ଅର୍ଚିତୋ ଯଦୁମୁଖ୍ଯୈଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ଵାସଵାନୁଜଃ। ତତଃ ପାର୍ଥିଵମାଯାନ୍ତଂ ସହିତଂ ସର୍ଵରାଜଭିଃ। ସରସ୍ଵତ୍ଯାଂ ଜରାସନ୍ଧମଜଯତ୍ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ଯଦୁମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟମାନେ ଭଗବାନ ବାସବଙ୍କ ଭାଇକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ । ତାପରେ, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ସହିତ ଆସିଥିବା ଜରାସନ୍ଧକୁ, ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀରେ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଜୟ କଲେ ।
ଶୂରସେନପୁରଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ଯାଦଵନନ୍ଦନଃ। ଦ୍ଵାରକାଂ ଭଗଵାନ୍କୃଷ୍ଣଃ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ ଭାରତ
ଭାରତ, ଯଦୁମାନେଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଶୂରସେନପୁରୀ ଛାଡ଼ି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ ।
ତତୋ ମହାତ୍ମା ଯାନାନି ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ। ଯଥାର୍ହଂ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷୋ ନୈର୍ଋତାତ୍ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ
ତାପରେ, ବଡ଼ ଆତ୍ମା ଅର୍ଜୁନ ଚକ୍ଷୁ ଭଗବାନ, ଦକ୍ଷିଣ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଯାନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ଗ୍ରହଣ କଲେ ।
ତତ୍ର ଵିଘ୍ନଂ ଚରନ୍ତି ସ୍ମ ଦୈତେଯାଃ ସହଦାନଵୈଃ। ତାଞ୍ଜଘାନ ମହାବାହୁର୍ଵରମତ୍ତାନ୍ମହାସୁରାନ୍
ସେଠାରେ, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଅବରୋଧ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ ସେ ମହାସୁରମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ ।
ସ ଵିଘ୍ନମକରୋତ୍ତତ୍ର ନରକୋ ନାମ ନୈର୍ଋତଃ। ଅଦିତିଂ ଧର୍ଷଯାମାସ କୁଣ୍ଡଲାର୍ଥଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ଏଠି, ନାଇରୃତ ନାରକ ନାମକ ଜଣେ ଅବରୋଧ କଲେ; ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସେ ଅଦିତିଙ୍କୁ କୁଣ୍ଡଳ ପାଇଁ ଅପମାନ କଲେ ।
ନ ଚାସୁରଗଣୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସହିତୈଃ କର୍ମ ତତ୍ପୁରା। କୃତପୂର୍ଵଂ ମହାଘୋରଂ ଯଦକାର୍ଷୀନ୍ମହାସୁରଃ
ପୂର୍ବେ କେଉଁ ଅସୁର ଦଳ ସହିତ ମିଶି ଏପରି ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରିନଥିଲେ, ଯେପରି ଏହି ମହାସୁର କଲେ ।
ଯଂ ମହୀ ସୁଷୁଵେ ଦେଵୀ ଯସ୍ଯ ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ଯୋତିଷଂ ପୁରମ୍। ଵିଷଯାନ୍ତପାଲାଶ୍ଚତ୍ଵାରୋ ଯସ୍ଯାସନ୍ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ
ମହୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସହର ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷ; ତାଙ୍କ ଚାରି ଟି ଭୂମିର ରକ୍ଷକ, ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁର୍ଦମ୍ୟ ଓ ଭୟଙ୍କର ।
ଆଦେଵଯାନମାଵୃତ୍ଯ ପନ୍ଥାନଂ ପର୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ। ତ୍ରାସନାଃ ସୁରସଙ୍ଘାନାଂ ଵିରୂପୈ ରାକ୍ଷସୈଃ ସହ
ସେମାନେ ଦେବ ଯାନକୁ ଆଉ ଯାଇପାରିବା ରାସ୍ତାକୁ ଅଟକାଇ, ବିକୃତ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଦେବମାନେକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲେ ।
ହଯଗ୍ରୀଵୋ ନିକୁମ୍ଭଶ୍ଚ ଘୋରଃ ପଞ୍ଚଜନସ୍ତଦା। ମୁରଃ ପୁତ୍ରସହସ୍ରୈଶ୍ଚ ଵରମତ୍ତୋ ମହାସୁରଃ
ହୟଗ୍ରୀବ, ନିକୁମ୍ଭ, ଭୟଙ୍କର ପଞ୍ଚଜନ, ଏବଂ ମୁରା—ଏହି ମହାସୁର ହଜାର ଜଣ ପୁତ୍ର ସହ ମଦୋନ୍ମତ ଥିଲେ ।
ତଦ୍ଵଧାର୍ଥଂ ମହାବାହୁରେଷ ଚକ୍ରଗଦାସିଭୃତ୍। ଜାତୋ ଵୃଷ୍ଣିଷୁ ଦେଵକ୍ଯାଂ ଵାସୁଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ
ଏମାନେଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ତଳୱାର ଧାରଣ କରୁଥିବା ବାସୁଦେବ ଜନାର୍ଦନ, ଦେବକୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ତସ୍ଯାସ୍ଯ ପୁରୁଷେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯଲୋକପ୍ରଥିତତେଜସଃ। ନିଵାସୋ ଦ୍ଵାରକାଯାଂ ତୁ ଵିଦିତୋ ଵଃ ପ୍ରଧାନତଃ
ଏହି ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ, ଯାଙ୍କ ତେଜ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତାଙ୍କ ନିବାସ ଦ୍ୱାରକାରେ ଅଛି, ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣାଶୁଣା ।
ଅତୀଵ ହି ପୁରୀ ରମ୍ଯା ଦ୍ଵାରକା ଵାସଵକ୍ଷଯାତ୍। ଅତିଵୈରାଜମପ୍ଯଦ୍ଧା ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷସ୍ତେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ଦ୍ୱାରକା ସହର ବହୁତ ରମ୍ୟ, ବାସବଙ୍କ ନିବାସକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା; ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ତୁମେ ଏହାକୁ ସ୍ୱୟଂ ଦେଖିଛ ।
ତସ୍ମିନ୍ଦେଵପୁରପ୍ରଖ୍ଯେ ସା ସଭା ଵୃଷ୍ଣ୍ଯୁପାଶ୍ରଯା। ସୁଧର୍ମେତି ଚ ଵିଖ୍ଯାତା ଯୋଜନାଯତଵିସ୍ତୃତା
ସେ ଦେବପୁରୀ ପରି ଦ୍ୱାରକାରେ, ବୃଷ୍ଣିମାନେଙ୍କ ସଭା ଅଛି, ଯାହା 'ସୁଧର୍ମା' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯୋଜନା ଆୟତ ଓ ବ୍ରହତ ।
ତତ୍ର ଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଦକାଃ ସର୍ଵେ ରାମକୃଷ୍ଣପୁରୋଗମାଃ। ଲୋକଯାତ୍ରାମିମାଂ କୃତ୍ସ୍ନାଂ ପରିରକ୍ଷନ୍ତ ଆସତେ
ସେଠାରେ, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଦକମାନେ, ରାମ ଓ କୃଷ୍ଣ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଯାତ୍ରାକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ବସିଥାନ୍ତି ।
ତତ୍ରାସୀନେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ କଦାଚିଦ୍ଭରତର୍ଷଭ। ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧା ଵଵୁର୍ଵାତାଃ କୁସୁମାନାଂ ଚ ଵୃଷ୍ଟଯଃ
ସମସ୍ତେ ବସିଥିବାବେଳେ, ଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏକ ସମୟରେ ଦେବୀୟ ଗନ୍ଧ ଭରା ପବନ ବହିଲା, ଫୁଲର ବର୍ଷା ପଡିଲା।
ତତଃ ସୂର୍ଯସହସ୍ରାଭସ୍ତେଜୋରାଶିର୍ମହାଦ୍ଭୁତଃ। ମଧ୍ଯେ ତୁ ତେଜସସ୍ତସ୍ଯ ପାଣ୍ଡରଂ ଗଜମାସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ, ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଚମକୁଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ଆଲୋକର ଏକ ଭାରି ରାଶି ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଧଳା ହାତୀରେ ବସିଥିବା ଦେବତା ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ଵୃତୋ ଦେଵଗଣୈଃ ସର୍ଵୈର୍ଵାସଵଃ ପ୍ରତ୍ଯଦୃଶ୍ଯତ।। ରାମକୃଷ୍ଣୌ ଚ ରାଜା ଚ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକଗଣୈଃ ସହ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଖାଗଲେ; ରାମ, କୃଷ୍ଣ, ରାଜା ଏବଂ ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକ କୁଳର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଉତ୍ପତ୍ଯ ସହସା ଦେଵେ ନମସ୍କାରମକୁର୍ଵତ।। ସୋଽଵତୀର୍ଯ ଗଜାତ୍ତୂର୍ଣଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଜନାର୍ଦନମ୍
ଦେବତାମାନେ ହଠାତ୍ ଉଠି ନମସ୍କାର କଲେ; ଏହି ଦେବତା ତୁରନ୍ତ ହାତୀରୁ ଅବତରି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ।
ସସ୍ଵଜେ ବଲଦେଵଂ ଚ ରାଜାନଂ ଚ ତମାହୁକମ୍।। ଵାସୁଦେଵୋଦ୍ଧଵୌ ଚୈଵ ଵିକଦ୍ରୁଂ ଚ ମହାମତିମ୍
ସେ ବଳଦେବ, ତାହା ଆହୁକର ପୁତ୍ର ରାଜା, ଭାସୁଦେବ, ଉଦ୍ଧବ ଏବଂ ବିକଦ୍ରୁ ମହାବୁଦ୍ଧିକୁ ମଧ୍ୟ ଆଲିଂଗନ କଲେ।
ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସାମ୍ବନିଶଠାନନିରୁଦ୍ଧଂ ଚ ସାତ୍ଯକିମ୍।। ଗଦଂ ସାରଣମକ୍ରୂରଂ ଭାନୁଝଲ୍ଲିଵିଡୂରଥାନ୍
ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, ନିଶଠ, ଅନିରୁଦ୍ଧ, ସାତ୍ୟକି, ଗଦା, ସାରଣ, ଅକୃର, ଭାନୁ, ଝଲ୍ଲିକ, ଭିଡୂରଥଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଆଲିଂଗନ କଲେ।
ତଥୈଵ କୃତଵର୍ଣାଣାଂ ଚାରୁଦେଷ୍ଣଂ ମହାବଲମ୍।। ଦେଵକଲ୍ପାନ୍ମହାରାଜ ତାନ୍ଦାଶାର୍ହପୁରୋଗମାନ୍
ଏଭଳି, କୃତବର୍ଣ୍ଣ କୁଳର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚାରୁଦେଷ୍ଣ, ମହାରାଜ, ଦାଶାର୍ହ କୁଳର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ, ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଦେଖାଗଲେ।
ପିରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ଭଗଵାନ୍ଭୂତଭାଵନଃ।। ଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକମହାମାତ୍ରାନ୍ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯାଥ ଵାସଵଃ
ସେମାନେ ଦେଖି ଏବଂ ଆଲିଂଗନ କରି, ଭଗବାନ ଭୂତମାନଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକର ମହାମାନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏବଂ ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ପୂଜାଂ ତୈର୍ଦତ୍ତାଂ ଭଗଵାନ୍ପାକଶାସନଃ।। ସୋଽଦିତେର୍ଵଚନାତ୍ତାତ କୁଣ୍ଡଲାର୍ଥେ ଜନାର୍ଦନମ୍
ସେମାନେ ଦେଇଥିବା ପୂଜା ଗ୍ରହଣ କରି, ଭଗବାନ ପାକଶାସନ, ଆଦିତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ମୋ ପ୍ରିୟ, କୁଣ୍ଡଳ ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନିହତ୍ଯ ନରକଂ ଭୌମମାହରିଷ୍ଯାମି କୁଣ୍ଡଲେ
ମୁଁ ଭୂମିର ପୁତ୍ର ନରକକୁ ମାରି, କୁଣ୍ଡଳ ଆଣିବି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାଽଥ ଗୋଵିନ୍ଦୋ ରାମମେଵାଭ୍ଯଭାଷତ।। ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନମନିରୁଦ୍ଧଂ ଚ ସାମ୍ବଂ ଚାପ୍ରତିମଂ ବଲେ
ଏଭଳି କହି, ଗୋବିନ୍ଦ ପୁନି ରାମ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅନିରୁଦ୍ଧ ଏବଂ ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାମ୍ବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଏତାଂଶ୍ଚୋଚ୍ତ୍କା ତଥା ତତ୍ର ଵାସୁଦେଵୋ ମହାଯଶାଃ।। ଅଥାରୁହ୍ଯ ସୁପର୍ଣଂ ଵୈ ଶଙ୍ଖଚକ୍ରଗଦାସିଭୃତ୍
ଏଭଳି ସେମାନେଠାରେ କହି, ମହାୟଶସ୍ବୀ ଭାସୁଦେବ ଶଙ୍ଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ଖଡ୍ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ସୁପର୍ଣ୍ଣ (ଗରୁଡ) ଉପରେ ଚଢିଲେ।
ଯଯୌ ତଦା ହୃଷୀକେଶୋ ଦେଵାନାଂ ହିତକାମ୍ଯଯା।। ତଂ ପ୍ରଯାନ୍ତମମିତ୍ରଘ୍ନଂ ଦେଵାଃ ସହପୁରନ୍ଦରାଃ
ତାପରେ ହୃଷୀକେଶ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ଚାହିଁ ଯାତ୍ରା କଲେ; ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ—
ପୃଷ୍ଠତୋଽନୁଯଯୁଃ ପ୍ରୀତ୍ଯା ସ୍ତୁଵନ୍ତୋ ଵିଷ୍ଣୁମଚ୍ଯୁତମ୍। ଉଗ୍ରାନ୍ତ୍ରକ୍ଷୋଗଣାନ୍ହତ୍ଵା ନରକସ୍ଯ ମହାସୁରାନ୍
ପଛରୁ ଖୁସିରେ ଚାଲିଲେ, ଅଚଳ ଭିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି; ନରକର ଭୟଙ୍କର ସେବକମାନେ ଏବଂ ମହା ଦାନବମାନେକୁ ସେ ମାରିଦେଲେ।
କ୍ଷୁରାନ୍ତାନ୍ମୌରଵାନ୍ପାଶାନ୍ଷଟ୍ସହସ୍ରଂ ଦଦର୍ଶ ସଃ।। ସ़ଞ୍ଛିଦ୍ଯ ପାଶାଚ୍ଛସ୍ତ୍ରେଣ ମୁରଂ ହତ୍ଵା ସହାନ୍ଵଯମ୍
ସେ ମୁରାଙ୍କ ଛଅ ହଜାର କ୍ଷୁରାନ୍ତ ପାଶ ଦେଖିଲେ; ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାଶ କାଟି, ମୁରା ଏବଂ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ।
ଶୈଲସଙ୍ଘାନତିକ୍ରମ୍ଯ ନିଶୁମ୍ଭଂ ଚ ଵ୍ଯପୋଥଯତ୍
ପାହାଡ଼ ଶୃଙ୍ଗମାନେ ଉପରେ ଯାଇ, ନିଶୁମ୍ଭକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରହାର କରି ମାରିଦେଲେ।