ତଂ ପଦ୍ଭ୍ଯାମନୁଵଵ୍ରାଜ ଧର୍ମରାଜୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହିତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵାସୁଦେଵଂ ମହାବଲମ୍
ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ପଦେପଦେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତଂ ସଙ୍ଗୃହ୍ଯ ସ୍ଯନ୍ଦନପ୍ରଵରଂ ହରିଃ। ଅବ୍ରଵୀତ୍ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଃ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ତାପରେ, ହରି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରଥକୁ ରୋକି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ କମଳନୟନ।
ଅପ୍ରମତ୍ତଃ ସ୍ଥିତୋ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରଜାଃ ପାହି ଵିଶାମ୍ପତେ। ପର୍ଜନ୍ଯମିଵ ଭୂତାନି ମହାଦ୍ରୁମମିଵ ଦ୍ଵିଜାଃ
ହେ ରାଜା, ସଦା ସଚେତନ ରୁହ, ତୁମର ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ଯେପରି ମେଘ ଜୀବମାନେଙ୍କୁ ଓ ବଡ଼ ଗଛ ପକ୍ଷୀମାନେଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥାଏ।
ବାନ୍ଧଵାସ୍ତ୍ଵୋପଜୀଵନ୍ତୁ ସହସ୍ରାକ୍ଷମିଵାମରାଃ। କୃତ୍ଵା ପରସ୍ପରେଣୈଵ ସଂଵାଦଂ କୃଷ୍ଣପାଣ୍ଡଵୌ
ତୁମର ବନ୍ଧୁମାନେ ଦେବମାନେ ଭଳି ସୁଖରେ ରୁହନ୍ତୁ; ଏଭଳି ପରସ୍ପରେ କଥା ହୋଇଲା ପରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ପାଣ୍ଡବ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ସମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଜଗ୍ମତୁଃ ସ୍ଵଗୃହାନ୍ପ୍ରତି। ଗତେ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ କୃଷ୍ଣେ ସାତ୍ଵତପ୍ରଵରେ ନୃପ
ଏମିତି ଏକାଉଁଠି ବିଦାୟ ନେଇ ସେମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ; ଏବଂ, ହେ ରାଜା, ସାତ୍ୱତମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ମହାଦୁର୍ଯୋଧନୋ ରାଜା ଶକୁନିଶ୍ଚାପି ସୌବଲଃ। `ସୂତପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଗଧେଯଃ ସହ ଦୁଃଶାସନାଦିଭିଃ
ତାପରେ, ମହାନ ଦୁର୍ୟୋଧନ ରାଜା, ଶକୁନି (ସୁବଳଙ୍କ ପୁଅ), ସୂତପୁତ୍ର, ଗଧେୟ, ଦୁଃଶାସନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—
ସର୍ଵକାମଗୁଣୋପେତୈରର୍ଚ୍ଯମାନାସ୍ତୁ ଭାରତ'। ତସ୍ଯାଂ ସଭାଯାଂ ଦିଵ୍ଯାଯାମଵସଂସ୍ତତ୍ର ପାଣ୍ଡଵୈଃ
ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଗୁଣ ଥିବା ଏହିମାନେ ଦିବ୍ୟ ସଭାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହିତ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ରହିଲେ, ହେ ଭାରତ।
ଅନୁସଂସାର୍ଯ ନୃପତୀନ୍ପାଣ୍ଡଵାଃ ପାଣ୍ଡଵାଗ୍ରଜମ୍। ଅଭିଜଗ୍ମୁର୍ମହେଷ୍ଵାସା ଧର୍ମରାଜଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଶୂରବୀର ଧନୁର୍ଧର, ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ସୋଽନୁମେନେ ମହାବାହୁର୍ଭାତୄଂଶ୍ଚ ସୁହୃଦସ୍ତଥା'। ଶିଷ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତୋ ଵ୍ଯାସଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ସମପଦ୍ଯତ
ତାପରେ ବଳଶାଳୀ ବ୍ୟାସ, ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ, ବନ୍ଧୁମାନେ ଓ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ସୋଽଭ୍ଯଯାଦାସନାତ୍ତୂର୍ଣଂ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ପରିଵାରିତଃ। ପାଦ୍ଯେନାସନଦାନେନ ପିତାମହମପୂଜଯତ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ତୁରନ୍ତ ଆସନରୁ ଉଠି, ପିତାମହଙ୍କୁ ପାଦଧୋଇବା ପାଇଁ ପାଣି ଓ ବସିବାକୁ ଆସନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଅଥୋପଵିଶ୍ଯ ଭଗଵାନ୍କାଞ୍ଚନେ ପରମାସନେ। ଆସ୍ଯତାମିତି ଚୋଵାଚ ଧର୍ମରାଜଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ତାପରେ ଭଗବାନ ବ୍ୟାସ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସୁନାର ଆସନରେ ବସି, ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ବସ।'
ଅଥୋପଵିଷ୍ଟଂ ରାଜାନଂ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ପରିଵାରିତମ୍। ଉଵାଚ ଭଗଵାନ୍ଵ୍ଯାସସ୍ତତ୍ତଦ୍ଵାକ୍ଯଵିଶାରଦଃ
ତାପରେ ରାଜା ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଚାରିପାଖରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ଶ୍ରୀବ୍ୟାସ, ଯିଏ ଶବ୍ଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, କଥା କହିଲେ।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଵର୍ଧସି କୌନ୍ତେଯ ସାମ୍ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦୁର୍ଲଭମ୍। ଵର୍ଧିତାଃ କୁରଵଃ ସର୍ଵେ ତ୍ଵଯା କୁରୁକୁଲୋଦ୍ଵହ
ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ଦୁର୍ଲଭ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି ବିକାଶ ପାଉଛ, ଏବଂ ସମସ୍ତ କୁରୁବଂଶୀ ତୁମ ପାଇଁ ଉନ୍ନତି ହୋଇଛନ୍ତି, ହେ କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଆପୃଚ୍ଛେ ତ୍ଵାଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ପୂଜିତୋଽସ୍ମି ଵିଶାମ୍ପତେ। ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ କୃଷ୍ଣେନ ଧର୍ମରାଜୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ମୁଁ ତୁମ ପାଖରୁ ବିଦାୟ ନେଉଛି, ହେ ରାଜା, ମୋତେ ସମ୍ମାନ ମିଳିଛି, ଏବେ ମୁଁ ଯିବି। ଏପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର...
ଅଭିଵାଦ୍ଯୋପସଙ୍ଗୃହ୍ଯ ପିତାମହମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ପିତାମହଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେ ପରେ କଥା କହିଲେ।
ସଂଶଯୋ ଦ୍ଵିପଦାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମମୋତ୍ପନ୍ନଃ ସୁଦୁର୍ଲଭଃ। ତସ୍ଯ ନାନ୍ଯୋଽସ୍ତି ଵକ୍ତା ଵୈ ତ୍ଵାମୃତେ ଦ୍ଵିଜପୁଙ୍ଗଵ
ମୋ ପାଖରେ ଏକ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ସନ୍ଦେହ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ୍ଭିନା କେହି ଏହାର ଉତ୍ତର ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଉତ୍ପାତାଂସ୍ତ୍ରିଵିଧାନ୍ପ୍ରାହ ନାରଦୋ ଭଗଵାନୃଷିଃ। ଦିଵ୍ଯାଂଶ୍ଚୈଵାନ୍ତରିକ୍ଷାଂଶ୍ଚ ପାର୍ଥିଵାଂଶ୍ଚ ପିତାମହ
ଭଗବାନ ଋଷି ନାରଦ ତିନି ପ୍ରକାରର ଅପଶକୁନ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ—ଦିବ୍ୟ, ଆକାଶୀୟ ଓ ପୃଥିବୀର ଅପଶକୁନ, ହେ ପିତାମହ।
ସୁମହଚ୍ଚ ଫଲଂ ତେଷାଂ ଭଵିତେତି ନ ସଂଶଯଃ'। ଅପି ଚୈଦ୍ଯସ୍ଯ ପତନାଚ୍ଛାନ୍ତମୌତ୍ପାତିକଂ ମହତ୍
ଏମାନଙ୍କର ଫଳ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଏବଂ ଚେଦିର ରାଜାଙ୍କର ପତନ ସହିତ, ବଡ଼ ଅପଶକୁନ ଶାନ୍ତ ହୋଇଛି।
ରାଜ୍ଞସ୍ତୁ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରାଶରସୁତଃ ପ୍ରଭୁଃ। କୃଷ୍ଣଦ୍ଵୈପାଯନୋ ଵ୍ଯାସ ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପରାଶରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ବ୍ୟାସ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତ୍ରଯୋଦଶ ସମା ରାଜନ୍ନୁତ୍ପାତାନାଂ ଫଲଂ ମହତ୍। ସର୍ଵକ୍ଷତ୍ରଵିନାଶାଯ ଭଵିଷ୍ଯତି ଵିଶାମ୍ପତେ
ତେର ବର୍ଷ ଧରି, ହେ ରାଜା, ଏହି ଅପଶକୁନର ଫଳ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ହେବ; ଏହା ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କର ନାଶ ହେବାକୁ ନେଇଯିବ, ହେ ରାଜା।
ତ୍ଵାମେକଂ କାରଣଂ କୃତ୍ଵା କାଲେନ ଭରତର୍ଷଭ। ସମେତଂ ପାର୍ଥିଵଂ କ୍ଷତ୍ରଂ କ୍ଷଯଂ ଯାସ୍ଯତି ଭାରତ। ଦୁର୍ଯୋଧନାପରାଧେନ ଭୀମାର୍ଜୁନବଲେନ ଚ
ତୁମକୁ ଏକମାତ୍ର କାରଣ କରି, ସମୟ ଆସିଲେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ନଶ୍ଟ ହେବେ, ହେ ଭାରତ, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଅପରାଧ ଓ ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା।
ସ୍ଵପ୍ନଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ତସ୍ମିନ୍କାଲ ଉପସ୍ଥିତେ। ତତ୍ତେଽହଂ ସମ୍ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତନ୍ନିବୋଧ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ସେ ସମୟ ଆସିଲେ, ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବ; ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହା ବିଷୟରେ କହିଦେବି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଠିକ୍ ଭଳି ଶୁଣ।
ଯାନ୍ତଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ରାଜେନ୍ଦ୍ର କ୍ଷପାନ୍ତେ ତ୍ଵଂ ଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍। ନୀଲକଣ୍ଠଂ ଭଵଂ ସ୍ଥାଣୁଂ କପାଲିଂ ତ୍ରିପୁରାନ୍ତକମ୍
ରାତିର ଶେଷରେ, ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଦେଖିବ, ବୃଷଧ୍ୱଜ ଭଗବାନ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଭବ, ସ୍ଥାଣୁ, କପାଳଧାରୀ, ତ୍ରିପୁରାସୁର ନାଶକ ଯାଉଛନ୍ତି।
ଉଗ୍ରଂ ରୁଦ୍ରଂ ପଶୁପତିଂ ମହାଦେଵମୁମାପତିମ୍। ହରଂ ଶର୍ଵଂ ଵୃଷଂ ଶୂଲଂ ପିନାକିଂ କୃତ୍ତିଵାସସମ୍
ତୁମେ ଦେଖିବ, ଭୟଙ୍କର ରୁଦ୍ର, ପଶୁପତି, ମହାଦେବ, ଉମାଙ୍କ ପତି, ହର, ଶର୍ବ, ବୃଷ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ପିନାକୀ, ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା।
କୈଲାସକୂଡପ୍ରତିମେ ଵୃଷଭେଽଵସ୍ଥିତଂ ଶିଵମ୍। ନିରୀକ୍ଷମାଣଂ ସତତଂ ପିତୃରାଜାଶ୍ରିତାଂ ଦିଶମ୍
କୈଳାସ ପର୍ବତ ଶିଖର ସଦୃଶ ବୃଷ ଉପରେ ବସିଥିବା ଶିବଙ୍କୁ, ସେ ସଦା ପିତୃରାଜ ଥିବା ଦିଗକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି।
ଏଵମୀଦୃଶକଂ ସ୍ଵପ୍ନଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ତ୍ଵଂ ଵିଶାମ୍ପତେ। ମା ତତ୍କୃତେ ହ୍ଯନୁଧ୍ଯାହି କାଲୋ ହି ଦୁରତିକ୍ରମଃ
ଏପରି ଏକ ସ୍ୱପ୍ନ ତୁମେ ଦେଖିବ, ହେ ରାଜା; ଏହା ନେଇ ଚିନ୍ତା କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, କାରଣ ସମୟକୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ।
ସ୍ଵସ୍ତି ତେଽସ୍ତୁ ଗମିଷ୍ଯାମି କୈଲାସଂ ପର୍ଵତଂ ପ୍ରତି। ଅପ୍ରମତ୍ତଃ ସ୍ଥିତୋ ଦାନ୍ତଃ ପୃଥିଵୀଂ ପରିପାଲଯ
ତୁମ ପାଇଁ ସବୁ ଭଲ ହେଉ। ମୁଁ ଏବେ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଯାଉଛି। ତୁମେ ସଚେତନ ଓ ସଂଯମୀ ରୁହ, ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କର।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଭଗଵାନ୍କୈଲାସଂ ପର୍ଵତଂ ଯଯୌ। କୃଷ୍ଣଦ୍ଵୈପାଯନୋ ଵ୍ଯାସଃ ସହ ଶିଷ୍ଯୈଃ ସହାନୁଗୈଃ
ଏପରି କହି, ପୂଜ୍ୟ ବ୍ୟାସଦେବ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଓ ଅନୁୟାୟୀମାନଙ୍କ ସହିତ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଗତେ ପିତାମହେ ରାଜା ଚିନ୍ତାଶୋକସମନ୍ଵିତଃ। ନିଃ ଶ୍ଵସନ୍ନୁଷ୍ଣମସକୃତ୍ତମେଵାର୍ଥଂ ଵିଚିନ୍ତଯନ୍
ପିତାମହ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରାଜା ଚିନ୍ତା ଓ ଦୁଃଖରେ ଭାରି ହୋଇ, ବାରମ୍ବାର ଦୀର୍ଘଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ସେଇ କଥାକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଚିନ୍ତା କରିଲେ।
କଥଂ ତୁ ଦୈଵଂ ଶକ୍ଯେତ ପୌରୁଷେଣ ପ୍ରବାଧିତୁମ୍। ଅଵଶ୍ଯମେଵ ଭଵିତା ଯଦୁକ୍ତଂ ପରମର୍ଷିଣା
ଦେବତାଙ୍କ ନିର୍ଣ୍ଣୟକୁ ମଣିଷର ଚେଷ୍ଟାରେ କିପରି ବଦଳାଯିବ? ମହାମୁନି ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ଘଟିବାକୁ ହେବ।