ସ ରାଜଗୃହମାସାଦ୍ଯ କୁବେରଭଵନୋପମମ୍। ଅଭ୍ଯାଗଚ୍ଛତ ଧର୍ମାତ୍ମା ଧର୍ମପୁତ୍ରଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ସେ, କୁବେରଙ୍କ ମହଳ ସମାନ ରାଜମହଳକୁ ପହଞ୍ଚି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବିଦୁର ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତଂ ଵୈ ରାଜା ସତ୍ଯଧୃତିର୍ମହାତ୍ମା ଅଜାତଶତ୍ରୁର୍ଵିଦୁରଂ ଯଥାଵତ୍। ପୂଜାପୂର୍ଵଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯାଜମୀଢ- ସ୍ତତୋଽପୃଚ୍ଛଦ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ସପୁତ୍ରମ୍
ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଓ ଶତ୍ରୁହୀନ ମହାତ୍ମା ରାଜା, ବିଦୁରଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରି, ପରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଖବର ପଚାରିଲେ।
ଵିଜ୍ଞାଯତେ ତେ ମନସୋଽପ୍ରହର୍ଷଃ କଚ୍ଚିତ୍କ୍ଷତ୍ତଃ କୁଶଲେନାଗତୋଽସି। କଚ୍ଚିତ୍ପୁତ୍ରାଃ ସ୍ଥଵିରସ୍ଯାନୁଲୋମା ଵଶାନୁଗାଶ୍ଚାପି ଵିଶୋଽଥ କଚ୍ଚିତ୍
‘ତୁମ ମନ ଅସ୍ଥିର ଦେଖାଯାଉଛି; କ୍ଷତ୍ତା, ଆଶା କରେ ତୁମେ ଭଲ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସିଛ। ରାଜାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ଆଦର କରୁଛନ୍ତି କି? ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛନ୍ତି କି?’
ରାଜା ମହାତ୍ମା କୁଶଲୀ ସପୁତ୍ର ଆସ୍ତେ ଵୃତୋ ଜ୍ଞାତିଭିରିନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପଃ। ପ୍ରୀତୋ ରାଜନ୍ପୁତ୍ରଗୁଣୈର୍ଵିନୀତୋ ଵିଶୋକ ଏଵାତ୍ମରତିର୍ମହାତ୍ମା
‘ମହାତ୍ମା ରାଜା, ପୁଅମାନେ ସହିତ, ନିଜ ଜନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଶୋଭାରେ ସୁଖରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ପୁଅମାନଙ୍କ ଗୁଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ନିୟମିତ, ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ ଓ ନିଜ ମନରେ ଆନନ୍ଦିତ, ମହାତ୍ମା।’
ଇଦଂ ତୁ ତ୍ଵାଂ କୁରୁରାଜୋଽଭ୍ଯୁଵାଚ ପୂର୍ଵଂ ପୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁଶଲଂ ଚାଵ୍ଯଯଂ ଚ। ଇଯଂ ସଭା ତ୍ଵତ୍ସଭାତୁଲ୍ଯରୂପା ଭ୍ରାତୄଣାଂ ତେ ଦୃସ୍ଯତାମେତ୍ଯ ପୁତ୍ର
‘କିନ୍ତୁ, ପୁଅ, କୁରୁ ରାଜା ପ୍ରଥମେ ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଅବିଚଳ ସମୃଦ୍ଧି ପଚାରି, ଏହି ବାର୍ତ୍ତା ପଠାଇଛନ୍ତି: “ଏହି ସଭା ତୁମ ସଭା ସମାନ ଶୋଭା ଥିବା, ତୁମେ ତୁମ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଆସି ଦେଖନ୍ତୁ।”’
ସମାଗମ୍ଯ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ପାର୍ଥ ତସ୍ଯାଂ ସୁହୃଦ୍ଦ୍ଯୂତଂ କ୍ରିଯତାଂ ରମ୍ଯତାଂ ଚ। ପ୍ରୀଯାମହେ ଭଵତାଂ ସଙ୍ଗମେନ ସମାଗତାଃ କୁରଵଶ୍ଚାପି ସର୍ଵେ
‘ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ ତୁମ ଭାଇମାନେ ସହିତ ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଏଠାରେ ଏକ ମିଳନ ଭାବରେ ଦ୍ୟୂତ ଖେଳ ହେଉ, ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ହେଉ। ତୁମେ ଆସିବାରେ ଆମେ ଖୁସି, ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି।’
ଦୁରୋଦରା ଵିହିତା ଯେ ତୁ ତତ୍ର ମହାତ୍ମନା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ରାଜ୍ଞା। ତାନ୍ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସେ କିତଵାନ୍ସନ୍ନିଵିଷ୍ଟା- ନିତ୍ଯାଗତୋଽହଂ ନୃପତେ ତଜ୍ଜୁଷସ୍ଵ
‘ଏଠାରେ ଯେ ଦ୍ୟୂତ ଖେଳିବା ପାଇଁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ମହାତ୍ମା ରାଜା ଯେଉଁ ଚତୁର ଦ୍ୟୂତବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକମାନେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ଅଛନ୍ତି; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ ଆସିଛି—ହେ ନରପତି, ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।’
ଦ୍ଯୂତେ କ୍ଷତ୍ତଃ କଲହୋ ଵିଦ୍ଯତେ ନଃ କୋ ଵୈ ରୋଚତନେ ବୁଧ୍ଯମାନଃ। କିଂ ଵା ଭଵାନ୍ମନ୍ଯତେ ଯୁକ୍ତରୂପଂ ଭଵଦ୍ଵାକ୍ଯେ ସର୍ଵ ଏଵ ସ୍ଥିତାଃ ସ୍ମଃ
‘ଦ୍ୟୂତ ଖେଳରେ, କ୍ଷତ୍ତା, ଆମେ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ବିବାଦ ନାହିଁ; କିଏ ସଚେତନ ହୋଇ ବିବାଦରେ ଆନନ୍ଦ ମାନେବ? ଆପଣ କଣ ଉଚିତ ଭାବୁଛନ୍ତି? ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ କଥାରେ ଅଟୁଟ ଅଛୁ।’
ଜାନାମ୍ଯହଂ ଦ୍ଯୂତମନର୍ଥମୂଲଂ କୃତଶ୍ଚ ଯତ୍ନୋଽସ୍ଯ ମଯା ନିଵାରଣେ। ରାଜା ଚ ମାଂ ପ୍ରାହିମୋତ୍ତ୍ଵତ୍ସକାଶଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଦ୍ଵଞ୍ଶ୍ରେଯ ଇହାଚରସ୍ଵ
ମୁଁ ଜଣେଇଛି ଯେ, ଜୁଆ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ମୂଳ କାରଣ। ଏହାକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି। ତଥାପି, ରାଜା ମୋତେ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି, କାରଣ ସେ ଶୁଣିଛନ୍ତି— 'ହେ ପଣ୍ଡିତ, ଏଠାରେ ଭଲ କାମ କର।'
କେ ତତ୍ରାନ୍ଯେ କିତଵା ଦୀଵ୍ଯମାନା ଵିନା ରାଜ୍ଞୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରୈଃ। ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ଵିଦୁର ବ୍ରୂହି ନସ୍ତାନ୍ ଯୈର୍ଦୀଵ୍ଯାମଃ ଶତଶଃ ସନ୍ନିପତ୍ଯ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ କିଏମାନେ ସେଠି ଜୁଆ ଖେଳିବେ? ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି, ବିଦୁର, ଆମେ କେଉଁମାନେ ସହିତ ଶତଶଃ ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଖେଳ ଖେଳିବୁ, ତାହା ଆମକୁ କୁହ।
ଗନ୍ଧାରରାଜଃ ଶକୁନିର୍ଵିଶାମ୍ପତେ ରାଜାଽତିଦେଵୀ କୃତହସ୍ତୋ ମତାକ୍ଷଃ। ଵିନିଂଶତିଶ୍ଚିତ୍ରସେନଶ୍ଚ ରାଜା ସତ୍ଯଵ୍ରତଃ ପୁରୁମିତ୍ରୋ ଜଯଶ୍ଚ
ଗାନ୍ଧାରର ରାଜା ଶକୁନି, ରାଜା ଅତିଦେବୀ, ଯିଏ ଜୁଆ ଖେଳିବାରେ ଦକ୍ଷ ଓ ଚତୁର, ବିନିଂଶତି, ରାଜା ଚିତ୍ରସେନ, ସତ୍ୟବ୍ରତ, ପୁରୁମିତ୍ର ଓ ଜୟା—ଏମାନେ ସେଠି ଅଛନ୍ତି।
ମହାଭଯାଃ କିତଵାଃ ସନ୍ନିଵିଷ୍ଟା ମାଯୋପଧା ଦେଵିତାରୋଽତ୍ର ସନ୍ତି। ଧାତ୍ରା ତୁ ଦିଷ୍ଟସ୍ଯ ଵଶେ କିଲେଦଂ ସର୍ଵଂ ଜଗତ୍ତିଷ୍ଠତି ନ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରମ୍
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଜୁଆରିମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ମାୟା ଓ ଚାଳାକିରେ ପାରଙ୍ଗତ। କିନ୍ତୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଧର୍ମର ଆଞ୍ଚଳରେ ଅଛି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କିଛି ହୁଏନାହିଁ।
ନାହଂ ରାଜ୍ଞୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଶାସନା- ନ୍ନ ଗନ୍ତୁମିଚ୍ଛାମି କଵେ ଦୁରୋଦରମ୍। ଇଷ୍ଟୋ ହି ପୁତ୍ରସ୍ଯ ପିତା ସଦୈଵ ତଦସ୍ମି କର୍ତା ଵିଦୁରାତ୍ଥ ମାଂ ଯଥା
ମୁଁ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ହେ ପଣ୍ଡିତ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଦ୍ୟୂତସଭାକୁ ଯିବାକୁ। କିନ୍ତୁ, ପିତା ସଦା ପୁଅ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ, ତେଣୁ ବିଦୁର, ତୁମେ ଯେପରି କୁହ, ସେପରି ମୁଁ କରିବି।
ନ ଚାକାମଃ ଶକୁନିନା ଦେଵିତାହଂ ନ ଚେନ୍ମାଂ ଜିଷ୍ଣୁରାହ୍ଵଯିତା ସଭାଯାମ୍। ଆହୂତୋଽହଂ ନ ନିଵର୍ତେ କଦାଚିତ୍ ତଦାହିତଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ଵୈ ଵ୍ରତଂ ମେ
ମୁଁ ମନରୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ ଶକୁନି ସହିତ ଜୁଆ ଖେଳିବାକୁ। ଯଦି ଅର୍ଜୁନ ମୋତେ ସଭାକୁ ଡାକିନଥାନ୍ତି, ମୁଁ ଯିବିନଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ଡାକାଯାଏ, ମୁଁ କେବେ ଫେରି ଆସେନାହିଁ—ଏହା ମୋର ଅଟୁଟ ପ୍ରତିଜ୍ଞା।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵିଦୁରଂ ଧର୍ମରାଜଃ ପ୍ରାଯାତ୍ରିକଂ ସର୍ଵମାଜ୍ଞାପ୍ଯ ତୂର୍ଣମ୍। ପ୍ରାଯାଚ୍ଛ୍ଵୋଭୂତେ ସଗଣଃ ସାନୁଯାତ୍ରଃ ସହ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଦୌପଦାମାଦି କୃତ୍ଵା
ଏପରି କହି ବିଦୁରଙ୍କୁ ଧର୍ମରାଜ ଯଥାସୀଘ୍ର ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଆଦେଶ ଦେଇ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଦୈଵଂ ହି ପ୍ରଜ୍ଞାଂ ମୁଷ୍ଣାତି ଚକ୍ଷୁସ୍ତେଜ ଇଵାପତତ୍। ଧାତୁଶ୍ଚ ଵଶମନ୍ଵେତି ପାଶୈରିଵ ନରଃ ସିତଃ
ଭାଗ୍ୟ ଜଣେ ମଣିଷର ବୁଦ୍ଧିକୁ ଚୁରି ନେଇଯାଏ, ଯେପରି ହଠାତ୍ ଆଘାତ ଆଖିର ଆଲୋକକୁ ଧୂସର କରିଦିଏ। ଏବଂ ମଣିଷ ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ବାନ୍ଧାଯାଏ, ଯେପରି ଦୌର୍ବଳ୍ୟରେ ଦୌର୍ବଳ୍ୟରେ ପଡ଼ିଥିବା ଜଣେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ରାଜା ସହ କ୍ଷତ୍ର୍ରା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଅମୃଷ୍ଯମାଣସ୍ତସ୍ଯାଥ ସମାହ୍ଵାନମରିନ୍ଦମଃ
ଏପରି କହି, ଶତ୍ରୁଦମନ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ କ୍ଷତ୍ରିୟ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ, ଏହି ଡାକକୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ବାହ୍ଲିକେନ ରଥଂ ଯତ୍ତମାସ୍ଥାଯ ପରଵୀରହା। ପରିଚ୍ଛନ୍ନୋ ଯଯୌ ପାର୍ଥୋ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ ପାଣ୍ଡଵଃ। ରାଜଶ୍ରିଯା ଦୀପ୍ଯମାନୋ ଯଯୌ ବ୍ରହ୍ମପୁରଃ ସରଃ
ବାହ୍ଲିକଙ୍କ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ପାର୍ଥ, ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ରାଜସିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମପୁର ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ସନ୍ଦିଦେଶ ତତଃ ପ୍ରେଷ୍ଯାନାଗତାନ୍ନଗରଂ ପ୍ରତି। ତତସ୍ତେ ନୃପଶାର୍ଦୂଲ ଚକ୍ରୁର୍ଵୈ ନୃପଶାସନମ୍
ତାପରେ ସେ ଦୂତମାନେକୁ ନଗର ଦିଗକୁ ପଠାଇଲେ, ଏବଂ ସେହି ସିଂହସଦୃଶ ରାଜାମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କଲେ।
ତତୋ ରାଜା ମହାତେଜାଃ ସଂଯମ୍ଯ ସପରିଚ୍ଛଦମ୍। ହ୍ମଣୈଃ ସ୍ଵସ୍ତି ଵାଚ୍ଯାଥ ପ୍ରଯଯୌ ମନ୍ଦିରାଦ୍ବହିଃ
ତାପରେ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସହଚରମାନେକୁ ଏକତ୍ର କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ମଙ୍ଗଳ କଥା କହାଇ, ଗୃହରୁ ବାହାରିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଧନଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ଗତ୍ଯର୍ଥଂ ସ ଯଥାଵିଧି। ଅନ୍ଯେଭ୍ଯଃ ସ ତୁ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଗନ୍ତୁମେଵୋପଚକ୍ରମେ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଯଥାଯଥ ଧନ ଦେଲେ, ଅନ୍ୟମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ଦେଇ, ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସର୍ଵଲକ୍ଷଣସମ୍ପନ୍ନଂ ରାଜହଂସପରିଚ୍ଛଦମ୍। ତମାରୁହ୍ଯ ମହାରାଜୋ ଗଜେନ୍ଦ୍ରଂ ଷଷ୍ଟିହାଯନମ୍
ସମସ୍ତ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଶୋଭିତ, ରାଜହଂସମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖ ଘେରା, ଷଷ୍ଟି ବର୍ଷ ବୟସର ମହାଗଜ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ମହାରାଜା ଯାତ୍ରା କଲେ।
ହାରୀ କିରୀଟୀ ହେମାଭଃ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତଃ। ରରାଜ ରାଜନ୍ପାର୍ଥୋ ଵୈ ପରଯା ନୃପଶୋଭଯା
ହାର, ମୁକୁଟ, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଅଳଙ୍କାର ଓ ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ପାର୍ଥ ରାଜସିକ ଉଜ୍ୱଳତାରେ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଲାଗୁଥିଲେ।
ରୁକ୍ମଵେଦିଗତଃ ପ୍ରାଜ୍ଯୋ ଜ୍ଵଲନ୍ନିଵ ହୁତାଶନଃ। ତତୋ ଜଗାମ ରାଜା ସ ପ୍ରହୃଷ୍ଟନରଵାହନଃ
ସୁନା ମଞ୍ଚ ଉପରେ ବସି, ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ୱଳ, ସେ ରାଜା ତାଙ୍କ ଉଲ୍ଲସିତ ସେବକମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ରଥଘୋଷେଣ ମହତା ପୂରଯନ୍ଵୈ ନଭଃ ସ୍ଥଲମ୍। ସଂସ୍ତୂଯମାନଃ ସ୍ତୁତିଭିଃ ସୂତମାଗଧବନ୍ଦିଭିଃ
ବଡ଼ ରଥର ଚକ୍ରର ଶବ୍ଦ ଆକାଶ ଓ ଭୂମିକୁ ଭରିଦେଉଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଗାୟକ, ସୂତ, ମାଗଧମାନେ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିଲେ।
ମହାସୈନ୍ଯେନ ସହିତୋ ଯଥାଦିତ୍ଯଃ ସ୍ଵରଶ୍ମିଭିଃ। ଣ୍ଡୁରେଣାତପତ୍ରେଣ ଧ୍ରିଯମାଣେନ ମୂର୍ଧନି
ବଡ଼ ସେନା ସହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ରଶ୍ମିମାନେ ପରି, ସେ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରାଯାଇଥିବା ସ୍ୱେତ ଛତାରେ ଛାୟା ପାଉଥିଲେ।
ବଭୌ ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ରାଜା ପୌର୍ଣମାସ୍ଯାମିଵୋଡୁରାଟ୍। ଚାମରୈର୍ହେମଦଣ୍ଡୈଶ୍ଚ ଧୂଯମାନଃ ସମନ୍ତତଃ
ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏମିତି ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାରାତ୍ରିରେ ଚାନ୍ଦ୍ରମା ଯେପରି ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ସୁନା ହାଣ୍ଡଲ ଥିବା ଚାମର ଦ୍ୱାରା ପଙ୍କା କରାଯାଉଥିବା ବେଳେ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଯାଶିଷଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାନାଂ ନରାଣାଂ ପଥି ପାଣ୍ଡଵଃ। ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣାଦ୍ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଯଥଆଵଦ୍ଭରତର୍ଷଭଃ
ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ଭାରତବଂଶୀ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ରାସ୍ତାରେ ଖୁସି ହୋଇଥିବା ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଉଥିଲେ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ।
ତଥୈଵ ସୈନିକା ରାଜନ୍ରାଜାନମନୁଯାନ୍ତି ଯେ। ତେଷାଂ ହଲହଲାଶବ୍ଦୋ ଦିଵଂ ସ୍ତବ୍ଧଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ
ହେ ରାଜା, ଯେ ସେନାନୀମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ସବ୍ଦ ଆକାଶକୁ ଭରି ଦେଇଥିଲା।
ନୃପସ୍ଯାଗ୍ନେ ଯଯୌ ରାଜନ୍ଭୀମସେନୋ ରଥୀ ବଲୀ। ଉଭୌ ପାର୍ଶ୍ଵଗତୌ ରାଜ୍ଞଃ ସତଲ୍ପୌ ଵୈ ସୁକଲ୍ପିତୌ
ଭୀମସେନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ରଥାରୂଢ଼, ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଚାଲୁଥିଲେ, ଦୁହେଁ ଉତ୍ତମ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ।