ଭୀମରୂପାଶ୍ଚ ମାତଙ୍ଗାଃ ପ୍ରଵାଲଵିକୃତାଃ କୁଥାଃ। ତେ ଚ ଵିଂଶତିସାହସ୍ରା ଦ୍ଵାସ୍ତାଵତ୍ଯଃ କରେଣଵଃ
ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ଆକାରର, ଲାଲ ଓ ବିକୃତ ଦେହ ଥିବା, ଦୁଇ ଦାନ୍ତ ଥିବା ବିଶାଳ ହାତୀ ଥିଲେ । ଏମିତି ପ୍ରକାର ହାତୀ ଦୁଇ ହଜାର ହେଉଥିଲେ ।
ଅଷ୍ଟୌ ଶତସହସ୍ରାଣି ଦେଶଜାଶ୍ଚୋତ୍ତମା ହଯାଃ। ଗୋଭିଶ୍ଚାଵିକୃତୈର୍ଯାଵତ୍କାମାତ୍ତଵ ଜନାର୍ଦନ
ଏଠାରେ ଅଠ ଲକ୍ଷ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଶୀ ଘୋଡ଼ା ଥିଲେ ଏବଂ ଯେତେ ଚାହିଁବେ ସେତେ ଦୋଷରହିତ ଗାଈ ମଧ୍ୟ ଥିଲା ।
ଏତତ୍ତେ ପ୍ରାପଯିଷ୍ଯାଣି ଵୃଷ୍ଣ୍ଯାଵାସମରିନ୍ଦମ। ଵସୁ ଯତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଧର୍ମେଣାଵର୍ଜିତଂ ତ୍ଵଯା
ହେ ବିପକ୍ଷ ଦମନ କରୁଥିବା ବୃଷ୍ଣି ନାୟକ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଧନ ତିନି ଲୋକରେ ଧର୍ମରେ ଅର୍ଜନ କରିଛ, ସେସବୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଇବି ।
ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵରତ୍ନାନି ଦୈତେଯାସୁରଜାନି ଚ। ଯାନି ସନ୍ତି ହିରଣ୍ଯାନି ନରକସ୍ଯ ନିଵେଶନେ
ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦାନବ-ଅସୁରମାନଙ୍କର ଯେଉଁ ଧନ ଓ ସମସ୍ତ ସୁନା ନରକର ରାଜମହଳରେ ଅଛି—
ଏତତ୍ତୁ ଗରୁଡେ ସର୍ଵଂ କ୍ଷିପ୍ରମାରୋପ୍ଯ ଵାସଵଃ। ଦାର୍ଶାର୍ହପତିନା ସାର୍ଧମୁପାଯାନ୍ମଣିପର୍ଵତମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ ବାସବ ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଶୀଘ୍ର ଚଢ଼ାଇ, ଦାଶାର୍ହ ପତିଙ୍କ ସହିତ ମଣି ପର୍ବତକୁ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ।
ଚିତ୍ରଗ୍ରଥିତମେଘାଭଃ ପ୍ରବଭୌ ମଣିପର୍ଵତଃ। ହେମଚିତ୍ରଵିତାନୈଶ୍ଚ ପ୍ରାସାଦୈରୁପଶୋଭିତଃ
ମଣି ପର୍ବତ ରଙ୍ଗିନ ମେଘ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ସୁନାର ଛତା ଓ ରୂପବନ୍ତି ପ୍ରାସାଦ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା ।
ହର୍ମ୍ଯାଣି ଚ ଵିଶାଲାନି ମଣିସୋପାନଵନ୍ତି ଚ। ତତ୍ରସ୍ଥା ଵରଵର୍ଣିନ୍ଯୋ ଦଦୃଶୁର୍ମଧୁସୂଦନମ୍
ସେଠାରେ ମଣି ଦ୍ୱାରା ସଜିଥିବା ବିଶାଳ ମହଳ ଥିଲା । ସେଠାରେ ରହୁଥିବା ରୂପବତୀ ମହିଳାମାନେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ଗନ୍ଧର୍ଵସୁରମୁଖ୍ଯାନାଂ ପ୍ରିଯା ଦୁହିତରସ୍ତଦା। ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପସମେ ଦେଶେ ତିଷ୍ଠନ୍ତମପରାଜିତମ୍
ସେ ସମୟରେ ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ କନ୍ୟାମାନେ, ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ସ୍ଥାନରେ, ଅଜୟ ଠାକୁରୁଣିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ପରିଵଵ୍ରୁର୍ମହାବାହୁମେକଵେଣୀଧରାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ। ପର୍ଵାଃ କାଷାଯଵାସିନ୍ଯଃ ସର୍ଵାଶ୍ଚ ନିଯତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ
ଏକ ଚୁଟି ବାନ୍ଧିଥିବା, କାଷାୟ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ସମସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା ମହିଳାମାନେ ମହାବାହୁଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ ।
ଵ୍ରତସନ୍ତାପଜଃ ଶୋକେ ନାତ୍ର କଶ୍ଚିଦପୀଡଯତ୍। ଅରଜାଂସି ଚ ଵାସାଂସି ବିଭ୍ରତ୍ଯଃ କୌଶିକାନ୍ଯପି
ସେଠାରେ କେହି ମଧ୍ୟ ବ୍ରତ କଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଦୁଃଖରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଉନଥିଲେ । ସେମାନେ ସଫା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ, କିଛି ମହିଳା କୌଶ ରେ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିଲେ ।
ସମେତ୍ଯ ଯଦୁସିଂହସ୍ଯ ଚକ୍ରୁରସ୍ଯାଞ୍ଜଲିଂ ସ୍ତ୍ରିଯଃ। ଊଚୁଶ୍ଚୈନଂ ହୃଷୀକେଶଂ ସର୍ଵାସ୍ତାଃ କମଲେକ୍ଷଣାଃ
ସେମାନେ ସମେତି ଯଦୁସିଂହଙ୍କୁ ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କମଳନୟନୀ ମହିଳା ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ କହିଲେ ।
ନାରଦେନ ସମାଖ୍ଯାତମସ୍ମାକଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ। ଆଗମିଷ୍ଯତି ଗୋଵିନ୍ଦଃ ସୁରକାର୍ଯାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ
ହେ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ, ନାରଦ ଆମକୁ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଦେବତାଙ୍କର କାମ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଗୋବିନ୍ଦ ଆସିବେ ।
ସୋଽସୁରଂ ନରକଂ ହତ୍ଵା ନିଶୁମ୍ଭଂ ମୁରମେଵ ଚ। ଭୌମଂ ଚ ସପରୀଵାରଂ ହଯଗ୍ରୀଵଂ ଚ ଦାନଵମ୍
ସେ ନରକ ନାମକ ଅସୁର, ନିଶୁମ୍ଭ, ମୁର, ଭୌମ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀ, ଏବଂ ହୟଗ୍ରୀବ ଦାନବଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ ।
ତଥା ପଞ୍ଚଜନଂ ଚୈଵ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯତେ ଧନମକ୍ଷଯମ୍। ସୋଽଚିରେଣୈଵ କାଲେନ ଯୁଷ୍ମନ୍ମୋକ୍ତା ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ଏଭଳି ପଞ୍ଚଜନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦଳିବେ ଏବଂ ଅକ୍ଷୟ ଧନ ଲାଭ କରିବେ; ଶୀଘ୍ର ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାଗମଦ୍ଧୀରୋ ଦେଵର୍ଷିର୍ନାରଦସ୍ତଥା। ତ୍ଵାଂ ଚିନ୍ତଯାନାଃ ସତତଂ ତପୋ ଘୋରମୁପାସ୍ମହେ
ଏଭଳି କହି, ଧୃଢ଼ ମନବଳ ଥିବା ଦେବଋଷି ନାରଦ ଚାଲିଗଲେ; ଆମେ ସଦା ତୁମକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ଘୋର ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲୁ ।
କାଲେଽତୀତେ ମହାବାହୁଂ କଦା ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମ ମାଧଵମ୍। ଇତ୍ଯେଵଂ ହୃଦି ସଙ୍କଲ୍ପଂ କୃତ୍ଵା ପୁରୁଷସତ୍ତମ। ତପଶ୍ଚରାମ ସତତଂ ରକ୍ଷ୍ଯମାଣା ହି ଦାନଵୈଃ
‘କେବେ ଆମେ ମହାବାହୁ ମାଧବଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିବୁ?’—ଏଭଳି ମନରେ ନିଶ୍ଚୟ କରି, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ସଦା ତପସ୍ୟା କରୁଥିଲୁ, ଯଦିଓ ଦାନବମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ ।
ତତୋଽସ୍ମତ୍ପ୍ରିଯକାମାର୍ଥଂ ଭଗଵାନ୍ମାରୁତୋଽବ୍ରଵୀତ୍। ଯଥୋକ୍ତଂ ନାରଦେନାଥ ନ ଚିରାତ୍ତଦ୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ଆମର ପ୍ରିୟ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ, ଭଗବାନ୍ ମାରୁତ କହିଲେ: ‘ନାରଦ ଯେପରି କହିଛନ୍ତି, ଶୀଘ୍ର ଏହା ଘଟିବ ।’
ତାସାଂ ପରମନାରୀଣାମୃଷଭାକ୍ଷଂ ପୁରଃ ସ୍ଥିତମ୍। ଦଦୃଶୁର୍ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵା ଗୃଷ୍ଟୀନାମିଵ ଗୋପତିମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭନୟନ ଠାକୁରୁଣି ଠିଆ ଥିବାକୁ ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଦେଖିଲେ, ଯେପରି ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗୋପାଳ ଦେଖାଯାଏ ।
ତସ୍ଯ ଚନ୍ଦ୍ରୋପମଂ ଵକ୍ତ୍ରମୁଦୀକ୍ଷ୍ଯ ମୁଦିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ। ସମ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ମହାବାହୁମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରୁଵନ୍
ତାଙ୍କର ଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲା। ସେମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଧରୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ସତ୍ଯଵ୍ରତ ପୁରା ଵାଯୁରିଦମସ୍ମାନିହାବ୍ରଵୀତ୍। ସର୍ଵଭୂତହିତଜ୍ଞଶ୍ଚ ମହର୍ଷିରପି ନାରଦଃ
ହେ ସତ୍ୟବ୍ରତ, ପୂର୍ବେ ବାୟୁଦେବ ଏଠାରେ ଆମକୁ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଜାଣିଥିବା ମହାମୁନି ନାରଦ ମଧ୍ୟ କହିଥିଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁର୍ନାରାଯଣୋ ଦେଵଃ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାସିଭୃତ୍। ସ ଭୌମଂ ନରକଂ ହତ୍ଵା ଭର୍ତା ଵୋ ଭଵିତା ଧ୍ରୁଵମ୍
ବିଷ୍ଣୁ, ନାରାୟଣ, ଯିଏ ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଓ ତଳୱାର ଧାରଣ କରନ୍ତି—ସେ ଭୂମିର ନରକାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରି, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ତସ୍ଯର୍ଷିମୁଖ୍ଯସ୍ଯ ନାରଦସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ଵଚନାଦେଵ ସତ୍ଯଂ ନୋ ଭର୍ତା ଭଵିତୁମର୍ହସି
ସେ ମହାତ୍ମା ମୁନି ନାରଦଙ୍କର କୃପାରେ ଏବଂ ତାଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେ ଆମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ।
ଯତ୍ପ୍ରିଯଂ ବତ ପଶ୍ଯାମ ଶ୍ରୁତଂ ପ୍ରିଯମରିନ୍ଦମ। ଦର୍ଶନେନ କୃତାର୍ଥାଃ ସ୍ମୋ ଵଯମସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ଆମେ ଯାହାକୁ ଦେଖିବା ଓ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲୁ, ଆଜି ତାହା ଦେଖିଲୁ। ଏହି ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି ଆମର ଜୀବନ ସାର୍ଥକ ହେଲା।
ଉଵାଚ ହି ଯଦୁଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସର୍ଵାସ୍ତା ଜାତମନ୍ମଥାଃ। ଯଥା ବ୍ରୂତ ଵିଶାଲାକ୍ଷ୍ଯସ୍ତତ୍ସର୍ଵଂ ଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ ଯଦୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସମସ୍ତାଙ୍କୁ ପ୍ରେମରେ ଭରିଯାଇଥିବା ଦେଖି, କହିଲେ—'ହେ ବିଶାଳ ନୟନାଳି, ତୁମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ସେ ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଇବ।'
ତତସ୍ତା ଗରୁଡେ ସର୍ଵାଃ ସରତ୍ନଧନସଞ୍ଚଯାଃ। କ୍ଷିପ୍ରମାରୋପଯାଞ୍ଚକ୍ରେ ଭଗଵାନ୍ଦେଵକୀସୁତଃ
ତାପରେ ଭଗବାନ ଦେବକୀନନ୍ଦନ ସମସ୍ତଙ୍କୁ, ସେମାନଙ୍କର ଧନ ଓ ରତ୍ନ ସହିତ, ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ଖୁବ ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ଭାବେ ବସାଇଦେଲେ।
ସପକ୍ଷିଗଣମାତଙ୍ଗଂ ସଵ୍ଯାଲମୃଗପନ୍ନଗମ୍। ଶାଖାମୃଗଗଣୈର୍ଜୁଷ୍ଟଂ ସପ୍ରସ୍ତରଶିଲାତଲମ୍
ପକ୍ଷୀମାନେ, ହାତୀ, ବନ୍ୟ ପଶୁ, ସାପ, ଶାଖାରେ ବସୁଥିବା ପଶୁମାନେ, ପାହାଡ଼ର ପଥର ଓ ଚଟାଣ ସହିତ ସେଠା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା।
ନ୍ଯଙ୍କୁଭିଶ୍ଚ ଵରାହୈଶ୍ଚ ରୁରୁଭିଶ୍ଚ ନିଷେଵିତମ୍। ସପ୍ରପାତମହାସାନୁଂ ଵିଚିତ୍ରଶିଖିସଙ୍କୁଲମ୍
ବନ୍ୟ ଶୁଆ, ମୃଗ, ହରିଣ ଦ୍ୱାରା ଭରିଥିବା, ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଓ ଖଡ଼ା ଅଞ୍ଚଳ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ମୟୂର ଦ୍ୱାରା ଭିଡ଼ିଥିବା ସେଠା ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସ ମହେନ୍ଦ୍ରାନୁଜଃ ଶୌରିଶ୍ଚକାର ଗୁରୁଡୋପରି। ପଶ୍ଯତାଂ ସର୍ଵଭୂତାନାମୁତ୍ପାଟ୍ଯ ମଣିପର୍ଵତମ୍
ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇ ଶୌରି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ସାମ୍ନାରେ, ମଣିପର୍ବତକୁ ଉପଡ଼ି ଗରୁଡ଼ ଉପରେ ରଖିଦେଲେ।
ଉପେନ୍ଦ୍ରଂ ବଲଦେଵଂ ଚ ଵାସଵଂ ଚ ମହାବଲମ୍। ସ୍ଵପକ୍ଷବଲଵିକ୍ଷେପୈର୍ମହାଦ୍ରିଶିଖରୋପମଃ
ଉପେନ୍ଦ୍ର, ବଳରାମ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ନିଜ ଡାଣାର ଶକ୍ତିରେ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଦିକ୍ଷୁ ସର୍ଵାସୁ ସଂରାଵଂ ସ ଚକ୍ରେ ଗରୁଡୋ ଵହନ୍। ଆରୁଜନ୍ପର୍ଵତାଗ୍ରାଣି ପାଦପାଂଶ୍ଚ ସମୁତ୍କ୍ଷିପନ୍
ଗରୁଡ଼ ସେମାନଙ୍କୁ ବହି ନେଉଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରିଲେ, ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉଖାଡ଼ି ଓ ବୃକ୍ଷ ଉଠାଇ ନେଉଥିଲେ।