କ୍ଷତ୍ରଂ ସମଗ୍ରମପି ଚ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦ୍ଵଶେ ସ୍ଥିତମ୍। ଉପାଦାଯ ବଲିଂ ମୁଖ୍ଯଂ ମାମେଵ ସମୁପସ୍ଥିତମ୍
ତୁମର କୃପାରେ ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଏଠାରେ ଏକଠା ହେଇ ମୋର ଅଧୀନକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରଧାନ ଶୁଳ୍କ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଖକୁ ଆଣିଦେଇଛନ୍ତି।
କଥଂ ତ୍ଵଦ୍ଗମନାର୍ଥଂ ମେ ଵାଣୀ ଵିତରତେଽନଘ
ହେ ନିର୍ମଳ, ଏମିତି କିପରି ମୋ ମୁଁହରୁ ଏବେ ତୁମେ ଯିବାକୁ କହିଯାଉଛି?
ନ ହ୍ଯହଂ ତ୍ଵାମୃତେ ଵୀରଂ ରତିଂ ପ୍ରାପ୍ନୋମି କର୍ହଚିତ୍। ଅଵଶ୍ଯଂ ଚୈଵ ଗନ୍ତଵ୍ଯା ଭଵତା ଦ୍ଵାରକା ପୁରୀ
ହେ ବୀର, ତୁମେ ନଥିଲେ ମୁଁ କେବେ ଖୁସି ମାନେଇପାରେନି; ତଥାପି ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯିବାକୁ ପଡିବ।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ଧର୍ମାତ୍ମା ଯୁଧିଷ୍ଠିରସହାଯଵାନ୍। ଅଭିଗମ୍ଯାବ୍ରଵୀତ୍ପ୍ରୀତଃ ପୃଥାଂ ପୃଥୁଯଶା ହରିଃ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏହି ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହିତ ପୃଥାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହରି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସାମ୍ରାଜ୍ଯଂ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତାଃ ପୁତ୍ରାସ୍ତେଽଦ୍ଯ ପିତୃଷ୍ଵସଃ। ସିଦ୍ଧାର୍ଥା ଵସୁମନ୍ତଶ୍ଚ ସା ତ୍ଵଂ ପ୍ରୀତିମଵାପ୍ନୁହି
ହେ ପିତୃସ୍ୱସା, ତୁମର ପୁଅମାନେ ଆଜି ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି, ସଫଳ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଧନୀ ହୋଇଛନ୍ତି; ଏହିପରି ତୁମେ ଖୁସି ହେଉ।
ଅନୁଜ୍ଞାତସ୍ତ୍ଵଯା ଚାହଂ ଦ୍ଵାରକାଂ ଗନ୍ତୁମୁତ୍ସହେ। ସୁଭଦ୍ରାଂ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ଚୈଵ ସଭାଜଯତ କେଶଵଃ
ତୁମର ଅନୁମତି ମିଳିଲାପରେ ମୁଁ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେଲି; ଏବଂ କେଶବ ଶୁଭଦ୍ରା ଓ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯାନ୍ତଃ ପୁରାତ୍ତସ୍ମାଦ୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରସହାଯଵାନ୍। ସ୍ନାତଶ୍ଚ କୃତଜପ୍ଯଶ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ସ୍ଵସ୍ତି ଵାଚ୍ଯ ଚ
ତାପରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ସହିତ ଅନ୍ତଃପୁରରୁ ବାହାରି, ସ୍ନାନ କରି ଜପ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଶୁଭକାମନା ଦେଲେ।
ତତୋ ମେଘଵପୁଃ ପ୍ରଗ୍ଵ୍ଯଂ ସ୍ଯନ୍ଦନଂ ଚ ସୁକଲ୍ପିତମ୍। ଯୋଜଯିତ୍ଵା ମହାବାହୁର୍ଦାରୁକଃ ସମୁପସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ, ମେଘ ଭଳି ଦେହ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାରୁକ ଭଲଭଳି ତିଆରି କରାଯାଇଥିବା ରଥକୁ ଯୋଡ଼ି ଦାଉଡ଼ିଆସିଲେ।
ଉପସ୍ଥିତଂ ରଥଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାର୍କ୍ଷ୍ଯପ୍ରଵରକେତନମ୍। ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମୁପାଵୃତ୍ଯ ସମାରୁହ୍ଯ ମହାମନାଃ
ଗରୁଡ଼ ଚିହ୍ନ ଥିବା ରଥକୁ ଦେଖି, ମହାନ ମନ ଥିବା ସେ ଲୋକ ରଥକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ପ୍ରଯଯୌ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷସ୍ତତୋ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ ପୁରୀମ୍
ତାପରେ, କମଳନୟନ ଭଗବାନ ଦ୍ୱାରକା ନଗରକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତଂ ପଦ୍ଭ୍ଯାମନୁଵଵ୍ରାଜ ଧର୍ମରାଜୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହିତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵାସୁଦେଵଂ ମହାବଲମ୍
ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ପଦେପଦେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତଂ ସଙ୍ଗୃହ୍ଯ ସ୍ଯନ୍ଦନପ୍ରଵରଂ ହରିଃ। ଅବ୍ରଵୀତ୍ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଃ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ତାପରେ, ହରି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ରଥକୁ ରୋକି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ, ହେ କମଳନୟନ।
ଅପ୍ରମତ୍ତଃ ସ୍ଥିତୋ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରଜାଃ ପାହି ଵିଶାମ୍ପତେ। ପର୍ଜନ୍ଯମିଵ ଭୂତାନି ମହାଦ୍ରୁମମିଵ ଦ୍ଵିଜାଃ
ହେ ରାଜା, ସଦା ସଚେତନ ରୁହ, ତୁମର ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ଯେପରି ମେଘ ଜୀବମାନେଙ୍କୁ ଓ ବଡ଼ ଗଛ ପକ୍ଷୀମାନେଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ ଦେଇଥାଏ।
ବାନ୍ଧଵାସ୍ତ୍ଵୋପଜୀଵନ୍ତୁ ସହସ୍ରାକ୍ଷମିଵାମରାଃ। କୃତ୍ଵା ପରସ୍ପରେଣୈଵ ସଂଵାଦଂ କୃଷ୍ଣପାଣ୍ଡଵୌ
ତୁମର ବନ୍ଧୁମାନେ ଦେବମାନେ ଭଳି ସୁଖରେ ରୁହନ୍ତୁ; ଏଭଳି ପରସ୍ପରେ କଥା ହୋଇଲା ପରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ପାଣ୍ଡବ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ସମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଜଗ୍ମତୁଃ ସ୍ଵଗୃହାନ୍ପ୍ରତି। ଗତେ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ କୃଷ୍ଣେ ସାତ୍ଵତପ୍ରଵରେ ନୃପ
ଏମିତି ଏକାଉଁଠି ବିଦାୟ ନେଇ ସେମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ; ଏବଂ, ହେ ରାଜା, ସାତ୍ୱତମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ମହାଦୁର୍ଯୋଧନୋ ରାଜା ଶକୁନିଶ୍ଚାପି ସୌବଲଃ। `ସୂତପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଗଧେଯଃ ସହ ଦୁଃଶାସନାଦିଭିଃ
ତାପରେ, ମହାନ ଦୁର୍ୟୋଧନ ରାଜା, ଶକୁନି (ସୁବଳଙ୍କ ପୁଅ), ସୂତପୁତ୍ର, ଗଧେୟ, ଦୁଃଶାସନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—
ସର୍ଵକାମଗୁଣୋପେତୈରର୍ଚ୍ଯମାନାସ୍ତୁ ଭାରତ'। ତସ୍ଯାଂ ସଭାଯାଂ ଦିଵ୍ଯାଯାମଵସଂସ୍ତତ୍ର ପାଣ୍ଡଵୈଃ
ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକ ଗୁଣ ଥିବା ଏହିମାନେ ଦିବ୍ୟ ସଭାରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହିତ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ ରହିଲେ, ହେ ଭାରତ।
ଅନୁସଂସାର୍ଯ ନୃପତୀନ୍ପାଣ୍ଡଵାଃ ପାଣ୍ଡଵାଗ୍ରଜମ୍। ଅଭିଜଗ୍ମୁର୍ମହେଷ୍ଵାସା ଧର୍ମରାଜଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଶୂରବୀର ଧନୁର୍ଧର, ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ସୋଽନୁମେନେ ମହାବାହୁର୍ଭାତୄଂଶ୍ଚ ସୁହୃଦସ୍ତଥା'। ଶିଷ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତୋ ଵ୍ଯାସଃ ପୁରସ୍ତାତ୍ସମପଦ୍ଯତ
ତାପରେ ବଳଶାଳୀ ବ୍ୟାସ, ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ, ବନ୍ଧୁମାନେ ଓ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ସୋଽଭ୍ଯଯାଦାସନାତ୍ତୂର୍ଣଂ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ପରିଵାରିତଃ। ପାଦ୍ଯେନାସନଦାନେନ ପିତାମହମପୂଜଯତ୍
ସେ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହି, ତୁରନ୍ତ ଆସନରୁ ଉଠି, ପିତାମହଙ୍କୁ ପାଦଧୋଇବା ପାଇଁ ପାଣି ଓ ବସିବାକୁ ଆସନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଅଥୋପଵିଶ୍ଯ ଭଗଵାନ୍କାଞ୍ଚନେ ପରମାସନେ। ଆସ୍ଯତାମିତି ଚୋଵାଚ ଧର୍ମରାଜଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ତାପରେ ଭଗବାନ ବ୍ୟାସ ଏକ ସୁନ୍ଦର ସୁନାର ଆସନରେ ବସି, ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ବସ।'
ଅଥୋପଵିଷ୍ଟଂ ରାଜାନଂ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ପରିଵାରିତମ୍। ଉଵାଚ ଭଗଵାନ୍ଵ୍ଯାସସ୍ତତ୍ତଦ୍ଵାକ୍ଯଵିଶାରଦଃ
ତାପରେ ରାଜା ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଚାରିପାଖରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ଶ୍ରୀବ୍ୟାସ, ଯିଏ ଶବ୍ଦରେ ପାରଙ୍ଗତ, କଥା କହିଲେ।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଵର୍ଧସି କୌନ୍ତେଯ ସାମ୍ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଦୁର୍ଲଭମ୍। ଵର୍ଧିତାଃ କୁରଵଃ ସର୍ଵେ ତ୍ଵଯା କୁରୁକୁଲୋଦ୍ଵହ
ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ତୁମେ ଦୁର୍ଲଭ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରି ବିକାଶ ପାଉଛ, ଏବଂ ସମସ୍ତ କୁରୁବଂଶୀ ତୁମ ପାଇଁ ଉନ୍ନତି ହୋଇଛନ୍ତି, ହେ କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଆପୃଚ୍ଛେ ତ୍ଵାଂ ଗମିଷ୍ଯାମି ପୂଜିତୋଽସ୍ମି ଵିଶାମ୍ପତେ। ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ କୃଷ୍ଣେନ ଧର୍ମରାଜୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ମୁଁ ତୁମ ପାଖରୁ ବିଦାୟ ନେଉଛି, ହେ ରାଜା, ମୋତେ ସମ୍ମାନ ମିଳିଛି, ଏବେ ମୁଁ ଯିବି। ଏପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର...
ଅଭିଵାଦ୍ଯୋପସଙ୍ଗୃହ୍ଯ ପିତାମହମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ପିତାମହଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ସେ ପରେ କଥା କହିଲେ।
ସଂଶଯୋ ଦ୍ଵିପଦାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମମୋତ୍ପନ୍ନଃ ସୁଦୁର୍ଲଭଃ। ତସ୍ଯ ନାନ୍ଯୋଽସ୍ତି ଵକ୍ତା ଵୈ ତ୍ଵାମୃତେ ଦ୍ଵିଜପୁଙ୍ଗଵ
ମୋ ପାଖରେ ଏକ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ସନ୍ଦେହ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି, ହେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ୍ଭିନା କେହି ଏହାର ଉତ୍ତର ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଉତ୍ପାତାଂସ୍ତ୍ରିଵିଧାନ୍ପ୍ରାହ ନାରଦୋ ଭଗଵାନୃଷିଃ। ଦିଵ୍ଯାଂଶ୍ଚୈଵାନ୍ତରିକ୍ଷାଂଶ୍ଚ ପାର୍ଥିଵାଂଶ୍ଚ ପିତାମହ
ଭଗବାନ ଋଷି ନାରଦ ତିନି ପ୍ରକାରର ଅପଶକୁନ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ—ଦିବ୍ୟ, ଆକାଶୀୟ ଓ ପୃଥିବୀର ଅପଶକୁନ, ହେ ପିତାମହ।
ସୁମହଚ୍ଚ ଫଲଂ ତେଷାଂ ଭଵିତେତି ନ ସଂଶଯଃ'। ଅପି ଚୈଦ୍ଯସ୍ଯ ପତନାଚ୍ଛାନ୍ତମୌତ୍ପାତିକଂ ମହତ୍
ଏମାନଙ୍କର ଫଳ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଏବଂ ଚେଦିର ରାଜାଙ୍କର ପତନ ସହିତ, ବଡ଼ ଅପଶକୁନ ଶାନ୍ତ ହୋଇଛି।
ରାଜ୍ଞସ୍ତୁ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପରାଶରସୁତଃ ପ୍ରଭୁଃ। କୃଷ୍ଣଦ୍ଵୈପାଯନୋ ଵ୍ଯାସ ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ରାଜାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପରାଶରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ପ୍ରଭାବଶାଳୀ କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ବ୍ୟାସ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତ୍ରଯୋଦଶ ସମା ରାଜନ୍ନୁତ୍ପାତାନାଂ ଫଲଂ ମହତ୍। ସର୍ଵକ୍ଷତ୍ରଵିନାଶାଯ ଭଵିଷ୍ଯତି ଵିଶାମ୍ପତେ
ତେର ବର୍ଷ ଧରି, ହେ ରାଜା, ଏହି ଅପଶକୁନର ଫଳ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ହେବ; ଏହା ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କର ନାଶ ହେବାକୁ ନେଇଯିବ, ହେ ରାଜା।