ଆରମ୍ଭଃ ସଫଲୋ ଦେଵି ଭଵିତା ଯସ୍ତ୍ଵଯେପ୍ସିତଃ। ଜନଯିଷ୍ଯସି ପୁତ୍ରୌ ଦ୍ଵୌ ଵୀରୌ ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରୌ
ହେ ଦେବୀ, ତୁମେ ଯେଉଁ କାମ କରିଛ, ସେ ସଫଳ ହେବ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ବୀର ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେବ, ସେମାନେ ତିନିଭୁବନର ମାଲିକ ହେବେ।
ତପସା ଵାଲଖିଲ୍ଯାନାଂ ମମ ସଂକଲ୍ପତସ୍ତଥା। ଭଵିଷ୍ଯତୋ ମହାଭାଗୌ ପୁତ୍ରୌ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯପୂଜିତୌ
ଭାଲଖିଲ୍ୟମାନଙ୍କ ତପସ୍ୟା ଓ ମୋର ଇଚ୍ଛାରେ, ଦୁଇଜଣ ମହାନ ଓ ତିନିଭୁବନରେ ପୂଜିତ ସନ୍ତାନ ହେବେ।
ଉଵାଚ ଚୈନାଂ ଭଗଵାନ୍କଶ୍ଯପଃ ପୁନରେଵ ହ। ଧାର୍ଯତାମପ୍ରମାଦେନ ଗର୍ଭୋଽଯଂ ସୁମହୋଦଯଃ
ପୁନି କଶ୍ୟପ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହି ମହାଶୁଭ ଗର୍ଭକୁ ବଡ଼ ଧ୍ୟାନରେ ଧରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।'
ଏକଃ ସର୍ଵପତତ୍ରୀଣାମିନ୍ଦ୍ରତ୍ଵଂ କାରଯିଷ୍ଯତି। ଲୋକସଂଭାଵିତୋ ଵୀରଃ କାମରୂପୋ ଵିହଙ୍ଗମଃ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ ସମସ୍ତ ପକ୍ଷୀଙ୍କ ଇନ୍ଦ୍ର ହେବେ, ଲୋକେ ପ୍ରଶଂସା କରିବେ, ଓ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରିବେ।
ଶତକ୍ରତୁମଥୋଵାଚ ପ୍ରୀଯମାଣଃ ପ୍ରଜାପତିଃ। ତ୍ଵତ୍ସହାଯୌ ମହାଵୀର୍ଯୌ ଭ୍ରାତରୌ ତେ ଭଵିଷ୍ଯତଃ
ତାପରେ ପ୍ରଜାପତି ଖୁସି ହୋଇ ଶତକ୍ରତୁଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଇଙ୍କ ସହିତ ମିଳିବେ।'
ନୈତାଭ୍ଯାଂ ଭଵିତା ଦୋଷଃ ସକାଶାତ୍ତେ ପୁରଂଦର। ଵ୍ଯେତୁ ତେ ଶକ୍ର ସଂତାପସ୍ତ୍ଵମେଵେନ୍ଦ୍ରୋ ଭଵିଷ୍ଯସି
ହେ ପୁରନ୍ଦର, ଏହି ଦୁଇଜଣ ଦ୍ୱାରା ତୁମ ପାଖରେ କିଛି ଦୋଷ ହେବ ନାହିଁ। ତୁମ ଚିନ୍ତା ଦୂର ହେଉ, ହେ ଶକ୍ର, ତୁମେ ଏକା ଇନ୍ଦ୍ର ରୁହିବ।
ନ ଚାପ୍ଯେଵଂ ତ୍ଵଯା ଭୂଯଃ କ୍ଷେପ୍ତଵ୍ଯା ବ୍ରହ୍ମଵାଦିନଃ। ନ ଚାଵମାନ୍ଯା ଦର୍ପାତ୍ତେ ଵାଗ୍ଵଜ୍ରା ଭୃଶକୋପନାଃ
ଏବଂ ଆଗକୁ ତୁମେ କଦାପି ବ୍ରହ୍ମବାଦୀମାନୋ କୁ ଅପମାନ କରିବ ନାହିଁ, ଏବଂ ଅହଂକାରରେ କଥାରେ ବଜ୍ର ସମ ଓ ଶୀଘ୍ର କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଉଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଅବମାନ କରିବ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ଜଗାମେନ୍ଦ୍ରୋ ନିର୍ଵିଶଙ୍କସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍। ଵିନତା ଚାପି ସିଦ୍ଧାର୍ଥା ବଭୂଵ ମୁଦିତା ତଥା
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟ ଛାଡ଼ି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚାଲିଗଲେ। ବିନତା ମଧ୍ୟ ଇଚ୍ଛା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଖୁସି ହେଲେ।
ଜନଯାମାସ ପୁତ୍ରୌ ଦ୍ଵାଵରୁଣଂ ଗରୁଡଂ ତଥା। ଵିକଲାଙ୍ଗୋଽରୁଣସ୍ତତ୍ର ଭାସ୍କରସ୍ଯ ପୁରଃସରଃ
ସେ ଦୁଇଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମ ଦେଲେ — ଅରୁଣ ଓ ଗରୁଡ଼। ଅରୁଣ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗ ଥିଲେ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଆଗକୁ ଚାଲିଥିଲେ।
ପତତ୍ତ୍ରୀଣାଂ ଚ ଗରୁଡମିନ୍ଦ୍ରତ୍ଵେନାଭ୍ଯଷିଞ୍ଚତ। ତସ୍ଯୈତତ୍କର୍ମ ସୁମହଚ୍ଛ୍ରୂଯତାଂ ଭୃଗୁନନ୍ଦନ
ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଭାବେ ଅଭିଷେକ କରାଗଲା। ଏବେ, ହେ ଭୃଗୁନନ୍ଦନ, ତାଙ୍କର ଏହି ମହା କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣ।
ତତସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଗିରିଵରାତ୍ସମୁଦୀର୍ଣମହାବଲଃ।' ଗରୁଡଃ ପକ୍ଷିରାଟ୍ ତୂର୍ଣଂ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ଵିବୁଧାନ୍ପ୍ରତି
ତାପରେ ସେଇ ପର୍ବତରୁ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ରାଜା ଗରୁଡ଼ ତୁରନ୍ତ ଉଠି ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାତିବଲଂ ଚୈଵ ପ୍ରାକମ୍ପନ୍ତ ସୁରାସ୍ତତଃ। ପରସ୍ପରଂ ଚ ପ୍ରତ୍ଯଘ୍ନନ୍ସର୍ଵପ୍ରହରଣାନ୍ଯୁତ
ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଭୟରେ କାପିଉଠିଲେ। ସେମାନେ ପ୍ରତିଯୋଗୀ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ।
ତତ୍ର ଚାସୀଦମେଯାତ୍ମା ଵିଦ୍ଯୁଦଗ୍ନିସମପ୍ରଭଃ। ଭୌମନଃ ସୁମହାଵୀର୍ଯଃ ସୋମସ୍ଯ ପରିରକ୍ଷିତା
ସେଠାରେ ଏକ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ଥିଲେ, ଯେଉଁ ଜଣେ ଆଗ ଓ ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ଭୂମିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ଏବଂ ସୋମଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ସ ତେନ ପତଗେନ୍ଦ୍ରେଣ ପକ୍ଷତୁଣ୍ଡନଖୈଃ କ୍ଷତଃ। ମୁହୂର୍ତମତୁଲଂ ଯୁଦ୍ଧଂ କୃତ୍ଵା ଵିନିହତୋ ଯୁଧି
ସେ ଗରୁଡଙ୍କ ଦ୍ୱାରା, ପଖ, ଚଞ୍ଚୁ ଓ ନଖରେ ଆଘାତ ପାଇ, ଏକ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ହେଲେ।
ରଜଶ୍ଚୋଦ୍ଧୂଯ ସୁମହତ୍ପକ୍ଷଵାତେନ ଖେଚରଃ। କୃତ୍ଵା ଲୋକାନ୍ନିରାଲୋକାଂସ୍ତେନ ଦେଵାନଵାକିରତ୍
ତାପରେ ଗରୁଡ ଆକାଶରେ ଉଡି ନିଜ ପଖର ଝଟକାରେ ବଡ ଧୂଳି ଉଡାଇଲେ, ଯାହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉପରେ ପଡି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅନ୍ଧାର କରିଦେଲେ।
ତେନାଵକୀର୍ଣା ରଜସା ଦେଵା ମୋହମୁପାଗମନ୍। ନ ଚୈଵଂ ଦଦୃଶୁଶ୍ଛନ୍ନା ରଜସାଽମୃତରକ୍ଷିଣଃ
ସେ ଧୂଳିରେ ଆଛାଦିତ ହୋଇ ଦେବତାମାନେ ଭ୍ରମରେ ପଡିଗଲେ; ଏଭଳି ଧୂଳିରେ ଢାକି ରହିବାରୁ ସେମାନେ ଅମୃତର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ସଂଲୋଡଯାମାସ ଗରୁଡସ୍ତ୍ରିଦିଵାଲଯମ୍। ପକ୍ଷତୁଣ୍ଡପ୍ରହାରୈସ୍ତୁ ଦେଵାନ୍ସ ଵିଦଦାର ହ
ଏଭଳି ଗରୁଡ ତିନି ଲୋକକୁ ଉପଥଳାଇ ଦେଲେ, ନିଜ ପଖ ଓ ଚଞ୍ଚୁର ଆଘାତରେ ଦେବତାମାନେ ଭାଗି ଭାଗି ଯାଇଲେ।
ତତୋ ଦେଵଃ ସହସ୍ରାକ୍ଷସ୍ତୂର୍ଣଂ ଵାଯୁମଚୋଦଯତ୍। ଵିକ୍ଷିପେମାଂ ରଜୋଵୃଷ୍ଟିଂ ତଵେଦଂ କର୍ମ ମାରୁତ
ତାପରେ ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଦେବତା ବେଗରେ ବାୟୁଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏହି ଧୂଳି ବର୍ଷାକୁ ଦୂର କର, ଏହି କାମ ତୁମର, ବାୟୁ!'
ଅଥ ଵାଯୁରପୋଵାହ ତଦ୍ରଜସ୍ତରସା ବଲୀ। ତତୋ ଵିତିମିରେ ଜାତେ ଦେଵାଃ ଶକୁନିମାର୍ଦଯନ୍
ତାପରେ ବାୟୁ ବଡ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଧୂଳିକୁ ବହି ଦେଲେ; ଅନ୍ଧାର ହଟିବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ପକ୍ଷୀକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ନନାଦୋଚ୍ଚୈଃ ସ ବଲଵାନ୍ମହାମେଘ ଇଵାମ୍ବରେ। ଵଧ୍ଯମାନଃ ସୁରଗଣୈଃ ସର୍ଵଭୂତାନି ଭୀଷଯନ୍
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ଆକାଶରେ ବଡ ମେଘ ପରି ଉଚ୍ଚ ରବ କରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ, ଦେବତାମାନେ ଆଘାତ କରୁଥିବାବେଳେ।
ଉତ୍ପପାତ ମହାଵୀର୍ଯଃ ପକ୍ଷିରାଟ୍ ପରଵୀରହା। ସମୁତ୍ପତ୍ଯାନ୍ତରିକ୍ଷସ୍ଥଂ ଦେଵାନାମୁପରି ସ୍ଥିତମ୍
ବଡ ଶୂର ଓ ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ପକ୍ଷୀରାଜ ଉଡି ଆକାଶରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଉପରେ ଉଭୟ ହେଲେ।
ଵର୍ମିମୋ ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ ନାନାଶସ୍ତ୍ରୈରଵାକିରନ୍। ପଟ୍ଟିଶୈଃ ପରିଧୈଃ ଶୂଲୈର୍ଗଦାଭିଶ୍ଚ ସଵାସଵାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ମିଶି ନାନା ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର—ଅଣ୍ଡା, ଗଦା, ବାଣ, ଶୂଳ ଆଦି—ନେଇ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ।
କ୍ଷୁରପ୍ରୈର୍ଜ୍ଵଲିତୈଶ୍ଚାପି ଚକ୍ରୈରାଦିତ୍ଯରୂପିଭିଃ। ନାନାଶସ୍ତ୍ରଵିସର୍ଗୈସ୍ତୈର୍ଵଧ୍ଯମାନଃ ସମନ୍ତତଃ
ତିକ୍ତ ଓ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚକ୍ର ଓ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରାଗଲା।
କୁର୍ଵନ୍ସୁତୁମୁଲଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ପକ୍ଷିରାଣ୍ଣ ଵ୍ଯକମ୍ପତ। ନିର୍ଦହନ୍ନିଵ ଚାକାଶେ ଵୈନତେଯଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ପକ୍ଷାଭ୍ଯାମୁରସା ଚୈଵ ସମନ୍ତାଦ୍ଵ୍ଯକ୍ଷିପତ୍ସୁରାନ୍
ପକ୍ଷୀରାଜ ଏକ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ, କିନ୍ତୁ କମ୍ପିଲେ ନାହିଁ; ବୈନତୀୟ ଶୂର, ଆକାଶକୁ ଜଳାଇ ଦେଉଥିବା ପରି, ନିଜ ପଖ, ଛାତି ଓ ଚଞ୍ଚୁରେ ଦେବତାମାନେ ଉଡାଇ ଦେଲେ।
ତେ ଵିକ୍ଷିପ୍ତାସ୍ତତୋ ଦେଵା ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଗରୁଡାର୍ଦିତାଃ। ନଖତୁଣ୍ଡକ୍ଷତାଶ୍ଚୈଵ ସୁସ୍ରୁଵୁଃ ଶୋଣିତଂ ବହୁ
ଗରୁଡଙ୍କ ଆଘାତରେ ଦେବତାମାନେ ଭାଗି ଯାଇଲେ; ତାଙ୍କର ନଖ ଓ ଚଞ୍ଚୁରେ ଆଘାତ ପାଇ ଅନେକ ରକ୍ତ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା।
ସାଧ୍ଯାଃ ପ୍ରାଚୀଂ ସଗନ୍ଧର୍ଵା ଵସଵୋ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦିଶମ୍। ପ୍ରଜଗ୍ମୁଃ ସହିତା ରୁଦ୍ରାଃ ପତଗେନ୍ଦ୍ରପ୍ରଧର୍ଷିତାଃ
ସାଧ୍ୟମାନେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କ ସହ ପୂର୍ବ ଦିଶାକୁ, ବସୁମାନେ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଶାକୁ, ରୁଦ୍ରମାନେ ଏକସାଥି ଗରୁଡଙ୍କ ଆଘାତରେ ଭାଗି ଯାଇଲେ।
ଦିଶଂ ପ୍ରତୀଚୀମାଦିତ୍ଯା ନାସତ୍ଯାଵୁତ୍ତରାଂ ଦିଶମ୍। ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ ପ୍ରେକ୍ଷମାଣା ଯୁଧ୍ଯମାନଂ ମହୌଜସଃ
ଆଦିତ୍ୟମାନେ ପଶ୍ଚିମ ଦିଶାକୁ, ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ଉତ୍ତର ଦିଶାକୁ ଯାଇଲେ, ଏବଂ ପୁନିପୁନି ଶୂର ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଗରୁଡକୁ ଦେଖିଲେ।
ଅଶ୍ଵକ୍ରନ୍ଦେନ ଵୀରେଣ ରେଣୁକେନ ଚ ପକ୍ଷିରାଟ୍। କ୍ରଥନେନ ଚ ଶୂରେଣ ତପନେନ ଚ ଖେଚରଃ
ପକ୍ଷୀରାଜ ଅଶ୍ୱକ୍ରନ୍ଦ, ରେଣୁକ, କ୍ରଥନ ଓ ତପନ ନାମକ ଶୂରମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ଉଲୂକଶ୍ଵସନାଭ୍ଯାଂ ଚ ନିମେଷେଣ ଚ ପକ୍ଷିରାଟ୍। ପ୍ରରୁଜେନ ଚ ସଂଗ୍ରାମଂ ଚକାର ପୁଲିନେନ ଚ
ପକ୍ଷୀରାଜ ଉଲୂକ, ସ୍ୱସନ, ନିମେଷ, ପ୍ରରୁଜ ଓ ପୁଲିନ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ।
ତାନ୍ପକ୍ଷନଖତୁଣ୍ଡାଗ୍ରୈରଭିନଦ୍ଵିନତାସୁତଃ। ଯୁଗାନ୍ତକାଲେ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପିନାକୀଵ ପରଂତପ
ବୈନତୀୟ, ଯୁଗାନ୍ତରେ କ୍ରୁଧିତ ଶିବ ପରି, ନିଜ ପଖ, ନଖ ଓ ଚଞ୍ଚୁର ତୀରେ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଜଳାଇ ଦେଲେ।