ପଶ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଭାତାନାମାରୁରୋହ ଶଚୀପତିଃ। ପୃଥିଵୀଂ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଚ ଦିଵଂ ଚ ଵରଵାରଣମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ, ଶଚୀପତି ମହାମୂଲ୍ୟବାନ ହାତୀରେ ଚଢ଼ିଲେ, ଯେଉଁହା ଭୂମି, ଆକାଶ ଓ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
ମୁଖାଡମ୍ବରନିର୍ଘୋଷୈଃ ପୂରଯନ୍ତମିଵାସକୃତ୍। ହୈମଯନ୍ତ୍ରମହାକକ୍ଷ୍ଯଂ ହିରଣ୍ମଯଵିଷାଣିନମ୍
ସେହି ହାତୀର ଗଜଧ୍ୱନି ଘନଘୋର ମେଘର ଗର୍ଜନ ପରି ଚାରିପଟିକୁ ପୂରିଦେଉଥିଲା, ସୁନା ଯନ୍ତ୍ର, ବଡ଼ ଦେହ ଓ ସୁନା ଦାନ୍ତରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ମନୋହରକୁଥାସ୍ତୀର୍ଣଂ ସର୍ଵରତ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍। ନିତ୍ଯସ୍ରୁତମଦସ୍ରାଵଂ କ୍ଷରନ୍ତମିଵ ତୋଯଦମ୍
ତାହାର ପୃଷ୍ଠ ଆକର୍ଷଣୀୟ ବସ୍ତ୍ରରେ ଢାକାଯାଇଥିଲା, ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ସଦା ମଦର ଧାରା ବହୁଥିଲା, ମେଘରୁ ଜଳ ବର୍ଷିବା ପରି।
ଦିଶାଗଜଂ ମହାମାତ୍ରଂ କାଞ୍ଚନସ୍ରଜମାସ୍ଥିତଃ। ପ୍ରବଭୌ ମନ୍ଦରାଗ୍ରସ୍ଥଃ ପ୍ରତପନ୍ଭାନୁମାନିଵ
ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧି, ସେ ଦିଗ୍ଗଜ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ମନ୍ଦର ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ତପ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେମିତି ଦୀପ୍ତିମାନ।
ତତୋ ଵଜ୍ମଯଂ ଭୀମଂ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ପରାମାଙ୍କୁଶମ୍। ଯଯୌ ବଲଵତା ସାର୍ଧଂ ପାଵକେନ ଶଚୀପତିଃ
ତାପରେ, ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଙ୍କୁଶ ଧରି, ଶଚୀପତି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନିଦେବ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତଂ କରେଣୁଗଜଵ୍ରାତୈର୍ଵିମାନୈଶ୍ଚ ମରୁଦ୍ଗଣାଃ। ପୃଷ୍ଠତୋଽନୁଯଯୁଃ ପ୍ରୀତାଃ କୁବେରଵରୁଣଗ୍ରହାଃ
ମରୁତମାନେ, କୁବେର, ବରୁଣ ଓ ଗ୍ରହମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ହାତୀଣୀ ଦଳ ଓ ଦେବ ରଥ ସହିତ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।
ସ ଵାଯୁପକ୍ଷମାସ୍ଥାଯ ଵୈଶ୍ଵାନରପଥଂ ଗତଃ। ପ୍ରାପ୍ଯ ସୂର୍ଯପଥଂ ଦେଵସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ବାୟୁର ପଥ ଧରି, ଅଗ୍ନିର ମାର୍ଗରେ ଯାଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ପଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେଠାରେ ଦେବତା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ତତଃ ସର୍ଵଦଶାର୍ହାଣାମାହୁକସ୍ଯ ଚ ଯାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ। ନନ୍ଦଗୋପସ୍ଯ ମହିଷୀ ଯଶୋଦା ଲୋକଵିଶ୍ରୁତା
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦଶାର୍ହ ଓ ଆହୁକଙ୍କ ଜଣେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀ, ନନ୍ଦର ରାଣୀ ଯଶୋଦା ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେମାନେ ଏକଠା ହେଲେ।
ରେଵତୀ ଚ ମହାଭାଗା ରୁକ୍ମିଣୀ ଚ ପତ୍ରିଵ୍ରତା। ସତ୍ଯା ଜାମ୍ବଵତୀ ଚୋଭେ ଗାନ୍ଧାରୀ ଶିଂଶୁମାପି ଚ
ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ରେବତୀ, ପତିପ୍ରତିବ୍ରତା ରୁକ୍ମିଣୀ, ସତ୍ୟା, ଜାମ୍ବବତୀ, ଗାନ୍ଧାରୀ ଓ ଶିଂଶୁମାପି ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଵିଶୋକା ଲକ୍ଷଣା ଚାପି ସୁମିତ୍ରା କେତୁମା ତଥା। ଵାସୁଦେଵମହିଷ୍ଯୋଽନ୍ଯାଃ ଶ୍ରିଯା ସାର୍ଧଂ ଯଯୁସ୍ତଦା
ବିଶୋକା, ଲକ୍ଷଣା, ସୁମିତ୍ରା, କେତୁମା ଓ ବସୁଦେବଙ୍କ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପତ୍ନୀମାନେ ଶ୍ରୀ ସହିତ ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ଵିଭୂତିଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମନସଃ କେଶଵସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ପ୍ରୀଯମାଣାଃ ସଭାଂ ଜଗ୍ମୁରାଲୋକଯିତୁମଚ୍ଯୁତମ୍
ମହାତ୍ମା କେଶବଙ୍କର ଐଶ୍ୱର୍ଯ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଖୁସି ହୋଇ ସେମାନେ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ସଭାକୁ ଗଲେ।
ଦେଵକୀ ସର୍ଵଦେଵୀନାଂ ରୋହିଣୀ ଚ ପୁରସ୍କୃତା। ଦଦୃଶୁର୍ଦେଵମାସୀନଂ କୃଷ୍ଣଂ ହଲଭୃତା ସହ
ସମସ୍ତ ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବକୀ ଓ ତାଙ୍କ ସହ ରୋହିଣୀ, ଦେବତା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ହଳଧର ସହିତ ବସିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତୌ ତୁ ପୂର୍ଵମତିକ୍ରମ୍ଯ ରୋହିଣୀମଭିଵାଦ୍ଯ ଚ। ଅଭ୍ଯଵାଦଯତାଂ ଦେଵୌ ଦେଵକୀଂ ରାମକେଶଵୌ
ସେମାନେ ପ୍ରଥମେ ରୋହିଣୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ନମସ୍କାର କଲେ; ତାପରେ ରାମ ଓ କେଶବ ଦେବକୀଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାସହିତ ଅଭିବାଦନ କଲେ।
ସା ତାଭ୍ଯାମୃଷଭାକ୍ଷାଭ୍ଯାଂ ପୁତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ଶୁଶୁଭେଽଧିକମ୍। ଦେଵକୀ ଦେଵମାତେଵ ମିତ୍ରେଣ ଵରୁଣେନ ଚ
ଦେବକୀ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ରାଣା ଚକ୍ଷୁ ଯୁକ୍ତ ପୁଅ ସହିତ ଅଧିକ ଦୀପ୍ତିମାନ ଲାଗୁଥିଲେ, ଯେପରି ଅଦିତି ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ ସହିତ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ।
ତତଃ ପ୍ରାପ୍ତା ଯଶୋଦାଯା ଦୁହିତା ଵୈ କ୍ଷଣେନ ହି। ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନା ଵପୁଷା ପ୍ରଭଯାଽତୀଵ ଭାରତ
ତାପରେ ଯଶୋଦାଙ୍କ ଝିଅ କ୍ଷଣମାତ୍ରରେ ଆସିଗଲା, ସେ ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ, ହେ ଭାରତ।
ଏକାନଙ୍ଗେତି ଯାମାହୁଃ କନ୍ଯାଂ ଵୈ କାମରୂପିଣୀମ୍। ଯତ୍କୃତେ ସଗଣଂ କଂସଂ ଜଘାନ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ଯାହାକୁ ଏକାଙ୍ଗା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେ ଏକ ରୂପ ବଦଳାଉଥିବା କନ୍ୟା। ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱର କଂସ ଓ ତାଙ୍କ ସହ ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ତତଃ ସ ଭଗଵାନ୍ରାମସ୍ତାମୁପାକ୍ରମ୍ଯ ଭାମିନାମ୍। ମୂର୍ଧ୍ନ୍ଯୁପାଘ୍ରାଯ ସଵ୍ଯେନ ପରିଜଗ୍ରାହ ପାଣିନା
ତାପରେ ଭଗବାନ ରାମ ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମହିଳାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଶୁଘିଲେ ଏବଂ ବାମ ହାତରେ ଧରିଲେ।
ତାଂ ଚ ତତ୍ରୋପସମ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ପ୍ରିଯାମିଵ ସଖୀମିମାମ୍। ଦକ୍ଷିଣେନ କରାଗ୍ରେଣ ପିରଜଗ୍ରାହ ମାଧଵଃ
ଏଠାରେ ମାଧବ ତାଙ୍କୁ ଜଣେ ପ୍ରିୟ ସଖୀ ପରି ନିକଟକୁ ଯାଇ, ଡାହାଣ ହାତର ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଧରିଲେ।
ଦଦୃଶୁସ୍ତାଂ ସଭାମଧ୍ଯେ ଭଗିନୀଂ ରାମକୃଷ୍ଣଯୋଃ। ରୁକ୍ମପଦ୍ମଶାଂ ପଦ୍ମଶ୍ରୀମିଵୋତ୍ତମନାଭଯୋଃ
ସଭା ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭଉଣୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ୍ମମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସୁନା ପଦ୍ମ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।
ଅଥାକ୍ଷତମହାଵଷ୍ଟ୍ଯା ଲାଜପୁଷ୍ପଘୃତୈରପି। ଵୃଷ୍ଣଯୋଽଵାକିରନ୍ପ୍ରୀତାଃ ସଙ୍କର୍ଷଣଜନାର୍ଦନୌ
ତାପରେ ଖଣ୍ଡିନଥିବା ଚାଉଳ, ଫୁଲ ଓ ଘିଅ ସହିତ, ଖୁସିରେ ବୃଷ୍ଣିମାନେ ସଂକର୍ଷଣ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ବର୍ଷାଇଲେ।
ସବାଲାଃ ସହଵୃଦ୍ଧାଶ୍ଚ ଯେ ଜ୍ଞାତିକୁଲବାନ୍ଧଵାଃ। ଉପୋପଵିଵିଶୁଃ ପ୍ରୀତା ଵୃଷ୍ଣଯୋ ମଧୁସୂଦନମ୍
ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାତି, ବନ୍ଧୁ, ଛୁଆଁ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ଖୁସିରେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କ ସହ ବସିଲେ।
ପୂଜ୍ଯମାନୋ ମହାବାହୁଃ ପୌରାଣାଂ ରତିଵର୍ଧନଃ। ଵିଵେଶ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ସ୍ଵଵେଶ୍ମ ମଧୁସୂଦନଃ
ନାଗରିକମାନେ ଆଦର କରିଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଧୁସୂଦନ ନିଜ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ରୁକ୍ମିଣ୍ଯା ସହିତୋ ଦେଵ୍ଯା ପ୍ରମୁମୋଦ ସୁଖୀ ସୁଖମ୍। ଅନନ୍ତରଂ ଚ ସତ୍ଯାଯା ଜାମ୍ବଵତ୍ଯାଶ୍ଚ ଭାରତ
ଦେବୀ ରୁକ୍ମିଣୀ ସହିତ ସେ ଖୁସିରେ ଆନନ୍ଦ କଲେ; ପରେ ସତ୍ୟଭାମା ଓ ଜାମ୍ବବତୀ ସହିତ ମଧ୍ୟ।
ସର୍ଵାସାଂ ଚ ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଗେହେ ଗେହେ ଵିହାରଵାନ୍। ଜଗାମ ଚ ହୃଷୀକେଶୋ ରୁକ୍ମିଣ୍ଯାଃ ସଦନଂ ପୁନଃ
ସମସ୍ତ ଘରେ ସମସ୍ତ ପତ୍ନୀଙ୍କ ସହ ଯଦୁମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୃଷିକେଶ ଆନନ୍ଦ କଲେ, ଏବଂ ପୁଣି ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଏଷ ତାତ ମହାବାହୋ ଵିଜଯଃ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵନଃ। ଏତଦର୍ଥଂ ଚ ଜନ୍ମାହୁର୍ମାନୁଷେଷୁ ମହାତ୍ମନଃ
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏହି ହେଉଛି ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ୱୀଙ୍କ ବିଜୟ; ଏହି କାରଣ ପାଇଁ ମହାତ୍ମା ମଣିଷ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଦ୍ଵାରକାଯାଂ ତତଃ କୃଷ୍ଣଃ ସ୍ଵଦାରେଷୁ ଦିଵାନିଶମ୍। ସୁଖଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ମହାରାଜ ପ୍ରମୁମୋଦ ମହାଯଶାଃ
ତାପରେ ଦ୍ୱାରକାରେ କୃଷ୍ଣ ଦିନ ରାତି ନିଜ ପତ୍ନୀମାନେ ସହ ଖୁସିରେ ରହି, ମହାରାଜା, ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ।
ପୌତ୍ରସ୍ଯ କାରଣାଚ୍ଚକ୍ରେ ଵିବୁଧାନାଂ ପ୍ରିଯଂ ତଦା। ସାଵସଵୈଃ ସୁରୈଃ ସର୍ଵୈର୍ଦୁଷ୍କରଂ ଭରତର୍ଷଭ
ନାତି ପାଇଁ ସେ ଦେବତାମାନେ ପସନ୍ଦ କରୁଥିବା ଏକ କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାମ କଲେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମିଶି ମଧ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ବାଣୋ ନାମାଽଭଵଦ୍ରାଜା ବଲେର୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠସୁତୋ ବଲୀ। ଵୀର୍ଯଵାନ୍ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ ଚ ବାହୁସହସ୍ରଵାନ୍
ବାଣ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ବଲିଙ୍କ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ପୁଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶୂରବୀର, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତାଙ୍କର ହଜାର ହାତ ଥିଲା।
ତତସ୍ତେପେ ତପସ୍ତୀଵ୍ରଂ ସତ୍ଵେନ ମନସା ନୃପ। ରୁଦ୍ରମାରାଧଯାମାସ ସ ଚ ବାଣଃ ସମା ବହୁ
ସେ ଦୃଢ଼ ମନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ବର୍ଷରେ ବର୍ଷ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ହେ ରାଜା।
ତସ୍ମୈ ବହୁଵରା ଦତ୍ତାଃ ଶଙ୍କରେଣ ମହାତ୍ମନା। ତାଂଶ୍ଚ ଲବ୍ଧ୍ଵା ଵରାନ୍ବାଣୋ ଦୁର୍ଲଭାନସୁରୈର୍ଭୁଵି
ମହାତ୍ମା ଶଙ୍କର ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ବର ଦେଲେ; ବାଣ ସେହି ବରଗୁଡ଼ିକୁ ପାଇଲେ, ଯାହା ପୃଥିବୀରେ ଦେବତାମାନେ ପାଇପାରନ୍ତି ନାହିଁ।