ତ୍ଵରଯାଽଥ ସ କୌନ୍ତେଯ ବଲଦେଵଂ ମହାବଲମ୍। ପ୍ରାଦୁମ୍ନିଂ ଚ ମହାଵୀର୍ଯମନିରୁଦ୍ଧଂ ମହାଦ୍ଯୁତିମ୍
ତାପରେ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ହୋଇ, କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ, ବଳଦେବ ମହାବଳଶାଳୀ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ମହାଶୂର ଏବଂ ଅନିରୁଦ୍ଧ ଅତି ତେଜସ୍ବୀ,
ଉଷାଂ ଚ ସୁନ୍ଦରୀଂ ରାଜନ୍ଭୃତ୍ଯଦାରଗଣୈଃ ସହ। ସର୍ଵାନେତାନ୍ସମାରୋପ୍ଯ ଗରୁଡୋପରି ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ଓ ରାଜନ୍, ସୁନ୍ଦରୀ ଉଷା, ତାଙ୍କର ଦାସ-ଦାସୀ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ସହିତ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୂରବୀର ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ାଇଦେଲେ।
ମୁଦା ଯୁକ୍ତୋ ମହାତେଜାଃ ପୀତାମ୍ବରଧରୋ ବଲୀ। ଦିଵ୍ଯାଭରମଚିତ୍ରାଙ୍ଗଃ ଶଙ୍କଚକ୍ରଗଦାସିଭୃତ୍। ଆରୁରୋହ ଗରୁତ୍ମନ୍ତମୁଦଯଂ ଭାସ୍କରୋ ଯଥା
ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅତି ତେଜସ୍ବୀ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ ଶୋଭିତ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ଖଡ଼ଗ ଧାରଣ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବଦିଗରୁ ଉଠିବା ପରି ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଆରୋହଣ କଲେ।
ସୂଦିତା ଦ୍ଵାରପାଲାଶ୍ଚ ନିଶୁମ୍ଭନରକୌ ହତୌ। କୃତକ୍ଷେମଃ ପୁନଃ ପନ୍ଥାଃ ପୁରଂ ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ଯୋତିଷଂ ପ୍ରତି
ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ମାରାଗଲେ, ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ନରକ ହତ୍ୟା ହେଲେ; ପୁନିଥରେ ପଥ ସୁରକ୍ଷିତ ହେଲା ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷପୁର ଦିଗକୁ।
ଶୌରିଣା ପୃଥିଵୀପାଲାସ୍ତ୍ରାସିତା ଭରତର୍ଷଭ। ଧନୁଷଶ୍ଚ ପ୍ରଣାଦେନ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯସ୍ଵନେନ ଚ
ଶୌରିଙ୍କ ଧନୁର ତଣ୍ଡନ୍ୟାସ ଓ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖର ଧ୍ୱନିରେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ମେଘପ୍ରଖ୍ଯୈରନେକୈଶ୍ଚ ଦାକ୍ଷିଣାତ୍ଯାଭିସଂଵୃତମ୍। ରୁକ୍ମିଣଂ ତ୍ରାସଯାମାସ କେଶଵୋ ଭରତର୍ଷଭ
ମେଘ ପରି କଳା ଦକ୍ଷିଣାତ୍ୟ ସେନାପତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, କେଶବ ରୁକ୍ମୀଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତତଃ ପର୍ଜନ୍ଯଘୋଷେଣ ରଥେନାଦିତ୍ଯଵର୍ଚସା। ଉଵାହ ମହିଷୀଂ ଭୋଜ୍ଯାମେଷ ଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ତାପରେ, ବଜ୍ରର ଘୋଷ ପରି ରଥ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ବୀ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ସେ ତାଙ୍କର ରାଣୀ ଭୋଜ୍ୟାଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଜାରୂଥ୍ଯ ଆହୃତକ୍ରୋଧଃ ଶିଶୁପାଲଶ୍ଚ ନିର୍ଜିତଃ। ଵକ୍ରଶ୍ଚ ସ ହତଃ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଶତଧନ୍ଵା ଚ କ୍ଷତ୍ରିଯଃ
ଜରାସନ୍ଧ କ୍ରୋଧରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ପରାଜିତ ହେଲେ, ଶିଶୁପାଳ ମଧ୍ୟ ହରାଇଲେ; ବାକ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ୍ୟା ହେଲେ ଏବଂ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶତଧନ୍ବା ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ହତଃ କୋପାଦ୍ଯଵନଶ୍ଚ କଶେରୁକଃ। ହତଃ ସୌଭପତିଶ୍ଚୈଵ ସାଲ୍ଵଶ୍ଚ କୃତଧନ୍ଵନା
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନକୁ କ୍ରୋଧରେ ହତ କରାଯାଇଥିଲା, ଏହିପରି ଯବନ ଓ କଶେରୁକ ମଧ୍ୟ ମରିଥିଲେ। ସୌଭର ରାଜା ସାଲ୍ବକୁ କୃତଧନ୍ବା ହତ କରିଥିଲେ।
ପର୍ଵତାନାଂ ସହସ୍ରଂ ଚ ଚକ୍ରେଣ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ। ଵିଭଜ୍ଯ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷୋ ଦ୍ଯୁମତ୍ସେନମପୋଥଯତ୍
ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ହଜାରଟି ପାହାଡ଼କୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ ଏବଂ ଦ୍ୟୁମତ୍ସେନକୁ ଚୁର୍ମାର କରିଦେଲେ।
ମହେନ୍ଦ୍ରଶିଖରେ ଚୈଵ ନିମେଷାନ୍ତରଚାରିଣୌ। ଜଗ୍ରାହ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵାନରାଵଭିତଶ୍ଚରୌ
ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ଦୁଇଟି ବାନରକୁ ଧରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଏକ ତିମିର ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିଲେ।
ଇରାଵତ୍ଯାଂ ମହାଭୋଜୋ ଵହ୍ନିସୂର୍ଯସମୋ ବଲେ। ଗୋପତିସ୍ତାଲକେତୁଶ୍ଚ ନିହତୌ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵନା
ଇରାବତୀ ନଦୀରେ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୋପତି ଓ ତାଳକେତୁଙ୍କୁ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ବୀ ହତ କରିଥିଲେ।
ଅକ୍ଷପ୍ରପତ୍ତନେ ରାଜନ୍ନଵହେଲନତତ୍ପରୌ। ଉଭୌ ତାଵପି କୃଷ୍ଣେନ ସ୍ଵରାଷ୍ଟ୍ରେ ଵିନିପାତିତୌ
ଅକ୍ଷପ୍ରପତନ ନଗରରେ, ରାଜା, ଅବମାନନାରେ ଲିପ୍ତ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ଏସ୍ବରାଷ୍ଟ୍ରରେ ପତିତ କରିଥିଲେ।
ଦଗ୍ଧା ଵାରାଣସୀ ତାତ କେଶଵେନ ମହାତ୍ମନା। ପାଣ୍ଡ୍ଯଂ ପୌଣ୍ଡ୍ରଂ ଚ ମାତ୍ସ୍ଯଂ ଚ କଲିଙ୍ଗଂ ଚ ଜନାର୍ଦନଃ
ବାରାଣସୀକୁ ମହାତ୍ମା କେଶବ ଦାହ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡ୍ୟ, ପୌଣ୍ଡ୍ର, ମାତ୍ସ୍ୟ ଓ କଳିଙ୍ଗକୁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ହତ କରିଥିଲେ।
ଜଘାନ ସହିତାନ୍ସର୍ଵାନଙ୍ଗରାଜଂ ଚ ମାଧଵଃ
ମାଧବ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାସାଥି ହତ କରିଥିଲେ, ତଥା ଅଙ୍ଗରାଜକୁ ମଧ୍ୟ ମାରିଥିଲେ।
ଏଷ ଚୈଵ ଶତଂ ହତ୍ଵା ରଥେନ କ୍ଷତ୍ରପୁଙ୍ଗଵାନ୍। ଗାନ୍ଧାରୀମଵହତ୍କୃଷ୍ଣୋ ମହିଷୀଂ ଯାଦଵର୍ଷଭଃ
ଏହି ଯାଦବଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ରଥ ଦ୍ୱାରା ଶତମାନ୍ୟ କ୍ଷତ୍ରୀୟଙ୍କୁ ହତ କରି, ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ରାଣୀ ଭାବେ ଆଣିଥିଲେ।
ଅଥ ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵାନଂ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ମଧୁସୂଦନଃ। ଜିଗାଯ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁନ୍ତ୍ଯାଶ୍ଚ ପ୍ରମୁଖେ ଵିଭୁଃ
ତାପରେ ମଧୁସୂଦନ କ୍ରୀଡ଼ା ସ୍ୱରୂପ ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀଙ୍କୁ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୁନ୍ତୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଜିତିଥିଲେ।
ଦ୍ରୌଣିଂ କୃପଂ ଚ କର୍ଣଂ ଚ ଭୀମସେନଂ ସୁଯୋଧନମ୍। ଯୁଦ୍ଧାଯ ସହିତାନ୍ତ୍ରାଜଞ୍ଜିଗାଯ ଭରତର୍ଷଭ
ଡ୍ରୋଣପୁତ୍ର, କୃପ, କର୍ଣ୍ଣ, ଭୀମସେନ ଓ ସୁୟୋଧନ — ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ, ହେ ଭାରତବୀର, ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ଜିତିଥିଲେ।
ବଭ୍ରୋଶ୍ଚ ପ୍ରିଯମନ୍ଵିଚ୍ଛନ୍ନେଷ ଚକ୍ରଗଦାଧରଃ। ଵେଣୁଦାରିଵୃତାଂ ଭାର୍ଯାଂ ପ୍ରମମାଥ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ବଭ୍ରୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଏହି ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ବେଣୁଦାରିଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ ଥିବା ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଦଳନ କରିଥିଲେ, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର।
ପର୍ଯାପ୍ତାଂ ପୃଥିଵୀଂ ସର୍ଵାଂ ସାଶ୍ଵାଂ ସରଥକୁଞ୍ଜରାମ୍। ଵେଣୁଦାରିଵଶେ ଯୁକ୍ତାଂ ଜିଗାଯ ମଧୁସୂଦନଃ
ମଧୁସୂଦନ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଏହାର ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ହାତୀ ସହିତ ବେଣୁଦାରିଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଆଣି ଜିତିଥିଲେ।
ଅଵାପ୍ଯ ତପସା ଵୀର୍ଯଂ ବଲମୋଜଶ୍ଚ ଭାରତ। ତ୍ରାସିତାଃ ସଗଣାଃ ସର୍ଵେ ବାଣେନ ଵିବୁଧାଧିପାଃ
ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ଉତ୍ସାହ ଲାଭ କରି, ହେ ଭାରତ, ବାଣଙ୍କ ଭୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ତାଙ୍କ ସହଚରମାନେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଵଜ୍ରାଶନିଗଦାବାମୈସ୍ତାଡଯଦ୍ଭିରନେକଶଃ। ତସ୍ଯ ନାସୀଦ୍ରଣେ ମୃତ୍ଯୁର୍ଦେଵୈରପି ସଵାସଵୈଃ
ବହୁବାର ଅସ୍ତ୍ର, ଗଦା ଓ ମୁସଳ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ମିଶି ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ମୃତ୍ୟୁ ଦେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସୋଽଭିଭୂତଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣେନ ନ ହତଶ୍ଚ ମଗାତ୍ମନା। ଛିତ୍ଵା ବାହୁସହସ୍ରଂ ତୁ ଗୋଵିନ୍ଦେନ ମହାତ୍ମନା
ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବଶୀଭୂତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହତ ହେଲେ ନାହିଁ। ଗୋବିନ୍ଦ ତାଙ୍କର ହଜାରଟି ବାହୁ କାଟିଦେଲେ।
ଏଷୋଽପୀଡନ୍ମହାବାହୁଃ କଂସଂ ଚ ମଧୁସୂଦନଃ। ଅଵାପ୍ତଂ ତପସା ଵୀର୍ଯଂ ବଲମୋଜଶ୍ଚ ଭାରତ। କୈଟଭଂ ଚାତିଲୋମାନି ନିଜଘାନ ଜନାର୍ଦନଃ
ଏହି ମହାବାହୁ ମଧୁସୂଦନ କଂସକୁ ମାରିଥିଲେ, ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ଉତ୍ସାହ ଲାଭ କରି, ହେ ଭାରତ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ କୈଟଭ ଓ ଅତିରକ୍ଷସକୁ ମାରିଥିଲେ।
ଜମ୍ବୁମୈରାଵତଂ ଚୈଵ ଵିରୂପଂ ଚ ମହାଯଶାଃ। ଘାନ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶମ୍ବରଂ ଚାରିମର୍ଦନମ୍
ଏହି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ଜମ୍ବୁମୈରାବତ, ବିରୂପ ଓ ଶମ୍ବର, ଶତ୍ରୁମାରକୁ ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ହତ କରିଥିଲେ।
ଏଷ ଭୋଗଵତୀଂ ଗତ୍ଵା ଵାସୁକିଂ ଭରତର୍ଷଭ। ନିର୍ଜିତ୍ଯ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷୋ ରୌକ୍ମିଣେଯମମୋଚଯତ୍
ଏହି ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ଭୋଗବତୀକୁ ଯାଇ, ହେ ଭାରତବୀର, ବାସୁକିଙ୍କୁ ଜିତି, ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ପୁଅକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଏଵଂ ବହୂନି କର୍ମାଣି ଶିଶୁରେଵ ଜନାର୍ଦନଃ। କୃତଵାନ୍ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷଃ ସଙ୍କର୍ଷଣସହାଯଵାନ୍
ଏଭଳି, ଶିଶୁ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ପଦ୍ମନୟନ, ସଂକର୍ଷଣଙ୍କ ସହିତ ଅନେକ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ।
ଏଵମେଷୋଽସୁରାଣାଂ ଚସୁରାଣାମପି ସର୍ଵଶଃ। ଭଯାମଯକରଃ କୃଷ୍ଣଃ ସର୍ଵଲୋକେଶ୍ଵରଃ ପ୍ରଭୁଃ
ଏହିପରି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେଙ୍କ ପାଇଁ ଭୟର କାରଣ ହେଲେ କୃଷ୍ଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ସ୍ୱାମୀ।
ଏଵମେଵ ମହାବାହୁଃ ଶାସ୍ତା ସର୍ଵଦୁରାତ୍ମନାମ୍। କୃତ୍ଵା ଦେଵାର୍ଥମମିତଂ ସ୍ଵସ୍ଥାନଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତେ ପୁନଃ
ଏହିପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କ ଦମକାରୀ, ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଅସଂଖ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ପୁଣି ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଯିବେ।
ଏଷ ଭୋଗଵତୀଂ ପୁଣ୍ଯାଂ ରଵିକାନ୍ତିଂ ମହାଯଶାଃ। ଦ୍ଵାରକାମାତ୍ମସାତ୍କୃତ୍ଵା ସାଗରଂ ପ୍ଲାଵଯିଷ୍ଯତି
ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧି ଥିବା ସେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଧନ୍ୟ ଦ୍ୱାରକାକୁ ନିଜ କରି, ସାଗରକୁ ତାହାକୁ ବୁଡ଼ାଇଦେବେ।