ଶୀଘ୍ରାଦେତ୍ଯ ମହାବାହୁର୍ଦୀର୍ଘମଧ୍ଵାନମଚ୍ଯୁତଃ। ଵର୍ଘମାନପୁରଦ୍ଵାରମାସସାଦ ସୁରୋତ୍ତମଃ
ବହୁ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରା ପରେ, ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦୋଷରହିତ ସେଇ ଦେବମାନ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ସହର ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତାଂ ପୁରୀ ଦ୍ଵାରକୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଭୁର୍ନାରାଯଣୋ ହରିଃ। ହୃଷ୍ଟଃ ସର୍ଵାର୍ଥସମ୍ପନ୍ନଃ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମୁପଚକ୍ରମେ
ଡ୍ୱାରକା ସହରକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ନାରାୟଣ ହରି, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ସୋଽପଶ୍ଯଦ୍ଵୃକ୍ଷଷଣ୍ଡାଂଶ୍ଚ ରମ୍ଯାନ୍ନାନାଜନାନ୍ଵହୂନ୍। ସମନ୍ତତୋ ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ ନାନାପୁଷ୍ପଫଲାନ୍ଵିତାନ୍
ସେ ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଲୋକ ଓ ରମ୍ୟ ଗଛମାଳିକା ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଲାଗିଥିଲା।
ଅର୍କଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରତୀକାଶୈର୍ମେରୁକୂଟନିଭୈର୍ଗୃହୈଃ। ଦ୍ଵାରକାମାଵୃତାଂ ରମ୍ଯାଂ ସୁକୃତାଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ସେ ଡ୍ୱାରକା ସହରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଘର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା, ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ଥିଲା।
ପଦ୍ମଷଣ୍ଡାକୁଲାଭିଶ୍ଚ ହଂସସେଵିତଵାରିଭିଃ। ଗଙ୍ଗାସିନ୍ଧୁପ୍ରକାଶାଭିଃ ପରିଘାଭିରଲଙ୍କୃତାମ୍
ହଂସମାନେ ଯେଉଁ ଜଳରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ସେହି ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ପୋଖରୀ ଓ ଗଙ୍ଗା-ସିନ୍ଧୁ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଖାଳ ଦ୍ୱାରା ସହରଟି ସୁଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ପ୍ରାକାରେଣାର୍କଵର୍ଣେନ ପାଣ୍ଡରେଣ ଵିରାଜିତାମ୍। ଵିଯନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି ନିଵିଷ୍ଟେନ ଦ୍ଯାମିଵାଭ୍ରପରିଚ୍ଛଦାମ୍
ସୁନା ଓ ସ୍ୱେତ ପ୍ରାକାର ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା ପରି ଉଚ୍ଚ, ସେହି ସହର ମେଘରେ ଶୋଭିତ ଦିଗନ୍ତ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ନନ୍ଦନପ୍ରତିମୈଶ୍ଵାପି ମିଶ୍ରକପ୍ରତିମୈର୍ଵନୈଃ। ତତ୍ର ସା ଵିହିତା ସାକ୍ଷାନ୍ନଗରୀ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବବନ ପରି ଉଦ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସେହି ସହରଟିକୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ନିଜେ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
କାଞ୍ଚନୈର୍ମଣିସୋପାନୈରୁପେତା ଜନହର୍ଷିଣୀ। ଗୀତଘୋଷମହାଘୋଷୈଃ ପ୍ରସାଦପ୍ରଵରୈଃ ଶୁଭା
ସୁନା ଓ ମଣିର ସିଢ଼ି, ଲୋକମାନେ ଖୁସି ହୁଏଥିବା, ଗୀତ-ସଙ୍ଗୀତର ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ପୁରଵାରଶ୍ରେଷ୍ଠେ ଦାଶାର୍ହାଣାଂ ଯଶସ୍ଵିନାମ୍। ନେଶ୍ମାନି ଜହୃଷେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ପାକଶାସନଃ
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ମହାନ ଡ୍ୱାରକା ସହରରେ, ଯାହା ଦାଶାର୍ହମାନେର ଗୌରବ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ପାକାସୁଦନ ଭଗବାନ ମହଳଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ସମୁଚ୍ଛ୍ରିତପତାକାନି ପାରିପ୍ଲଵନିଭାନି ଚ। କାଞ୍ଚନାଭାନି ଭାଖନ୍ତି ମେରୁକୂଟନିଭାନି ଚ
ସେ ଉଚ୍ଚ ଉଠାଯାଇଥିବା ପତାକା, ତରଙ୍ଗ ପରି ଡୁଙ୍ଗାଉଠୁଥିବା, ସୁନାର ଆଭାରେ ଚମକୁଥିବା ଓ ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସୁଧାପାଣ୍ଡରଶୃଙ୍ଗୈଶ୍ଚ ଶାତକୁମ୍ଭପରିଚ୍ଛଦୈଃ। ରତ୍ନସାନୁମହାଶୃଙ୍ଗୈଃ ସର୍ଵରତ୍ନସମନ୍ଵିତୈଃ?
ଅମୃତ ପରି ଧଳା ଟାଉର, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ଓ ବିଭିନ୍ନ ମଣିର ଶିଖର, ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଭରିଥିଲା।
ସହର୍ମ୍ଯୈଃ ସାର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରୈଶ୍ଚ ସନିର୍ଯୂହୈଃ ସପଞ୍ଜ୍ଅରୈଃ। ସଯନ୍ତ୍ରଗୃହସଂବାଧୈଃ ସଧାତୁଭିରିଵାଦ୍ରିଭିଃ
ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ଛାଦ, ବାଲକନି ଓ ପଞ୍ଜରା, ଯନ୍ତ୍ର ଘର ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିବା, ଧାତୁ ଭରିଥିବା ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ମଣିକାଞ୍ଚନଭ୍ଓଁଐଶ୍ଚ ସୁଧାମୃଷ୍ଟତଲୈସ୍ତଥା। ଜାମ୍ବୂନଦମଯଦ୍ଵାରୈର୍ଵୈଡୂର୍ଯଵିକୃତାର୍ଗଲୈଃ
ମଣି ଓ ସୁନାର ଦ୍ୱାର, ଅମୃତରେ ଧୋଇଥିବା ତଳ, ଜାମ୍ବୁନଦ ସୁନାର ଦ୍ୱାର ଓ ବୈଡୂର୍ୟ ତାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ସର୍ଵର୍ତୁସୁଖସଂସ୍ଯର୍ଶୈର୍ମହାଧନପରିଚ୍ଛଦୈଃ। ରମ୍ଯସାନୁଗୃହୈଃ ଶୃଙ୍ଗୈର୍ଵିଚିତ୍ରୈରିଵ ପର୍ଵତୈଃ
ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ସୁବିଧାଜନକ ଘର, ବହୁ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏବଂ ରଙ୍ଗିନ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଅନେକ ଶୃଙ୍ଗ ଥିବା ସୁନ୍ଦର ମହଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପଞ୍ଚଵର୍ଣସଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିସମପ୍ରଭୈଃ। ତୁଲ୍ଯୈଃ ପର୍ଜନ୍ଯନିର୍ଘୋଷୈର୍ହ୍ରାଦୈର୍ଭୋଗଵତୀ ଯଥା
ପାଞ୍ଚଟି ରଙ୍ଗର ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା, ଫୁଲର ବର୍ଷା ପରି ଚମକୁଥିବା ଏବଂ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଧ୍ୱନି ହେଉଥିବା, ଭୋଗବତୀ ନଗର ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କୃଷ୍ଣଧ୍ଵଜୋପଵାହ୍ଯୈଶ୍ଚ ଦାଶାର୍ହାଯୁଧରୋହିତୈଃ। ଵୃଷ୍ଣିଵୀରମଯୂରୈଶ୍ଚ ସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ରପ୍ରଜାକୁଲୈଃ
କଳା ପତାକା ଲାଗିଥିବା ରଥ, ଦାଶାର୍ହଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିବା, ବୃଷ୍ଣି ବୀରମାନେ ପେଖା ପରି ତିଆରି, ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ଓ ସନ୍ତାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଵାସୁଦେଵୈନ୍ଦ୍ରପର୍ଜନ୍ଯୈର୍ଗୃହମେଘୈରଲଙ୍କୃତା। ଦଦୃଶେ ଦ୍ଵାରକାଽତୀଵ ମେଘୈର୍ଦ୍ଯୈରିଵ ସଂଵୃତା
ବାସୁଦେବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପର୍ଜନ୍ୟ ନାମରେ ଘର ମେଘରେ ଶୋଭିତ, ଦ୍ୱାରକା ଏମିତି ଭାବରେ ଆବୃତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶକୁ ମେଘ ଢାକି ଦେଇଥାଏ।
ସାକ୍ଷାଦ୍ଭଗଵତୋ ଵେଶ୍ମ ଵିହିତଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା। ଦଦୃଶୁର୍ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଚତୁର୍ଯୋଜନମାଯତମ୍
ସେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କର ମହଲ୍ ଦେଖିଲେ, ଯାହାକୁ ନିଜେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତିଆରି କରିଥିଲେ, ବାସୁଦେବଙ୍କର ଏହି ଗୃହ ଚାରି ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଥିଲା।
ତାଵଦେଵ ସୁଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ସୁସମ୍ପୂର୍ଣଂ ମହାଧନୈଃ। ପ୍ରାସାଦଵରସମ୍ପନ୍ନଂ ଯୁକ୍ତଂ ଜଗତି ପର୍ଵତୈଃ
ଏହା ବହୁତ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଏକଦମ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଧନରେ ଭରିଥିବା, ଅଦ୍ଭୁତ ମହଲ୍ ଓ ପୃଥିବୀରେ ପାହାଡ଼ମାନେ ସହିତ ଶୋଭିତ।
ଯଂ ଚକାର ମହାଭାଗସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ଵାସଵଚୋଦିତଃ। ପ୍ରାସାଦଂ ହେମନାଭସ୍ଯ ସର୍ଵତୋ ଯୋଜନାଯତମ୍
ଏହି ମହଲ୍, ଯାହାକୁ ମହାଭାଗ ତ୍ୱଷ୍ଟା ବାସବଙ୍କ ଆଦେଶରେ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ସୁନାର ନାଭି ଥିବା, ସବୁଦିଗରେ ଏକ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଥିଲା।
ମେରୋରିଵ ଗିରେଃ ଶୃଙ୍ଗମୁଚ୍ଛ୍ରିତଂ କାଞ୍ଚନାଲଯମ୍। ରୁକ୍ମିଣ୍ଯାଃ ପ୍ରଵରୋ ଵାସୋ ନିର୍ମିତଃ ସୁମହାତ୍ମନା
ମେରୁ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଉଚ୍ଚ, ସୁନାର ଗୃହ ମହାନ ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ରୁକ୍ମିଣୀ ପାଇଁ ପ୍ରଧାନ ବାସସ୍ଥାନ ଭାବରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।
ସତ୍ଯଭାମା ପୁନର୍ଵେଶ୍ମ ସଦା ଵସତି ପାଣ୍ଡରମ୍। ଵିଚିତ୍ରମଣିସୋପାନଂ ଯଂ ଵିଦୁଃ ଶୀତଵାନିତି
ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କର ମହଲ୍ ସବୁବେଳେ ଧଳା ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେଠାରେ ସେ ସଦା ବସିଥାନ୍ତି, ଅଦ୍ଭୁତ ମଣିର ସିଢ଼ି ଥିଲା, ଏହି ଘରକୁ 'ଶୀତବାନ୍' ବୋଲି ଜଣାଯାଏ।
ଵିମଲାଦିତ୍ଯଵର୍ଣାଭିଃ ପତାକାଭିରଲଙ୍କୃତମ୍। ଵ୍ଯକ୍ତବଦ୍ଧଂ ଯଥୋଦ୍ଦେଶେ ଚତୁର୍ଦଶମହାଧ୍ଵଜମ୍
ସୁଧା ଆଦିତ୍ୟ ରଙ୍ଗର ପତାକାରେ ଶୋଭିତ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସ୍ଥାନରେ ଚଉଦ ଟି ବଡ଼ ପତାକା ଲାଗିଥିଲା।
ସର୍ଵପ୍ରାସାଦମୁଖ୍ଯୋଽତ୍ର ଜାମ୍ବଵତ୍ଯା ଵିଭୂଷିତଃ। ପ୍ରଭାଯା ଜୃମ୍ଭଣୈଶ୍ଚିତ୍ରୈସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମିଵ ଭାସଯନ୍
ଏଠାରେ, ସବୁଠାରୁ ମୁଖ୍ୟ ମହଲ୍ ଜାମ୍ବବତୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା, ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଭା ଏବଂ ବିଚିତ୍ର ଚମକରେ ତିନି ଲୋକକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲା।
ଯସ୍ତୁ ପାଣ୍ଡରଵର୍ଣାଭସ୍ତଯୋରନ୍ତରମାଶ୍ରିତଃ। ଵିଶ୍ଵକର୍ମାକରୋଦେନଂ କୈଲାସଶିଖରୋପମମ୍
ସେଠାରେ ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରେ ଧଳା ରଙ୍ଗର ଘର ଥିଲା; ବିଶ୍ୱକର୍ମା ଏହାକୁ କୈଳାସ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ତିଆରି କରିଥିଲେ।
ଜାମ୍ବୂନଦପ୍ରଦୀପ୍ତାଗ୍ରଃ ପ୍ରଦୀପ୍ତଜ୍ଵଲନୋପମଃ। ସାଗରପ୍ରତିମୋଽତିଷ୍ଠନ୍ମେରୁରିତ୍ଯଭିଵିଶ୍ରୁତଃ
ଏହାର ଶିଖର ଜାମ୍ବୁନଦ ସୁନାରେ ଚମକୁଥିଲା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନି ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସାଗର ପରି ଦୃଢ଼ ଥିଲା, ଏହାକୁ 'ମେରୁ' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ତସ୍ମିନ୍ଗାନ୍ଧାରରାଜସ୍ଯ ଦୁହିତା କୁଲଶାଲିନୀ। ସୁକେଶୀ ନାମ ଵିଖ୍ଯାତା କେଶଵେନ ନିଵେଶିତା
ଏହି ସ୍ଥାନରେ, ଗାନ୍ଧାର ରାଜାଙ୍କର କୁଳିନ କନ୍ୟା, ସୁକେଶୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, କେଶବ ତାଙ୍କୁ ଏଠାରେ ବସାଇଥିଲେ।
ପଦ୍ମକୂଟ ଇତି ଖ୍ଯାତଃ ପଦ୍ମଵର୍ଣୋ ମହାପ୍ରଭଃ। ସୁପ୍ରଭାଯା ମହାବାହୋ ଵାସଃ ସ ପରମୋଚ୍ଛ୍ରିତଃ
ଏହାକୁ 'ପଦ୍ମକୂଟ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ପଦ୍ମ ରଙ୍ଗ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଶୋଭିତ, ସୁପ୍ରଭାଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ବାସସ୍ଥାନ ଏଠାରେ ଥିଲା।
ଯସ୍ତୁ ସୂର୍ଯପ୍ରଭୋ ନାମ ପ୍ରାସାଦଵର ଉଚ୍ଯତେ। ଲକ୍ଷଣାଯାଃ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ ଦତ୍ତଃ ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ଵନା
ଯେଉଁ ମହଲ୍ 'ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧନ୍ୱା ଲକ୍ଷଣାକୁ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମହଲ୍ ଦେଇଥିଲେ, ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଵୈଡୂର୍ଯଵରଵର୍ଣାଭଃ ପ୍ରାସାଦୋ ହରିତପ୍ରଭଃ। ଶ୍ଵେତଜାଲା ହି ଯତ୍ରୈଵ ଯତ୍ରୈଵ ଚ ନିଵେଶିତା
ବେଶ୍ରମାଣି ରଙ୍ଗରେ ଚମକୁଥିବା, ହରିତ ଆଭା ଥିବା ଏହି ମହଲ୍, ଯେଉଁଠାରେ ଶ୍ୱେତଜାଳାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବସାଯାଇଥିଲା।