ନ ଵ୍ଯାଧଯୋ ନାପି ଯମଃ ପ୍ରାପ୍ତୁଂ ଶ୍ରେଯଃ ପ୍ରତୀକ୍ଷତେ। ଯାଵଦେଵ ଭଵେତ୍କଲ୍ପସ୍ତାଵଚ୍ଛ୍ରେଯଃ ସମାଚରେତ୍
ନ ରୋଗ, ନ ମୃତ୍ୟୁ କେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରେ ନାହିଁ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତି ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭଲ କାମ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵଥା ପୁତ୍ର ବଲିଭିର୍ଵିଗ୍ରହୋ ମେ ରୋଚତେ। ଵୈରଂ ଵିକାରଂ ସୃଜତି ତଦ୍ଵୈ ଶସ୍ତ୍ରମନାଯସମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ, ମୋ ପୁଅମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ସଂଘର୍ଷକୁ ଭଲପାଏ; ଶତ୍ରୁତା ମନରେ ବିକୃତି ଆଣେ, ଏହା ହେଉଛି ଅଘାତ ନଦେଉଥିବା ଅସ୍ତ୍ର।
ଅନର୍ଥମର୍ଥଂ ମନ୍ଯସେ ରାଜପୁତ୍ର ସଙ୍ଗ୍ରନ୍ଥନଂ କଲହସ୍ଯାତିଯାତି। ତଦ୍ଵୈ ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ତୁ ଯଥାକଥଞ୍ଚିତ୍ ସୃଜେଦସୀନ୍ନିଶିତାନ୍ସାଯକାଂଶ୍ଚ
ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ତୁମେ ଅନର୍ଥକୁ ଅର୍ଥ ବୋଲି ଭାବୁଛ; ବିବାଦର ଗଠନ ସମସ୍ତ ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ଏହା ଆରମ୍ଭ ହେଲେ, ଯେକୌଣସି ଉପାୟରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଓ ବାଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇପାରେ।
ଦ୍ଯୂତେ ପୁରାଣୈର୍ଵ୍ଯଵହାରଃ ପ୍ରଣୀତ- ସ୍ତତ୍ରାତ୍ଯଯୋ ନାସ୍ତି ନ ସମ୍ପ୍ରହାରଃ। ତଦ୍ରୋଚତାଂ ଶକୁନେର୍ଵାକ୍ଯମଦ୍ଯ ସଭାଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ତ୍ଵମିହାଜ୍ଞାପଯସ୍ଵ
ଦାୟଖେଳରେ ପୁରୁଣା ପ୍ରଥା ଅଛି; ସେଠାରେ କୌଣସି ବିପଦ କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧ ନାହିଁ। ଆଜି ଶକୁନିଙ୍କ କଥା ମନରେ ପସନ୍ଦ ହେଉ; ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ସଭାକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ।
ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରଂ ଦୀଵ୍ଯତାଂ ନୋ ଵିଶିଷ୍ଟଂ ତଦ୍ଵର୍ତିନାଂ ଚାପି ତଥୈଵ ଯୁକ୍ତମ୍। ଭଵେଦେଵଂ ହ୍ଯାତ୍ମନା ତୁଲ୍ଯମେଵ ଦୁରୋଦରଂ ପାଣ୍ଡଵୈସ୍ତ୍ଵଂ କୁରୁଷ୍ଵ
ଆମ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାର ହେଉ ଦାୟଖେଳ; ଏହି ପଥରେ ଚାଲୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଉପଯୁକ୍ତ। ଏଭଳି ନିଜ ପାଇଁ ସମାନ ହେଉ; ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସହ ଦାୟଖେଳ ଆୟୋଜନ କର।
ଵାକ୍ଯଂ ନ ମେ ରୋଚତେ ଯତ୍ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ଯତ୍ତେ ପ୍ରିଯଂ ତତ୍କ୍ରିଯତାଂ ନରେନ୍ଦ୍ର। ପଶ୍ଚାତ୍ତପ୍ସ୍ଯସେ ତଦୁପାକ୍ରମ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ନ ହୀଦୃଶଂ ଭାଵି ଵଚୋ ହି ଧର୍ମ୍ଯମ୍
ତୁମେ ଯେ କଥା କହିଛ, ମୋତେ ଭଲ ଲାଗିଲା ନାହିଁ; ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଯାହା, ରାଜା, ସେହି କର। ପରେ ଏହା କରି ତୁମେ ପଶ୍ଚାତାପ କରିବ; ଏପରି କଥା ଧର୍ମସମ୍ମତ ନୁହେଁ, ନ ଭବିଷ୍ୟତର ଲକ୍ଷଣ।
ଦୃଷ୍ଟଂ ହ୍ଯେତଦ୍ଵିଦୁରେଣୈ ସର୍ଵଂ ଵିପଶ୍ଚିତା ବୁଦ୍ଧିଵିଦ୍ଯାନୁଗେନ। ତଦେଵୈତଦଵଶସ୍ଯାଭ୍ଯୁପୈତି ମହଦ୍ଭଯଂ କ୍ଷତ୍ରିଯଜୀଵଘାତି
ବିଦୁର ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଦକ୍ଷ ଥିବା ଦ୍ୱାରା ଦେଖିଛନ୍ତି। ଏହାକୁ ଅବହେଳା କଲେ, ଏହା ବଡ଼ ଭୟ ଆଣେ, ଯାହା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଜୀବନକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ମନୀଷୀ ଦୈଵଂ ମତ୍ଵା ପରମଂ ଦୁସ୍ତରଂ ଚ। ଶଶାସୋଚ୍ଚୈଃ ପୁରୁଷାନ୍ପୁତ୍ରଵାକ୍ଯେ ସ୍ଥିତୋ ରାଜା ଦୈଵସଂମୂଢଚେତାଃ
ଏପରି କହି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଚିନ୍ତାଶୀଳ ହୋଇ, ଭାଗ୍ୟକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ଦୁର୍ଜୟ ଭାବି, ପୁଅଙ୍କର କଥା ଅନୁଯାୟୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଲୋକମାନେ ଆଦେଶ ଦେଲେ; ରାଜା ଭାଗ୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଦଢ଼ ରହିଲେ।
ସହସ୍ରସ୍ତମ୍ଭାଂ ହେମଵୈଦୂର୍ଯଚିତ୍ରାଂ ଶତଦ୍ଵାରାଂ ତୋରଣସ୍ଫାଟିକାଢ୍ଯାମ୍। ସଭାମଗ୍ର୍ଯାଂ କ୍ରୋଶମାତ୍ରାଯତାଂ ମେ ତଦ୍ଵିସ୍ତାରାମାଶୁ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ଯୁକ୍ତାଃ
ହଜାର ଟିଏ ସୁନା ଓ ବୈଦୂର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଶତ ଟିଏ ଦ୍ୱାର ଓ ସ୍ଫଟିକ ତୋରଣ ଥିବା, ଏକ କ୍ରୋଶ ଲମ୍ବା ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଏମିତି ଅଦ୍ଭୁତ ସଭା ତୁରନ୍ତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ଦକ୍ଷ ଲୋକମାନେ ଲାଗିଯାଉ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତସ୍ଯ ତ୍ଵରିତା ନିର୍ଵିଶଙ୍କାଃ ପ୍ରାଜ୍ଞା ଦକ୍ଷାସ୍ତାଂ ତଦା ଚକ୍ରୁରାଶୁ। ସର୍ଵଦ୍ରଵ୍ଯାଣ୍ଯୁପଜହ୍ରୁଃ ସଭାଯାଂ ସହସ୍ରଶଃ ଶିଲ୍ପିନଶ୍ଚୈଵ ଯୁକ୍ତାଃ
ତାଙ୍କର ଆଦେଶ ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦକ୍ଷ କାରିଗରମାନେ ନିର୍ଭୟ ଓ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ସେହି ସଭା ତିଆରି କଲେ; ସେମାନେ ହଜାର ହଜାର ସାମଗ୍ରୀ ସଭାକୁ ଆଣିଲେ, ଓ ସମସ୍ତ କୁଶଳ କାରିଗର ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
କାଲେନାଲ୍ପେନାଥ ନିଷ୍ଠାଂ ଗତାଂ ତାଂ ସଭାଂ ରମ୍ଯାଂ ବହୁରତ୍ନାଂ ଵିଚିତ୍ରାମ୍। ଚିତ୍ରୈର୍ହୈମୈରାସନୈରଭ୍ଯୁପେତା- ମାଚଖ୍ଯୁସ୍ତେ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରତୀତାଃ
ସେହି ସମୟରେ ଅତି କମ୍ ସମୟରେ, ରାଜାଙ୍କ ଭରସାଯୋଗ୍ୟ ସେବକମାନେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ, ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା, ସୁନାର ଶିଳ୍ପରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଆସନରେ ସୁଶୋଭିତ ଏହି ରମଣୀୟ ସଭା ନିର୍ମାଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି ବୋଲି ରାଜାଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ।
ତତୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ଵିଦୁରଂ ମନ୍ତ୍ରିମୁଖ୍ଯ- ମୁଵାଚେଦଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ନରେନ୍ଦ୍ରଃ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ରାଜପୁତ୍ରଂ ଚ ଗତ୍ଵା ମଦ୍ଵାକ୍ଯେନ କ୍ଷିପ୍ରମିହାନଯସ୍ଵ
ତାପରେ, ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ପଣ୍ଡିତ ବିଦୁରଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୋ ନାମରେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ରାଜପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଦିଅ।'
ସଭେଯଂ ମେ ବହୁରତ୍ନା ଵିଚିତ୍ରା ଶଯ୍ଯାସନୈରୁପପନ୍ନା ମହାର୍ହୈଃ। ସା ଦୃଶ୍ଯତାଂ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସାର୍ଧମେତ୍ଯ ମୁହୃଦ୍ଦ୍ଯୂତଂ ଵର୍ତତାମତ୍ର ଚେତି
‘ମୋର ଏହି ସଭା ଅନେକ ରତ୍ନ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୋଭାରେ ଭରିଥିବା, ମହଙ୍ଗା ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନରେ ସୁସଜ୍ଜିତ। ଏହାକୁ ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଆସି ଦେଖନ୍ତୁ, ଏଠାରେ ଏକ ମିଳନ ଭାବରେ ଦ୍ୟୂତ ଖେଳ ହେଉ।’
ମତମାଜ୍ଞାଯ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ନରାଧିପଃ। ମତ୍ଵା ଚ ଦୁସ୍ତରଂ ଦୈଵମେତଦ୍ରାଜଂଶ୍ଚକାର ହ
ପୁଅଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ମାନବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏହି କାମକୁ ଭାଗ୍ୟରେ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଭାବିଲେ, ତଥାପି ସେ କରିଦେଲେ।
ଅନ୍ଯାଯେନ ତଥୋକ୍ତସ୍ତୁ ଵିଦୁରୋ ଵିଦୁଷାଂ ଵରଃ। ନାଭ୍ଯନନ୍ଦଦ୍ଵଚୋ ଭ୍ରାତୁର୍ଵଚନଂ ଚେଦମବ୍ରଵୀତ୍
ଅନ୍ୟାୟ ଭାବରେ ଏପରି କହାଯିବା ସତ୍ୱେ, ପଣ୍ଡିତମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବିଦୁର ଭାଇଙ୍କ କଥାକୁ ସମ୍ମତି ଦେଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନାଭିନନ୍ଦେ ନୃପତେ ପ୍ରୈଷମେତଂ ମୈଵଂ କୃଥାଃ କୁଲନାଶାଦ୍ବିଭେମି। ପୁତ୍ରୈର୍ଭିନ୍ନଃ କଲହସ୍ତେ ଧ୍ରୁଵଂ ସ୍ଯା- ଦେତଚ୍ଛଙ୍କେ ଦ୍ଯୂତକୃତେ ନରେନ୍ଦ୍ର
‘ରାଜା, ମୁଁ ଏହି ଆଦେଶକୁ ମନେ ପସନ୍ଦ କରୁନାହିଁ; ଏପରି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମୁଁ ଭୟ କରୁଛି ଯେ, ଏହି କାରଣରୁ ପରିବାର ନାଶ ହେବ। ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମତଭେଦ ହେଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିବାଦ ହେବ—ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହା ଦ୍ୟୂତ ଦ୍ୱାରା ହେବ, ରାଜା।’
ନେହ କ୍ଷତ୍ତଃ କଲହସ୍ତପ୍ସ୍ଯତେ ମାଂ ନ ଚେଦ୍ଦୈଵଂ ପ୍ରତିଲୋମଂ ଭଵିଷ୍ଯତ୍। ଛାତ୍ରା ତୁ ଦିଷ୍ଟସ୍ଯ ଵଶେ କିଲେଦଂ ସର୍ଵଂ ଜଗଚ୍ଚେଷ୍ଟତି ନ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରମ୍
‘ହେ କ୍ଷତ୍ତା, ଏଠାରେ କୌଣସି ବିବାଦ ହେବ ନାହିଁ, ଯଦି ଭାଗ୍ୟ ଆମ ବିପକ୍ଷରେ ନ ହୁଏ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ତ ଭାଗ୍ୟର ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ନୁହେଁ।’
ତଦଦ୍ଯ ଵିଦୁର ପ୍ରାପ୍ଯ ରାଜାନଂ ମମ ଶାସନାତ୍। କ୍ଷିପ୍ରମାନଯ ଦୁର୍ଧର୍ଷଂ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
‘ସେଥିପାଇଁ, ବିଦୁର, ଏବେ ଯାଇ, ମୋ ଆଦେଶରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣିଦିଅ।’
ତତଃ ପ୍ରାଯାଦ୍ଵିଦୁରୋଽଶ୍ଵୈରୁଦାରୈ- ର୍ମହାଜଵୈର୍ବଲିଭିଃ ସାଧୁ ଦାନ୍ତୈଃ। ବଲାନ୍ନିଯୁକ୍ତୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ରାଜ୍ଞା ମନୀଷିଣାଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ସକାଶେ
ତାପରେ ବିଦୁର, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶିକ୍ଷିତ ଓ ଦୃଢ଼ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ପଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଯାଁଠି, ସେଠାକୁ ଯାଇଲେ।
ସୋଽଭିପତ୍ଯ ତଦଧ୍ଵାନମାସାଦ୍ଯ ନୃପତେଃ ପୁରମ୍। ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାବୁଦ୍ଧିଃ ପୂଜ୍ଯମାନୋ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ
ସେ, ସେଇ ରାସ୍ତା ଦେଇ ଯାଇ, ରାଜାଙ୍କ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ମହାବୁଦ୍ଧି ବିଦୁର ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ରାଜଗୃହମାସାଦ୍ଯ କୁବେରଭଵନୋପମମ୍। ଅଭ୍ଯାଗଚ୍ଛତ ଧର୍ମାତ୍ମା ଧର୍ମପୁତ୍ରଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ସେ, କୁବେରଙ୍କ ମହଳ ସମାନ ରାଜମହଳକୁ ପହଞ୍ଚି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବିଦୁର ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତଂ ଵୈ ରାଜା ସତ୍ଯଧୃତିର୍ମହାତ୍ମା ଅଜାତଶତ୍ରୁର୍ଵିଦୁରଂ ଯଥାଵତ୍। ପୂଜାପୂର୍ଵଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯାଜମୀଢ- ସ୍ତତୋଽପୃଚ୍ଛଦ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ସପୁତ୍ରମ୍
ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଓ ଶତ୍ରୁହୀନ ମହାତ୍ମା ରାଜା, ବିଦୁରଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କରି, ପରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଖବର ପଚାରିଲେ।
ଵିଜ୍ଞାଯତେ ତେ ମନସୋଽପ୍ରହର୍ଷଃ କଚ୍ଚିତ୍କ୍ଷତ୍ତଃ କୁଶଲେନାଗତୋଽସି। କଚ୍ଚିତ୍ପୁତ୍ରାଃ ସ୍ଥଵିରସ୍ଯାନୁଲୋମା ଵଶାନୁଗାଶ୍ଚାପି ଵିଶୋଽଥ କଚ୍ଚିତ୍
‘ତୁମ ମନ ଅସ୍ଥିର ଦେଖାଯାଉଛି; କ୍ଷତ୍ତା, ଆଶା କରେ ତୁମେ ଭଲ ଅବସ୍ଥାରେ ଆସିଛ। ରାଜାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ଆଦର କରୁଛନ୍ତି କି? ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛନ୍ତି କି?’
ରାଜା ମହାତ୍ମା କୁଶଲୀ ସପୁତ୍ର ଆସ୍ତେ ଵୃତୋ ଜ୍ଞାତିଭିରିନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପଃ। ପ୍ରୀତୋ ରାଜନ୍ପୁତ୍ରଗୁଣୈର୍ଵିନୀତୋ ଵିଶୋକ ଏଵାତ୍ମରତିର୍ମହାତ୍ମା
‘ମହାତ୍ମା ରାଜା, ପୁଅମାନେ ସହିତ, ନିଜ ଜନମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରି ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଶୋଭାରେ ସୁଖରେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ପୁଅମାନଙ୍କ ଗୁଣରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ନିୟମିତ, ଦୁଃଖ ଶୂନ୍ୟ ଓ ନିଜ ମନରେ ଆନନ୍ଦିତ, ମହାତ୍ମା।’
ଇଦଂ ତୁ ତ୍ଵାଂ କୁରୁରାଜୋଽଭ୍ଯୁଵାଚ ପୂର୍ଵଂ ପୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁଶଲଂ ଚାଵ୍ଯଯଂ ଚ। ଇଯଂ ସଭା ତ୍ଵତ୍ସଭାତୁଲ୍ଯରୂପା ଭ୍ରାତୄଣାଂ ତେ ଦୃସ୍ଯତାମେତ୍ଯ ପୁତ୍ର
‘କିନ୍ତୁ, ପୁଅ, କୁରୁ ରାଜା ପ୍ରଥମେ ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ଓ ଅବିଚଳ ସମୃଦ୍ଧି ପଚାରି, ଏହି ବାର୍ତ୍ତା ପଠାଇଛନ୍ତି: “ଏହି ସଭା ତୁମ ସଭା ସମାନ ଶୋଭା ଥିବା, ତୁମେ ତୁମ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଆସି ଦେଖନ୍ତୁ।”’
ସମାଗମ୍ଯ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ପାର୍ଥ ତସ୍ଯାଂ ସୁହୃଦ୍ଦ୍ଯୂତଂ କ୍ରିଯତାଂ ରମ୍ଯତାଂ ଚ। ପ୍ରୀଯାମହେ ଭଵତାଂ ସଙ୍ଗମେନ ସମାଗତାଃ କୁରଵଶ୍ଚାପି ସର୍ଵେ
‘ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ ତୁମ ଭାଇମାନେ ସହିତ ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଏଠାରେ ଏକ ମିଳନ ଭାବରେ ଦ୍ୟୂତ ଖେଳ ହେଉ, ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ହେଉ। ତୁମେ ଆସିବାରେ ଆମେ ଖୁସି, ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି।’
ଦୁରୋଦରା ଵିହିତା ଯେ ତୁ ତତ୍ର ମହାତ୍ମନା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ରାଜ୍ଞା। ତାନ୍ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସେ କିତଵାନ୍ସନ୍ନିଵିଷ୍ଟା- ନିତ୍ଯାଗତୋଽହଂ ନୃପତେ ତଜ୍ଜୁଷସ୍ଵ
‘ଏଠାରେ ଯେ ଦ୍ୟୂତ ଖେଳିବା ପାଇଁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ମହାତ୍ମା ରାଜା ଯେଉଁ ଚତୁର ଦ୍ୟୂତବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋକମାନେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ଅଛନ୍ତି; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ମୁଁ ଆସିଛି—ହେ ନରପତି, ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।’
ଦ୍ଯୂତେ କ୍ଷତ୍ତଃ କଲହୋ ଵିଦ୍ଯତେ ନଃ କୋ ଵୈ ରୋଚତନେ ବୁଧ୍ଯମାନଃ। କିଂ ଵା ଭଵାନ୍ମନ୍ଯତେ ଯୁକ୍ତରୂପଂ ଭଵଦ୍ଵାକ୍ଯେ ସର୍ଵ ଏଵ ସ୍ଥିତାଃ ସ୍ମଃ
‘ଦ୍ୟୂତ ଖେଳରେ, କ୍ଷତ୍ତା, ଆମେ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ବିବାଦ ନାହିଁ; କିଏ ସଚେତନ ହୋଇ ବିବାଦରେ ଆନନ୍ଦ ମାନେବ? ଆପଣ କଣ ଉଚିତ ଭାବୁଛନ୍ତି? ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆପଣଙ୍କ କଥାରେ ଅଟୁଟ ଅଛୁ।’
ଜାନାମ୍ଯହଂ ଦ୍ଯୂତମନର୍ଥମୂଲଂ କୃତଶ୍ଚ ଯତ୍ନୋଽସ୍ଯ ମଯା ନିଵାରଣେ। ରାଜା ଚ ମାଂ ପ୍ରାହିମୋତ୍ତ୍ଵତ୍ସକାଶଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଦ୍ଵଞ୍ଶ୍ରେଯ ଇହାଚରସ୍ଵ
ମୁଁ ଜଣେଇଛି ଯେ, ଜୁଆ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟର ମୂଳ କାରଣ। ଏହାକୁ ରୋକିବା ପାଇଁ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲି। ତଥାପି, ରାଜା ମୋତେ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି, କାରଣ ସେ ଶୁଣିଛନ୍ତି— 'ହେ ପଣ୍ଡିତ, ଏଠାରେ ଭଲ କାମ କର।'
କେ ତତ୍ରାନ୍ଯେ କିତଵା ଦୀଵ୍ଯମାନା ଵିନା ରାଜ୍ଞୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରୈଃ। ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ଵିଦୁର ବ୍ରୂହି ନସ୍ତାନ୍ ଯୈର୍ଦୀଵ୍ଯାମଃ ଶତଶଃ ସନ୍ନିପତ୍ଯ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ କିଏମାନେ ସେଠି ଜୁଆ ଖେଳିବେ? ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି, ବିଦୁର, ଆମେ କେଉଁମାନେ ସହିତ ଶତଶଃ ଲୋକ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଖେଳ ଖେଳିବୁ, ତାହା ଆମକୁ କୁହ।