ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାରାଯଣୋ ଦେଵଃ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାସିଭୃତ୍। ସ ଭୌମଂ ନରକଂ ହତ୍ଵା ଭର୍ତା ଵୋ ଭଵିତା ଧ୍ରୁଵମ୍
ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ, ଯିଏ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ତଳୱାର ଧାରଣ କରନ୍ତି—ସେ ଭୂମିର ନରକାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତସ୍ଯର୍ଷିମୁଖ୍ଯସ୍ଯ ନାରଦସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ଵଚନାଦେଵ ସତ୍ଯଂ ନୋ ଭର୍ତା ଭଵିତୁମର୍ହସି
ସେ ମହାତ୍ମା ମୁନି ନାରଦଙ୍କର କୃପାରେ ଏବଂ ତାଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ଆମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ।
ଯତ୍ପ୍ରିଯଂ ବତ ପଶ୍ଯାମ ଶ୍ରୁତଂ ପ୍ରିଯମରିନ୍ଦମ। ଦର୍ଶନେନ କୃତାର୍ଥାଃ ସ୍ମୋ ଵଯମସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଆମେ ଯାହାକୁ ଦେଖିବା ଓ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲୁ, ଆଜି ତାହା ଦେଖିଲୁ। ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆମର ଜୀବନ ସାର୍ଥକ ହେଲା।
ଉଵାଚ ହି ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସର୍ଵାସ୍ତା ଜାତମନ୍ମଥାଃ। ଯଥା ବ୍ରୂତ ଵିଶାଲାକ୍ଷ୍ଯସ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେମରେ ଭରିଯାଇଥିବା ଦେଖି, କହିଲେ—'ହେ ବିଶାଳ ନୟନାଳି, ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ସେ ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଇବ।'
ତତସ୍ତା ଗରୁଡେ ସର୍ଵାଃ ସରତ୍ନଧନସଞ୍ଚଯାଃ। କ୍ଷିପ୍ରମାରୋପଯାଞ୍ଚକ୍ରେ ଭଗଵାନ୍ଦେଵକୀସୁତଃ
ତାପରେ ଭଗବାନ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ସେମାନଙ୍କର ଧନ ଓ ରତ୍ନ ସହିତ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଖୁବ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ବସାଇଦେଲେ।
ସପକ୍ଷିଗଣମାତଙ୍ଗଂ ସଵ୍ଯାଲମୃଗପନ୍ନଗମ୍। ଶାଖାମୃଗଗଣୈର୍ଜୁଷ୍ଟଂ ସପ୍ରସ୍ତରଶିଲାତଲମ୍
ପକ୍ଷୀମାନେ, ହାତୀ, ବନ୍ୟ ପଶୁ, ସାପ, ଶାଖାରେ ବସୁଥିବା ପଶୁମାନେ, ପାହାଡ଼ର ପଥର ଓ ଚଟାଣ ସହିତ ସେଠା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ନ୍ଯଙ୍କୁଭିଶ୍ଚ ଵରାହୈଶ୍ଚ ରୁରୁଭିଶ୍ଚ ନିଷେଵିତମ୍। ସପ୍ରପାତମହାସାନୁଂ ଵିଚିତ୍ରଶିଖିସଙ୍କୁଲମ୍
ବନ୍ୟ ଶୁଆ, ମୃଗ, ହରିଣ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିବା, ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଓ ଖଡ଼ା ଅଞ୍ଚଳ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ମୟୂର ଦ୍ୱାରା ଭିଡ଼ିଥିବା ସେଠା ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସ ମହେନ୍ଦ୍ରାନୁଜଃ ଶୌରିଶ୍ଚକାର ଗୁରୁଡୋପରି। ପଶ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଭୂତାନାମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ମଣିପର୍ଵତମ୍
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଶୌରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ, ମଣିପର୍ବତକୁ ଉପଡ଼ି ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ରଖିଦେଲେ।
ଉପେନ୍ଦ୍ରଂ ବଲଦେଵଂ ଚ ଵାସଵଂ ଚ ମହାବଲମ୍। ସ୍ଵପକ୍ଷବଲଵିକ୍ଷେପୈର୍ମହାଦ୍ରିଶିଖରୋପମଃ
ଉପେନ୍ଦ୍ର, ବଳରାମ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ନିଜ ଡାଣାର ଶକ୍ତିରେ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଦିକ୍ଷୁ ସର୍ଵାସୁ ସଂରାଵଂ ସ ଚକ୍ରେ ଗରୁଡୋ ଵହନ୍। ଆରୁଜନ୍ପର୍ଵତାଗ୍ରାଣି ପାଦପାଂଶ୍ଚ ସମୁତ୍କ୍ଷିପନ୍
ଗରୁଡ଼ ସେମାନଙ୍କୁ ବହି ନେଉଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରିଲେ, ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉଖାଡ଼ି ଓ ବୃକ୍ଷ ଉଠାଇ ନେଉଥିଲେ।
ସଞ୍ଜହାର ମହାଭ୍ରାଣି ଵୈଶ୍ଵାନରପଥଂ ଗତଃ। ଗ୍ରହନକ୍ଷତ୍ରତାରାଣାଂ ସପ୍ତର୍ଷୀଣାଂ ସ୍ଵତେଜସା
ସେ ଅଗ୍ନିର ପଥରେ ଚାଲିବା ସମୟରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘକୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଗ୍ରହ, ତାରା, ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ସପ୍ତୃଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ମ୍ଲାନ ହେଉଥିଲେ।
ପ୍ରଭାଜାଲମତିକ୍ରମ୍ଯ ଚାଶ୍ଵିନୋଶ୍ଚ ପରନ୍ତପ। ପ୍ରାପ୍ଯ ପୁଣ୍ଯତମଂ ସ୍ଥାନଂ ଦେଵଲୋକମରିନ୍ଦମଃ
ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟଙ୍କ ଆଲୋକ ଝାଲିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ସେ ପବିତ୍ରତମ ସ୍ଥାନ, ଦେବଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଶକ୍ରସଦ୍ମ ସମାସାଦ୍ଯ ଚାଵରୁହ୍ଯ ଜନାର୍ଦନଃ। ସୋଽଭିଵାଦ୍ଯାଦିତେଃ ପାଦାଵର୍ଚିତଃ ସର୍ଵଦୈଵତୈଃ। ବ୍ରହ୍ମଦକ୍ଷପୁରୋଗୈଶ୍ଚ ପ୍ରଜାପତିଭିରେଵ ଚ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ତଳେ ଅବତରିଲେ। ସେ ଅଦିତିଙ୍କ ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତା, ବ୍ରହ୍ମା, ଦକ୍ଷ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ଅଦିତେଃ କୁଣ୍ଡଲେ ଦିଵ୍ଯେ ଦଦାଵଥ ତଦା ଵିଭୁଃ। ରତ୍ନାନ ଚ ପରାର୍ଘ୍ଯାଣି ରାମେଣ ସହ କେଶଵଃ
ତାପରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଦିତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳ ଦେଲେ, ଏବଂ କେଶବ ରାମଙ୍କ ସହିତ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ଦାନ କଲେ।
ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଚ ତତ୍ସର୍ଵମଦିତିର୍ଵାସଵାନୁଜମ୍। ପୂଜଯାମାସ ଦାଶାର୍ହଂ ରାମଂ ଚ ଵିଗତଜ୍ଵରା
ଅଦିତି ସେସବୁ ଉପହାର ଗ୍ରହଣ କରି, ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦାଶାର୍ହ ଓ ବଳରାମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଶଚୀ ମହେନ୍ଦ୍ରମହିଷୀ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ମହିଷୀଂ ତଦା। ସତ୍ଯଭାମାଂ ତୁ ସଙ୍ଗୃହ୍ଯ ଅଦିତ୍ଯୈ ସା ନ୍ଯଵେଦଯତ୍
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ରାଣୀ ଶଚୀ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ରାଣୀ ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ନେଇ, ତାଙ୍କୁ ଅଦିତିଙ୍କ ନିକଟରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ସା ତସ୍ଯାଃ ସତ୍ଯଭାମାଯାଃ କୃଷ୍ଣାପ୍ରିଯଚିକୀର୍ଷଯା। ଵରଂ ପ୍ରାଦାଦ୍ଦେଵମାତା ସତ୍ଯାଯୈ ଵିଗତଜ୍ଵରା
ତାପରେ ଦେବମାତା, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସତ୍ୟଭାମାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଭୁଲି ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଜରାଂ ନ ଯାସ୍ଯସି ଶୁଭେ ଯାଵତ୍କୃଷ୍ଣୋଽସ୍ତି ଭୂତଲେ। ସର୍ଵଗନ୍ଧଗୁଣୋପେତା ଭଵିଷ୍ଯସି ଵରାନନେ
ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କୃଷ୍ଣ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଅଛନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ବୃଦ୍ଧା ହେବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଗୁଣ ତୁମେ ପାଇବ।
ଵିସୃଜ୍ଯ ସତ୍ଯଭାମା ଵୈ ପୌଲୋମୀଂ ଚ ସୁମଧ୍ଯମା। ଶଚ୍ଯାପି ସମନୁଜ୍ଞାତା ଯଯୌ କୃଷ୍ଣନିଵେଶନମ୍
ସତ୍ୟଭାମା ଓ ସୁନ୍ଦର ଦେହଯୁକ୍ତ ପୌଳୋମୀଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଶଚୀଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଗୃହକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସମ୍ପୂଜ୍ଯମାନସ୍ତ୍ରିଦଶୈର୍ମହର୍ଷିଗଣସେଵିତଃ। ଦ୍ଵାରକାଂ ପ୍ରଯଯୌ କୃଷ୍ଣୋ ଦେଵଲୋକାଦରିନ୍ଦମଃ
ଦେବତାମାନେ ସମ୍ମାନ କରୁଥିବା ଓ ମହାଋଷିମାନେ ସେବା କରୁଥିବା କୃଷ୍ଣ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିବା, ଦେବଲୋକରୁ ଡ୍ୱାରକାକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଶୀଘ୍ରାଦେତ୍ଯ ମହାବାହୁର୍ଦୀର୍ଘମଧ୍ଵାନମଚ୍ଯୁତଃ। ଵର୍ଘମାନପୁରଦ୍ଵାରମାସସାଦ ସୁରୋତ୍ତମଃ
ବହୁ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରା ପରେ, ଶୀଘ୍ର ଗତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦୋଷରହିତ ସେଇ ଦେବମାନ୍ୟ କୃଷ୍ଣ ସହର ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତାଂ ପୁରୀ ଦ୍ଵାରକୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଭୁର୍ନାରାଯଣୋ ହରିଃ। ହୃଷ୍ଟଃ ସର୍ଵାର୍ଥସମ୍ପନ୍ନଃ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମୁପଚକ୍ରମେ
ଡ୍ୱାରକା ସହରକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ନାରାୟଣ ହରି, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ସୋଽପଶ୍ଯଦ୍ଵୃକ୍ଷଷଣ୍ଡାଂଶ୍ଚ ରମ୍ଯାନ୍ନାନାଜନାନ୍ଵହୂନ୍। ସମନ୍ତତୋ ଦ୍ଵାରଵତ୍ଯାଂ ନାନାପୁଷ୍ପଫଲାନ୍ଵିତାନ୍
ସେ ଚାରିପାଖରେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଲୋକ ଓ ରମ୍ୟ ଗଛମାଳିକା ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଲାଗିଥିଲା।
ଅର୍କଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରତୀକାଶୈର୍ମେରୁକୂଟନିଭୈର୍ଗୃହୈଃ। ଦ୍ଵାରକାମାଵୃତାଂ ରମ୍ଯାଂ ସୁକୃତାଂ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ସେ ଡ୍ୱାରକା ସହରକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଘର ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା, ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ଥିଲା।
ପଦ୍ମଷଣ୍ଡାକୁଲାଭିଶ୍ଚ ହଂସସେଵିତଵାରିଭିଃ। ଗଙ୍ଗାସିନ୍ଧୁପ୍ରକାଶାଭିଃ ପରିଘାଭିରଲଙ୍କୃତାମ୍
ହଂସମାନେ ଯେଉଁ ଜଳରେ ଖେଳୁଥିଲେ, ସେହି ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ପୋଖରୀ ଓ ଗଙ୍ଗା-ସିନ୍ଧୁ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଖାଳ ଦ୍ୱାରା ସହରଟି ସୁଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
ପ୍ରାକାରେଣାର୍କଵର୍ଣେନ ପାଣ୍ଡରେଣ ଵିରାଜିତାମ୍। ଵିଯନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି ନିଵିଷ୍ଟେନ ଦ୍ଯାମିଵାଭ୍ରପରିଚ୍ଛଦାମ୍
ସୁନା ଓ ସ୍ୱେତ ପ୍ରାକାର ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥିବା ପରି ଉଚ୍ଚ, ସେହି ସହର ମେଘରେ ଶୋଭିତ ଦିଗନ୍ତ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ନନ୍ଦନପ୍ରତିମୈଶ୍ଵାପି ମିଶ୍ରକପ୍ରତିମୈର୍ଵନୈଃ। ତତ୍ର ସା ଵିହିତା ସାକ୍ଷାନ୍ନଗରୀ ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା
ନନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବବନ ପରି ଉଦ୍ୟାନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସେହି ସହରଟିକୁ ବିଶ୍ୱକର୍ମା ନିଜେ ତିଆରି କରିଥିଲେ।
କାଞ୍ଚନୈର୍ମଣିସୋପାନୈରୁପେତା ଜନହର୍ଷିଣୀ। ଗୀତଘୋଷମହାଘୋଷୈଃ ପ୍ରସାଦପ୍ରଵରୈଃ ଶୁଭା
ସୁନା ଓ ମଣିର ସିଢ଼ି, ଲୋକମାନେ ଖୁସି ହୁଏଥିବା, ଗୀତ-ସଙ୍ଗୀତର ଶବ୍ଦରେ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମହଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ପୁରଵାରଶ୍ରେଷ୍ଠେ ଦାଶାର୍ହାଣାଂ ଯଶସ୍ଵିନାମ୍। ନେଶ୍ମାନି ଜହୃଷେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ପାକଶାସନଃ
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ମହାନ ଡ୍ୱାରକା ସହରରେ, ଯାହା ଦାଶାର୍ହମାନେର ଗୌରବ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ପାକାସୁଦନ ଭଗବାନ ମହଳଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ସମୁଚ୍ଛ୍ରିତପତାକାନି ପାରିପ୍ଲଵନିଭାନି ଚ। କାଞ୍ଚନାଭାନି ଭାଖନ୍ତି ମେରୁକୂଟନିଭାନି ଚ
ସେ ଉଚ୍ଚ ଉଠାଯାଇଥିବା ପତାକା, ତରଙ୍ଗ ପରି ଡୁଙ୍ଗାଉଠୁଥିବା, ସୁନାର ଆଭାରେ ଚମକୁଥିବା ଓ ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେଖିଲେ।