ସଞ୍ଜହାର ମହାଭ୍ରାଣି ଵୈଶ୍ଵାନରପଥଂ ଗତଃ। ଗ୍ରହନକ୍ଷତ୍ରତାରାଣାଂ ସପ୍ତର୍ଷୀଣାଂ ସ୍ଵତେଜସା
ସେ ଅଗ୍ନିର ପଥରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘକୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଗ୍ରହ, ତାରା, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ସପ୍ତୃଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ମ୍ଲାନ ହେଉଥିଲେ।
ପ୍ରଭାଜାଲମତିକ୍ରମ୍ଯ ଚାଶ୍ଵିନୋଶ୍ଚ ପରନ୍ତପ। ପ୍ରାପ୍ଯ ପୁଣ୍ଯତମଂ ସ୍ଥାନଂ ଦେଵଲୋକମରିନ୍ଦମଃ
ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ଆଲୋକ ଝାଲିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ସେ ପବିତ୍ରତମ ସ୍ଥାନ, ଦେବଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଶକ୍ରସଦ୍ମ ସମାସାଦ୍ଯ ଚାଵରୁହ୍ଯ ଜନାର୍ଦନଃ। ସୋଽଭିଵାଦ୍ଯାଦିତେଃ ପାଦାଵର୍ଚିତଃ ସର୍ଵଦୈଵତୈଃ। ବ୍ରହ୍ମଦକ୍ଷପୁରୋଗୈଶ୍ଚ ପ୍ରଜାପତିଭିରେଵ ଚ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତଳେ ଅବତରିଲେ। ସେ ଅଦିତିଙ୍କ ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା, ଦକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଅଦିତେଃ କୁଣ୍ଡଲେ ଦିଵ୍ଯେ ଦଦାଵଥ ତଦା ଵିଭୁଃ। ରତ୍ନାନ ଚ ପରାର୍ଘ୍ଯାଣି ରାମେଣ ସହ କେଶଵଃ
ତାପରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଦିତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଲେ, ଏବଂ କେଶବ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଦାନ କଲେ।
ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଚ ତତ୍ସର୍ଵମଦିତିର୍ଵାସଵାନୁଜମ୍। ପୂଜଯାମାସ ଦାଶାର୍ହଂ ରାମଂ ଚ ଵିଗତଜ୍ଵରା
ଅଦିତି ସେସବୁ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରି, ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦାଶାର୍ହ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଶଚୀ ମହେନ୍ଦ୍ରମହିଷୀ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ମହିଷୀଂ ତଦା। ସତ୍ଯଭାମାଂ ତୁ ସଙ୍ଗୃହ୍ଯ ଅଦିତ୍ଯୈ ସା ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରାଣୀ ଶଚୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରାଣୀ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ନେଇ, ତାଙ୍କୁ ଅଦିତିଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ସା ତସ୍ଯାଃ ସତ୍ଯଭାମାଯାଃ କୃଷ୍ଣାପ୍ରିଯଚିକୀର୍ଷଯା। ଵରଂ ପ୍ରାଦାଦ୍ଦେଵମାତା ସତ୍ଯାଯୈ ଵିଗତଜ୍ଵରା
ତାପରେ ଦେବମାତା, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲି ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଜରାଂ ନ ଯାସ୍ଯସି ଶୁଭେ ଯାଵତ୍କୃଷ୍ଣୋଽସ୍ତି ଭୂତଲେ। ସର୍ଵଗନ୍ଧଗୁଣୋପେତା ଭଵିଷ୍ଯସି ଵରାନନେ
ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୃଷ୍ଣ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଅଛନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ବୃଦ୍ଧା ହେବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଗୁଣ ତୁମେ ପାଇବ।
ଵିସୃଜ୍ଯ ସତ୍ଯଭାମା ଵୈ ପୌଲୋମୀଂ ଚ ସୁମଧ୍ଯମା। ଶଚ୍ଯାପି ସମନୁଜ୍ଞାତା ଯଯୌ କୃଷ୍ଣନିଵେଶନମ୍
ସତ୍ୟଭାମା ଓ ସୁନ୍ଦର ଦେହଯୁକ୍ତ ପୌଳୋମୀଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଶଚୀଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସମ୍ପୂଜ୍ଯମାନସ୍ତ୍ରିଦଶୈର୍ମହର୍ଷିଗଣସେଵିତଃ। ଦ୍ଵାରକାଂ ପ୍ରଯଯୌ କୃଷ୍ଣୋ ଦେଵଲୋକାଦରିନ୍ଦମଃ
ଦେବତାମାନେ ସମ୍ମାନ କରୁଥିବା ଓ ମହାଋଷିମାନେ ସେବା କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିବା, ଦେବଲୋକରୁ ଡ୍ୱାରକାକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶୀଘ୍ରାଦେତ୍ଯ ମହାବାହୁର୍ଦୀର୍ଘମଧ୍ଵାନମଚ୍ଯୁତଃ। ଵର୍ଘମାନପୁରଦ୍ଵାରମାସସାଦ ସୁରୋତ୍ତମଃ
ବହୁ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରା ପରେ, ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦୋଷରହିତ ସେଇ ଦେବମାନ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ସହର ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତାଂ ପୁରୀ ଦ୍ଵାରକୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଭୁର୍ନାରାଯଣୋ ହରିଃ। ହୃଷ୍ଟଃ ସର୍ଵାର୍ଥସମ୍ପନ୍ନଃ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମୁପଚକ୍ରମେ
ଡ୍ୱାରକା ସହରକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ନାରାୟଣ ହରି, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ସୋଽପଶ୍ଯଦ୍ଵୃକ୍ଷଷଣ୍ଡାଂଶ୍ଚ ରମ୍ଯାନ୍ନାନାଜନାନ୍ଵହୂନ୍। ସମନ୍ତତୋ ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ ନାନାପୁଷ୍ପଫଲାନ୍ଵିତାନ୍
ସେ ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଲୋକ ଓ ରମ୍ୟ ଗଛମାଳିକା ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଲାଗିଥିଲା।
ଅର୍କଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରତୀକାଶୈର୍ମେରୁକୂଟନିଭୈର୍ଗୃହୈଃ। ଦ୍ଵାରକାମାଵୃତାଂ ରମ୍ଯାଂ ସୁକୃତାଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ସେ ଡ୍ୱାରକା ସହରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଘର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା, ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ଥିଲା।
ପଦ୍ମଷଣ୍ଡାକୁଲାଭିଶ୍ଚ ହଂସସେଵିତଵାରିଭିଃ। ଗଙ୍ଗାସିନ୍ଧୁପ୍ରକାଶାଭିଃ ପରିଘାଭିରଲଙ୍କୃତାମ୍
ହଂସମାନେ ଯେଉଁ ଜଳରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ସେହି ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ପୋଖରୀ ଓ ଗଙ୍ଗା-ସିନ୍ଧୁ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଖାଳ ଦ୍ୱାରା ସହରଟି ସୁଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ପ୍ରାକାରେଣାର୍କଵର୍ଣେନ ପାଣ୍ଡରେଣ ଵିରାଜିତାମ୍। ଵିଯନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି ନିଵିଷ୍ଟେନ ଦ୍ଯାମିଵାଭ୍ରପରିଚ୍ଛଦାମ୍
ସୁନା ଓ ସ୍ୱେତ ପ୍ରାକାର ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା ପରି ଉଚ୍ଚ, ସେହି ସହର ମେଘରେ ଶୋଭିତ ଦିଗନ୍ତ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ନନ୍ଦନପ୍ରତିମୈଶ୍ଵାପି ମିଶ୍ରକପ୍ରତିମୈର୍ଵନୈଃ। ତତ୍ର ସା ଵିହିତା ସାକ୍ଷାନ୍ନଗରୀ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବବନ ପରି ଉଦ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସେହି ସହରଟିକୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ନିଜେ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
କାଞ୍ଚନୈର୍ମଣିସୋପାନୈରୁପେତା ଜନହର୍ଷିଣୀ। ଗୀତଘୋଷମହାଘୋଷୈଃ ପ୍ରସାଦପ୍ରଵରୈଃ ଶୁଭା
ସୁନା ଓ ମଣିର ସିଢ଼ି, ଲୋକମାନେ ଖୁସି ହୁଏଥିବା, ଗୀତ-ସଙ୍ଗୀତର ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ପୁରଵାରଶ୍ରେଷ୍ଠେ ଦାଶାର୍ହାଣାଂ ଯଶସ୍ଵିନାମ୍। ନେଶ୍ମାନି ଜହୃଷେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ପାକଶାସନଃ
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ମହାନ ଡ୍ୱାରକା ସହରରେ, ଯାହା ଦାଶାର୍ହମାନେର ଗୌରବ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ପାକାସୁଦନ ଭଗବାନ ମହଳଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ସମୁଚ୍ଛ୍ରିତପତାକାନି ପାରିପ୍ଲଵନିଭାନି ଚ। କାଞ୍ଚନାଭାନି ଭାଖନ୍ତି ମେରୁକୂଟନିଭାନି ଚ
ସେ ଉଚ୍ଚ ଉଠାଯାଇଥିବା ପତାକା, ତରଙ୍ଗ ପରି ଡୁଙ୍ଗାଉଠୁଥିବା, ସୁନାର ଆଭାରେ ଚମକୁଥିବା ଓ ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସୁଧାପାଣ୍ଡରଶୃଙ୍ଗୈଶ୍ଚ ଶାତକୁମ୍ଭପରିଚ୍ଛଦୈଃ। ରତ୍ନସାନୁମହାଶୃଙ୍ଗୈଃ ସର୍ଵରତ୍ନସମନ୍ଵିତୈଃ?
ଅମୃତ ପରି ଧଳା ଟାଉର, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ଓ ବିଭିନ୍ନ ମଣିର ଶିଖର, ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଭରିଥିଲା।
ସହର୍ମ୍ଯୈଃ ସାର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରୈଶ୍ଚ ସନିର୍ଯୂହୈଃ ସପଞ୍ଜ୍ଅରୈଃ। ସଯନ୍ତ୍ରଗୃହସଂବାଧୈଃ ସଧାତୁଭିରିଵାଦ୍ରିଭିଃ
ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ଛାଦ, ବାଲକନି ଓ ପଞ୍ଜରା, ଯନ୍ତ୍ର ଘର ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିବା, ଧାତୁ ଭରିଥିବା ପର୍ବତ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ମଣିକାଞ୍ଚନଭ୍ଓଁଐଶ୍ଚ ସୁଧାମୃଷ୍ଟତଲୈସ୍ତଥା। ଜାମ୍ବୂନଦମଯଦ୍ଵାରୈର୍ଵୈଡୂର୍ଯଵିକୃତାର୍ଗଲୈଃ
ମଣି ଓ ସୁନାର ଦ୍ୱାର, ଅମୃତରେ ଧୋଇଥିବା ତଳ, ଜାମ୍ବୁନଦ ସୁନାର ଦ୍ୱାର ଓ ବୈଡୂର୍ୟ ତାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ସର୍ଵର୍ତୁସୁଖସଂସ୍ଯର୍ଶୈର୍ମହାଧନପରିଚ୍ଛଦୈଃ। ରମ୍ଯସାନୁଗୃହୈଃ ଶୃଙ୍ଗୈର୍ଵିଚିତ୍ରୈରିଵ ପର୍ଵତୈଃ
ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ସୁବିଧାଜନକ ଘର, ବହୁ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଏବଂ ରଙ୍ଗିନ ପର୍ବତ ଶିଖର ପରି ଅନେକ ଶୃଙ୍ଗ ଥିବା ସୁନ୍ଦର ମହଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପଞ୍ଚଵର୍ଣସଵର୍ଣୈଶ୍ଚ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିସମପ୍ରଭୈଃ। ତୁଲ୍ଯୈଃ ପର୍ଜନ୍ଯନିର୍ଘୋଷୈର୍ହ୍ରାଦୈର୍ଭୋଗଵତୀ ଯଥା
ପାଞ୍ଚଟି ରଙ୍ଗର ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା, ଫୁଲର ବର୍ଷା ପରି ଚମକୁଥିବା ଏବଂ ମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଧ୍ୱନି ହେଉଥିବା, ଭୋଗବତୀ ନଗର ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କୃଷ୍ଣଧ୍ଵଜୋପଵାହ୍ଯୈଶ୍ଚ ଦାଶାର୍ହାଯୁଧରୋହିତୈଃ। ଵୃଷ୍ଣିଵୀରମଯୂରୈଶ୍ଚ ସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ରପ୍ରଜାକୁଲୈଃ
କଳା ପତାକା ଲାଗିଥିବା ରଥ, ଦାଶାର୍ହଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିବା, ବୃଷ୍ଣି ବୀରମାନେ ପେଖା ପରି ତିଆରି, ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ଜଣେ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ଓ ସନ୍ତାନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଵାସୁଦେଵୈନ୍ଦ୍ରପର୍ଜନ୍ଯୈର୍ଗୃହମେଘୈରଲଙ୍କୃତା। ଦଦୃଶେ ଦ୍ଵାରକାଽତୀଵ ମେଘୈର୍ଦ୍ଯୈରିଵ ସଂଵୃତା
ବାସୁଦେବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପର୍ଜନ୍ୟ ନାମରେ ଘର ମେଘରେ ଶୋଭିତ, ଦ୍ୱାରକା ଏମିତି ଭାବରେ ଆବୃତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଆକାଶକୁ ମେଘ ଢାକି ଦେଇଥାଏ।
ସାକ୍ଷାଦ୍ଭଗଵତୋ ଵେଶ୍ମ ଵିହିତଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା। ଦଦୃଶୁର୍ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଚତୁର୍ଯୋଜନମାଯତମ୍
ସେମାନେ ଭଗବାନଙ୍କର ମହଲ୍ ଦେଖିଲେ, ଯାହାକୁ ନିଜେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ତିଆରି କରିଥିଲେ, ବାସୁଦେବଙ୍କର ଏହି ଗୃହ ଚାରି ଯୋଜନ ଲମ୍ବା ଥିଲା।
ତାଵଦେଵ ସୁଵିସ୍ତୀର୍ଣଂ ସୁସମ୍ପୂର୍ଣଂ ମହାଧନୈଃ। ପ୍ରାସାଦଵରସମ୍ପନ୍ନଂ ଯୁକ୍ତଂ ଜଗତି ପର୍ଵତୈଃ
ଏହା ବହୁତ ବିସ୍ତୃତ ଓ ଏକଦମ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବଡ଼ ବଡ଼ ଧନରେ ଭରିଥିବା, ଅଦ୍ଭୁତ ମହଲ୍ ଓ ପୃଥିବୀରେ ପାହାଡ଼ମାନେ ସହିତ ଶୋଭିତ।
ଯଂ ଚକାର ମହାଭାଗସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ଵାସଵଚୋଦିତଃ। ପ୍ରାସାଦଂ ହେମନାଭସ୍ଯ ସର୍ଵତୋ ଯୋଜନାଯତମ୍
ଏହି ମହଲ୍, ଯାହାକୁ ମହାଭାଗ ତ୍ୱଷ୍ଟା ବାସବଙ୍କ ଆଦେଶରେ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ସୁନାର ନାଭି ଥିବା, ସବୁଦିଗରେ ଏକ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଥିଲା।