ଆହୂଯତାଂ ପରଂ ରାଜନ୍କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଅଗତ୍ଵା ସଂଶଯମହମଯୁଦ୍ଧ୍ଵା ଚ ଚମୂମୁଖେ
ଏ ରାଜା, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଡାକାଯାଉ; ସେ ନଆସିଲେ, ମୋତେ ସନ୍ଦେହ ହେବ, ଏବଂ ସେ ରଙ୍ଗଶାଳାରେ ଖେଳିବାକୁ ଚାହିଁନଥିଲେ।
ଅକ୍ଷାନ୍କ୍ଷିପନ୍ନକ୍ଷତଃ ସନ୍ଵିଦ୍ଵାନଵିଦୁଷୋ ଜଯେ। ଗ୍ଲହାନ୍ଧନୂଂଷି ମେ ଵିଦ୍ଧି ଶରାନକ୍ଷାଂଶ୍ଚ ଭାରତ
ଜୟରେ ଜ୍ଞାତ କିମ୍ବା ଅଜ୍ଞାତ, ସେ ଅକ୍ଷ ଫେଙ୍ଗିବାରେ ଅପରିହତ ହେଉ; ଭାରତ, ମୋର ଅକ୍ଷଗୁଡିକ ହେଉଛି ଶର, ଏବଂ ଦାଉ ହେଉଛି ଧନୁ।
ଅକ୍ଷାଣାଂ ହୃଦଯଂ ମେ ଜ୍ଯାଂ ରଥଂ ଵିଦ୍ଧି ମମାସ୍ଫୁରମ୍
ମୋ ପାଇଁ ଦାୟଖେଳ ହେଉଛି ମୋର ହୃଦୟ, ଧନୁର ତାର ହେଉଛି ମୋର ରଥ, ଯାହା ମୋ ଭିତରେ ଉତ୍ସାହ ଜଗାଏ।
ଅଯମୁତ୍ସହତେ ରାଜଚ୍ଛ୍ରିଯମାହର୍ତୁମକ୍ଷଵିତ୍। ଦ୍ଯୂତେନ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରେଭ୍ଯସ୍ତଦନୁଜ୍ଞାତୁମର୍ହସି
ଏହି ଦକ୍ଷ ଦାୟଖେଳିଆ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଠାରୁ ରାଜ୍ୟ ଭାଗ୍ୟ ଦାୟ ଦ୍ୱାରା ହସଲ କରିପାରିବ; ତୁମେ ଏହାକୁ ଅନୁମତି ଦେବା ଉଚିତ।
ସ୍ଥିତୋଽସ୍ମି ଶାସନେ ଭ୍ରାତୁର୍ଵିଦୁରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ତେନ ସଙ୍ଗମ୍ଯ ଵେତ୍ସ୍ଯାମି କାର୍ଯସ୍ଯାସ୍ଯ ଵିନିଶ୍ଚଯମ୍
ମୁଁ ମୋ ବଡ଼ ଭାଇ ବିଦୁରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଅଛି; ସେଠାରେ ଯାଇ ତାଙ୍କ ସହ ପରାମର୍ଶ କରି, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟର ନିଶ୍ଚୟ ଜାଣିବି।
କୃଷ୍ଣାଦଭ୍ଯାଧିକଃ ସୋଽପି କ୍ଷତ୍ତା ବୋଦ୍ଧା ଵିଶାମ୍ପତେ। କେଵଲଂ ଧର୍ମମେଵାହ ନ ତଦ୍ଵିଜଯସାଧକମ୍
ବିଦୁର, ଯିଏ ଜ୍ଞାନରେ କୃଷ୍ଣଠାରୁ ଅଧିକ, ସେ ମଧ୍ୟ କେବଳ ଧର୍ମର କଥା କହନ୍ତି, ବିଜୟ ଆଣିବା ଉପାୟର କଥା ନୁହେଁ।
ଜଯଶ୍ଚ ଧର୍ମତୋପେତସ୍ତଥୈଵ ଭରତର୍ଷଭ। ତସ୍ମାଦ୍ଵିନଯତୋ ଜେତା ତାଵୁଭୌ ଚ ଵିରୋଧିନୌ
ଧର୍ମ ସହିତ ଥିବା ବିଜୟ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନିତ; ଏହିଠାରେ ଯିଏ ନମ୍ରତା ଦେଖାଏ, ସେ ଦୁଇ ପକ୍ଷ ବିପକ୍ଷକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରିବ।
ଵ୍ଯପନେଷ୍ଯତି ତେ ବୁଦ୍ଧିଂ ଵିଦୁରୋ ମୁକ୍ତସଂଶଯଃ। ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ହିତେ ଯୁକ୍ତୋ ନ ତଥା ମମ କୌରଵ
ବିଦୁର, ଯିଏ ସନ୍ଦେହରୁ ମୁକ୍ତ, ସେ ତୁମର ବୁଦ୍ଧିକୁ ଦୂର କରିଦେବେ; ସେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ, ମୋ ପାଇଁ ତେତେ ନୁହେଁ, ହେ କୌରବ।
ନାରଭେତାନ୍ଯସାମର୍ଥ୍ଯାତ୍ପୁରୁଷଃ କାର୍ଯମାତ୍ମନଃ। ମତିସାମ୍ଯଂ ଦ୍ଵଯୋର୍ନାସ୍ତି କାର୍ଯେଷୁ କୁରୁନନ୍ଦନ
ମଣିଷ କେବେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଠାରୁ ବଡ଼ କାମ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଦୁଇ ପକ୍ଷର ବୁଦ୍ଧି ସମାନ ନୁହେଁ, ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ।
ଭଯଂ ପରିହରନ୍ମତ୍ତ ଆତ୍ମାନଂ ପରିପାଲଯନ୍। ଵର୍ଷାସୁ କ୍ଲିନ୍ନଵଟଵତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ନୈଵାଵସୀଦତି
ଭୟକୁ ଦୂର କରି, ନିଜକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖି, ଯେପରି ବର୍ଷାରେ ଭିଜିଥିବା ବଟବୃକ୍ଷ ଭାବେ ଦଢ଼ ରହିଥାଏ, ସେପରି ମଣିଷ ଅବିଚଳିତ ରହେ।
ନ ଵ୍ଯାଧଯୋ ନାପି ଯମଃ ପ୍ରାପ୍ତୁଂ ଶ୍ରେଯଃ ପ୍ରତୀକ୍ଷତେ। ଯାଵଦେଵ ଭଵେତ୍କଲ୍ପସ୍ତାଵଚ୍ଛ୍ରେଯଃ ସମାଚରେତ୍
ନ ରୋଗ, ନ ମୃତ୍ୟୁ କେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରେ ନାହିଁ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତି ରହିଛି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭଲ କାମ କରିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵଥା ପୁତ୍ର ବଲିଭିର୍ଵିଗ୍ରହୋ ମେ ରୋଚତେ। ଵୈରଂ ଵିକାରଂ ସୃଜତି ତଦ୍ଵୈ ଶସ୍ତ୍ରମନାଯସମ୍
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ, ମୋ ପୁଅମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ ସଂଘର୍ଷକୁ ଭଲପାଏ; ଶତ୍ରୁତା ମନରେ ବିକୃତି ଆଣେ, ଏହା ହେଉଛି ଅଘାତ ନଦେଉଥିବା ଅସ୍ତ୍ର।
ଅନର୍ଥମର୍ଥଂ ମନ୍ଯସେ ରାଜପୁତ୍ର ସଙ୍ଗ୍ରନ୍ଥନଂ କଲହସ୍ଯାତିଯାତି। ତଦ୍ଵୈ ପ୍ରଵୃତ୍ତଂ ତୁ ଯଥାକଥଞ୍ଚିତ୍ ସୃଜେଦସୀନ୍ନିଶିତାନ୍ସାଯକାଂଶ୍ଚ
ହେ ରାଜପୁତ୍ର, ତୁମେ ଅନର୍ଥକୁ ଅର୍ଥ ବୋଲି ଭାବୁଛ; ବିବାଦର ଗଠନ ସମସ୍ତ ସୀମାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ଏହା ଆରମ୍ଭ ହେଲେ, ଯେକୌଣସି ଉପାୟରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର ଓ ବାଣ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇପାରେ।
ଦ୍ଯୂତେ ପୁରାଣୈର୍ଵ୍ଯଵହାରଃ ପ୍ରଣୀତ- ସ୍ତତ୍ରାତ୍ଯଯୋ ନାସ୍ତି ନ ସମ୍ପ୍ରହାରଃ। ତଦ୍ରୋଚତାଂ ଶକୁନେର୍ଵାକ୍ଯମଦ୍ଯ ସଭାଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ତ୍ଵମିହାଜ୍ଞାପଯସ୍ଵ
ଦାୟଖେଳରେ ପୁରୁଣା ପ୍ରଥା ଅଛି; ସେଠାରେ କୌଣସି ବିପଦ କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧ ନାହିଁ। ଆଜି ଶକୁନିଙ୍କ କଥା ମନରେ ପସନ୍ଦ ହେଉ; ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ସଭାକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ।
ସ୍ଵର୍ଗଦ୍ଵାରଂ ଦୀଵ୍ଯତାଂ ନୋ ଵିଶିଷ୍ଟଂ ତଦ୍ଵର୍ତିନାଂ ଚାପି ତଥୈଵ ଯୁକ୍ତମ୍। ଭଵେଦେଵଂ ହ୍ଯାତ୍ମନା ତୁଲ୍ଯମେଵ ଦୁରୋଦରଂ ପାଣ୍ଡଵୈସ୍ତ୍ଵଂ କୁରୁଷ୍ଵ
ଆମ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାର ହେଉ ଦାୟଖେଳ; ଏହି ପଥରେ ଚାଲୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଉପଯୁକ୍ତ। ଏଭଳି ନିଜ ପାଇଁ ସମାନ ହେଉ; ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସହ ଦାୟଖେଳ ଆୟୋଜନ କର।
ଵାକ୍ଯଂ ନ ମେ ରୋଚତେ ଯତ୍ତ୍ଵଯୋକ୍ତଂ ଯତ୍ତେ ପ୍ରିଯଂ ତତ୍କ୍ରିଯତାଂ ନରେନ୍ଦ୍ର। ପଶ୍ଚାତ୍ତପ୍ସ୍ଯସେ ତଦୁପାକ୍ରମ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ନ ହୀଦୃଶଂ ଭାଵି ଵଚୋ ହି ଧର୍ମ୍ଯମ୍
ତୁମେ ଯେ କଥା କହିଛ, ମୋତେ ଭଲ ଲାଗିଲା ନାହିଁ; ତୁମର ଇଚ୍ଛା ଯାହା, ରାଜା, ସେହି କର। ପରେ ଏହା କରି ତୁମେ ପଶ୍ଚାତାପ କରିବ; ଏପରି କଥା ଧର୍ମସମ୍ମତ ନୁହେଁ, ନ ଭବିଷ୍ୟତର ଲକ୍ଷଣ।
ଦୃଷ୍ଟଂ ହ୍ଯେତଦ୍ଵିଦୁରେଣୈ ସର୍ଵଂ ଵିପଶ୍ଚିତା ବୁଦ୍ଧିଵିଦ୍ଯାନୁଗେନ। ତଦେଵୈତଦଵଶସ୍ଯାଭ୍ଯୁପୈତି ମହଦ୍ଭଯଂ କ୍ଷତ୍ରିଯଜୀଵଘାତି
ବିଦୁର ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଦକ୍ଷ ଥିବା ଦ୍ୱାରା ଦେଖିଛନ୍ତି। ଏହାକୁ ଅବହେଳା କଲେ, ଏହା ବଡ଼ ଭୟ ଆଣେ, ଯାହା କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ଜୀବନକୁ ନଶ୍ଟ କରେ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ମନୀଷୀ ଦୈଵଂ ମତ୍ଵା ପରମଂ ଦୁସ୍ତରଂ ଚ। ଶଶାସୋଚ୍ଚୈଃ ପୁରୁଷାନ୍ପୁତ୍ରଵାକ୍ଯେ ସ୍ଥିତୋ ରାଜା ଦୈଵସଂମୂଢଚେତାଃ
ଏପରି କହି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଚିନ୍ତାଶୀଳ ହୋଇ, ଭାଗ୍ୟକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଓ ଦୁର୍ଜୟ ଭାବି, ପୁଅଙ୍କର କଥା ଅନୁଯାୟୀ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଲୋକମାନେ ଆଦେଶ ଦେଲେ; ରାଜା ଭାଗ୍ୟରେ ମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ଦଢ଼ ରହିଲେ।
ସହସ୍ରସ୍ତମ୍ଭାଂ ହେମଵୈଦୂର୍ଯଚିତ୍ରାଂ ଶତଦ୍ଵାରାଂ ତୋରଣସ୍ଫାଟିକାଢ୍ଯାମ୍। ସଭାମଗ୍ର୍ଯାଂ କ୍ରୋଶମାତ୍ରାଯତାଂ ମେ ତଦ୍ଵିସ୍ତାରାମାଶୁ କୁର୍ଵନ୍ତୁ ଯୁକ୍ତାଃ
ହଜାର ଟିଏ ସୁନା ଓ ବୈଦୂର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଶତ ଟିଏ ଦ୍ୱାର ଓ ସ୍ଫଟିକ ତୋରଣ ଥିବା, ଏକ କ୍ରୋଶ ଲମ୍ବା ଏବଂ ବିସ୍ତୃତ ଏମିତି ଅଦ୍ଭୁତ ସଭା ତୁରନ୍ତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ଦକ୍ଷ ଲୋକମାନେ ଲାଗିଯାଉ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତସ୍ଯ ତ୍ଵରିତା ନିର୍ଵିଶଙ୍କାଃ ପ୍ରାଜ୍ଞା ଦକ୍ଷାସ୍ତାଂ ତଦା ଚକ୍ରୁରାଶୁ। ସର୍ଵଦ୍ରଵ୍ଯାଣ୍ଯୁପଜହ୍ରୁଃ ସଭାଯାଂ ସହସ୍ରଶଃ ଶିଲ୍ପିନଶ୍ଚୈଵ ଯୁକ୍ତାଃ
ତାଙ୍କର ଆଦେଶ ଶୁଣି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଦକ୍ଷ କାରିଗରମାନେ ନିର୍ଭୟ ଓ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ସେହି ସଭା ତିଆରି କଲେ; ସେମାନେ ହଜାର ହଜାର ସାମଗ୍ରୀ ସଭାକୁ ଆଣିଲେ, ଓ ସମସ୍ତ କୁଶଳ କାରିଗର ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
କାଲେନାଲ୍ପେନାଥ ନିଷ୍ଠାଂ ଗତାଂ ତାଂ ସଭାଂ ରମ୍ଯାଂ ବହୁରତ୍ନାଂ ଵିଚିତ୍ରାମ୍। ଚିତ୍ରୈର୍ହୈମୈରାସନୈରଭ୍ଯୁପେତା- ମାଚଖ୍ଯୁସ୍ତେ ତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରତୀତାଃ
ସେହି ସମୟରେ ଅତି କମ୍ ସମୟରେ, ରାଜାଙ୍କ ଭରସାଯୋଗ୍ୟ ସେବକମାନେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ, ଅନେକ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଭରିଥିବା, ସୁନାର ଶିଳ୍ପରେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଆସନରେ ସୁଶୋଭିତ ଏହି ରମଣୀୟ ସଭା ନିର୍ମାଣ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି ବୋଲି ରାଜାଙ୍କୁ ଖବର ଦେଲେ।
ତତୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ଵିଦୁରଂ ମନ୍ତ୍ରିମୁଖ୍ଯ- ମୁଵାଚେଦଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ନରେନ୍ଦ୍ରଃ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ରାଜପୁତ୍ରଂ ଚ ଗତ୍ଵା ମଦ୍ଵାକ୍ଯେନ କ୍ଷିପ୍ରମିହାନଯସ୍ଵ
ତାପରେ, ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ପଣ୍ଡିତ ବିଦୁରଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ମୋ ନାମରେ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ, ରାଜପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଦିଅ।'
ସଭେଯଂ ମେ ବହୁରତ୍ନା ଵିଚିତ୍ରା ଶଯ୍ଯାସନୈରୁପପନ୍ନା ମହାର୍ହୈଃ। ସା ଦୃଶ୍ଯତାଂ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସାର୍ଧମେତ୍ଯ ମୁହୃଦ୍ଦ୍ଯୂତଂ ଵର୍ତତାମତ୍ର ଚେତି
‘ମୋର ଏହି ସଭା ଅନେକ ରତ୍ନ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଶୋଭାରେ ଭରିଥିବା, ମହଙ୍ଗା ଶଯ୍ୟା ଓ ଆସନରେ ସୁସଜ୍ଜିତ। ଏହାକୁ ସେ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଆସି ଦେଖନ୍ତୁ, ଏଠାରେ ଏକ ମିଳନ ଭାବରେ ଦ୍ୟୂତ ଖେଳ ହେଉ।’
ମତମାଜ୍ଞାଯ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ନରାଧିପଃ। ମତ୍ଵା ଚ ଦୁସ୍ତରଂ ଦୈଵମେତଦ୍ରାଜଂଶ୍ଚକାର ହ
ପୁଅଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ମାନବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଏହି କାମକୁ ଭାଗ୍ୟରେ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଭାବିଲେ, ତଥାପି ସେ କରିଦେଲେ।
ଅନ୍ଯାଯେନ ତଥୋକ୍ତସ୍ତୁ ଵିଦୁରୋ ଵିଦୁଷାଂ ଵରଃ। ନାଭ୍ଯନନ୍ଦଦ୍ଵଚୋ ଭ୍ରାତୁର୍ଵଚନଂ ଚେଦମବ୍ରଵୀତ୍
ଅନ୍ୟାୟ ଭାବରେ ଏପରି କହାଯିବା ସତ୍ୱେ, ପଣ୍ଡିତମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ବିଦୁର ଭାଇଙ୍କ କଥାକୁ ସମ୍ମତି ଦେଲେ ନାହିଁ, ବରଂ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନାଭିନନ୍ଦେ ନୃପତେ ପ୍ରୈଷମେତଂ ମୈଵଂ କୃଥାଃ କୁଲନାଶାଦ୍ବିଭେମି। ପୁତ୍ରୈର୍ଭିନ୍ନଃ କଲହସ୍ତେ ଧ୍ରୁଵଂ ସ୍ଯା- ଦେତଚ୍ଛଙ୍କେ ଦ୍ଯୂତକୃତେ ନରେନ୍ଦ୍ର
‘ରାଜା, ମୁଁ ଏହି ଆଦେଶକୁ ମନେ ପସନ୍ଦ କରୁନାହିଁ; ଏପରି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ମୁଁ ଭୟ କରୁଛି ଯେ, ଏହି କାରଣରୁ ପରିବାର ନାଶ ହେବ। ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମତଭେଦ ହେଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବିବାଦ ହେବ—ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହା ଦ୍ୟୂତ ଦ୍ୱାରା ହେବ, ରାଜା।’
ନେହ କ୍ଷତ୍ତଃ କଲହସ୍ତପ୍ସ୍ଯତେ ମାଂ ନ ଚେଦ୍ଦୈଵଂ ପ୍ରତିଲୋମଂ ଭଵିଷ୍ଯତ୍। ଛାତ୍ରା ତୁ ଦିଷ୍ଟସ୍ଯ ଵଶେ କିଲେଦଂ ସର୍ଵଂ ଜଗଚ୍ଚେଷ୍ଟତି ନ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରମ୍
‘ହେ କ୍ଷତ୍ତା, ଏଠାରେ କୌଣସି ବିବାଦ ହେବ ନାହିଁ, ଯଦି ଭାଗ୍ୟ ଆମ ବିପକ୍ଷରେ ନ ହୁଏ। ସମସ୍ତ ଜଗତ ତ ଭାଗ୍ୟର ଇଚ୍ଛାରେ ଚାଲେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ନୁହେଁ।’
ତଦଦ୍ଯ ଵିଦୁର ପ୍ରାପ୍ଯ ରାଜାନଂ ମମ ଶାସନାତ୍। କ୍ଷିପ୍ରମାନଯ ଦୁର୍ଧର୍ଷଂ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
‘ସେଥିପାଇଁ, ବିଦୁର, ଏବେ ଯାଇ, ମୋ ଆଦେଶରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣିଦିଅ।’
ତତଃ ପ୍ରାଯାଦ୍ଵିଦୁରୋଽଶ୍ଵୈରୁଦାରୈ- ର୍ମହାଜଵୈର୍ବଲିଭିଃ ସାଧୁ ଦାନ୍ତୈଃ। ବଲାନ୍ନିଯୁକ୍ତୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ରାଜ୍ଞା ମନୀଷିଣାଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ସକାଶେ
ତାପରେ ବିଦୁର, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶିକ୍ଷିତ ଓ ଦୃଢ଼ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଚଢ଼ି, ପଣ୍ଡବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଯାଁଠି, ସେଠାକୁ ଯାଇଲେ।
ସୋଽଭିପତ୍ଯ ତଦଧ୍ଵାନମାସାଦ୍ଯ ନୃପତେଃ ପୁରମ୍। ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାବୁଦ୍ଧିଃ ପୂଜ୍ଯମାନୋ ଦ୍ଵିଜାତିଭିଃ
ସେ, ସେଇ ରାସ୍ତା ଦେଇ ଯାଇ, ରାଜାଙ୍କ ସହରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ମହାବୁଦ୍ଧି ବିଦୁର ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।