ତେନ ଚୈଵ ମଯେନୋକ୍ତାଃ କିଙ୍କରା ନାମ ରାକ୍ଷସାଃ। ହନ୍ତି ତାଂ ସଭାଂ ଭୀମାସ୍ତତ୍ର କା ପରିଦେଵନା
ମୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିଯୁକ୍ତ ରାକ୍ଷସ କିଙ୍କରମାନେ ସେଇ ସଭାକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି; ଏଠାରେ କାହିଁକି ଦୁଃଖ କରିବେ?
ଯଚ୍ଚାସହାଯତାଂ ରାଜନ୍ନୁକ୍ତଵାନସି ଭାରତ। ତନ୍ମିଥ୍ଯା ଭ୍ରାତରୋ ହୀମେ ତଵ ସର୍ଵେ ଵଶାନୁଗାଃ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଯେ ସେମାନେ ସହଯୋଗୀ ନାହାନ୍ତି କହିଛ, ସେ ମିଥ୍ୟା; ତୁମ ସମସ୍ତ ଭାଇମାନେ ତୁମ ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନନ୍ତି।
ଦ୍ରୋଣସ୍ତଵ ମହେଷ୍ଵାସଃ ସହ ପୁତ୍ରେଣ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ମୂତପୁତ୍ରଶ୍ଚ ରାଧେଯୋ ଦୃଢଧନ୍ଵା ମହାରଥଃ
ତୁମ ଶୂର ବାଣଧାରୀ ଦ୍ରୋଣ ଓ ତାଙ୍କର ପୁଅ, ଏବଂ ରାଧାର ପୁଅ କର୍ଣ୍ଣ ଦୃଢ଼ ଧନୁର୍ଧର ଓ ମହାବୀର।
ସ ଏକଃ ସମରେ ସର୍ଵାନ୍ପାଣ୍ଡଵାନ୍ସହସୋମକାନ୍। ଵିଜେଷ୍ଯତି ମହାବାହୋ କିଂ ସହାଯୈଃ କରିଷ୍ଯସି
ସେ ଏକା ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁବଳରେ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବ ଓ ସୋମକମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିପାରିବେ; ସହଯୋଗୀ ନେଇ କ'ଣ କରିପାରିବେ?
ଭୀଷ୍ମଶ୍ଚ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଗୌତମଶ୍ଚ ମହାରଥଃ। ଜଯଦ୍ରଥଶ୍ଚ ବଲାଵାନ୍ସୋମଦତ୍ତସ୍ତଥୈଵ ଚ
ଭୀଷ୍ମ, ପୁରୁଷମଧ୍ୟରେ ବାଘ, ଗୌତମ ମହାରଥୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜୟଦ୍ରଥ ଓ ସେଇପରି ସୋମଦତ୍ତ।
ଅହଂ ଚ ସହ ସୋଦର୍ଯୈଃ ସୌମଦତ୍ତିଶ୍ଚ ପାର୍ଥିଵଃ। ଏତୈସ୍ତ୍ଵଂ ସହିତଃ ସର୍ଵୈର୍ଜଯ କୃତ୍ସ୍ନଂ ଵସୁନ୍ଦରାମ୍
ମୁଁ ମୋ ଭାଇମାନେ ଓ ସୌମଦତ୍ତି ରାଜା ସହିତ, ଏମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହ ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀକୁ ଜିତ।
ତ୍ଵଯା ଚ ସହିତୋ ରାଜନ୍ନେତୈଶ୍ଚାନ୍ଯୈର୍ମହାରଥୈଃ। ଏତାନହଂ ଵିଜେଷ୍ଯାମି ଯଦି ତ୍ଵମନୁମନ୍ଯସେ
ତୁମେ ଓ ଏହି ଅନ୍ୟ ମହାବୀରମାନେ ସହିତ ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବି, ଯଦି ତୁମେ ଅନୁମତି ଦେଉ।
ଏତେଷୁ ଵିଜିତେଷ୍ଵଦ୍ଯ ଭଵିଷ୍ଯତି ମହୀ ମମ। ସର୍ଵେ ଚ ପୃଥିଵୀପାଲାଃ ସଭା ସା ଚ ମହାଧନା
ଏମାନେ ଜିତିଗଲେ, ସମସ୍ତ ରାଜା ଓ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ୟ ଭରିତ ସଭା ସହିତ ଏହି ପୃଥିବୀ ମୋର ହେବ।
ଧନଞ୍ଜଯୋ ଵାସୁଦେଵୋ ଭୀମସେନୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ନକୁଲଃ ସହଦେଵଶ୍ଚ ଦ୍ରୁପଦଶ୍ଚ ସହାତ୍ମଜୈଃ
ଧନଞ୍ଜୟ, ବାସୁଦେବ, ଭୀମସେନ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ନକୁଳ, ସହଦେବ ଏବଂ ଦ୍ରୁପଦ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ସହିତ—
ନୈତେ ଯୁଧି ପରାଜେତୁଂ ଶକ୍ଯା ଦେଵଗଣୈରପି। ମହାରଥା ମହେଷ୍ଵାସାଃ କୃତାସ୍ତ୍ରା ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ
ଏହି ମହାବୀରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ହାରାଇପାରିବେ ନାହିଁ; ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥୀ, ଦକ୍ଷ ଧନୁର୍ଧର ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତି ଭୟଙ୍କର।
ଅହଂ ତୁ ତଦ୍ଵିଜାନାମି ଵିଜେତୁଂ ଯେନ ଶକ୍ଯତେ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ସ୍ଵଯଂ ରାଜଂସ୍ତନ୍ନିବୋଧ ଜୁଷସ୍ଵ ଚ
ମୁଁ ତ ଜାଣେ କେମିତି ସେମାନେ ହାରିପାରିବେ; ରାଜା, ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ, କିପରି ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଜିତିହେବ—ମୋ ଉପଦେଶ ଗ୍ରହଣ କର।
ଅପ୍ରମାଦେନ ସୁହୃଦାମନ୍ଯେଷାଂ ଚ ମହାତ୍ମନାମ୍। ଯଦି ଶକ୍ଯା ଵିଜେତୁଂ ତେ ତନ୍ମମାଚକ୍ଷ୍ଵ ମାତୁଲ
ଯଦି ସତର୍କତା କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁମାନେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମହାତ୍ମାଙ୍କ ମାଧ୍ୟମରେ ସେଠି ଜିତିପାରିବ, ତେବେ ମୋତେ କୁହ, ମାମା।
ଦ୍ଯୂତପ୍ରିଯଶ୍ଚ କୌନ୍ତେଯୋ ନ ସ ଜାନାତି ଦେଵିତୁମ୍। ସମାହୂତଶ୍ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ନ ଶକ୍ଷ୍ଯତି ତିଵର୍ତିତୁମ୍
କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଜୁଆ ଖେଳକୁ ଭଲପାଆନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଖେଳିବା ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ; ଡାକିଲେ ରାଜା ଏହାକୁ ଅସ୍ୱୀକାର କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଦେଵନେ କୁଶଲଶ୍ଚାହଂ ନ ମେଽସ୍ତି ସଦୃଶୋ ଭୁଵି। ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ କୌରଵ୍ଯ ତଂ ତ୍ଵଂ ଦ୍ଯୂତେ ସମାହ୍ଵଯ
ମୁଁ ଜୁଆ ଖେଳରେ ଦକ୍ଷ, ଏହି ପୃଥିବୀରେ କିମ୍ବା ତିନି ଲୋକରେ ମୋ ସମାନ କେହି ନାହିଁ, ହେ କୌରବ; ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଜୁଆ ଖେଳକୁ ଡାକ।
ତସ୍ଯାକ୍ଷକୁଶଲୋ ରାଜନ୍ନାଦାସ୍ଯେଽହମସଂଶଯମ୍। ରାଜ୍ଯଂ ଶ୍ରିଯଂ ଚ ତାଂ ଦୀପ୍ତାଂ ତ୍ଵଦର୍ଥଂ ପୁରୁଷର୍ଷଭ
ମୁଁ ଚକ୍ରଖେଳରେ ଦକ୍ଷ, ରାଜା; ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଧନ-ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଜିତିଦେବି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଇଦଂ ତୁ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ରାଜ୍ଞେ ଦୁର୍ଯୋଧନ ନିଵେଦଯ। ଅନୁଜ୍ଞାତସ୍ତୁ ତେ ପିତ୍ରା ଵିଜେଷ୍ଯେ ତାନ୍ନ ସଂଶଯଃ
ଏହି ସବୁ କଥା ତୁମେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଯାଇ କୁହ; ତୁମର ବାପା ଅନୁମତି ଦେଲେ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେମାନଙ୍କୁ ହାରାଇଦେବି।
ତ୍ଵମେଵ କରୁମୁଖ୍ଯାଯ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରାଯ ସୌବଲ। ନିଵେଦଯ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ନାହଂ ଶକ୍ଷ୍ଯେ ନିଵେଦିତୁମ୍
ହେ ସୌବଳ, ତୁମେ ନିଜେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ଖବର ଦିଅ; ମୁଁ ଏହି କଥା କୁହିପାରିବି ନାହିଁ।
ଅନୁଭୂଯ ତୁ ରାଜ୍ଞସ୍ତଂ ରାଜସୂଯଂ ସୁଦୁର୍ମତିଃ। `ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯ ଶକୁନିର୍ଦୁର୍ଯୋଧସୁସଂଯୁତଃ
ରାଜାଙ୍କ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ ଦେଖିବା ପରେ, ଦୁଷ୍ଟ ମନର ଶକୁନି ଦୁର୍ୟୋଧନ ସହିତ ଫେରିଲେ।
ଵିଵେଶ ହାସ୍ତିନପୁରଂ ଦୁର୍ଯୋଧନମତେନ ସଃ। ଵାଢମିତ୍ଯେଵ ଶକୁନିର୍ଦୃଢଂ ହୃଦି ଚକାର ହ
ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କର ପରାମର୍ଶରେ, ଶକୁନି ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ଦୁଷ୍ମନି ଭାବକୁ ମନରେ ଦୃଢ଼ କଲେ।
ଅସ୍ଵସ୍ଥତାଂ ଚତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପାପକୃତ୍। ଭାରତାନାଂ ଚ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା କ୍ଷଯାଯ ହି ନୃପକ୍ଷଯଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ଅସ୍ୱସ୍ଥତା ଦେଖି, ଏବଂ ଭାରତମାନେ ରାଜାମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଲେ ସେମାନଙ୍କର ଅନ୍ତ ହେବ ବୋଲି ଜାଣି, ସେ ଦୁଷ୍ଟମନା ବ୍ୟକ୍ତି—
ପ୍ରିଯକୃନ୍ମତମାଜ୍ଞାଯ ପୂର୍ଵଂ ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ଯ ତତ୍। ପ୍ରଜ୍ଞାଚକ୍ଷୁଷମାସୀନଂ ଶକୁନିଃ ସୌବଲସ୍ତଦା
ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଯେଉଁଠି ମନ ଲଗାଇଥିଲେ, ସେ ସମୟରେ ସୌବଳ ପୁଅ ଶକୁନି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିର।
ଦୁର୍ଯୋଧନଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଜନାଧିପମ୍। ଉପଗମ୍ଯ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞଂ ଶକୁନିର୍ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଶକୁନି ଜନମାନ୍ୟ ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କଠାରେ ଗଲେ ଏବଂ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ମହାରାଜ ଵିଵର୍ଣୋ ହରିଣଃ କୃଶଃ। ଦୀନଶ୍ଚିନ୍ତାପରଶ୍ଚୈଵ ତଂ ଵିଦ୍ଧି ମନୁଜାଧିପ
ହେ ମହାରାଜ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଏବେ ମୁଞ୍ଜା, ମୃଗ ଭଳି ଶୁଖିଗଲେ, ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ; ଏହି କଥା ଜାଣନ୍ତୁ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ନାଥ।
ନ ଵୈ ପରୀକ୍ଷସେ ସମ୍ଯଗସହ୍ଯଂ ଶତ୍ରୁସଂଭଵମ୍। ଜ୍ଯେଷ୍ଠପୁତ୍ରସ୍ଯ ହୃଚ୍ଛୋକଂ କିମର୍ଥଂ ନାଵବୁଧ୍ଯସେ
ତୁମେ ଠିକ୍ଭାବେ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଅସହ୍ୟ ଆପଦକୁ ଦେଖୁନାହାଁ; ତୁମ ବଡ଼ ପୁଅଙ୍କ ମନର ଦୁଃଖ କାହିଁକି ବୁଝୁନାହାଁ?
ଏଵମୁକ୍ତଃ ଶକୁନିନା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ଜନେଶ୍ଵରଃ। ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ସମାହୂଯଂ ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଶକୁନି ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଡାକି ଏହି କଥା କହିଲେ—
ଦୁର୍ଯୋଧନ କୃତୋମୂଲଂ ଭୃଶମାର୍ତୋଽସି ପୁତ୍ରକ। ଶ୍ରୋତଵ୍ଯଶ୍ଚେନ୍ମଯା ସୋଽର୍ଥୋ ବ୍ରୂହି ମେ କୁରୁନନ୍ଦନ
ଦୁର୍ୟୋଧନ, ତୁମେ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଏବଂ ମୂଳରୁ ଅସ୍ୱସ୍ଥ; ଯଦି ମୋତେ ଏହାର କାରଣ ଶୁଣିବାକୁ ହେବ, ତେବେ କୁହ, ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ।
ଅଯଂ ତ୍ଵାଂ ଶକୁନିଃ ପ୍ରାହ ଵିଵର୍ଣଂ ହରିମଂ କୃଶମ୍। ଚିନ୍ତଯଂଶ୍ଚ ନ ପଶ୍ଯାମି ଶୋକସ୍ଯ ତଵ ସମ୍ଭଵମ୍
ଶକୁନି ତୁମକୁ ଫିକା, ହଳଦିଆ ଓ ଦୁର୍ବଳ କହିଛି; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଭାବିଲେ, ତୁମ ଦୁଃଖର କୌଣସି କାରଣ ଦେଖୁନି।
ଐଶ୍ଵର୍ଯଂ ହି ମହତ୍ପୁତ୍ର ତ୍ଵଯି ସର୍ଵଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତମ୍। ଭ୍ରାତରଃ ସୁହୃଦଶ୍ଚୈଵ ନାଚରନ୍ତି ତଵାପ୍ରିଯମ୍
ପୁଅ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସମୃଦ୍ଧି ତୁମରେ ବସିଛି; ତୁମ ଭାଇମାନେ ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଅପ୍ରିୟ କିଛି କରନ୍ତିନାହିଁ।
ଆଚ୍ଛାଦଯସି ପ୍ରାଵାରାନଶ୍ନାସି ପିଶିତୌଦନମ୍। ଆଜାନେଯା ଵହନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵାଃ କେନାସି ହରିଣଃ କୃଶଃ
ତୁମେ ଭଲ ଜମା କପଡ଼ା ପିନ୍ଧୁଛ, ମାଂସ ମିଶିତ ଭାତ ଖାଉଛ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ତୁମକୁ ଚଢ଼ାଉଛି—ତେବେ କାହିଁକି ଏମିତି ହଳଦିଆ ଓ ଦୁର୍ବଳ ହେଉଛ?
ଶଯନାନି ମହାର୍ହାଣି ଯୋଷିତଶ୍ଚ ମନୋରମାଃ। ଗୁଣଵନ୍ତି ଚ ଵେଶ୍ମାନି ଵିହାରାଶ୍ଚ ଯଥାସୁଖମ୍
ତୁମ ପାଖରେ ମୂଲ୍ୟବାନ ଶଯ୍ୟା, ଆନନ୍ଦଦାୟିନୀ ମହିଳାମାନେ, ଗୁଣବତୀ ଘର ଓ ଇଚ୍ଛାମତେ ବିନୋଦ ଅଛି।