ଆତ୍ମା ହି କୃଷ୍ଣଃ ପାର୍ଥସ୍ଯ କୃଷ୍ଣସ୍ଯାତ୍ମା ଧନଞ୍ଜଯଃ। ଯଦ୍ବ୍ରୂଯାଦର୍ଜୁନଃ କୃଷ୍ଣଂ ସର୍ଵଂ କୁର୍ଯାଦସଂଶଯମ୍
କୃଷ୍ଣ, ପାର୍ଥଙ୍କର ଆତ୍ମା ଏବଂ ଧନଞ୍ଜୟ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଆତ୍ମା; ଅର୍ଜୁନ ଯାହା ଚାହିଁଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେହି କାମ କରିଥାନ୍ତି।
କୃଷ୍ଣୋ ଧନଞ୍ଜଯସ୍ଯାର୍ଥେ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକମପି ତ୍ଯଜେତ୍। ତଥୈଵ ପାର୍ଥଃ କୃଷ୍ଣାର୍ଥେ ପ୍ରାଣାନପି ପରିତ୍ଯଜେତ୍
କୃଷ୍ଣ ଧନଞ୍ଜୟ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ିଦେଇପାରିଥାନ୍ତି; ସେପରି, ପାର୍ଥ କୃଷ୍ଣ ପାଇଁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେଇପାରିଥାନ୍ତି।
ସୁରଭୀଂଶ୍ଚନ୍ଦନରସାନ୍ହେମକୁମ୍ଭସମାସ୍ଥିତାନ୍। ମଲଯାଦ୍ଦର୍ଦୁରାଚ୍ଚୈଵ ଚନ୍ଦନାଗୁରୁସଞ୍ଚଯାନ୍
ଚନ୍ଦନ ଗାଈ, ସୁନା ଘଡ଼ାରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଚନ୍ଦନ ରସ, ଏବଂ ମଲୟ ଓ ଦର୍ଦୁର ପର୍ବତରୁ ଆଣାଯାଇଥିବା ଚନ୍ଦନ ଓ ଅଗରୁ ରାଶି ଆଣାଯାଇଥିଲା।
ମଣିରତ୍ନାନି ଭାସ୍ଵନ୍ତି କାଞ୍ଚନଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଵସ୍ତ୍ରକମ୍। ଚୋଲପାଣ୍ଡ୍ଯାଵପି ଦ୍ଵାରଂ ନ ଲେଭାତେ ହ୍ଯୁପସ୍ଥିତୌ
ତେଜମୟ ମଣି ରତ୍ନ, ସୁନା, ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ର ଆଣାଯାଇଥିଲା; କିନ୍ତୁ ଚୋଳ ଓ ପାଣ୍ଡ୍ୟ ଦ୍ୱାର ଚାହିଁଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସମୁଦ୍ରସାରଂ ଵୈଦୂର୍ଯଂ ମୁକ୍ତାସଙ୍ଘାଂସ୍ତଥୈଵ ଚ। ଶତଶଶ୍ଚ କୁଥାଂସ୍ତତ୍ର ସିଂହଲାଃ ସମୁପାହରନ୍
ସମୁଦ୍ରରୁ ଆଣାଯାଇଥିବା ବୈଦୂର୍ୟ ଏବଂ ମୁକ୍ତାର ଗୁଛ, ଏବଂ ଶତଶ ଦେଉଳି ସିଂହଳ ଲୋକମାନେ ଆଣିଥିଲେ।
ସଂଵୃତା ମଣିଚୀରୈସ୍ତୁ ଶ୍ଯାମାସ୍ତାମ୍ରାନ୍ତଲୋଚନାଃ। ତା ଗୃହୀତ୍ଵା ନରାସ୍ତତ୍ର ଦ୍ଵାରି ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଵାରିତାଃ
ମଣି ଚୀର ଦ୍ୱାରା ଢାକା, କଳା ଚର୍ମ ଏବଂ ତାମ୍ର ଆଖି ଥିବା ମହିଳାମାନେ, ଉପହାର ଦେଇ ଦ୍ୱାରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ।
ପ୍ରୀତ୍ଯର୍ଥଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ଚୈଵ କ୍ଷତ୍ରିଯାଶ୍ଚ ଵିନିର୍ଜିତାଃ। ଉପାଜହ୍ରୁର୍ଵିଶଶ୍ଚୈଵ ଶୂଦ୍ରାଃ ଶୁଶ୍ରୂଷଵସ୍ତଥା
ସମ୍ମାନ ପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜିତା କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଏବଂ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଉପହାର ଆଣିଥିଲେ।
ପ୍ରୀତ୍ଯା ଚ ବହୁମାନାଚ୍ଚାପ୍ଯୁପାଗଚ୍ଛନ୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍। ସର୍ଵେ ମ୍ଲେଚ୍ଛାଃ ସର୍ଵଵର୍ଣା ଆଦିମଧ୍ଯାନ୍ତଜାସ୍ତଥା
ସ୍ନେହ ଏବଂ ଗଭୀର ସମ୍ମାନରୁ, ସମସ୍ତ ମ୍ଲେଚ୍ଛ, ସମସ୍ତ ବର୍ଗର, ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଏବଂ ଶେଷରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଥିଲେ।
ନାନାଦେଶସମୁତ୍ଥୈଶ୍ଚନ ନାନାଜିତିଭିରେଵ ଚ। ପର୍ଯସ୍ତ ଇଵ ଲୋକୋଽଯଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରନିଵେଶନେ
ନାନା ଦେଶରୁ ଆସିଥିବା ଲୋକମାନେ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ବିଜେତାମାନେ ଯେଉଁପରି ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଗୃହରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଏକଠା ହୋଇଛି ବୋଲି ଲାଗୁଥିଲା।
ଉଚ୍ଚାଵଚାନୁପଗ୍ରାହାନ୍ରାଜଭିଃ ପ୍ରାପିତାନ୍ବହୂନ୍। ଶତ୍ରୂଣାଂ ପଶ୍ଯତୋ ଦୁଃଖାନ୍ମୁମୂର୍ଷା ମେ ଵ୍ଯଜାଯତ
ରାଜାମାନେ ଆଣିଥିବା ବହୁ ପ୍ରକାର ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ ଦାସମାନେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦେଖି ମୋର ହୃଦୟରେ ଦୁଃଖରୁ ମୃତ୍ୟୁ ଆଶା ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଭୃତ୍ଯାସ୍ତୁ ଯେ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ତାଂସ୍ତେ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପାର୍ଥିଵ। ଯେଷାମାମଂ ଚ ପକ୍ଵଂ ଚ ସଂଵିଧତ୍ତେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିବି, ଯେଉଁମାନେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କର ଦାସ ଓ ସେବକ, ଯାହାପାଇଁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦୁଃସ୍ଥ ଓ ପକା ମାଂସ ଦେଖିବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତି।
ଅଯୁତଂ ତ୍ରୀଣି ପଦ୍ମାନି ଗଜାରୋହାଃ ସସାଦିନଃ। ଥାନାମର୍ବୁଦଂ ଚାପି ପାଦାତା ବହଵସ୍ତଥା
ଏଠାରେ ତିନି ଲକ୍ଷ ହାଥୀ ଚାଳକ ଓ ତାଙ୍କ ସହ ଘୋଡ଼ା ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଦଶ କୋଟି ପଦାଟି ସେନା ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ପ୍ରମୀଯମାଣମାଂ ଚ ପଚ୍ଯମାନଂ ତଥୈଵ ଚ। ଵିସୃଜ୍ଯମାନଂ ଚାନ୍ଯତ୍ର ପୁଣ୍ଯାହସ୍ଵନ ଏଵ ଚ
ମାଂସ ମାପାଯାଉଛି, ପକାଯାଉଛି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ବଣ୍ଟିତ ହେଉଛି, ଏହି ସବୁ କାମ ପୁଣ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ହେଉଛି।
ନାଭୁକ୍ତଵନ୍ତଂ ନାପୀତଂ ନାଲଙ୍କୃତମସତ୍କୃତମ୍। ପଶ୍ଯଂ ସର୍ଵଵର୍ଣାନାଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରନିଵେଶନେ
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଗୃହରେ ସମସ୍ତ ଜାତିର ଲୋକମାନେ ଖାଇନାହାନ୍ତି, ପିଇନାହାନ୍ତି, ଶୃଙ୍ଗାର କିମ୍ବା ସମ୍ମାନ ପାଇନାହାନ୍ତି — ଏପରି କେହି ମୁଁ ଦେଖିନଥିଲି।
ଅଷ୍ଟାଶୀତିସହସ୍ରାଣି ସ୍ନାତକା ଗୃହମେଧିନଃ। ତ୍ରିଂଶଦ୍ଦାସୀକ ଏକୈକୋ ଯାନ୍ବିଭର୍ତି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ସୁପ୍ରୀତାଃ ପରିତୃଷ୍ଟାଶ୍ଚ ତେ ହ୍ଯାଶଂସତ୍ତ୍ଯରିକ୍ଷଯମ୍
ଅଠାସୀ ହଜାର ସ୍ନାତକ ଗୃହସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ପାଖରେ ତିରିଶଟି କର୍ମଚାରୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦେଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଖୁସି, କିଛି ଅଧିକ ଆଶା କରନାହାନ୍ତି।
ଦଶାନ୍ଯାନି ସହସ୍ରାଣି ଯତୀନାମୂର୍ଧ୍ଵରେତସାମ୍। ଭୁଞ୍ଜତେ ରୁକ୍ମପାତ୍ରୀଭିର୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରନିଵେଶନେ
ଦଶ ହଜାର ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେତାସୀ ତ୍ୟାଗୀ ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଗୃହରେ ସୁନାର ବାଟିରେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି।
ଅଭୁକ୍ତଂ ଭୁକ୍ତଵଦ୍ଵାପି ସର୍ଵମାକୁବ୍ଜଵାମନମ୍। ଅଭୁଞ୍ଜାନା ଯାଜ୍ଞସେନୀ ପ୍ରତ୍ଯଵୈକ୍ଷଦ୍ଵିଶାମ୍ପତେ
ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଯାଇଛି କିମ୍ବା ଅଖାଇ, ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ରୌପଦୀ ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ, ହେ ରାଜା।
ଦ୍ଵୌ କରୌ ନ ପ୍ରଯଚ୍ଛେତାଂ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରାଯ ଭାରତ। ସାମ୍ବନ୍ଧିକେନପାଞ୍ଚାଲାଃ ସଖ୍ଯେନାନ୍ଧକଵୃଷ୍ଣଯଃ
କେହି କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରିବାରୁ ପଛୁଆନଥିଲେନି, ପାଞ୍ଚାଳମାନେ ନାତି ସମ୍ପର୍କରେ, ଆଉ ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ।
ଆର୍ଯାସ୍ତୁ ଯେ ଵୈ ରାଜାନଃ ସତ୍ଯସନ୍ଧା ମହାଵ୍ରତାଃ। ପର୍ଯାପ୍ତଵିଦ୍ଯା ଵକ୍ତାରୋ ଵେଦାନ୍ତାଵଭୃଥପ୍ଲୁତାଃ
ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ଉଚ୍ଚ ବଂଶୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା, ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ବେଦାନ୍ତରେ ନିପୁଣ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଥିଲେ।
ଧୃତିମନ୍ତୋ ହ୍ରୀନିଷେଵା ଧର୍ମାତ୍ମାନୋ ନାଶସ୍ଵିନଃ। ମୂର୍ଧାଭିଷିକ୍ତାସ୍ତେ ଚୈନଂ ରାଜାନଃ ପର୍ଯୁପାଂସତେ
ଧୃଡ଼, ଲଜ୍ଜାଶୀଳ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଅବିନାଶୀ, ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ତିଳକ ଦେଇ, ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ଦକ୍ଷିଣାର୍ଥଂ ସମାନୀତ ରାଜଭିଃ କାଂସ୍ଯଦୋହନାଃ। ଆରଣ୍ଯା ବହୁସାହସ୍ରା ଅପଶ୍ଯଂସ୍ତତ୍ରତତ୍ର ଗାଃ
ଦାନ ପାଇଁ ରାଜାମାନେ କଂସ୍ୟ ବାଟିରେ ଦୁଧ ଦେବା ଗାଁ ଆଣିଥିଲେ। ମୁଁ ଏଠାରେ ଏଠାରେ ଅନେକ ହଜାର ଜଙ୍ଗଲ ଗାଁ ଦେଖିଥିଲି।
ଆଜହ୍ରସ୍ତତ୍ର ସତ୍କୃତ୍ଯ ସ୍ଵଯମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଭାରତ। ଅଭିଷେକାର୍ଥମଵ୍ଯଗ୍ରା ଭାଣ୍ଡମୁଚ୍ଚାଵଚଂ ନୃପାଃ
ସେଠାରେ ରାଜାମାନେ ନିଜେ ନିଜେ ଅନେକ ପାତ୍ର, ବଡ଼ ଛୋଟ, ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ନେଇ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ସମ୍ମାନ ସହିତ ରଖିଥିଲେ।
ବାହ୍ଲୀକୋ ରଥମାହାର୍ଷୀଜ୍ଜାମ୍ବୂନଦଵିଭୂଷିତମ୍। ସୁଦକ୍ଷିଣସ୍ତୁ ଯୁଯୁଜେ ଶ୍ଵେତୈଃ କାମ୍ଭୋଜଜୈର୍ହଯୈଃ
ବାହ୍ଲୀକ ରାଜା ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ଲାଗିଥିବା ରଥ ଆଣିଥିଲେ। ସୁଦକ୍ଷିଣ ତାହାକୁ କାମ୍ବୋଜ ଦେଶର ସ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ା ଲାଗି ଯୋଡ଼ିଥିଲେ।
ସୁନୀଥଃ ପ୍ରୀତିମାଂଶ୍ଚୈଵ ହ୍ଯନୁକର୍ଷଂ ମହାବଲଃ। ଧ୍ଵଜଂ ଚେଦିପତିଶ୍ଚୈଵମହାର୍ଷୀତ୍ସ୍ଵଯମୁଦ୍ଯତମ୍
ସୁନୀଥ ଖୁସି ଓ ବଳିୟାନ୍ ଥିଲେ, ସେ ଯୋକ୍ ଆଣିଥିଲେ। ଏବଂ ଚେଦି ରାଜା ନିଜେ ଧ୍ୱଜ ଉଠାଇ ନେଇଥିଲେ।
ଦାକ୍ଷିଣାତ୍ଯଃ ସନ୍ନହନଂ ସ୍ରଗୁଷ୍ଣୀଷେ ଚ ମାଗଧଃ। ଵସୁଦାନୋ ମହେଷ୍ଵାସୋ ଗଜେନ୍ଦ୍ରଂ ଷଷ୍ଟିହାଯନମ୍
ଦକ୍ଷିଣ ଦେଶର ରାଜା କବଚ ଆଣିଥିଲେ, ମାଗଧ ରାଜା ମାଳା ଓ ପାଗଡ଼ି ଆଣିଥିଲେ। ବସୁଦାନ ବଡ଼ ଧନୁର୍ଧର, ସଠି ବର୍ଷ ବୟସର ହାଥୀ ଆଣିଥିଲେ।
ମତ୍ସ୍ଯସ୍ତ୍ଵକ୍ଷାନ୍ହେମନଦ୍ଧାନେକଲଵ୍ଯ ଉପାନହୌ। ଆଵନ୍ତ୍ଯସ୍ତ୍ଵଭିଷେକାର୍ଥମପୋ ବହୁଵିଧାସ୍ତଥା
ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜା ସୁନାର ତାରେ ବାନ୍ଧା ଚମଡ଼ାର ଜୁତା ଓ ମତ୍ସ୍ୟ ଚର୍ମର ଚଦର ଆଣିଥିଲେ। ଅବନ୍ତି ରାଜା ଅଭିଷେକ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଜଳ ଆଣିଥିଲେ।
ଚେକିତାନ ଉପାସଙ୍ଗଂ ଧନୁଃ କାଶ୍ଯ ଉପାହରତ୍। ଅସିଂ ଚ ସୁତ୍ସରୁଂ ଶଲ୍ଯଃ ଶୈକ୍ଯଂ କାଞ୍ଚନଭୂଷଣମ୍
ଚେକିତାନ ଉପହାର ସ୍ୱରୂପ ଧନୁଷ୍ୟ ଆଣିଥିଲେ, କାଶୀ ରାଜା ତଳୱାର ଆଣିଥିଲେ, ଶଲ୍ୟ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ଲାଗିଥିବା ବଣ ଆଣିଥିଲେ।
ଅଭ୍ଯପିଞ୍ଚତ୍ତତୋ ଧୌମ୍ଯୋ ଵ୍ଯାସଶ୍ଚ ସମୁହାତପାଃ। ନାରଦଂ ଚ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଦେଵଲଂ ଚାସିତଂ ମୁନିମ୍
ତାପରେ ଧୌମ୍ୟ ଓ ବ୍ୟାସ, ଦୁଇ ମହାତ୍ମା, ନାରଦଙ୍କୁ ସାମ୍ନାରେ ରଖି, ଦେବଳ ନାମକ କଳା ମୁନିଙ୍କ ସହିତ ପବିତ୍ର ଜଳ ଛିଁଟିଲେ।
ପ୍ରୀତିମନ୍ତ ଉପାତିଷ୍ଠନ୍ନଭିଷେକଂ ମହର୍ଷଯଃ। ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯେନ ସହିତାସ୍ତଥାନ୍ଯେ ଵେଦପାରଗାଃ
ମହାର୍ଷିମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସିରେ, ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବେଦ ଜଣା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମିଶି, ଏହି ଅଭିଷେକ ଉତ୍ସବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଅଭିଜଗ୍ମର୍ମହାତ୍ମାନୋ ମନ୍ତ୍ରଵଦ୍ଭୂରିଦକ୍ଷିଣମ୍। ମହେନ୍ଦ୍ରମିଵ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଂ ଦିଵି ସପ୍ତର୍ଷଯୋ ଯଥା
ମନ୍ତ୍ର ଜଣା ଏବଂ ଦାନରେ ଉଦାର ଏହି ମହାନ ଆତ୍ମାମାନେ, ସ୍ୱର୍ଗରେ ସପ୍ତ ଋଷିମାନେ ଯେପରି ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ଏଠାକୁ ଆସିଥିଲେ।