଅନ୍ତୋ ନୂଂ ଭଵିତାଯଂ କରୂଣାଂ ସୁଦାରୁଣଃ ସର୍ଵହରୋ ଵିନାଶଃ। ଵାଚଃ କାଵ୍ଯାଃ ସୁହୃଦାଂ ପଥ୍ଯରୂପା ନ ଶ୍ରୂଯନ୍ତେ ଵର୍ଧତେ ଲୋଭ ଏଵ
ନିଶ୍ଚୟ, କୌରବଙ୍କ ଶେଷ ଦିନ ଆସିବ—ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଇବା ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱଂସ। ବନ୍ଧୁମାନେ ଭଲ ପାଇଁ ଯାହା କହନ୍ତି, ସେ କଥା କେହି ଶୁଣୁନାହାନ୍ତି; ଲୋଭ ମାତ୍ର ବଢ଼ିଯାଉଛି।
ଧିଗସ୍ତୁ କ୍ଷତ୍ତାରମିତି ବ୍ରୁଵାଣୋ ଦର୍ପେଣ ମତ୍ତୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରଃ। ଅଵୈକ୍ଷତ ପ୍ରାତିକାମୀଂ ସଭାଯା- ମୁଵାଚ ଚୈନଂ ପରମାର୍ଯମଧ୍ଯେ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଦମ୍ଭ ଓ ମଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, 'ଅପମାନ ହେଉ ଏହି ସାରଥି' ବୋଲି କହି, ସଭାରେ ପ୍ରତିକାମୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ବଡ଼ମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତ୍ଵଂ ପ୍ରାତିକାମିନ୍ଦ୍ରୌପଦୀମାନଯସ୍ଵ ନ ତେ ଭଯଂ ଵିଦ୍ଯତେ ପାଣ୍ଡଵେଭ୍ଯଃ। କ୍ଷତ୍ତା ହ୍ଯଯଂ ଵିଵଦତ୍ଯେଵ ଭୀତୋ ନ ଚାସ୍ମାକଂ ଵୃଦ୍ଧିକାମଃ ସଦୈଵ
ହେ ପ୍ରତିକାମୀ, ତୁମେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣ। ପାଣ୍ଡବମାନେ ଠାରୁ ତୁମେ କିଛି ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ। ଏହି ସାରଥି କେବଳ ଭୟରୁ ବିରୋଧ କରୁଛନ୍ତି, ସେ କେବେ ଆମ ଭଲ ଚାହିଁନାହାନ୍ତି।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ପ୍ରାତିକାମୀ ସ ସୂତଃ ପ୍ରାଯାଚ୍ଛୀଘ୍ରଂ ରାଜଵଚୋ ନିଶମ୍ଯ। ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚ ଶ୍ଵେଵ ହି ସିଂହଗେଷ୍ଠଂ ସମାସଦନ୍ମହିଷୀଂ ପାଣ୍ଡଵାନାମ୍
ଏଭଳି ଆଦେଶ ମିଳିବା ସହିତ, ସାରଥି ପ୍ରତିକାମୀ ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ତୁରନ୍ତ ଚାଲିଗଲେ। ସିଂହ ସମ୍ମୁଖରେ କୁକୁର ଯେପରି, ସେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ରାଣୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଦ୍ଯୂତମଦେନ ମତ୍ତୋ ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ଦ୍ରୌପଦି ତ୍ଵାମଜୈଷୀତ୍। ସା ତ୍ଵଂ ପ୍ରପଦ୍ଯସ୍ଵ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଵେଶ୍ମ ନଯାମି ତ୍ଵାଂ କର୍ମଣି ଯାଜ୍ଞସେନି
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦ୍ୟୂତ ମାଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଠାରେ ହାରିଗଲେ। ତେଣୁ, ଦ୍ରୌପଦୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଘରକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଆସିଛି; ଏହି କାମ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମକୁ ନେଉଛି, ହେ ଯାଜ୍ଞସେନୀ।
କଥଂ ତ୍ଵେଵଂ ଵଦସି ପ୍ରାତିକାମି- କୋ ହି ଦୀଵ୍ଯେଦ୍ଭାର୍ଯଯା ରାଜପୁତ୍ରଃ। ମୂଡୋ ରାଜା ଦ୍ଯୂତମଦେନ ମତ୍ତୋ ହ୍ଯଭୂନ୍ନାନ୍ଯତ୍କୈତଵମସ୍ଯ କିଞ୍ଚିତ୍
ପ୍ରତିକାମୀ, ତୁମେ ଏଭଳି କିପରି କହୁଛ? କେଉଁ ରାଜପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀକୁ ଦ୍ୟୂତରେ ଦାଉ ଲଗାଏ? ରାଜା ଦ୍ୟୂତ ମାଦରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ଏଠି ଛଡ଼ା ଆଉ କୌଣସି ଚଳ କରିନଥିଲେ।
ଯଦା ନାଭୂତ୍କୈତଵମନ୍ଯଦସ୍ଯ ତଦାଽଦେଵୀତ୍ପାଣ୍ଡଵୋଽଜାତଶତ୍ରୁଃ। ନ୍ଯସ୍ତାଃ ପୂର୍ଵଂ ଭ୍ରାତରସ୍ତେନ ରାଜ୍ଞା ସ୍ଵଯଂ ଚାତ୍ମା ତ୍ଵମଥୋ ରାଜପୁତ୍ରି
ଯେତେବେଳେ ସେ ଆଉ କୌଣସି ଚଳ କରିନଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ପାଣ୍ଡବ ଅଜାତଶତ୍ରୁ ହାରିଗଲେ। ପ୍ରଥମେ ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଦାଉ ଲଗାଇଲେ, ପରେ ନିଜକୁ, ଏବଂ ତାପରେ ହେ ରାଜକୁମାରୀ, ତୁମକୁ।
ଗଚ୍ଛ ତ୍ଵଂ କିତଵଂ ଗତ୍ଵା ସଭାଯାଂ ପୃଚ୍ଛ ସୂତଜ। କିଂ ତୁ ପୂର୍ଵଂ ପରାଜୈଷୀରାତ୍ମାନମଥଵା ନୁ ମାମ୍
ତୁମେ ସଭାକୁ ଯାଅ, ହେ ସାରଥିପୁତ୍ର, ଏହି ଜୁଆରିଙ୍କୁ ପଚାର; ପ୍ରଥମେ କେଉଁଠି ହାରିଥିଲେ—ନିଜକୁ କିମ୍ବା ମୋତେ?
ଏତଜ୍ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସମାଗଚ୍ଛ ତତୋ ମାଂ ନଯଂ ସୂତଜ। ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚିକୀର୍ଷିତମହଂ ରାଜ୍ଞୋ ଯାସ୍ଯାମି ଦୁଃଖିତା
ଏହା ଜାଣି, ପଛରେ ଆସି ମୋତେ ନେଉ, ହେ ସାରଥିପୁତ୍ର। ରାଜାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କ'ଣ ତାହା ମୁଁ ଜାଣିଲେ, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ମୁଁ ଯିବି।
ସଭାଂ ଗତ୍ଵା ସ ଚୋଵାଚ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯସ୍ତଦ୍ଵଚସ୍ତଦା। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ନରେନଦ୍ରାଣାଂ ମଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତମିଦଂ ଵଚଃ
ସେ ସଭାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ କଥା ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ିଥିବା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ—'ଦ୍ରୌପଦୀ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି'।
କସ୍ଯେଶୋ ନଃ ପରାଜୈଷୀରିତି ତ୍ଵାମାହ ଦ୍ରୌପଦୀ। କିଂ ନୁ ପୂର୍ଵଂ ପରାଜୈଷୀରାତ୍ମାନମଥଵାପି ମାମ୍
'ଆମେ କାହାର? ତୁମେ ପ୍ରଥମେ କାହାକୁ ହାରିଥିଲ—ନିଜକୁ କିମ୍ବା ମୋତେ?'—ଦ୍ରୌପଦୀ ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ତୁ ନିଶ୍ଚେତା ଗତସତ୍ଵ ଇଵାଭଵତ୍। ନ ତଂ ସୂତଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଵଚନଂ ସାଧ୍ଵସାଧୁ ଵା
କିନ୍ତୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ମନ ଭ୍ରମିତ ଓ ଆତ୍ମା ନିର୍ଜୀବ ହୋଇଗଲା; ସେ ସାରଥିଙ୍କୁ ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ କୌଣସି ଉତ୍ତର ଦେଲେ ନାହିଁ।
ଇହୈଵାଗତ୍ଯ ପାଞ୍ଚାଲୀ ପ୍ରଶ୍ନମେନଂ ପ୍ରଭାଷତାମ୍। ଇହୈଵ ସର୍ଵେ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ତସ୍ଯାଶ୍ଚୈତସ୍ଯ ଯଦ୍ଵଚଃ
ପାଞ୍ଚାଳୀ ନିଜେ ଏଠାକୁ ଆସି, ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କହୁନ୍ତୁ; ଏଠାରେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ କଥା ଓ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣନ୍ତୁ।
ସ ଗତ୍ଵା ରାଜଭଵନଂ ଦୁର୍ଯୋଧନଵଶାନୁଗଃ। ଉଵାଚ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ସୂତଃ ପ୍ରାତିକାମୀ ଵ୍ଯଥନ୍ନିଵ
ସେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ରାଜଭବନକୁ ଗଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ଭାବରେ ସାରଥି ପ୍ରତିକାମୀ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ କହିଲେ।