ସର୍ଵେଷାମେଵ ଭୂତାନାଂ ଵିସ୍ମଯଃ ସମଜାଯତ। ଆସନାନି ଚ ସର୍ଵାଣି ଗଵାଶ୍ଵଂ ଚ ଧନାଦିକମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ। ସମସ୍ତ ଆସନ, ଗାଁଠି, ଘୋଡ଼ା ଓ ଧନ-ଦୌଳତ,
ସର୍ଵଂ ତଦୁପଜହାତେ ଗୁରଵେ ରାମକେଶଵୌ। ଗଦାପରିଘଯୁଦ୍ଧେ ଚ ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରେଷୁ ଚ କେଶଵଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଜିନିଷ ଗୁରୁଙ୍କୁ ରାମ ଓ କେଶବ ଦେଇଦେଲେ। ଗଦା ଓ ଲୋହା ଦଣ୍ଡର ଯୁଦ୍ଧରେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ, କେଶବ
ପରମାଂ ମୁଖ୍ଯତାଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ସର୍ଵଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତଃ। କଶ୍ଚ ନାରାଯଣାଦନ୍ଯଃ ସର୍ଵରତ୍ନଵିଭୂଷିତମ୍
ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ନାରାୟଣ ଛଡ଼ା, ସମସ୍ତ ରତ୍ନରେ ଭୂଷିତ,
ରଥମାଦିତ୍ଯସଙ୍କାଶମାତିଷ୍ଠେତ ଶଚୀପତେଃ। କସ୍ଯ ଚାପ୍ରତିମୋ ଯନ୍ତା ଵଜ୍ରପାଣେଃ ପ୍ରିଯଃ ସଖା
ଶଚୀପତିଙ୍କର ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ରଥରେ କିଏ ଦଢ଼ି ରହିପାରିବ? ଅଜୟ ରଥଚାଳକ, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସଖା, ଅନ୍ୟ କିଏ ଅଛି?
ମାତଲିଃ ସଙ୍ଗୃହୀତା ସ୍ଯାଦନ୍ଯତ୍ର ପୁରୁଷୋତ୍ତମାତ୍। ଭୋଜରାଜାତ୍ମଜୋ ଵାପି କଂସସ୍ତାତ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ମାତଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କଉଁଠି ଚୟନ ହେବେ। ବୋଜ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ କିମ୍ବା କଂସ, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର,
ଅସ୍ତ୍ରଜାତେ ବଲେ ଵୀର୍ଯେ କାର୍ତଵୀର୍ଯସମୋଽଭଵତ୍। ତସ୍ଯ ଭୋଜପତେଃ ପୁତ୍ରାଦ୍ଭୋଜରାଜନ୍ଯଵର୍ଧନାତ୍
ଅସ୍ତ୍ର, ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରତାପରେ, ସେ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ସମାନ ହେଲେ। ବୋଜ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ, ବୋଜ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଇଥିଲେ,
ଉଦ୍ଵିଜନ୍ତେ ସ୍ମ ରାଜାନଃ ସୁପର୍ଣାଦିଵ ପନ୍ନଗାଃ। ଚିତ୍ରକାର୍ମୁକନିସ୍ତ୍ରିଂଶଵିମଲପ୍ରାସଯୋଧିନଃ
ରାଜାମାନେ ଗରୁଡ଼ ସାମ୍ନାରେ ସାପ ଭଳି ଭୟଭୀତ ହେଇଯାଉଥିଲେ। ଶୋଭାମୟ ଧନୁ, ତଳୱାର ଓ ନିର୍ମଳ ବଣ୍ଡୁକରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାମାନେ,
ଶତଂ ଶତସହସ୍ରାଣି ପାଦାତାସ୍ତସ୍ଯ ଭାରତ। ଅଷ୍ଟୌ ଶତସହସ୍ରାଣି ଶୂରାଣାମନିଵର୍ତିନାମ୍
ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଶତ ଶତସହସ୍ର ପଦାତି ଥିଲେ, ହେ ଭାରତ। ଅଷ୍ଟ ଶତସହସ୍ର ଅଜୟ ନୀରବାର୍ତି ନାୟକମାନେ,
ଅଭଵନ୍ଭୋଜରାଜସ୍ଯ ଜାମ୍ବୂନଦମଯା ଧ୍ଵଜାଃ। ରୁକ୍ମକାଞ୍ଚନକକ୍ଷ୍ଯାସ୍ତୁ ରଥାସ୍ତସ୍ଯ ଯୁଧିଷ୍ଠି
ବୋଜ ରାଜାଙ୍କର ପତାକା ସମସ୍ତ ଜାମ୍ବୁନଦ ସୁନାରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ରଥମାନେ, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସୁନା ଓ ସୁନା ଚାପରେ ଶୋଭିତ,
ଅଭଵନ୍ଭୋଜପୁତ୍ରସ୍ଯ ଦ୍ଵିପାସ୍ତାଵଦ୍ଧି ତଦ୍ବଲମ୍। ଚିତ୍ରକାର୍ମୁକନିସ୍ତ୍ରିଂଶଵିମଲପ୍ରାସଯୋଧିନାମ୍
ବୋଜ ପୁଅଙ୍କର ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କ ସେନାରେ ଯେତେ ଥିଲେ। ଶୋଭାମୟ ଧନୁ, ତଳୱାର ଓ ନିର୍ମଳ ବଣ୍ଡୁକରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାମାନେ,
ଷୋଡଶାଶ୍ଵସହସ୍ରାଣି କିଂଶୁକାଭାନି ତସ୍ଯ ଵୈ। ଅପରସ୍ତୁ ମହାଵ୍ଯୂହଃ କିଶୋରଣାଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ଷୋଡ଼ଶ ହଜାର ଘୋଡ଼ା, କିଂଶୁକ ଫୁଲ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଏକ ବଡ଼ ସେନା ବିନ୍ୟାସ, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର,
ଆରୋହଵରସମ୍ପନ୍ନୋ ଦୁର୍ଧର୍ଷଃ କେନଚିଦ୍ବଲାନ୍। ସ ଚ ଷୋଡଶସାହସ୍ରଃ କଂସଭ୍ରାତୃପୁରଃ ସରଃ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅସ୍ଵାର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କୌଣସି ସେନା ଦ୍ୱାରା ଅଜୟ। ଏହି ଷୋଡ଼ଶ ହଜାର, କଂସଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଅଗ୍ରଣୀ,
ସୁନାମା ସର୍ଵତସ୍ତ୍ଵେନଂ ସ କଂସଂ ପର୍ଯପାଲଯତ୍। ସଗଣୋ ମିଶ୍ରକୋ ନାମ ଷଷ୍ଟିମସାହସ୍ର ଉଚ୍ଯତେ
ସୁନାମା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ କଂସଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦଳ 'ମିଶ୍ରକ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଥିଲା,
କଂସରୋଷମହାଵେଗାଂ ଵୈଵସ୍ଵତଵଶାନୁଗାମ୍।। ମତ୍ତଦ୍ଵିପମହାଗ୍ରାହାଂ ଵୈଵସ୍ଵତଵଶାନୁଗାମ୍
କଂସଙ୍କର କ୍ରୋଧର ବଡ଼ ଗତି, ଭାଗ୍ୟର ଅଧୀନ। ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀ ଓ ବଡ଼ ନାୟକମାନେ, ଭାଗ୍ୟର ଅଧୀନ,
ଶସ୍ରଜାଲମହାଫେନାଂ ସାଦିଵେଗମହାଜଲାମ୍। ଗଦାପରିଘପାଠୀନାଂ ନାନାକଵଚଶୈଵଲାମ୍
ଅସ୍ତ୍ରର ଜାଲ ଓ ବଡ଼ ଝୁମୁର, ବଡ଼ ନଦୀର ଗତି। ଗଦା ଓ ଲୋହା ଦଣ୍ଡ ଧାରୀ, ବିଭିନ୍ନ କବଚରେ ସଜିତ,
ରଥନାଗମହାଵର୍ତାଂ ନାନାରୁଧିରକର୍ଦମାମ୍। ଚିତ୍ରକାର୍ମୁକକଲ୍ଲୋଲାଂ ରଥାଶ୍ଵକଲିଲହ୍ରଦାମ୍
ରଥ ଓ ହାତୀର ବଡ଼ ଘୁର୍ଣ୍ଣି, ବିଭିନ୍ନ ରକ୍ତରେ ମାଟି ହୋଇଥିଲା। ଶୋଭାମୟ ଧନୁର ତରଙ୍ଗ, ରଥ ଓ ଘୋଡ଼ାର ଭିଡ଼ ହ୍ରଦ,
ମହାମୃଧନଦୀଂ ଘୋରାଂ ଯୋଧାଵର୍ତନନିସ୍ଵନାମ୍। କୋଽନ୍ଯୋ ନାରାଯଣାଦେତ୍ଯ କଂସହନ୍ତା ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଭୟଙ୍କର ନଦୀରେ ଯେଉଁପରି ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ ହେଉଥିଲା, ତାହିଁକୁ କେଉଁଅନ୍ୟ ଜଣେ ନାରାୟଣ ଛଡ଼ା, କଂସକୁ ମାରିଥିବା, ପ୍ରବେଶ କରିପାରିଥାନ୍ତି ?
ଏଷ ଶକ୍ରରଥେ ତିଷ୍ଠଂସ୍ତାନ୍ଯନୀକାନି ଭାରତ। ଵ୍ଯଧମଦ୍ଭୋଜପୁତ୍ରସ୍ଯ ମହାଭ୍ରାଣୀଵ ମାରୁତଃ
ଭାରତ, ଶକ୍ରଙ୍କ ରଥରେ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାଇ, ଭୋଜପୁତ୍ରଙ୍କ ନିକଟରେ ଥିବା ସେନାମାନେକୁ ବଡ଼ ପବନ ମେଘମାନେକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଇଥିବା ପରି ଚାଲିଗଲା ।
ତଂ ସଭାସ୍ଥଂ ସହାମାତ୍ଯଂ ହତ୍ଵା କଂସଂ ସହାନ୍ଵଯମ୍। ଆନଯାମାସ ମାନାର୍ହାଂ ଦେଵକୀଂ ସମୁହୃଦ୍ଗଣାମ୍
ସଭାରେ ବସିଥିବା କଂସକୁ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ସହ ମାରି, ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ ଦେବକୀଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସହଯାତ୍ରୀମାନେ ସହ ଆଣିଲେ ।
ଯଶୋଦାଂ ରୋହିଣୀଂ ଚୈଵ ଅଭିଵାଦ୍ଯ ପୁନଃ ପୁନଃ। ଉଗ୍ରସେନଂ ଚ ରାଜାନମଭିଷିଚ୍ଯ ଜନାର୍ଦନଃ
ଯଶୋଦା ଓ ରୋହିଣୀଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ ସମ୍ମାନ କରି, ଜନାର୍ଦନ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ ।
ଅର୍ଚିତୋ ଯଦୁମୁଖ୍ଯୈଶ୍ଚ ଭଗଵାନ୍ଵାସଵାନୁଜଃ। ତତଃ ପାର୍ଥିଵମାଯାନ୍ତଂ ସହିତଂ ସର୍ଵରାଜଭିଃ। ସରସ୍ଵତ୍ଯାଂ ଜରାସନ୍ଧମଜଯତ୍ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ଯଦୁମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟମାନେ ଭଗବାନ ବାସବଙ୍କ ଭାଇକୁ ସମ୍ମାନ କଲେ । ତାପରେ, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ସହିତ ଆସିଥିବା ଜରାସନ୍ଧକୁ, ସରସ୍ୱତୀ ନଦୀରେ, ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଜୟ କଲେ ।
ଶୂରସେନପୁରଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ଯାଦଵନନ୍ଦନଃ। ଦ୍ଵାରକାଂ ଭଗଵାନ୍କୃଷ୍ଣଃ ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ ଭାରତ
ଭାରତ, ଯଦୁମାନେଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ, ଶୂରସେନପୁରୀ ଛାଡ଼ି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ ।
ତତୋ ମହାତ୍ମା ଯାନାନି ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ। ଯଥାର୍ହଂ ପୁଣ୍ଡରୀକାକ୍ଷୋ ନୈର୍ଋତାତ୍ପ୍ରତ୍ଯପଦ୍ଯତ
ତାପରେ, ବଡ଼ ଆତ୍ମା ଅର୍ଜୁନ ଚକ୍ଷୁ ଭଗବାନ, ଦକ୍ଷିଣ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଯାନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ରତ୍ନ ଗ୍ରହଣ କଲେ ।
ତତ୍ର ଵିଘ୍ନଂ ଚରନ୍ତି ସ୍ମ ଦୈତେଯାଃ ସହଦାନଵୈଃ। ତାଞ୍ଜଘାନ ମହାବାହୁର୍ଵରମତ୍ତାନ୍ମହାସୁରାନ୍
ସେଠାରେ, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଅବରୋଧ ସୃଷ୍ଟି କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ ସେ ମହାସୁରମାନେକୁ ମାରିଦେଲେ ।
ସ ଵିଘ୍ନମକରୋତ୍ତତ୍ର ନରକୋ ନାମ ନୈର୍ଋତଃ। ଅଦିତିଂ ଧର୍ଷଯାମାସ କୁଣ୍ଡଲାର୍ଥଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ଏଠି, ନାଇରୃତ ନାରକ ନାମକ ଜଣେ ଅବରୋଧ କଲେ; ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ସେ ଅଦିତିଙ୍କୁ କୁଣ୍ଡଳ ପାଇଁ ଅପମାନ କଲେ ।
ନ ଚାସୁରଗଣୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସହିତୈଃ କର୍ମ ତତ୍ପୁରା। କୃତପୂର୍ଵଂ ମହାଘୋରଂ ଯଦକାର୍ଷୀନ୍ମହାସୁରଃ
ପୂର୍ବେ କେଉଁ ଅସୁର ଦଳ ସହିତ ମିଶି ଏପରି ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରିନଥିଲେ, ଯେପରି ଏହି ମହାସୁର କଲେ ।
ଯଂ ମହୀ ସୁଷୁଵେ ଦେଵୀ ଯସ୍ଯ ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ଯୋତିଷଂ ପୁରମ୍। ଵିଷଯାନ୍ତପାଲାଶ୍ଚତ୍ଵାରୋ ଯସ୍ଯାସନ୍ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ
ମହୀ ଦେବୀ ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ତାଙ୍କ ସହର ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷ; ତାଙ୍କ ଚାରି ଟି ଭୂମିର ରକ୍ଷକ, ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁର୍ଦମ୍ୟ ଓ ଭୟଙ୍କର ।
ଆଦେଵଯାନମାଵୃତ୍ଯ ପନ୍ଥାନଂ ପର୍ଯଵସ୍ଥିତାଃ। ତ୍ରାସନାଃ ସୁରସଙ୍ଘାନାଂ ଵିରୂପୈ ରାକ୍ଷସୈଃ ସହ
ସେମାନେ ଦେବ ଯାନକୁ ଆଉ ଯାଇପାରିବା ରାସ୍ତାକୁ ଅଟକାଇ, ବିକୃତ ରାକ୍ଷସମାନେ ସହିତ ଦେବମାନେକୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିଲେ ।
ହଯଗ୍ରୀଵୋ ନିକୁମ୍ଭଶ୍ଚ ଘୋରଃ ପଞ୍ଚଜନସ୍ତଦା। ମୁରଃ ପୁତ୍ରସହସ୍ରୈଶ୍ଚ ଵରମତ୍ତୋ ମହାସୁରଃ
ହୟଗ୍ରୀବ, ନିକୁମ୍ଭ, ଭୟଙ୍କର ପଞ୍ଚଜନ, ଏବଂ ମୁରା—ଏହି ମହାସୁର ହଜାର ଜଣ ପୁତ୍ର ସହ ମଦୋନ୍ମତ ଥିଲେ ।
ତଦ୍ଵଧାର୍ଥଂ ମହାବାହୁରେଷ ଚକ୍ରଗଦାସିଭୃତ୍। ଜାତୋ ଵୃଷ୍ଣିଷୁ ଦେଵକ୍ଯାଂ ଵାସୁଦେଵୋ ଜନାର୍ଦନଃ
ଏମାନେଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ପାଇଁ, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚକ୍ର, ଗଦା, ତଳୱାର ଧାରଣ କରୁଥିବା ବାସୁଦେବ ଜନାର୍ଦନ, ଦେବକୀଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇ, ବୃଷ୍ଣିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।