ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ବାଣମାସାଦ୍ଯ ସ ତତ୍ରାଥ ଜନାର୍ଦନଃ। ଚକ୍ରେ ଯୁଦ୍ଧଂ ମହାକ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତେନ ବାଣେନ ଭରତର୍ଷଭ
ଯନାର୍ଦ୍ଦନ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ବାଣଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପହଞ୍ଚିଲେ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ବାଣ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ବାଣୋଽପି ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରାଣି ଶିତାନି ଭରତର୍ଷଭ। ସୁସଙ୍କ୍ରୁଦ୍ଧସ୍ତଦା ଯୁଦ୍ଧେ ପାତଯାମାସ କେଶଵେ
ବାଣ ମଧ୍ୟ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ ସମୟରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର କେଶବଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ପୁନରୁଦ୍ଯମ୍ଯ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ସହସ୍ରଂ ସର୍ଵବାହୁଭିଃ। ମୁମୋଚ ବାଣଃ ସଙ୍କ୍ରୁଦ୍ଧଃ କୃଷ୍ଣଂ ପ୍ରତି ରଣାଜିରେ
ପୁଣି, ସେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ହଜାରଟି ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, କ୍ରୋଧରେ ରଣକ୍ଷେତ୍ରରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତତଃ କୃଷ୍ଣସ୍ତଦା କୃତ୍ତ୍ଵା ତାନି ସର୍ଵାଣି ଭାରତ। କୃତ୍ତ୍ଵା ମୁହୂର୍ତଂ ବାଣେନ ଯୁଦ୍ଧଂ ରାଜନ୍ନଗୋକ୍ଷଜଃ
ତାପରେ, ହେ ଭାରତ, କୃଷ୍ଣ ସେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର କାଟିଦେଲେ ଏବଂ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାଣଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଚକ୍ରମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ରୋଷାଦ୍ଵୈ ଦିଵ୍ଯଂ ଶସ୍ତ୍ରୋତ୍ତମଂ ତତଃ। ସହସ୍ରବାହୂଂଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ବାଣସ୍ଯାମିତତେଜସଃ
ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ କୃଷ୍ଣ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ର ଚକ୍ର ଉଠାଇ, ଅତି ତେଜସ୍ବୀ ବାଣଙ୍କ ହଜାର ବାହୁ କାଟିଦେଲେ।
ତତୋ ବାଣୋ ମହାରାଜ କୃଷ୍ଣେନ ଭୃଶପୀଡିତଃ। ଭିନ୍ନବାହୁଃ ପପାତାଶୁ ଵିଶାଖ ଇଵ ପାଦପଃ
ତାପରେ, ହେ ମହାରାଜ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ବାଣ ତାଙ୍କର ବାହୁ କାଟାଯିବା ପରେ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଲାଗିଥିବା ଗଛ ପରି ତୁରନ୍ତ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସ ପାତଯିତ୍ଵା ବାଣୈସ୍ତଂ ବାଣଂ କୃଷ୍ଣସ୍ତ୍ଵରାନ୍ଵିତଃ। ପ୍ରାଦ୍ଯୁମ୍ନିଂ ମୋଚଯାମାସ କ୍ଷିପ୍ରଂ ରାଜଗୃହାତ୍ତଦା
ବାଣଙ୍କୁ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଭୂମିରେ ଫେଲାଇ, କୃଷ୍ଣ ଦ୍ରୁତ ଉତ୍ସାହରେ ସେଇ ସମୟରେ ରାଜମହଳରୁ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ମୁକ୍ତ କଲେ।
ମୋକ୍ଷଯିତ୍ଵାଽଥ ଗୋଵିନ୍ଦଃ ପ୍ରାଦ୍ଯୁମ୍ନିଂ ସହ ଭାର୍ଯଯା। ବାଣସ୍ଯ ସର୍ଵରତ୍ନାନି ଅସଙ୍ଖ୍ଯାନି ଜହାର ସଃ
ତାପରେ ଗୋବିନ୍ଦ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ମୁକ୍ତ କରି, ବାଣଙ୍କର ଅସଂଖ୍ୟ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ନେଇନେଲେ।
ଗୋଧନାନି ଚ ସର୍ଵସ୍ଵଂ ସ ବାଣସ୍ଯାଲଯେ ବଲାତ୍। ଜହାର ଚ ହୃଷୀକେଶୋ ଯଦୂନାଂ କୁଲଵର୍ଧନଃ
ହୃଷୀକେଶ, ଯଦୁବଂଶର ମହିମା ବଢ଼ାଇଥିବା, ବଳପୂର୍ବକ ବାଣଙ୍କ ଗୃହରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଗୋଧନ ଓ ଧନ-ସମ୍ପଦ ନେଇନେଲେ।
ତତଃ ସ ସର୍ଵରତ୍ନାନି ଚାହୃତ୍ଯ ମଧୁସୂଦନଃ। କ୍ଷିପ୍ରମାରୋପଯାଞ୍ଚକ୍ରେ ସର୍ଵସ୍ଵଂ ଗରୁଡୋପରି
ତାପରେ ମଧୁସୂଦନ, ସମସ୍ତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରି, ଶୀଘ୍ର ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ସମସ୍ତ ଧନ ଚଢ଼ାଇଦେଲେ।
ତ୍ଵରଯାଽଥ ସ କୌନ୍ତେଯ ବଲଦେଵଂ ମହାବଲମ୍। ପ୍ରାଦୁମ୍ନିଂ ଚ ମହାଵୀର୍ଯମନିରୁଦ୍ଧଂ ମହାଦ୍ଯୁତିମ୍
ତାପରେ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ହୋଇ, କୁନ୍ତୀନନ୍ଦନ, ବଳଦେବ ମହାବଳଶାଳୀ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ମହାଶୂର ଏବଂ ଅନିରୁଦ୍ଧ ଅତି ତେଜସ୍ବୀ,
ଉଷାଂ ଚ ସୁନ୍ଦରୀଂ ରାଜନ୍ଭୃତ୍ଯଦାରଗଣୈଃ ସହ। ସର୍ଵାନେତାନ୍ସମାରୋପ୍ଯ ଗରୁଡୋପରି ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ଓ ରାଜନ୍, ସୁନ୍ଦରୀ ଉଷା, ତାଙ୍କର ଦାସ-ଦାସୀ ଓ ଭାର୍ଯ୍ୟାମାନେ ସହିତ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୂରବୀର ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ାଇଦେଲେ।
ମୁଦା ଯୁକ୍ତୋ ମହାତେଜାଃ ପୀତାମ୍ବରଧରୋ ବଲୀ। ଦିଵ୍ଯାଭରମଚିତ୍ରାଙ୍ଗଃ ଶଙ୍କଚକ୍ରଗଦାସିଭୃତ୍। ଆରୁରୋହ ଗରୁତ୍ମନ୍ତମୁଦଯଂ ଭାସ୍କରୋ ଯଥା
ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଅତି ତେଜସ୍ବୀ, ପୀତାମ୍ବର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦିବ୍ୟ ଆଭୂଷଣ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ ଶୋଭିତ, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ଖଡ଼ଗ ଧାରଣ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବଦିଗରୁ ଉଠିବା ପରି ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଆରୋହଣ କଲେ।
ସୂଦିତା ଦ୍ଵାରପାଲାଶ୍ଚ ନିଶୁମ୍ଭନରକୌ ହତୌ। କୃତକ୍ଷେମଃ ପୁନଃ ପନ୍ଥାଃ ପୁରଂ ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ଯୋତିଷଂ ପ୍ରତି
ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ମାରାଗଲେ, ନିଶୁମ୍ଭ ଓ ନରକ ହତ୍ୟା ହେଲେ; ପୁନିଥରେ ପଥ ସୁରକ୍ଷିତ ହେଲା ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷପୁର ଦିଗକୁ।
ଶୌରିଣା ପୃଥିଵୀପାଲାସ୍ତ୍ରାସିତା ଭରତର୍ଷଭ। ଧନୁଷଶ୍ଚ ପ୍ରଣାଦେନ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯସ୍ଵନେନ ଚ
ଶୌରିଙ୍କ ଧନୁର ତଣ୍ଡନ୍ୟାସ ଓ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖର ଧ୍ୱନିରେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ମେଘପ୍ରଖ୍ଯୈରନେକୈଶ୍ଚ ଦାକ୍ଷିଣାତ୍ଯାଭିସଂଵୃତମ୍। ରୁକ୍ମିଣଂ ତ୍ରାସଯାମାସ କେଶଵୋ ଭରତର୍ଷଭ
ମେଘ ପରି କଳା ଦକ୍ଷିଣାତ୍ୟ ସେନାପତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, କେଶବ ରୁକ୍ମୀଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତତଃ ପର୍ଜନ୍ଯଘୋଷେଣ ରଥେନାଦିତ୍ଯଵର୍ଚସା। ଉଵାହ ମହିଷୀଂ ଭୋଜ୍ଯାମେଷ ଚକ୍ରଗଦାଧରଃ
ତାପରେ, ବଜ୍ରର ଘୋଷ ପରି ରଥ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ବୀ, ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ସେ ତାଙ୍କର ରାଣୀ ଭୋଜ୍ୟାଙ୍କୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଜାରୂଥ୍ଯ ଆହୃତକ୍ରୋଧଃ ଶିଶୁପାଲଶ୍ଚ ନିର୍ଜିତଃ। ଵକ୍ରଶ୍ଚ ସ ହତଃ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ଶତଧନ୍ଵା ଚ କ୍ଷତ୍ରିଯଃ
ଜରାସନ୍ଧ କ୍ରୋଧରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହୋଇ ପରାଜିତ ହେଲେ, ଶିଶୁପାଳ ମଧ୍ୟ ହରାଇଲେ; ବାକ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ହତ୍ୟା ହେଲେ ଏବଂ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶତଧନ୍ବା ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ହତଃ କୋପାଦ୍ଯଵନଶ୍ଚ କଶେରୁକଃ। ହତଃ ସୌଭପତିଶ୍ଚୈଵ ସାଲ୍ଵଶ୍ଚ କୃତଧନ୍ଵନା
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନକୁ କ୍ରୋଧରେ ହତ କରାଯାଇଥିଲା, ଏହିପରି ଯବନ ଓ କଶେରୁକ ମଧ୍ୟ ମରିଥିଲେ। ସୌଭର ରାଜା ସାଲ୍ବକୁ କୃତଧନ୍ବା ହତ କରିଥିଲେ।
ପର୍ଵତାନାଂ ସହସ୍ରଂ ଚ ଚକ୍ରେଣ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ। ଵିଭଜ୍ଯ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷୋ ଦ୍ଯୁମତ୍ସେନମପୋଥଯତ୍
ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ହଜାରଟି ପାହାଡ଼କୁ ଭାଗ କରିଦେଲେ ଏବଂ ଦ୍ୟୁମତ୍ସେନକୁ ଚୁର୍ମାର କରିଦେଲେ।
ମହେନ୍ଦ୍ରଶିଖରେ ଚୈଵ ନିମେଷାନ୍ତରଚାରିଣୌ। ଜଗ୍ରାହ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ଵାନରାଵଭିତଶ୍ଚରୌ
ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କୁ ଏମିତି ଦୁଇଟି ବାନରକୁ ଧରିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଏକ ତିମିର ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିଲେ।
ଇରାଵତ୍ଯାଂ ମହାଭୋଜୋ ଵହ୍ନିସୂର୍ଯସମୋ ବଲେ। ଗୋପତିସ୍ତାଲକେତୁଶ୍ଚ ନିହତୌ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵନା
ଇରାବତୀ ନଦୀରେ, ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୋପତି ଓ ତାଳକେତୁଙ୍କୁ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ବୀ ହତ କରିଥିଲେ।
ଅକ୍ଷପ୍ରପତ୍ତନେ ରାଜନ୍ନଵହେଲନତତ୍ପରୌ। ଉଭୌ ତାଵପି କୃଷ୍ଣେନ ସ୍ଵରାଷ୍ଟ୍ରେ ଵିନିପାତିତୌ
ଅକ୍ଷପ୍ରପତନ ନଗରରେ, ରାଜା, ଅବମାନନାରେ ଲିପ୍ତ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣ ଏସ୍ବରାଷ୍ଟ୍ରରେ ପତିତ କରିଥିଲେ।
ଦଗ୍ଧା ଵାରାଣସୀ ତାତ କେଶଵେନ ମହାତ୍ମନା। ପାଣ୍ଡ୍ଯଂ ପୌଣ୍ଡ୍ରଂ ଚ ମାତ୍ସ୍ଯଂ ଚ କଲିଙ୍ଗଂ ଚ ଜନାର୍ଦନଃ
ବାରାଣସୀକୁ ମହାତ୍ମା କେଶବ ଦାହ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡ୍ୟ, ପୌଣ୍ଡ୍ର, ମାତ୍ସ୍ୟ ଓ କଳିଙ୍ଗକୁ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ହତ କରିଥିଲେ।
ଜଘାନ ସହିତାନ୍ସର୍ଵାନଙ୍ଗରାଜଂ ଚ ମାଧଵଃ
ମାଧବ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକାସାଥି ହତ କରିଥିଲେ, ତଥା ଅଙ୍ଗରାଜକୁ ମଧ୍ୟ ମାରିଥିଲେ।
ଏଷ ଚୈଵ ଶତଂ ହତ୍ଵା ରଥେନ କ୍ଷତ୍ରପୁଙ୍ଗଵାନ୍। ଗାନ୍ଧାରୀମଵହତ୍କୃଷ୍ଣୋ ମହିଷୀଂ ଯାଦଵର୍ଷଭଃ
ଏହି ଯାଦବଶ୍ରେଷ୍ଠ କୃଷ୍ଣ ରଥ ଦ୍ୱାରା ଶତମାନ୍ୟ କ୍ଷତ୍ରୀୟଙ୍କୁ ହତ କରି, ଗାନ୍ଧାରୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ରାଣୀ ଭାବେ ଆଣିଥିଲେ।
ଅଥ ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵାନଂ କ୍ରୀଡାର୍ଥଂ ମଧୁସୂଦନଃ। ଜିଗାଯ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁନ୍ତ୍ଯାଶ୍ଚ ପ୍ରମୁଖେ ଵିଭୁଃ
ତାପରେ ମଧୁସୂଦନ କ୍ରୀଡ଼ା ସ୍ୱରୂପ ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀଙ୍କୁ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, କୁନ୍ତୀଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଜିତିଥିଲେ।
ଦ୍ରୌଣିଂ କୃପଂ ଚ କର୍ଣଂ ଚ ଭୀମସେନଂ ସୁଯୋଧନମ୍। ଯୁଦ୍ଧାଯ ସହିତାନ୍ତ୍ରାଜଞ୍ଜିଗାଯ ଭରତର୍ଷଭ
ଡ୍ରୋଣପୁତ୍ର, କୃପ, କର୍ଣ୍ଣ, ଭୀମସେନ ଓ ସୁୟୋଧନ — ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ, ହେ ଭାରତବୀର, ସେମାନଙ୍କୁ ସେ ଜିତିଥିଲେ।
ବଭ୍ରୋଶ୍ଚ ପ୍ରିଯମନ୍ଵିଚ୍ଛନ୍ନେଷ ଚକ୍ରଗଦାଧରଃ। ଵେଣୁଦାରିଵୃତାଂ ଭାର୍ଯାଂ ପ୍ରମମାଥ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ବଭ୍ରୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ଏହି ଚକ୍ର ଓ ଗଦାଧାରୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ବେଣୁଦାରିଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ ଥିବା ତାଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟାକୁ ଦଳନ କରିଥିଲେ, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର।
ପର୍ଯାପ୍ତାଂ ପୃଥିଵୀଂ ସର୍ଵାଂ ସାଶ୍ଵାଂ ସରଥକୁଞ୍ଜରାମ୍। ଵେଣୁଦାରିଵଶେ ଯୁକ୍ତାଂ ଜିଗାଯ ମଧୁସୂଦନଃ
ମଧୁସୂଦନ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଏହାର ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ହାତୀ ସହିତ ବେଣୁଦାରିଙ୍କ ଅଧୀନରେ ଆଣି ଜିତିଥିଲେ।