ସମୁଦ୍ରସାରଵୈଡୂର୍ଯାନ୍ମୁକ୍ତାଃ ଶଙ୍ଖାସ୍ତଥୈଵ ଚ। ଶୁଭାଵର୍ତାଞ୍ଛୁଭାଞ୍ଛୁକ୍ତୀଃ ସିଂହଲାଃ ସମୁପାହରନ୍
ସମୁଦ୍ରରୁ ମୁକ୍ତା, ଶଂଖ ଓ ଶୁଭ୍ର ମାଣିକ ଓ ଦୁଇ ଖୋଲି ଶୁଙ୍ଖ, ଏହି ସବୁ ସିଂହଳ ଲୋକମାନେ ଉପହାର ଆଣିଥିଲେ।
ସମ୍ଭୃତାନ୍ମଣିଚୀରୈଶ୍ଚ ଶ୍ଯାମାଂସ୍ତାମ୍ରାନ୍ତଲୋଚନାନ୍। ରାଜା ଚିତ୍ରରଥୋ ନାମ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଵାସଵାନୁଗଃ। ଶତାନି ଚତ୍ଵାର୍ଯଦଦଦ୍ଧଯାନାଂ ଵାତରଂହସାମ୍
ମାଣିକ ଚାଦର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶ୍ୟାମ ଘୋଡ଼ା, ତାମ୍ର ଧାରର ଆଖି, ଏମିତି ଚାରି ଶତ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଗନ୍ଧର୍ବ ରାଜା ଚିତ୍ରରଥ, ଯିଏ ବାସବଙ୍କ ଅନୁଗାମୀ, ଦାନ କରିଥିଲେ।
ତୁମ୍ବୁରୁସ୍ତୁ ପ୍ରମୁଦିତୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୋ ଵାଜିନାଂ ଶତମ୍। ଆମ୍ରପତ୍ରସଵର୍ଣାନାମଦଦଦ୍ଧେମମାଲିନାମ୍
ତୁମ୍ବୁରୁ, ଖୁସି ହୋଇଥିବା ଗାନ୍ଧର୍ବ, ସୁନାର ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଥିବା ଏବଂ ଆମ୍ବପତ୍ର ପରି ତେଜ ଥିବା ଶତଟି ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ଦେଲେ।
କୃତୀ ରାଜା ଚ କୌରଵ୍ଯ ଶୂକରାଣାଂ ଵିଶାମ୍ପତେ। ଅଦଦଦ୍ଗଜରତ୍ନାନାଂ ଶତାନି ସୁବହୂନ୍ଯଥ
ହେ କୌରବ, ସେଇ କୃତିଶୀଳ ରାଜା ମଧ୍ୟ ବହୁ ଶତ ଉତ୍ତମ ହାତୀ ଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଶୂକର ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ, ହେ ନରପତି।
ଵିରାଟେନ ତୁ ମତ୍ସ୍ଯେନ ବଲ୍ଯର୍ଥଂ ହେମମାଲିନାମ୍। କୁଞ୍ଜରାଣାଂ ସହସ୍ରେ ଦ୍ଵେ ମତ୍ତାନାଂ ସମୁପାହୃତେ
ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜା ବିରାଟ, ବଳି ଦେବା ପାଇଁ, ସୁନାର ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଥିବା ଦୁଇ ହଜାର ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ଆଣିଥିଲେ।
ପାଂସୁରାଷ୍ଟ୍ରାଦ୍ଵମୁଦାନୋ ରାଜା ଷଡ୍ଵିଂଶତିଂ ଗଜାନ୍। ଅଶ୍ଵାନାଂ ଚସହସ୍ରେ ଦ୍ଵେ ରାଜନ୍କାଞ୍ଚନମାଲିନାମ୍
ପାଂସୁରାଷ୍ଟ୍ରରୁ ରାଜା ବମୁଦାନ ଆନନ୍ଦରେ ଛବିଶି ହାତୀ ଏବଂ ସୁନାର ମାଳା ପିନ୍ଧାଇଥିବା ଦୁଇ ହଜାର ଘୋଡ଼ା ଆଣିଥିଲେ, ହେ ରାଜା।
ଜଵସତ୍ଵୋପପନ୍ନାନାଂ ଵଯସ୍ଥାନାଂ ନରାଧିପ। ବଲିଂ ଚ କୃତ୍ସ୍ନମାଦାଯ ପାଣ୍ଡଵେଭ୍ଯୋ ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଜଣେ ଯୁବକ, ତୀବ୍ର ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ହେ ନରପତି; ସେ ସମସ୍ତ ବଳି ଏକଠା କରି ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଯଜ୍ଞସେନେନ ଦାସୀନାଂ ସହସ୍ରାଣି ଚତୁର୍ଦଶ। ଦାସାନାମଯୁତଂ ଚୈଵ ସଦାରାଣାଂ ଵିଶାମ୍ପତେ
ଯଜ୍ଞସେନ ଚଉଦ ହଜାର ଦାସୀ ଏବଂ ଏକ ଲକ୍ଷ ଦାସ, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ, ଦେଲେ, ହେ ନରପତି।
ଗଜଯୁକ୍ତା ମହାରାଜ ରଥାଃ ଷଡ୍ଵିଂଶତିସ୍ତଥା। ରାଜ୍ଯଂ ଚ କୃତ୍ସ୍ନଂ ପାର୍ଥେଭ୍ଯୋ ଯଜ୍ଞାର୍ଥଂ ଵୈ ନିଵେଦିତମ୍
ହେ ମହାରାଜ, ଛବିଶିଟି ହାତୀ ଯୁକ୍ତ ରଥ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ମଧ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ପାର୍ଥମାନେଙ୍କୁ ଦିଆଗଲା।
ଵାସୁଦେଵୋଽପି ଵାର୍ଷ୍ଣେଯୋ ମାନଂ କୁର୍ଵନ୍କିରୀଟିନଃ। ଅଦଦଦ୍ଗଜମୁଖ୍ଯାନାଂ ସହସ୍ରାଣି ଚତୁର୍ଦଶ
ବାସୁଦେବ, ବୃଷ୍ଣିବଂଶୀ, କିରୀଟିଧାରୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଚଉଦ ହଜାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀ ଦେଲେ।
ଆତ୍ମା ହି କୃଷ୍ଣଃ ପାର୍ଥସ୍ଯ କୃଷ୍ଣସ୍ଯାତ୍ମା ଧନଞ୍ଜଯଃ। ଯଦ୍ବ୍ରୂଯାଦର୍ଜୁନଃ କୃଷ୍ଣଂ ସର୍ଵଂ କୁର୍ଯାଦସଂଶଯମ୍
କୃଷ୍ଣ, ପାର୍ଥଙ୍କର ଆତ୍ମା ଏବଂ ଧନଞ୍ଜୟ, କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଆତ୍ମା; ଅର୍ଜୁନ ଯାହା ଚାହିଁଥିଲେ, କୃଷ୍ଣ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେହି କାମ କରିଥାନ୍ତି।
କୃଷ୍ଣୋ ଧନଞ୍ଜଯସ୍ଯାର୍ଥେ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକମପି ତ୍ଯଜେତ୍। ତଥୈଵ ପାର୍ଥଃ କୃଷ୍ଣାର୍ଥେ ପ୍ରାଣାନପି ପରିତ୍ଯଜେତ୍
କୃଷ୍ଣ ଧନଞ୍ଜୟ ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗ ଛାଡ଼ିଦେଇପାରିଥାନ୍ତି; ସେପରି, ପାର୍ଥ କୃଷ୍ଣ ପାଇଁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେଇପାରିଥାନ୍ତି।
ସୁରଭୀଂଶ୍ଚନ୍ଦନରସାନ୍ହେମକୁମ୍ଭସମାସ୍ଥିତାନ୍। ମଲଯାଦ୍ଦର୍ଦୁରାଚ୍ଚୈଵ ଚନ୍ଦନାଗୁରୁସଞ୍ଚଯାନ୍
ଚନ୍ଦନ ଗାଈ, ସୁନା ଘଡ଼ାରେ ରଖାଯାଇଥିବା ଚନ୍ଦନ ରସ, ଏବଂ ମଲୟ ଓ ଦର୍ଦୁର ପର୍ବତରୁ ଆଣାଯାଇଥିବା ଚନ୍ଦନ ଓ ଅଗରୁ ରାଶି ଆଣାଯାଇଥିଲା।
ମଣିରତ୍ନାନି ଭାସ୍ଵନ୍ତି କାଞ୍ଚନଂ ସୂକ୍ଷ୍ମଵସ୍ତ୍ରକମ୍। ଚୋଲପାଣ୍ଡ୍ଯାଵପି ଦ୍ଵାରଂ ନ ଲେଭାତେ ହ୍ଯୁପସ୍ଥିତୌ
ତେଜମୟ ମଣି ରତ୍ନ, ସୁନା, ଏବଂ ସୂକ୍ଷ୍ମ ବସ୍ତ୍ର ଆଣାଯାଇଥିଲା; କିନ୍ତୁ ଚୋଳ ଓ ପାଣ୍ଡ୍ୟ ଦ୍ୱାର ଚାହିଁଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସମୁଦ୍ରସାରଂ ଵୈଦୂର୍ଯଂ ମୁକ୍ତାସଙ୍ଘାଂସ୍ତଥୈଵ ଚ। ଶତଶଶ୍ଚ କୁଥାଂସ୍ତତ୍ର ସିଂହଲାଃ ସମୁପାହରନ୍
ସମୁଦ୍ରରୁ ଆଣାଯାଇଥିବା ବୈଦୂର୍ୟ ଏବଂ ମୁକ୍ତାର ଗୁଛ, ଏବଂ ଶତଶ ଦେଉଳି ସିଂହଳ ଲୋକମାନେ ଆଣିଥିଲେ।
ସଂଵୃତା ମଣିଚୀରୈସ୍ତୁ ଶ୍ଯାମାସ୍ତାମ୍ରାନ୍ତଲୋଚନାଃ। ତା ଗୃହୀତ୍ଵା ନରାସ୍ତତ୍ର ଦ୍ଵାରି ତିଷ୍ଠନ୍ତି ଵାରିତାଃ
ମଣି ଚୀର ଦ୍ୱାରା ଢାକା, କଳା ଚର୍ମ ଏବଂ ତାମ୍ର ଆଖି ଥିବା ମହିଳାମାନେ, ଉପହାର ଦେଇ ଦ୍ୱାରେ ଦଢ଼ି ରହିଥିଲେ।
ପ୍ରୀତ୍ଯର୍ଥଂ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ଚୈଵ କ୍ଷତ୍ରିଯାଶ୍ଚ ଵିନିର୍ଜିତାଃ। ଉପାଜହ୍ରୁର୍ଵିଶଶ୍ଚୈଵ ଶୂଦ୍ରାଃ ଶୁଶ୍ରୂଷଵସ୍ତଥା
ସମ୍ମାନ ପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଜିତା କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଏବଂ ଭକ୍ତିଶୀଳ ଶୂଦ୍ରମାନେ ଉପହାର ଆଣିଥିଲେ।
ପ୍ରୀତ୍ଯା ଚ ବହୁମାନାଚ୍ଚାପ୍ଯୁପାଗଚ୍ଛନ୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍। ସର୍ଵେ ମ୍ଲେଚ୍ଛାଃ ସର୍ଵଵର୍ଣା ଆଦିମଧ୍ଯାନ୍ତଜାସ୍ତଥା
ସ୍ନେହ ଏବଂ ଗଭୀର ସମ୍ମାନରୁ, ସମସ୍ତ ମ୍ଲେଚ୍ଛ, ସମସ୍ତ ବର୍ଗର, ଆରମ୍ଭ, ମଧ୍ୟ ଏବଂ ଶେଷରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବାମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଥିଲେ।
ନାନାଦେଶସମୁତ୍ଥୈଶ୍ଚନ ନାନାଜିତିଭିରେଵ ଚ। ପର୍ଯସ୍ତ ଇଵ ଲୋକୋଽଯଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରନିଵେଶନେ
ନାନା ଦେଶରୁ ଆସିଥିବା ଲୋକମାନେ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ବିଜେତାମାନେ ଯେଉଁପରି ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଗୃହରେ ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱ ଏକଠା ହୋଇଛି ବୋଲି ଲାଗୁଥିଲା।
ଉଚ୍ଚାଵଚାନୁପଗ୍ରାହାନ୍ରାଜଭିଃ ପ୍ରାପିତାନ୍ବହୂନ୍। ଶତ୍ରୂଣାଂ ପଶ୍ଯତୋ ଦୁଃଖାନ୍ମୁମୂର୍ଷା ମେ ଵ୍ଯଜାଯତ
ରାଜାମାନେ ଆଣିଥିବା ବହୁ ପ୍ରକାର ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ ଦାସମାନେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦେଖି ମୋର ହୃଦୟରେ ଦୁଃଖରୁ ମୃତ୍ୟୁ ଆଶା ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଭୃତ୍ଯାସ୍ତୁ ଯେ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ତାଂସ୍ତେ ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପାର୍ଥିଵ। ଯେଷାମାମଂ ଚ ପକ୍ଵଂ ଚ ସଂଵିଧତ୍ତେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିବି, ଯେଉଁମାନେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କର ଦାସ ଓ ସେବକ, ଯାହାପାଇଁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦୁଃସ୍ଥ ଓ ପକା ମାଂସ ଦେଖିବାକୁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତି।
ଅଯୁତଂ ତ୍ରୀଣି ପଦ୍ମାନି ଗଜାରୋହାଃ ସସାଦିନଃ। ଥାନାମର୍ବୁଦଂ ଚାପି ପାଦାତା ବହଵସ୍ତଥା
ଏଠାରେ ତିନି ଲକ୍ଷ ହାଥୀ ଚାଳକ ଓ ତାଙ୍କ ସହ ଘୋଡ଼ା ଅଛନ୍ତି, ଏବଂ ଦଶ କୋଟି ପଦାଟି ସେନା ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ପ୍ରମୀଯମାଣମାଂ ଚ ପଚ୍ଯମାନଂ ତଥୈଵ ଚ। ଵିସୃଜ୍ଯମାନଂ ଚାନ୍ଯତ୍ର ପୁଣ୍ଯାହସ୍ଵନ ଏଵ ଚ
ମାଂସ ମାପାଯାଉଛି, ପକାଯାଉଛି, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ବଣ୍ଟିତ ହେଉଛି, ଏହି ସବୁ କାମ ପୁଣ୍ୟ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ହେଉଛି।
ନାଭୁକ୍ତଵନ୍ତଂ ନାପୀତଂ ନାଲଙ୍କୃତମସତ୍କୃତମ୍। ପଶ୍ଯଂ ସର୍ଵଵର୍ଣାନାଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରନିଵେଶନେ
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଗୃହରେ ସମସ୍ତ ଜାତିର ଲୋକମାନେ ଖାଇନାହାନ୍ତି, ପିଇନାହାନ୍ତି, ଶୃଙ୍ଗାର କିମ୍ବା ସମ୍ମାନ ପାଇନାହାନ୍ତି — ଏପରି କେହି ମୁଁ ଦେଖିନଥିଲି।
ଅଷ୍ଟାଶୀତିସହସ୍ରାଣି ସ୍ନାତକା ଗୃହମେଧିନଃ। ତ୍ରିଂଶଦ୍ଦାସୀକ ଏକୈକୋ ଯାନ୍ବିଭର୍ତି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ସୁପ୍ରୀତାଃ ପରିତୃଷ୍ଟାଶ୍ଚ ତେ ହ୍ଯାଶଂସତ୍ତ୍ଯରିକ୍ଷଯମ୍
ଅଠାସୀ ହଜାର ସ୍ନାତକ ଗୃହସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି, ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କ ପାଖରେ ତିରିଶଟି କର୍ମଚାରୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦେଇଛନ୍ତି। ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ ଖୁସି, କିଛି ଅଧିକ ଆଶା କରନାହାନ୍ତି।
ଦଶାନ୍ଯାନି ସହସ୍ରାଣି ଯତୀନାମୂର୍ଧ୍ଵରେତସାମ୍। ଭୁଞ୍ଜତେ ରୁକ୍ମପାତ୍ରୀଭିର୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରନିଵେଶନେ
ଦଶ ହଜାର ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱରେତାସୀ ତ୍ୟାଗୀ ମୁନିମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଗୃହରେ ସୁନାର ବାଟିରେ ଭୋଜନ କରନ୍ତି।
ଅଭୁକ୍ତଂ ଭୁକ୍ତଵଦ୍ଵାପି ସର୍ଵମାକୁବ୍ଜଵାମନମ୍। ଅଭୁଞ୍ଜାନା ଯାଜ୍ଞସେନୀ ପ୍ରତ୍ଯଵୈକ୍ଷଦ୍ଵିଶାମ୍ପତେ
ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇଯାଇଛି କିମ୍ବା ଅଖାଇ, ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ରୌପଦୀ ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ, ହେ ରାଜା।
ଦ୍ଵୌ କରୌ ନ ପ୍ରଯଚ୍ଛେତାଂ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରାଯ ଭାରତ। ସାମ୍ବନ୍ଧିକେନପାଞ୍ଚାଲାଃ ସଖ୍ଯେନାନ୍ଧକଵୃଷ୍ଣଯଃ
କେହି କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କରିବାରୁ ପଛୁଆନଥିଲେନି, ପାଞ୍ଚାଳମାନେ ନାତି ସମ୍ପର୍କରେ, ଆଉ ଅନ୍ଧକ ଓ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ।
ଆର୍ଯାସ୍ତୁ ଯେ ଵୈ ରାଜାନଃ ସତ୍ଯସନ୍ଧା ମହାଵ୍ରତାଃ। ପର୍ଯାପ୍ତଵିଦ୍ଯା ଵକ୍ତାରୋ ଵେଦାନ୍ତାଵଭୃଥପ୍ଲୁତାଃ
ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ଉଚ୍ଚ ବଂଶୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞା, ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଓ ବେଦାନ୍ତରେ ନିପୁଣ, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଥିଲେ।
ଧୃତିମନ୍ତୋ ହ୍ରୀନିଷେଵା ଧର୍ମାତ୍ମାନୋ ନାଶସ୍ଵିନଃ। ମୂର୍ଧାଭିଷିକ୍ତାସ୍ତେ ଚୈନଂ ରାଜାନଃ ପର୍ଯୁପାଂସତେ
ଧୃଡ଼, ଲଜ୍ଜାଶୀଳ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଅବିନାଶୀ, ସେମାନେ ମୁଣ୍ଡରେ ତିଳକ ଦେଇ, ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ।