କାଲେନାଲ୍ପେନାଥ ନିଷ୍ଠାଂ ଗତାଂ ତାଂ ସଭାଂ ରମ୍ଯାଂ ବହୁରତ୍ନାଂ ଵିଚିତ୍ରାମ୍। ଚିତ୍ରୈର୍ହୈମୈରାସନୈରଭ୍ଯୁପେତା- ମାଚଖ୍ଯୁସ୍ତେ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରତୀତାଃ
ସେହି ସମୟରେ ଅତି କମ୍ ସମୟରେ, ରାଜାଙ୍କ ଭରସାଯୋଗ୍ୟ ସେବକମାନେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ, ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା, ସୁନାର ଶିଳ୍ପରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଆସନରେ ସୁଶୋଭିତ ଏହି ରମଣୀୟ ସଭା ନିର୍ମାଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି ବୋଲି ରାଜାଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ।
ତତୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ଵିଦୁରଂ ମନ୍ତ୍ରିମୁଖ୍ଯ- ମୁଵାଚେଦଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ନରେନ୍ଦ୍ରଃ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ରାଜପୁତ୍ରଂ ଚ ଗତ୍ଵା ମଦ୍ଵାକ୍ଯେନ କ୍ଷିପ୍ରମିହାନଯସ୍ଵ
ତାପରେ, ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ପଣ୍ଡିତ ବିଦୁରଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୋ ନାମରେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ରାଜପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଦିଅ।'
ସଭେଯଂ ମେ ବହୁରତ୍ନା ଵିଚିତ୍ରା ଶଯ୍ଯାସନୈରୁପପନ୍ନା ମହାର୍ହୈଃ। ସା ଦୃଶ୍ଯତାଂ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସାର୍ଧମେତ୍ଯ ମୁହୃଦ୍ଦ୍ଯୂତଂ ଵର୍ତତାମତ୍ର ଚେତି
‘ମୋର ଏହି ସଭା ଅନେକ ରତ୍ନ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୋଭାରେ ଭରିଥିବା, ମହଙ୍ଗା ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନରେ ସୁସଜ୍ଜିତ। ଏହାକୁ ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଆସି ଦେଖନ୍ତୁ, ଏଠାରେ ଏକ ମିଳନ ଭାବରେ ଦ୍ୟୂତ ଖେଳ ହେଉ।’
ମତମାଜ୍ଞାଯ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ନରାଧିପଃ। ମତ୍ଵା ଚ ଦୁସ୍ତରଂ ଦୈଵମେତଦ୍ରାଜଂଶ୍ଚକାର ହ
ପୁଅଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ମାନବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏହି କାମକୁ ଭାଗ୍ୟରେ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଭାବିଲେ, ତଥାପି ସେ କରିଦେଲେ।
ଅନ୍ଯାଯେନ ତଥୋକ୍ତସ୍ତୁ ଵିଦୁରୋ ଵିଦୁଷାଂ ଵରଃ। ନାଭ୍ଯନନ୍ଦଦ୍ଵଚୋ ଭ୍ରାତୁର୍ଵଚନଂ ଚେଦମବ୍ରଵୀତ୍
ଅନ୍ୟାୟ ଭାବରେ ଏପରି କହାଯିବା ସତ୍ୱେ, ପଣ୍ଡିତମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବିଦୁର ଭାଇଙ୍କ କଥାକୁ ସମ୍ମତି ଦେଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନାଭିନନ୍ଦେ ନୃପତେ ପ୍ରୈଷମେତଂ ମୈଵଂ କୃଥାଃ କୁଲନାଶାଦ୍ବିଭେମି। ପୁତ୍ରୈର୍ଭିନ୍ନଃ କଲହସ୍ତେ ଧ୍ରୁଵଂ ସ୍ଯା- ଦେତଚ୍ଛଙ୍କେ ଦ୍ଯୂତକୃତେ ନରେନ୍ଦ୍ର
‘ରାଜା, ମୁଁ ଏହି ଆଦେଶକୁ ମନେ ପସନ୍ଦ କରୁନାହିଁ; ଏପରି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମୁଁ ଭୟ କରୁଛି ଯେ, ଏହି କାରଣରୁ ପରିବାର ନାଶ ହେବ। ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମତଭେଦ ହେଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିବାଦ ହେବ—ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହା ଦ୍ୟୂତ ଦ୍ୱାରା ହେବ, ରାଜା।’
ନେହ କ୍ଷତ୍ତଃ କଲହସ୍ତପ୍ସ୍ଯତେ ମାଂ ନ ଚେଦ୍ଦୈଵଂ ପ୍ରତିଲୋମଂ ଭଵିଷ୍ଯତ୍। ଛାତ୍ରା ତୁ ଦିଷ୍ଟସ୍ଯ ଵଶେ କିଲେଦଂ ସର୍ଵଂ ଜଗଚ୍ଚେଷ୍ଟତି ନ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରମ୍
‘ହେ କ୍ଷତ୍ତା, ଏଠାରେ କୌଣସି ବିବାଦ ହେବ ନାହିଁ, ଯଦି ଭାଗ୍ୟ ଆମ ବିପକ୍ଷରେ ନ ହୁଏ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ତ ଭାଗ୍ୟର ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ନୁହେଁ।’
ତଦଦ୍ଯ ଵିଦୁର ପ୍ରାପ୍ଯ ରାଜାନଂ ମମ ଶାସନାତ୍। କ୍ଷିପ୍ରମାନଯ ଦୁର୍ଧର୍ଷଂ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
‘ସେଥିପାଇଁ, ବିଦୁର, ଏବେ ଯାଇ, ମୋ ଆଦେଶରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣିଦିଅ।’
ତତଃ ପ୍ରାଯାଦ୍ଵିଦୁରୋଽଶ୍ଵୈରୁଦାରୈ- ର୍ମହାଜଵୈର୍ବଲିଭିଃ ସାଧୁ ଦାନ୍ତୈଃ। ବଲାନ୍ନିଯୁକ୍ତୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ରାଜ୍ଞା ମନୀଷିଣାଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ସକାଶେ
ତାପରେ ବିଦୁର, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶିକ୍ଷିତ ଓ ଦୃଢ଼ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ପଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଯାଁଠି, ସେଠାକୁ ଯାଇଲେ।
ସୋଽଭିପତ୍ଯ ତଦଧ୍ଵାନମାସାଦ୍ଯ ନୃପତେଃ ପୁରମ୍। ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାବୁଦ୍ଧିଃ ପୂଜ୍ଯମାନୋ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ
ସେ, ସେଇ ରାସ୍ତା ଦେଇ ଯାଇ, ରାଜାଙ୍କ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ମହାବୁଦ୍ଧି ବିଦୁର ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ରାଜଗୃହମାସାଦ୍ଯ କୁବେରଭଵନୋପମମ୍। ଅଭ୍ଯାଗଚ୍ଛତ ଧର୍ମାତ୍ମା ଧର୍ମପୁତ୍ରଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ସେ, କୁବେରଙ୍କ ମହଳ ସମାନ ରାଜମହଳକୁ ପହଞ୍ଚି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବିଦୁର ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତଂ ଵୈ ରାଜା ସତ୍ଯଧୃତିର୍ମହାତ୍ମା ଅଜାତଶତ୍ରୁର୍ଵିଦୁରଂ ଯଥାଵତ୍। ପୂଜାପୂର୍ଵଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯାଜମୀଢ- ସ୍ତତୋଽପୃଚ୍ଛଦ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ସପୁତ୍ରମ୍
ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଓ ଶତ୍ରୁହୀନ ମହାତ୍ମା ରାଜା, ବିଦୁରଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରି, ପରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଖବର ପଚାରିଲେ।
ଵିଜ୍ଞାଯତେ ତେ ମନସୋଽପ୍ରହର୍ଷଃ କଚ୍ଚିତ୍କ୍ଷତ୍ତଃ କୁଶଲେନାଗତୋଽସି। କଚ୍ଚିତ୍ପୁତ୍ରାଃ ସ୍ଥଵିରସ୍ଯାନୁଲୋମା ଵଶାନୁଗାଶ୍ଚାପି ଵିଶୋଽଥ କଚ୍ଚିତ୍
‘ତୁମ ମନ ଅସ୍ଥିର ଦେଖାଯାଉଛି; କ୍ଷତ୍ତା, ଆଶା କରେ ତୁମେ ଭଲ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସିଛ। ରାଜାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ଆଦର କରୁଛନ୍ତି କି? ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛନ୍ତି କି?’
ରାଜା ମହାତ୍ମା କୁଶଲୀ ସପୁତ୍ର ଆସ୍ତେ ଵୃତୋ ଜ୍ଞାତିଭିରିନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପଃ। ପ୍ରୀତୋ ରାଜନ୍ପୁତ୍ରଗୁଣୈର୍ଵିନୀତୋ ଵିଶୋକ ଏଵାତ୍ମରତିର୍ମହାତ୍ମା
‘ମହାତ୍ମା ରାଜା, ପୁଅମାନେ ସହିତ, ନିଜ ଜନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଶୋଭାରେ ସୁଖରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ପୁଅମାନଙ୍କ ଗୁଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ନିୟମିତ, ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ ଓ ନିଜ ମନରେ ଆନନ୍ଦିତ, ମହାତ୍ମା।’
ଇଦଂ ତୁ ତ୍ଵାଂ କୁରୁରାଜୋଽଭ୍ଯୁଵାଚ ପୂର୍ଵଂ ପୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁଶଲଂ ଚାଵ୍ଯଯଂ ଚ। ଇଯଂ ସଭା ତ୍ଵତ୍ସଭାତୁଲ୍ଯରୂପା ଭ୍ରାତୄଣାଂ ତେ ଦୃସ୍ଯତାମେତ୍ଯ ପୁତ୍ର
‘କିନ୍ତୁ, ପୁଅ, କୁରୁ ରାଜା ପ୍ରଥମେ ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଅବିଚଳ ସମୃଦ୍ଧି ପଚାରି, ଏହି ବାର୍ତ୍ତା ପଠାଇଛନ୍ତି: “ଏହି ସଭା ତୁମ ସଭା ସମାନ ଶୋଭା ଥିବା, ତୁମେ ତୁମ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଆସି ଦେଖନ୍ତୁ।”’
ସମାଗମ୍ଯ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ପାର୍ଥ ତସ୍ଯାଂ ସୁହୃଦ୍ଦ୍ଯୂତଂ କ୍ରିଯତାଂ ରମ୍ଯତାଂ ଚ। ପ୍ରୀଯାମହେ ଭଵତାଂ ସଙ୍ଗମେନ ସମାଗତାଃ କୁରଵଶ୍ଚାପି ସର୍ଵେ
‘ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ ତୁମ ଭାଇମାନେ ସହିତ ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଏଠାରେ ଏକ ମିଳନ ଭାବରେ ଦ୍ୟୂତ ଖେଳ ହେଉ, ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ହେଉ। ତୁମେ ଆସିବାରେ ଆମେ ଖୁସି, ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି।’
ଦୁରୋଦରା ଵିହିତା ଯେ ତୁ ତତ୍ର ମହାତ୍ମନା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ରାଜ୍ଞା। ତାନ୍ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସେ କିତଵାନ୍ସନ୍ନିଵିଷ୍ଟା- ନିତ୍ଯାଗତୋଽହଂ ନୃପତେ ତଜ୍ଜୁଷସ୍ଵ
‘ଏଠାରେ ଯେ ଦ୍ୟୂତ ଖେଳିବା ପାଇଁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ମହାତ୍ମା ରାଜା ଯେଉଁ ଚତୁର ଦ୍ୟୂତବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକମାନେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ଅଛନ୍ତି; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ ଆସିଛି—ହେ ନରପତି, ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।’
ଦ୍ଯୂତେ କ୍ଷତ୍ତଃ କଲହୋ ଵିଦ୍ଯତେ ନଃ କୋ ଵୈ ରୋଚତନେ ବୁଧ୍ଯମାନଃ। କିଂ ଵା ଭଵାନ୍ମନ୍ଯତେ ଯୁକ୍ତରୂପଂ ଭଵଦ୍ଵାକ୍ଯେ ସର୍ଵ ଏଵ ସ୍ଥିତାଃ ସ୍ମଃ
‘ଦ୍ୟୂତ ଖେଳରେ, କ୍ଷତ୍ତା, ଆମେ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ବିବାଦ ନାହିଁ; କିଏ ସଚେତନ ହୋଇ ବିବାଦରେ ଆନନ୍ଦ ମାନେବ? ଆପଣ କଣ ଉଚିତ ଭାବୁଛନ୍ତି? ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ କଥାରେ ଅଟୁଟ ଅଛୁ।’
ଜାନାମ୍ଯହଂ ଦ୍ଯୂତମନର୍ଥମୂଲଂ କୃତଶ୍ଚ ଯତ୍ନୋଽସ୍ଯ ମଯା ନିଵାରଣେ। ରାଜା ଚ ମାଂ ପ୍ରାହିମୋତ୍ତ୍ଵତ୍ସକାଶଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଦ୍ଵଞ୍ଶ୍ରେଯ ଇହାଚରସ୍ଵ
ମୁଁ ଜଣେଇଛି ଯେ, ଜୁଆ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ମୂଳ କାରଣ। ଏହାକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି। ତଥାପି, ରାଜା ମୋତେ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି, କାରଣ ସେ ଶୁଣିଛନ୍ତି— 'ହେ ପଣ୍ଡିତ, ଏଠାରେ ଭଲ କାମ କର।'
କେ ତତ୍ରାନ୍ଯେ କିତଵା ଦୀଵ୍ଯମାନା ଵିନା ରାଜ୍ଞୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରୈଃ। ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ଵିଦୁର ବ୍ରୂହି ନସ୍ତାନ୍ ଯୈର୍ଦୀଵ୍ଯାମଃ ଶତଶଃ ସନ୍ନିପତ୍ଯ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ କିଏମାନେ ସେଠି ଜୁଆ ଖେଳିବେ? ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି, ବିଦୁର, ଆମେ କେଉଁମାନେ ସହିତ ଶତଶଃ ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଖେଳ ଖେଳିବୁ, ତାହା ଆମକୁ କୁହ।
ଗନ୍ଧାରରାଜଃ ଶକୁନିର୍ଵିଶାମ୍ପତେ ରାଜାଽତିଦେଵୀ କୃତହସ୍ତୋ ମତାକ୍ଷଃ। ଵିନିଂଶତିଶ୍ଚିତ୍ରସେନଶ୍ଚ ରାଜା ସତ୍ଯଵ୍ରତଃ ପୁରୁମିତ୍ରୋ ଜଯଶ୍ଚ
ଗାନ୍ଧାରର ରାଜା ଶକୁନି, ରାଜା ଅତିଦେବୀ, ଯିଏ ଜୁଆ ଖେଳିବାରେ ଦକ୍ଷ ଓ ଚତୁର, ବିନିଂଶତି, ରାଜା ଚିତ୍ରସେନ, ସତ୍ୟବ୍ରତ, ପୁରୁମିତ୍ର ଓ ଜୟା—ଏମାନେ ସେଠି ଅଛନ୍ତି।
ମହାଭଯାଃ କିତଵାଃ ସନ୍ନିଵିଷ୍ଟା ମାଯୋପଧା ଦେଵିତାରୋଽତ୍ର ସନ୍ତି। ଧାତ୍ରା ତୁ ଦିଷ୍ଟସ୍ଯ ଵଶେ କିଲେଦଂ ସର୍ଵଂ ଜଗତ୍ତିଷ୍ଠତି ନ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରମ୍
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଜୁଆରିମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ମାୟା ଓ ଚାଳାକିରେ ପାରଙ୍ଗତ। କିନ୍ତୁ, ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଧର୍ମର ଆଞ୍ଚଳରେ ଅଛି, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କିଛି ହୁଏନାହିଁ।
ନାହଂ ରାଜ୍ଞୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଶାସନା- ନ୍ନ ଗନ୍ତୁମିଚ୍ଛାମି କଵେ ଦୁରୋଦରମ୍। ଇଷ୍ଟୋ ହି ପୁତ୍ରସ୍ଯ ପିତା ସଦୈଵ ତଦସ୍ମି କର୍ତା ଵିଦୁରାତ୍ଥ ମାଂ ଯଥା
ମୁଁ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ହେ ପଣ୍ଡିତ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଦ୍ୟୂତସଭାକୁ ଯିବାକୁ। କିନ୍ତୁ, ପିତା ସଦା ପୁଅ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ, ତେଣୁ ବିଦୁର, ତୁମେ ଯେପରି କୁହ, ସେପରି ମୁଁ କରିବି।
ନ ଚାକାମଃ ଶକୁନିନା ଦେଵିତାହଂ ନ ଚେନ୍ମାଂ ଜିଷ୍ଣୁରାହ୍ଵଯିତା ସଭାଯାମ୍। ଆହୂତୋଽହଂ ନ ନିଵର୍ତେ କଦାଚିତ୍ ତଦାହିତଂ ଶାଶ୍ଵତଂ ଵୈ ଵ୍ରତଂ ମେ
ମୁଁ ମନରୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ ଶକୁନି ସହିତ ଜୁଆ ଖେଳିବାକୁ। ଯଦି ଅର୍ଜୁନ ମୋତେ ସଭାକୁ ଡାକିନଥାନ୍ତି, ମୁଁ ଯିବିନଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ମୋତେ ଡାକାଯାଏ, ମୁଁ କେବେ ଫେରି ଆସେନାହିଁ—ଏହା ମୋର ଅଟୁଟ ପ୍ରତିଜ୍ଞା।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଵିଦୁରଂ ଧର୍ମରାଜଃ ପ୍ରାଯାତ୍ରିକଂ ସର୍ଵମାଜ୍ଞାପ୍ଯ ତୂର୍ଣମ୍। ପ୍ରାଯାଚ୍ଛ୍ଵୋଭୂତେ ସଗଣଃ ସାନୁଯାତ୍ରଃ ସହ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଦୌପଦାମାଦି କୃତ୍ଵା
ଏପରି କହି ବିଦୁରଙ୍କୁ ଧର୍ମରାଜ ଯଥାସୀଘ୍ର ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଆଦେଶ ଦେଇ, ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ, ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଦୈଵଂ ହି ପ୍ରଜ୍ଞାଂ ମୁଷ୍ଣାତି ଚକ୍ଷୁସ୍ତେଜ ଇଵାପତତ୍। ଧାତୁଶ୍ଚ ଵଶମନ୍ଵେତି ପାଶୈରିଵ ନରଃ ସିତଃ
ଭାଗ୍ୟ ଜଣେ ମଣିଷର ବୁଦ୍ଧିକୁ ଚୁରି ନେଇଯାଏ, ଯେପରି ହଠାତ୍ ଆଘାତ ଆଖିର ଆଲୋକକୁ ଧୂସର କରିଦିଏ। ଏବଂ ମଣିଷ ଭାଗ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ବାନ୍ଧାଯାଏ, ଯେପରି ଦୌର୍ବଳ୍ୟରେ ଦୌର୍ବଳ୍ୟରେ ପଡ଼ିଥିବା ଜଣେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଯଯୌ ରାଜା ସହ କ୍ଷତ୍ର୍ରା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଅମୃଷ୍ଯମାଣସ୍ତସ୍ଯାଥ ସମାହ୍ଵାନମରିନ୍ଦମଃ
ଏପରି କହି, ଶତ୍ରୁଦମନ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ କ୍ଷତ୍ରିୟ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ, ଏହି ଡାକକୁ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ବାହ୍ଲିକେନ ରଥଂ ଯତ୍ତମାସ୍ଥାଯ ପରଵୀରହା। ପରିଚ୍ଛନ୍ନୋ ଯଯୌ ପାର୍ଥୋ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ ପାଣ୍ଡଵଃ। ରାଜଶ୍ରିଯା ଦୀପ୍ଯମାନୋ ଯଯୌ ବ୍ରହ୍ମପୁରଃ ସରଃ
ବାହ୍ଲିକଙ୍କ ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ପାର୍ଥ, ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ରାଜସିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ବ୍ରହ୍ମପୁର ଦିଗକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ସନ୍ଦିଦେଶ ତତଃ ପ୍ରେଷ୍ଯାନାଗତାନ୍ନଗରଂ ପ୍ରତି। ତତସ୍ତେ ନୃପଶାର୍ଦୂଲ ଚକ୍ରୁର୍ଵୈ ନୃପଶାସନମ୍
ତାପରେ ସେ ଦୂତମାନେକୁ ନଗର ଦିଗକୁ ପଠାଇଲେ, ଏବଂ ସେହି ସିଂହସଦୃଶ ରାଜାମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କଲେ।
ତତୋ ରାଜା ମହାତେଜାଃ ସଂଯମ୍ଯ ସପରିଚ୍ଛଦମ୍। ହ୍ମଣୈଃ ସ୍ଵସ୍ତି ଵାଚ୍ଯାଥ ପ୍ରଯଯୌ ମନ୍ଦିରାଦ୍ବହିଃ
ତାପରେ ମହାପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ସହଚରମାନେକୁ ଏକତ୍ର କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦ୍ୱାରା ମଙ୍ଗଳ କଥା କହାଇ, ଗୃହରୁ ବାହାରିଲେ।